| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 24 : ❀ my bro - 23 COME + ประกาศจากไรท์เตอร์+ตอบคำถามชิงของรางวัลฮับ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ธ.ค. 57


hello , ไรท์กลับมาแล้วนะ..



Who is my BRO ?
-chapter23-


 

 

 

 

 

“แบม! ทางนี้”

เสียงเรียกเพื่อนสนิทดังขึ้นบริเวณลานหน้าตึกคณะศิลปกรรมหลังใหญ่ ชเว ยองแจที่วันนี้แต่งตัวสบาย ๆ ด้วยกางเกงขาสั้นเสมอเข่ากับเสื้อยืดของคณะที่เคยได้ตอนไปเข้าค่าย เติมความน่ารักให้กับเจ้าตัวด้วยหมวกสไตล์ฮิปฮอปที่แสนแปลกตาสำหรับคนมองอยู่สักหน่อย เพราะบนหมวกมันมีตัวอักษรปักไว้ว่า WANG นิหน่า..

 

วันนี้นักศึกษาในมหาลัยเยอะมาก เดินกันให้ขวักเลย ไม่รู้ว่ากำลังเตรียมสถานที่สำหรับงานประกวดดาวเดือนมหาลัยหรือยังไรไม่ทราบ แต่ที่รู้ ๆ คือวันนี้คนตาตี่มีนัดกับเพื่อนตัวเล็กเพื่อจะมาทำรายงานวิชาปรัชญาที่แสนจะน่าเบื่อ เฮ้อ.. ว่าแล้วสายตาก็ตวัดไปเจอกับเพื่อนตัวเองพอดีเลยต้องร้องทักเสียงดังเนื่องจากคนกำลังขนโต๊ะกับนั่งร้านกันพลุกพล่านจนกลัวว่าแบมแบมจะมองไม่เห็นพิกัดตน

 

“มาแล้วคร้าบผม”

“อ่าแหนะ! สีผมใหม่สะด้วย”

มาถึงก็ขอแซวเลยแล้วกัน ในเมื่อเพื่อนตัวเล็กของเขาดูแปลกตามากจากทุกวัน สีผมสองสีที่เคยย้อมไว้ว่าน่ารักมาก ๆ แล้ว มาเจอผมสีดำสนิทแถมตัดให้สั้นขึ้น บวกกับปอยผมหน้าม้าที่ยาวเสมอคิ้วบางยิ่งทำให้เพื่อนของเขาน่ารักเข้าไปใหญ่ อดไม่ได้จริงๆที่จะวิ่งอ้อมโต๊ะเพื่อเข้ามากอดเพื่อนตัวเอง

 

“โอ๊ะ.. ยองแจ แบมแบมจั๊กจี้น้า คิกๆ”

หดคอหนีอย่างสุดความสามารถเมื่อจมูกทรงสวยของเพื่อนปล่อยลมหายใจฟุดฟิดอยู่บริเวณซอกคอสีอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักของแบมแบมดังผสมกับท่าทางน่ารักจนใครผ่านไปมาก็ต้องหันมามองอย่างช่วยไม่ได้

 

“หอมจัง.. ทำไมวันนี้แบมแบมตัวหอมงี้อะ”

“แสดงว่าเมื่อวานแบมตัวเหม็นหรอยองแจ”

“ไม่ใช่อย่างงั้นซะหน่อย แต่วันนี้หอมกว่าทุกวัน น่ารักกว่าทุกวันด้วย”

เพียงแค่ได้ยินว่า...มากกว่าทุกวัน หัวใจดวงน้อยมันก็เหมือนมีเลือดสูบฉีดไปทั่วทั้งร่างกาย ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจเขาให้ลุกขึ้นมาปรับลุคของตัวเองแบบนี้ คงตั้งแต่ที่ได้อ่านไลน์ของแฟนเมื่อวานละมั้ง เลยอยากจะให้รางวัลกับเจ้าตัวที่จะพาไปกินของอร่อยเสียหน่อย พูดแล้วก็คิดถึงเมื่อวานเลย

 

 

 

 

...

 

 

 

มาร์คมั้ยครับ :

    [น้องแบมครับ]

    [พรุ่งนี้ว่างมั้ย.. เราไปเที่ยวกันเนาะ]

 

Bbambam :

[ว่างนะ.. แต่ไม่แน่ใจช่วงเช้าต้องเข้ามอมั้ยอ่าครับ]

[เหมือนยองแจจะนัดทำงานกลุ่ม : ( ]

[จะพาไปเที่ยวไหนอ่อ?]

 

 

มาร์คมั้ยครับ :

    [อยากไปไหนจะพาไปหมดเลย]

Bbambam :

[โม้ป่าว.. พี่มาร์คขี้โม้จะตาย]

[น้องแบมไม่เชื่อหรอก]

[แฮ่ : p]
[
]

 

 

 

    รู้มั้ยว่าแอบแลบลิ้นใส่หน้าจอแชทของพี่มันด้วย หมั่นไส้จริง ๆ แหละ หล่อแล้วยังจะใจดีอีก รู้อยู่หรอกว่าช่วงนี้พี่มันงานเยอะแถมยังต้องสอบย่อยนู้นนี่ เอ๊ะใจอยู่เหมือนกันที่จะพาไปเที่ยว แต่ก็ดีแล้วแหละครับช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย

 

 

มาร์คมั้ยครับ :

    [ไม่ได้โม้ซะหน่อย พี่มาร์คคนจริงครับ]

Bbambam :

[หรอ..]

[นึกว่าทุกวันนี้เป็นแฟนผีซะอีก]

[‘///////////////’]

   

พิมพ์อะไรไปก็ไม่รู้อ่ะ งุ้ย กดส่งไปแล้วลบไม่ได้ด้วย หัวใจเต้นแรงมากไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่เอาหน้าซุกกับหมอนอิงในห้องรับแขกกลางบ้าน คุณแม่กับคุณพ่อยังไม่กลับเลยจะทำท่ายังไงก็ได้ เชื่อป่าวว่าสุดท้ายแล้วต้องลุกขึ้นกระโดดไปมารอบโซฟาให้กับความพลาดของตัวเอง

 

มาร์คมั้ยครับ :

    [เป็นผีก็ดีนะ]

    [พี่มาร์คจะได้ขโมยหอมแก้มแล้วก็จูบๆๆๆๆๆ]

    [ไม่โดนน้องแบมไล่ตีด้วย]

 

    Bbambam :

[บ้าาาา~]

[จะผีจะคนน้องแบมก็ฟาดหมดแหละ]

[คนฉวยโอกาส!]

   

อย่าให้แบมแบมต้องฟ้องคุณแม่นะว่าพี่มาร์คชอบขโมยจูบมากแค่ไหน วันนั้นยืนทำอาหารเย็นให้อยู่ดี ๆ ก็เข้ามากอดจากข้างหลังแล้วก็อ้อนอะไรของเขาก็ไม่รู้เหมือนเด็กงอแงจะเอาของเล่น แบมแบมงงมากเพราะพี่มาร์คไม่เคยอ้อนแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มาก่อน เลยวางทัพพีแล้วก็หันหน้ามาคุยกันดี ๆ แต่เช็ดมือยังไม่ทันแห้งพี่มันก็ใช้จังหวะเผลอทาบริมฝีปากลงมาเฉยเลย จะตีก็ทำไม่ได้เพราะมือเปียกอยู่ เลยปล่อยให้จูบอยู่แบบนั้นจนกว่าเขาจะพอใจ คนเจ้าเล่ห์.. เอาเปรียบตลอด..

 

มาร์คมั้ยครับ :

      [อยากเจอแล้ว อยากฉวยโอกาสอีก]

 

          ..นั่นไง พี่มันสำนึกกับคำด่าซะที่ไหน..

 

มาร์คมั้ยครับ :

[ชูครีมกับสมูทตี้ที่อยากกินวันนั้นยังอยากกินอยู่ป่าวเรา.. หื้ม ?]

 

Bbambam :

[อยากก อยากกินให้หมดโลกเลย]

 

มาร์คมั้ยครับ :

          [555555555]

          [ระวังเป็นเด็กอ้วนนะ]

 

          Bbambam :

[แบมอ้วนก็น่ารักอ่ะ]

 

 

มาร์คมั้ยครับ :

          [ก็น่ารักจริงอ่าแหละ]

          [งั้นวันพรุ่งนี้เรามีนัดกันนะครับ]

          [พี่จะโทรหาช่วงบ่าย ๆ นะ]

 

 

          Bbambam :

*read*

 

 

.

.

 

          และนี่ก็เป็นบทสนทนาที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทำให้วันนี้แบมแบมต้องลุกขึ้นมาเปลี่ยนสไตล์ตัวเองนิดหน่อย กะว่าจะให้ตัวเองดูเท่ห์ชิค ๆ แต่คงผิดตรงที่หน้าไม่ให้ เลยต้องยอมรับว่าทำยังไงก็ยังน่ารักอยู่ดี ยองแจก็ชอบกรอกหูอยู่นั้นแหละว่า แบมแบมอะน่ารักไม่เห็นจะเท่ห์ตรงไหนเลย ก็คงตามนั้นแหละมั้งฮะ

 

          “บ๊อบบี้!! ทางนี้”

         

เสียงของยองแจดังขึ้นอีกครั้ง เรียกให้แบมแบมต้องเงยหน้ามองตาม สายตาของเพื่อนตาตี่จับจ้องไปที่คนตัวสูงพอดี ๆ ที่กำลังเดินมาทางนี้ พอร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้ก็นึกออกทันทีว่านี่คือสมาชิกงานกลุ่มอีกคนที่ต้องทำงานด้วย เค้าชื่อบ๊อบบี้ เรียนอยู่คณะเดียวกันนี่แหละครับ เวลาเรียนชอบนั่งอยู่แถว ๆ ยองแจกับแบมแบมตลอดแต่ไม่เคยได้คุยกันเลยสักครั้งเลย

 

          “ขอโทษนะมาช้านิดหน่อย พอดีรถติด”

 

          เพื่อนร่วมงานคนนี้ดูเป็นคนไม่มีพิษภัยอะไร ออกจะเป็นคนเฟรนลี่ด้วยซ้ำแต่เราไม่เคยคุยกันเท่านั้นเอง เอ๊ะ.. มีอยู่ครั้งหนึ่งที่แบมแบมเผลอทำยางลบกระเด็นไปไหนก็ไม่รู้ บ๊อบบี้ที่นั่งอยู่ถัดจากยองแจเลยยื่นของตัวเองมาให้ ทุกวันนี้ก็ยังใช้อยู่เลย ลบสะอาดจนลืมคืนเลยครับ และตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ค่อยได้เจออีกเลย คงเป็นคนชิลของจริงที่เรียนไปโดดไป

 

          “สวัสดีแบมแบม.. กินข้าวมายัง ฉันซื้อขนมมาฝาก”

          “ขอบใจนะ”

          “มีของนายด้วย”

          บ๊อบบี้ยื่นถุงกระดาษที่ข้างในมีขนมปังจากร้านดังอยู่หลายชิ้น ยองแจหยิบไปแล้วก็จัดการเขมือบช็อกบอลก่อนอย่างแรกเลย แบมแบมเห็นแบบนั้นก็เลยต้องหันไปหัวเราะกับบ๊อบบี้เพราะไม่คิดว่าเจ้าตัวจะกินได้เลอะเทอะขนาดนี้ เอาซะเศษขนมกระจายเต็มโต๊ะลามไปถึงโน็ตบุ๊คที่เปิดค้างไว้

         

“มากันครบแล้ว งั้นเรามาแบ่งงานกันเลยดีมั้ย”

แล้วช่วงเวลาของการเริ่มทำงานของเราทั้งสามคนก็เริ่มต้นขึ้น บ๊อบบี้ที่ไม่ค่อยได้เข้าเรียนแต่เวลาทำงานก็ช่วยได้เยอะ เขาสามารถพูดอะไรในเชิงปรัชญาได้เป็นประโยค ๆ บางครั้งก็พูดเหมือนกับท่องจำมา เอาซะแบมแบมกับยองแจต้องนั่งอ้าปากฟังมันพูดอยู่นานเหมือนกัน

 

 

จนสุดท้ายแล้วเราก็ทำงานกันได้ไปเกือบครึ่ง มีช่วงพักเบรกนิดหน่อยเพราะบ๊อบบี้อยากร้องเพลงสไตล์ที่เจ้าตัวชอบให้ฟัง เป็นแร็ปจังหวะหนัก ๆ ที่แบมเองก็ไม่ค่อยคุ้นหูนัก แต่พอเห็นบ๊อบบี้ร้องแถมตอนร้องยังใช้เท้าเหยียบไว้กับเก้าอี้ เอื้อมมือมาขโมยหมวกจากยองแจไปใส่อีกด้วย เราสองคนที่เป็นคนดูเลยส่งเสียงดังแสดงความชอบใจให้เจ้าตัวไป

 

“ฮ่าๆๆๆ... ”

เสียงหัวเราะดังไม่หยุดเมื่อบ๊อบบี้เริ่มเล่นสกปรกเอาขวดน้ำเปล่าที่แบมซื้อมา จัดการเปิดฝานิด ๆ แล้วก็สะบัดใส่เราสองคน ในที่สุดวงก็แตกวิ่งหนีไปคนละทิศทาง เราสองคนวิ่งหนีบ๊อบบี้อยู่แบบนั้นจนหมดแรงไปเลยแหละครับ เอาเป็นว่าวันนี้ทำงานผ่านไปได้ครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็แบ่งกันกลับไปทำต่อที่บ้าน และก็ต้อนรับเพื่อนใหม่อย่างบ๊อบบี้เข้ากลุ่มอย่างเป็นทางการไปเลย เพราะตอนนี้ดูท่าว่ายองแจจะเริ่มไล่เตะกับบ๊อบบี้ซะแล้ว

 

“นี่.. หยุดได้แล้วน้า ยองแจ!! บ๊อบบี้ย่าส์!!!

แบมแบมร้องเรียกเพื่อนทั้งสองคนที่เริ่มวิ่งไล่กันออกไปที่ลานหญ้าหน้าตึก ทั้งสองคนที่ได้ยินเสียงตะโกนก็พยักหน้าแล้วก็วิ่งกลับมาทางนี้ทันที

 

 

Hi เจ้าตัวเล็ก”

ศีรษะเล็กหันไปตามเสียงทักของผู้มาใหม่ที่เดินมานั่งข้างตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พี่แจ็คสันที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกโยกหัวแบมแบมเล่นด้วยความเอ็นดู ทรงผมถูกแต่งมาใหม่ก็เละไม่เป็นท่าจนเจ้าตัวต้องทำหน้ายู่ด้วยความไม่พอใจส่งกลับไปให้

 

“โอ๋เด็กหนอ.. ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลย”

“พี่แจ็คสันอ่า หมดหล่อเลย”

ร่างเล็กว่าพลางมองไปทางข้างหลังของพี่แจ็คสันเผื่อว่าจะเจอพี่มาร์ค เพราะว่าปกติวิชานี้ต้องเรียนด้วยกันนิ แต่ทำไมถึงไม่มาด้วยกันหล่ะ หรือว่าวันนี้พี่เขาจะไม่มาเรียนนะ เมื่อเช้าไม่ได้โทรเช็คเสียด้วย

 

“มันรีบกลับคอนโดฯไปแล้ว ไม่รู้รีบไปไหนของมันเหมือนกัน”

 

ถือว่าเป็นคำตอบที่ทำให้คนฟังต้องนั่งมุ่ยหน้าไม่แพ้กับตอนที่โดนขยี้หัว ได้แต่หวังว่าพี่คงจะไม่ลืมนัดของเราหรอกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นละแย่เลย

 

“มาทำไม”

“โหแฟน ไมพูดงี้อะ”

มาถึงก็เริ่มสงครามเลยครับ ยองแจที่เดินมาถึงโต๊ะเอ่ยทักคนมาใหม่ด้วยถ้อยคำแสนจะคุ้นหูคนที่นั่งฟังเงียบ ๆ อย่างแบมแบมเสียเหลือเกิน เคยได้ยินยองแจพูดดี ๆ กับพี่แจ็คสันที่ไหน แล้วพี่มันก็ร๊ากรักของมันอะ ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด ตามมาด้วยบ๊อบบี้ที่เพิ่งเดินมาถึงโค้งให้รุ่นพี่คณะไปหนึ่งทีก่อนจะเริ่มเก็บกระเป๋าตามเพื่อนทั้งสอง

 

“เฮ้! นั่นหมวกฉันหนิ”

“อืมใช่ ทำไม”

ตาตี่ๆไม่แม้จะหันไปมองหน้าแฟนของตัวเองที่ยืนทำหน้าเหมือนจะกินหัวบ๊อบบี้ไปแล้ว ริมฝีปากแดง ๆ ของพี่แกบ่นขมุบขมิบเหมือนกำลังด่าอะไรสักอย่างใส่รุ่นน้องที่ไม่มีสิทธิ์ต่อกลอนให้ถอดหมวกของตัวเองออก แต่เหมือนยองแจจะจับกระแสจิตได้จึงหันไปสั่งให้เพื่อนใหม่ใส่หมวกไว้อย่างเดิมแล้วก็เอากลับบ้านไปซะ

 

“ได้ยังไงหล่ะน้องยองแจ หมวกของพี่พี่ให้แฟนใส่ได้คนเดียวนะ”

“โชคดีนะบ๊อบบี้ นายเป็นแฟนของแจ็คสันหวังแล้ว”

ตบบ่าเกร็งของเพื่อนเบา ๆ พร้อมกับที่ตนเก็บของเสร็จพอดี บ๊อบบี้ถึงกับยืนงงที่เห็นยองแจลากแขนแบมแบมเดินจากไป ทิ้งไว้แต่ไอ่รุ่นพี่ร่างเตี้ยที่จ้องมาที่เขาไม่วางตา ก่อนจะรีบตามแฟนตัวเองไปโดยไม่ลืมวิ่งมาถอดหมวกคืนไปด้วย

 

 

 

 

.

 

.

 

 

 

 

Bbambam :

[รีบกลับจัง]

[มีธุระหรอครับ ?]
        [
]

 

ตอนนี้แบมแบมเดินมาถึงหน้ามหาลัยตรงป้ายรถเมล์แล้วแหละ เพิ่งแยกกับยองแจที่ขึ้นรถพี่แจ็คสันไปเมื่อสักครู่ ตอนแรกว่าจะโทรหาพี่มาร์คแต่ก็กลัวว่าพี่เขาจะมีธุระด่วนเลยได้แต่ถอนหายใจยาว เนื่องจากกดเข้าไปเช็คมือถือก็ไม่มีแม้แต่ข้อความเข้าตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่รู้ป่านนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้วจะลืมนัดของเราหรือป่าว

 

 

 

 

 

ตึ๊ง

 

 


 

มาร์คมั้ยครับ :

[มาร์คมั้ยครับได้ส่งรูปภาพถึงคุณ]

 

 

  นิ้วเรียวรีบกดเปิดรูปภาพขึ้นมาทันที ภาพที่พี่มาร์คส่งมาเป็นภาพถ่ายไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก ออกจะเบลอ ๆ เสียด้วยซ้ำ เหมือนตอนถ่ายกำลังมือสั่นมาก ๆ ยังไงอย่างงั้น แต่ก็พอเดาได้ว่าเป็นรูปทางเดินเท้าที่ค่อนข้างจะคุ้นตาอยู่หน่อย ๆ

 

ปล่อยให้มองภาพปริศนาที่พี่มาร์คส่งมาได้ไม่นานก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาตามแรงสะกิดที่ไหล่เล็ก หันหลังไปก็เจอกับแฟนตัวเองที่เอามือยันเข่าไว้พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อย สภาพพี่มาร์คตอนนี้ชายเสื้อนักศึกษาหลุดลุ่ย ไหนจะกระดุมที่ถูกปลดลงมามากกว่าปกติ จนเห็นเสื้อกล้ามตัวบางที่เจ้าตัวใส่เอาไว้ แต่ยังไงก็หล่อเหมือนเดิมเพราะเจ้าตัวดูเหมือนจะเปลี่ยนสีผมมาใหม่เป็นสีเดียวกับเขาด้วย แต่พี่มันดูหล่อกว่าเยอะ

 

“นี่วิ่งมาหรอ”

รูปที่ส่งมาก็คงถ่ายตอนที่กำลังวิ่งอยู่สินะ ไม่ต้องพยายามเพื่อแบมขนาดนั้นก็ได้

 

“แฮ่กๆ.. เหนื่อยเป็นบ้า”

“แล้วทำไมไม่ขับรถมาละครับ”

“เอาไปเก็บที่คอนโดฯมาเมื่อกี้ วันนี้อยากเดิน”

“..หื้ม?..”

“อยากเดินไปกับแฟน”

 

 

อื้ออออ ‘/////’ เดินก็เดิน

 

 

มือเล็กค่อย ๆ บรรจงทาบไปที่ใบหน้าเลือดฝาดเพราะอาการหอบของคนรัก ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมแล้วก็เม็ดเหงื่อที่เขลอะเต็มใบหน้าหล่อ ริมฝีปากยกยิ้มให้อย่างดีใจเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กของตัวเองเริ่มเก็บอาการเขินไม่มิดจนต้องหาอย่างอื่นทำเพื่อบังหน้า จะบอกว่าคิดผิดไปนะครับที่เลือกวิธีปิดความเขินด้วยการเช็ดเหงื่อให้พี่แบบนี้

 

 

 

“จุ๊บ..”

 

“พี่มาร์คอ่า.. คนเยอะนะ!

มือเล็กรีบชักกลับไปหลังจากที่โดนขโมยจูบที่หลังมือเบา ๆ  แบมแบมเคยบอกว่าพี่มาร์คมันร้ายมากแค่ไหนก็มีตัวอย่างเห็นจริง ๆ มีอย่างที่ไหนน้องจะช่วยเช็ดเหงื่อแท้ ๆ ยังฉวยโอกาสได้ ตอนนี้แบมแบมของเราก็ได้แต่ยืนบิดเพราะไม่รู้จะตัวทำยังไงดี จะยื่นมือออกไปข้างหน้าหรือยืดขาออกไปข้างหลังก็กลัวพี่มาร์คจะหาว่าแบมเป็นบ้า สู้ยืนเฉย ๆ ให้มันรู้ไปเลยว่าคนมันกำลังเขินอยู่ดีกว่า แก้มก็ยิ้มแบบหุบไม่ลงไปแล้วด้วยตอนนี้

 

“ป๊ะ”

มือแกร่งข้างที่ใช้กุมมือเล็กเอาไว้ส่งแรงกระตุกเบา ๆ ก่อนจะออกตัวเดินไปข้างหน้า สี่ฝ่าเท้าย่ำไปตามทางเดินห่างจากหน้ามหาวิทยาลัยออกไปเรื่อย ๆ เสียงหัวเราะของเราทั้งสองดังสลับกันตลอดทางเพราะพี่มาร์คกำลังเล่าเรื่องตลกจากในคลาสเรียนให้กับเจ้าตัวเล็กฟัง มันเป็นเช่นนี้เสมอเวลาที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน

 

 

 

..ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่อยากจะให้มันหมดไป..

แม้แต่วินาทีเดียว..

 

 

ตะวันที่กำลังลอยต่ำลงเรื่อย ๆ สร้างแสงแดดอุ่น ๆ ให้กับร่างกายของคนทั้งสอง ตอนนี้พี่มาร์คพาแบมแบมเดินมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะข้างมหาวิทยาลัย ในมือเล็กข้างที่ว่างจากการกอบกุมก็ถือไอศกรีมเอาไว้ พอได้ของที่ชอบแล้วก็ไม่สนใจคนข้างตัวจนทำให้ใบหน้าหล่อต้องยู่ส่งไปให้ กว่าจะรู้ตัวว่าโดนงอนไอศกรีมก็หมดกรวยไปซะแล้ว

 

“อร่อยมากมั้ย” ฟังจากเสียงก็รู้ โด่..

“งอนน้องแบมหรอ”

“ป๊าว” แค่แบมแบมสนใจแม็คคาเดเมียร์จนไม่ฟังที่เขาพูดเอง ไม่ได้งอนอะไรตรงไหนเลย

“พี่มาร์คอ่า.. งอนหรอครับ”

“ไม่ได้งอนสักหน่อย” พี่อร่อยไม่เท่ามันนี่

“ไม่งอนแล้วทำไมไม่หันมามองหน้าน้องแบมละครับ”

เสียงเล็กยังคงดังเจื่อยแจ้วถามถึงอาการงอนของแฟนตัวเองไม่ยอมหยุด อยากจะหันหน้าไปมองเหลือเกินว่าน้องมันทำหน้าแบบไหน ต้องน่ารักมากแน่ ๆ แต่ตอนนี้ต้องเก๊กไว้ก่อนเลยได้แต่หันไปมองทางข้างหน้าอย่างเดียว

 

“หว้า.. พี่มาร์คต้วนของน้องแบมงอนไปซะและ แล้วแบบนี้จะเอาไปให้ใครดีละเนี่ย”

 

พอเสียงเล็กพูดจบประโยคพร้อมกับชูของในมือขึ้นมาแกว่งเล่นไปมา เรียกให้คนขี้งอนอย่างมาร์คต้วนต้องรีบเก็บปากที่เมื่อกี้แบะออกให้กลับเข้าที่ ใบหน้าหล่อจ้องไปยังคนตัวเล็กที่ทำทีไม่สนใจ แกล้งทำเป็นถือของในมือแล้วก็สะบัดข้อมือของตัวเองให้หลุดจากการกอบกุมของเขา จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าอย่างคนถือชัยชนะ

 

“เฮ้..เดี๋ยวซี่”

“อ้าว หายงอนละหรา”

เรียกว่าพังไม่เป็นท่าสำหรับแผนแกล้งงอนวอนโดนง้อของตัวเอง ตอนนี้ต้องเปลี่ยนตัวมาเป็นคนง้อน้องคืนเสียอย่างนั้น

 

“ไม่งอนแล้ว หายแล้ว”

“หื้อ.. เสียงเหมือนยังไม่หายเลย น้อยใจอะไรน้องแบมอะ”

คนตัวเล็กยอมหยุดเดินแล้วหันหน้ามาคุยกับพี่มันดี ๆ คนเป็นพี่เมื่อได้ยินน้องเริ่มเปิดฉากถามก็ได้ใจอีกครั้ง

 

“แฟนสนใจไอติมมากกว่า”

“...”

 

 

“แฟนชอบกินไอติมมากกว่า”

“...”

 

 

“แฟนชอบยิ้มให้ไอติมมากกว่า”

 

“แต่แฟนรักแฟนมากกว่าไอติมนะครับ”

 

‘///////////////////’

 

แง้ ._.

กดระเบิดใส่ตัวเองได้มั้ย ไม่รู้ว่าพี่มาร์คทันฟังหรือป่าวเพราะหลังจากที่พูดประโยคเมื่อครู่เสร็จตัวเองก็รีบหันหลังให้แล้วเอามือปิดหน้าทันที ในใจก็คิดแต่ว่าไม่น่าพูดไปเลย น่าอายที่สุด ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะน้อยของพี่มาร์คยิ่งอยากกระโดดน้ำตรงบ่อข้างหน้าแล้วว่ายไปโผล่ที่น้ำพุบ้านตัวเองให้ได้เลย

 

 

จึ๋งๆ

 

 

จนสุดท้ายนิ้วใหญ่ต้องส่งไปสะกิดไหล่เล็กที่เอาแต่ยืนปิดหน้าปิดตาไม่ยอมพูดอะไรนอกจากเสียงครางหงิงแบบที่เจ้าตัวชอบทำเวลาเขิน พี่มาร์คในตอนนี้ย้ายตัวเองมายืนข้างหน้าคนรักพร้อมกับยื่นหน้าลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันก่อนจะเป่าลมหายใจรดเบา ๆ ลงที่หลังมือเล็ก

 

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก มีคนมาหาครับ”

“....”

?? พูดอะไรของเขาก็ไม่รู้ รู้แต่แบมแบมยังคงสติลปิดหน้าตัวเองอยู่

 

“เปิดประตูออกหน่อยสิครับ”

“...”

มือใหญ่บรรจงแงะมือเล็กออกทีละข้างจนเห็นใบหน้าเล็กที่หลับตาใส่ แต่ริมฝีปากอวบยังคงอมยิ้มด้วยความเขินอยู่ดี

 

“ลืมตามามองหน่อยนะครับคนดี ไม่อยากเห็นหน้าคนมาหาหรอ หื้ม?”

“...”

ช่วยไม่จริง ๆ เสียงกระซิบของพี่มาร์คมันดังกระช่อนอยู่ในสมองของเขาเหมือนกับเป็นเวทมนต์บังคับให้เปลือกตาสีนวลต้องค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น พอเปิดจนเต็มตาก็เห็นใบหน้าพี่มาร์คที่ขยายใหญ่จนสุดเลนส์เพราะอยู่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจกั้นเท่านั้น จากนั้นพี่เขาก็คว้ามือเล็กมาถือไว้ทั้งสองข้างพร้อมกับเอ่ยประโยคถัดมา

 

“แฟนคนนี้ก็รักแฟนนะครับ.. รักที่สุดเลย ไม่ว่าจะวันพรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรือต่อไป ๆ พี่มาร์คก็จะรักแบมแบม ไม่ทิ้งไปไหนไกล เวลาน้องแบมอยากเจอ แค่พูดว่าอยากเจอพี่มาร์คก็จะรีบไปหา ไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียวแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม ในหัวใจของพี่ตรงนี้จะมีแค่เรานะครับ”

          “....”

          “อีกทีนะครับ รักนะ”

          “อื้อ รู้แล้ว”

          พี่มาร์คคนบ้า บอกครั้งเดียวก็เข้าใจแล้ว ทำไมถึงดีกับแบมแบบนี้นะ

         

 

“ไหนมีอะไรจะให้พี่หรอ”

“อะ”

มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบถุงกระดาษขนาดเล็กเท่าฝ่ามือออกมา ข้างในบรรจุด้วยกำไลแฮนด์เมดง่าย ๆ ทำด้วยเชือก3เส้นแล้วร้อยจี้รูปต่าง ๆ เข้าไป มันสำคัญตรงที่เจ้าตัวเล็กเป็นลงมือทำของชิ้นนี้เองด้วยความตั้งใจมาก ๆ คิดไว้ว่าจะเอามาให้พี่มาร์คเป็นเครื่องประดับที่เอาไว้ใส่คู่กันและดูเหมือนพี่มันจะให้ความสนใจมากเพราะเสียงกระดิ่งเล็กๆที่เป็นหนึ่งในจี้ดังขึ้น

 

“อะไรหรอ”

คนตัวสูงรับไว้ด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็หยิบกำไลออกมาดูด้วยความสนใจ

“น้องแบมทำเองเลยนะ อยากให้พี่มาร์คใส่เอาไว้ น้องแบมก็จะใส่อีกเส้นหนึ่ง คนอื่นจะได้รู้ว่าพี่มาร์คเป็นคู่ของแบมแบม”

 

แหงะ..

เผลอระเบิดตัวเองอีกและ..

ตอนนี้ต้องหน้าแดงมากแน่เลย ‘///////////’

 

“ขอบคุณครับ ว่าแต่เราหวงพี่หรอ หื้ม?”

เสียงใหญ่พูดไปก็จัดการใส่กำไลไว้ที่ข้อมื้อซ้ายของตัวเองไปด้วย ขนาดพอดีกับข้อแขนทำให้มันออกมาดูลงตัวจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มและมองมันด้วยความชอบใจ

 

“มีคนบอกว่าพี่มาร์คหล่อ วันนั้นได้ยินเพื่อนในชั้นปีพูดว่าชอบพี่มาร์คด้วย" แขนเล็กยื่นออกไปข้างหน้าให้คนตัวสูงบรรจงใส่กำไลอีกเส้นให้ "ไม่รู้แหละ ใส่ให้น้องแบมด้วย” รอยยิ้มหล่อก็แปรเปลี่ยนเป็นอมยิ้มจาง ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าน้องจะหวงเขาถึงขั้นทำสัญลักษณ์คู่ขนาดนี้ แต่ก็ดีจะได้ให้รู้กันไปเลยว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้ก็มีเจ้าของแล้วเหมือนกัน

 

“เหนื่อยยัง ไปไหนกันต่อดีหรือจะกลับบ้านครับ”

“ไม่เหนื่อยแล้วก็ไม่กลับด้วย อยากไปเที่ยวต่อ”

เอาเป็นว่าตามนั้นแหละครับ คนตัวเล็กอยากไปไหนก็จะพาไปทุกที่ จะกินอะไรก็จะพาไปกินทุกอย่าง ยังไงเสียวันนี้ก็ต้องเป็นวันที่มีความสุขที่สุดของเราสองคน

 

รอยยิ้มบริสุทธิ์ของแบมแบมที่กำลังยิ้มให้ อยากจะให้เป็นแบบนี้ไปอีกเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันจะมีแบบนี้อีก หลังจากผ่านคืนนี้ไปรอยยิ้มนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นอีกเลยก็ได้

 

 

 

..เพราะมาร์คต้วนจะสารภาพอะไรบางอย่างให้คนตัวเล็กได้รับรู้..

..อะไรบางอย่างที่อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนเปลี่ยนไป..

 

 

 

.

 

 

“พี่มาร์ค.. หายไปไหน มองหาตั้งนาน”

ตอนนี้เราสองคนมาอยู่ที่สวนสนุกใจกลางเมือง ยามค่ำคืนแบบนี้คนค่อนข้างจะพลุกพล่านเพราะออกมาดูการแสดงโชว์ที่เป็นเวลาเฉพาะของสวนสนุกเขา เจ้าตัวเล็กที่เดินเข้าไปดูการแสดงน้ำพุดนตรีเผลอผลัดหลงกับคนตัวสูงจนทำให้ต้องเดินตามหากันทั่วบริเวณ

 

“ไปซื้อนี่มา”

ว่าแล้วต้องหลง เมื่อกี้ที่เผลอปล่อยหลุดมือแล้วน้องหายไปกับฝูงชนทำเอาหัวใจแทบกระตุก กลัวว่าจะมีใครมาฉุดแล้วพาหนีไปจากเขา คิดได้แบบนั้นก็เลยอยากหาอะไรมาเป็นจุดเด่นที่จะทำให้มองเห็นแบมแบมได้ง่ายจากที่ไกล ๆ นั่นก็คือ..

 

“ยื่นแขนมาหน่อยครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยขอข้อมือเล็กที่ดูจะงง ๆ ว่าเขาต้องการอะไร แต่ก็ยอมยื่นแขนออกไปโดยดี จากนั้นพี่มาร์คก็จัดการผูกลูกโป่งอัดแก๊สรูปมิกกี้เม้าท์ไว้เผื่อว่าหลงกันอีกจะได้มองหาง่าย ๆ

 

“เหมือนเด็กน้อยเลยพี่มาร์ค”

คนตัวเล็กดูจะเขอะเขินที่ต้องมาทำอะไรเหมือนกับเด็ก แต่พอเห็นว่าพี่มาร์คยิ้มให้ด้วยความละมุนแบมแบมก็หยุดความคิดที่จะต่อต้านแล้วก็เปลี่ยนมาเป็นควงแขนแกร่งออกเดินชมการแสดงต่าง ๆ แล้วก็เล่นเครื่องเล่นไปทั่วทั้งงาน

 

“พี่มาร์ค อยากเข้าบ้านผีสิง”

“ไม่กลัวผีหรอ เค้าบอกว่าผีที่นี่น่ากลัวนะ บางตัวก็ไม่ใช่ผีจริงด้วย”

“ไม่ต้องมาหลอกน้องแบมเลย ตัวเองกลัวก็รออยู่ข้างก็ได้ อ่ะโถ่”

น้องมันก็พูดไปงั้นแหละครับ พอเข้าจริงๆก็เกาะไหล่พี่มาร์คแจเลย แถมยังตะโกนเรียกชื่อเขาให้ช่วยตลอดทาง มีช่วงหนึ่งที่ผีลากน้องไปกว่าพี่มาร์คจะรู้ตัวก็ตอนเห็นลูกโป่งมิกกี้เม้าท์มันอยู่ห่างจากตัวเองไปไกลเสียแล้ว กว่าจะช่วยออกมาได้เจ้าตัวเล็กก็คงเข็ดบ้านผีสิงในสวนสนุกไปอีกนาน

 

“ไหนบอกไม่กลัวไง เรียกชื่อพี่ดังกว่าเสียงเอฟเฟ็กอีกนะ”

“ก็ผีมันมือเย็นนี่ จับตรงไหนก็สะดุ้ง”

เด็กน้อยเล่าไปก็หน้ามุ่ยไป สงสัยกลัวจะเสียฟอร์มเลยพยายามหาข้ออ้างที่ไม่สมเหตุสมผลมาแก้ต่างให้กับตัวเองจนได้

         

“เป็นไง คราวนี้เหนื่อยหรือยังครับ หื้อ ?”

ฝ่ามือใหญ่ขยี้กลุ่มผมสีเดียวกันที่ตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามไรผมเส้นเล็ก เมื่อสักครู่เราเพิ่งจากเครื่องเล่นไวกิ้งที่เจ้าตัวเล็กงอแงจะขึ้น พี่มาร์คที่เป็นห่วงความปลอดภัยแล้วก็ไม่อยากขัดใจเลยต้องตามไปคุมทุกฝีก้าว พอลงมาได้ก็เล่นเอาหอบอย่างที่เห็น

 

“เหนื่อยแล้ว ไม่เล่นอีกแล้ว”

“ฮ่าๆๆ.. พี่ก็เตือนแล้วน้า งั้นรออยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวพี่มาร์คไปซื้อน้ำมาให้”

“อื้อ~

พอแผ่นหลังกว้างวิ่งหายไปจนสุดทาง แบมแบมก็ทอดสายตาไปตามสายไฟหลากสีของขบวนพาเหรท ความน่ารักของเจ้าสัตว์ยักษ์ที่กำลังเดินหยอกล้อกับเด็ก ๆ ในสวนสนุกสร้างสีสันให้กับคนที่มายืนมุงดูอยู่ไม่น้อย เสียงหัวเราะเหล่านั้นทำให้แบมแบมหันหลังไปชมจนลืมมองว่าคนที่หายไปซื้อเครื่องดื่มเมื่อครู่กลับมาแล้ว

 

“อ๊ะ”

 

ความเย็นจากกระป๋องน้ำอัดลมสัมผัสลงที่ข้างแก้มใสจนคนตัวเล็กสะดุ้งไหล่น้อย ๆ แล้วหันกลับมามองคนนิสัยไม่ดีที่แกล้งเขา แต่ก็ต้องงงเมื่อมันไม่ใช่คนที่เขาแม้แต่จะคุ้นหน้าสักนิด

 

 

อ้าว ไม่ใช่นิหน่า

 

บุคคลปริศนาไม่แม้จะยิ้มหรือกล่าวทักทายคนตัวเล็กเลย แต่มือใหญ่ยังคงถือกระป๋องน้ำอัดลมเอาไว้แบบนั้นและเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตรงหน้าไม่ยอมรับไปจึงเปิดฝากระป๋องแล้วยื่นกลับไปใหม่อีกครั้ง

 

“...”

คราวนี้แบมแบมก็ยังไม่ยอมรับมาอยู่ดี แถมยังทำหน้างงแล้วก็ส่งคิ้วขมวดปมกลับไปให้ ใครมายื่นของให้แบบนี้เป็นใครก็ต้องงงกันทั้งนั้น ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักแล้วด้วย

 

“...”

“...” เอาซี่ ไม่พูดแบมแบมก็ไม่พูดอะ

 

 

 

“...”

“...”

 

 

 

 

“...”

“...”

 

 

 

 

“...”

“...”

 

 

 

 

 

“กินนี่หน่อย”

“...”

 

เมื่อเสียงทุ้มเอ่ยออกมาประโยคแรกพร้อมกระป๋องน้ำอัดลมที่ถูกยื่นเข้ามาใกล้มากขึ้นกว่าเดิม แบมแบมไม่มีทางเลือกจึงรับมันมาถือไว้เพื่อรักษาน้ำใจคนให้ ฉับพลันสายตาก็สแกนไปเห็นเนคไทของมหาลัยตัวเองแลบออกมาจากกระเป๋าเป้ของคนเบื้องหน้า จึงทำให้ความกลัวคนแปลกหน้าหายไปครึ่งหนึ่ง

 

อาจจะเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยเฉย ๆ แหละมั้ง

 

“...”

“ขอบคุณสำหรับน้ำครับ”

 

“...”

“เอ่อ.. ว่าแต่.. เราเรียนที่เดียวกันหรอครับ

 

ยังไม่ทันที่คนตัวสูงกว่าจะได้ตอบคำถาม พี่มาร์คที่โผล่มาจากไหนไม่รู้กระชากแขนเล็กให้ถอยมายืนอยู่ข้างหลังตัวเอง มือข้างที่ไม่ได้จับแขนของแบมก็ถือกระป๋องน้ำอัดลมชนิดเดียวกันเอาไว้ แต่ตอนนี้มันกลับบูดเบี้ยวเพราะแรงบีบจากฝ่ามือใหญ่ ส่งผลให้น้ำหวานที่บรรจุอยู่ภายในกระจายตัวลงสู่พื้นจนเลอะไปทั่วทั้งบริเวณ

 

 

สายตาพี่มาร์คที่มองไปที่คนนั้นดูดุดันแล้วก็น่ากลัวมาก ยอมรับเลยว่าแบมแบมไม่เคยเจอโหมดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าเขาคือคู่อริกันหรืออย่างไรแต่ทางที่ดีตอนนี้ควรจะพาพี่มาร์คออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุดไม่เช่นนั้นคงได้มีเรื่องกันแน่ เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายก็เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาแล้วเหมือนกัน

 

 

“พี่มาร์คกลับกันนะ”

 

ถ้าไม่มีเสียงของแบมแบมที่ทำให้ต้องเดินกลับหลังไปคงได้เกิดเหตุการณ์ที่ใครก็เดาได้ ความจริงแล้วมาร์คเห็นตั้งแต่ที่มันมาซื้อน้ำข้าง ๆ เขาแล้ว แถมใช้หางตามองมาที่ตนเหมือนอยากจะหาเรื่องอีก ไม่คิดว่าจะต้องมาเห็นมันยืนคุยอยู่กับแฟนตัวเองแบบนี้ ดีนะที่แบมแบมพาเดินออกมาไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องกันต่อหน้าเจ้าตัวเล็กแน่

 

 

 

..ดูก็รู้ว่ามันเข้ามาต้องการอะไร..

 

 

         

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

 

100

 

------------------------------

 

 

 

Talk :

 

พูดอะไรดี เครียดมากไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี เครียดจนกัดเล็บกุดไป10รอบแล้วเนี่ยะ แบ่งเป็นข้อย่อยเลยแล้วกันเนาะ ใครไม่อ่านไม่เป็นไรก็ได้นะคับ *ยู่หน้า*

1. เรื่องที่เค้าหายไปนาน ครั้งนี้หายไปนานจริง ๆ นะ เดือนกว่าเลยมั้ง ตีเค้าได้นะ *ยื่นมือ* คืองี้ เราเพิ่งสอบเสร็จไป แล้วเทอมนี้มีงานใหญ่งานหลวงต้องจัดการ (วิจัยนรกแตก ใครเคยทำน่าจะรู้นะคับว่ามันบำบำบำนำนำยำยำยำยพะนดสกาสกขลำร่างกายสุดๆ)เลยทำให้ค่อนข้างปรับอารมณ์รักๆงุ้งงิ้งๆกระดิ่งแมวแบบตามพี่มาร์คน้องแบมไม่ได้ เลยพักไปเลย แต่ก็พอมีOSบ้าง แต่ว่าตอนนี้เค้ากลับมาแล้วน้า วิจัยก็ส่งไปแล้วด้วย รำถวายใส่พานส่งให้อาจารย์กันเลยทีเดียว..

 

แฮ่ : P ต่อมา

2. เรื่องของเนื้อเรื่อง ตอนนี้ดำเนินมาถึงช่วงกลาง ๆ แล้วนะ มีตัวละครโผล่มาในตอนนี้สองตัว คนแรกเป็นเพื่อนใหม่ที่มาสร้างสีสันหรือจะมาค่อยเสียบแบมแบมก็ไม่รู้ เฮ้ยเราไม่ได้พูดนะว่าพี่มาร์คจะทิ้งแบมอ่ะ *อุ๊ปส์*...... ส่วนตัวละครตัวที่สองที่ยังเป็นบุคคลปริศนา ไอ่นี่แหละตัวดี มันจะเข้ามาทำอะไร หรือจะมาทวงอะไรคืนก็ลองติดตามมันดูนะฮับ


นี่ๆบ๊อบบี้คนนี้เลย ฝากไว้ในอ้อมใจด้วยนะครับ ตอนจบเป็นพระเอกเลย
.... เฮ้ยเราไม่ได้พูดอะไรเลยนะ...





          ข้อสุดท้ายละ

3. อันนี้ไม่รู้จะมีคนสนใจมั้ย แต่ไรท์อยากทำจริง ๆ นะ คืองี้เราอ่ะเป็นคนชอบทำของงุ้งงิ้งๆใส่แขนขาไปเรื่อย เห็นกำไลแฮนด์เมทที่แบมทำให้พี่มาร์คมั้ย ไรท์อยากแจกให้รีดเดอร์ง๊าาาาาา >.< งู้ย นี่เขิน  ‘////////////////////’ เขินไรไม่รู้ 55555555 เลยจะมาถามว่าอยากเล่นเกมส์กับเค้ามั้ย

ถ้ามีคนสนใจนะฮับ ตอบคำถามตามนี้เลย

“เล่าเรื่องพี่รหัสหรือน้องรหัสของตัวเองที่ประทับใจมาให้ไรท์อ่านหน่อย”

*สำหรับคนที่อยากเล่นเกมแต่ไม่มีสายรหัสก็พูดถึงรุ่นพี่หรือรุ่นน้องที่ตัวเองประทับใจมาก็ได้จ้า*

แบบพูดอะไรก็ได้เกี่ยวกับสายรหัสตัวเอง เหมือนกำลังคุยกับตัวเองอ่ะไม่ต้องเกร็ง สั้น ๆ ก็ได้คับไม่ต้องยาวมาก คนที่ไรท์อ่านแล้วชอบหรือว่าอ่านแล้วใจเต้น(?)แบบสุด ๆ 2 คนจะได้กำไลแฮนด์เมทกากๆแต่ไรท์เตอร์ตั้งใจทำสุดใจ เอาไปคนละเส้น คนนึงเป็นพี่มาร์ค อีกคนเป็นแบมแบมงี้ จับคู่เป็นแฟนกันแต่งงานกันไปเล้ย #เดี๋ยวๆ 55555555555555555555 แถมการ์ดปีใหม่แบบทำเองให้ด้วย ไม่ค่อยสวยหรอกแต่อยากให้ U.U

 

 

 ^_^

 ประกาศผลสิ้นปีนะคับ 31 ธันวาคม 2557

**งานนี้ฟรีนะฮับไม่เสียกะตังค์ซักบาท**

**อย่าลืมทิ้งทวิตไว้ด้วยน้า คนที่ไรท์เลือกเดี๋ยวเราจะทักเมนชั่นไปถามไซส์ข้อมือ**

ตัวอย่างของรางวัล : )

  

 

 

 

Talkอะไรวะยาวกว่าฟิคอีก -__-

 

ฝันดีคับคืนนี้

พูดถึงฟิคหรือสงสัยเรื่องเกมส์ชิงกำไลก็ติดแท็กเลย



#มบมบ

By @ckyhiq


(มาดิทคำผิดนิดนึงน้า ครั้งฉุดต๊ายแบ้ว แง้)

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1053 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 00:52
    ใครมา แย่แบ้วววว เกิดเรื่องแน่ๆเลย -0-
    #1053
    0
  2. #1022 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 15:37
    สงสารมาร์คมากอ่ะ
    เก็บเกี่ยวความสุขก่อนจะบอก
    #1022
    0
  3. #994 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 11:07
    ใครกันนะเข้ามากวนน้องแบมของพี่มาร์คได้ยังไง อยากโดนดีหรือไงห๊า
    #994
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #886 Tinrie ' princess (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 20:06
    ใครมาใหม่อ้ะ ต้องทำให้มาร์คแบมเลิกกันแน่ๆ มันมีปมอะไรใช่มั้ยอะไรต์ รีบมาต่อนะคะ รออ่านอยู่
    #886
    0
  6. #885 Uwaanl. (@liewww) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 14:23
    แง้งง รู้สึกกลัวเลยอ่ะ ฮื่อ ; - ;
    #885
    0
  7. #884 kmalz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 13:16
    คิดว่าคงไม่ได้ เลยไม่เล่าละกัน 555

    แต่แยากมาเม้นต์เฉยๆค่ะ เราเพิ่งอ่านเรื่งนี้เมื่อเช้าเอง แล้วเราชอบมาก

    มันอุ่นๆในใจดี น้องแบมกะพี่มาร์คน่ารักมาก แจ็คสันยองแจด้วย

    แต่ยิ่งมีความสุขเท่าไหร่เรายิ่งกังวลง่ะ

    เดี๋ยวมาร์คจะบอกน้องแล้วสินะ TT ไม่อยากให้แยกกันเลย

    แล้วผู้มาใหม่นี่ก็อีก ไม่น่าไว้ใจเลย มันต้องหน่วงแน่ๆ แงงงง

    เราเป็นโรคแพ้ดราม่า ถ้ามันหน่วงจริงๆเราคงต้องทำใจรอจนหายหน่วงแล้วมาอ่านต่อ โฮววว (อาการหนักนะ 55555)

    สู้ๆนะคะคนแต่ง ติดตามและเป็นกำลังใจมากๆเสมอๆจ้าาา (พี่มาร์คน้องแบมด้วย)

    #884
    0
  8. #883 allmylove (@allmylove) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 17:09
    ดูท่าแล้วไม่น่าจะได้อะไรแน่ๆ ไม่มีพรสวรรค์ในการเล่าอะไรยาวๆ เอาเป็นว่ารออ่านฟิคของไรท์แล้วกันนะคะ
    #883
    0
  9. #881 mb.duck (@_mehee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 16:25
    คิดถึงเรื่องนี้ ~ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ธันวาคม 2557 / 16:32
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 ธันวาคม 2557 / 16:34
    #881
    0
  10. #879 ใบมินต (@baimintsarott) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 10:52
    เราไม่มีพี่รหัสอ่า แต่แบบเรามีรุ่นพี่ที่ดีคนนึงนะทเราเป็นบรรณารักษ์ แล้วก็มีรุ่นพี่คนเนี้ยคนช่วยตลอดตั้งแต่เข้าเรียนมา ตอนแรกๆเราเป็นเด็กใหม่คือไม่ค่อยถูกกันอ่ะเพราะเราไปกวนพี่เค้า 555 ขึ้นรถตู้กลับบ้านสายเดียวกัน พี่เค้าค่อนข้างดุนะ แต่แบบเราชอบไปคุยอะเพลินดี 55 พี่เค้าแบบเป็นคนโหดๆแต่ก็คอยช่วยทุกอย่างตลอดอะ บางทีเอาการบ้านไปให้สอนเค้าก็สอน แบบน่ารักมากกก สรุปคือ เค้าดูเป็นคนโหดๆ แต่จริงๆแล้วใจดีมากเลยย ทิ้งทวิตๆ 55 @mintmin_mint1 ปล.เขินพี่มัคแทนน้องแบมมาก -//- 5555
    #879
    0
  11. #878 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 09:15
    ต้วนจะบอกความจริงแล้วใช่มะ ถ้าบอกแล้วยังไงก็ต้องเคารพกฎช้ะ ต้องเศร้าแน่เลย แล้วใครมายื่นน้ำให้แบม ลางไม่ดีมาละ
    #878
    0
  12. #877 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 05:42
    เห้ย ได้ข่าวบ๊อบบี้มันเคะ ไมไม่เอาบีไออ่าาาา
    พี่มาร์คทิ้งแบม ไม่บอกเลยเนอะไรต์ แต่มันเป็นกฎนี่หว่า
    ไม่ว่าทางไหนก็เชรี้ยพอกัน แล้วมันคือใคร จะมาทวงอะไร
    ตอนแรกชั้นก็นึกว่าพวกไอบีมาเห็นงี้ เห้อออ 
    มันจะดราม่าแล้วใช่มั้ย เตรียมขวดแป๊บ บ่อน้ำตาจะแตกมั้ย
    #877
    0
  13. #876 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 03:51
    ในที่สุดก็กลับมา ToT คิดถึงที่สู๊ดดดดด 55555
    อยากเล่นเกมอ่าาาาา แต่ร.ร.เราไม่มีพวกพี่รหัสอ่ะ ยังไม่ขึ้นม.4 ด้วยเซ็งๆ อยู่ม.2 เนี่ยยยย อยากเล่นนนน เค้าใสๆ เรื่องพวกนี้ไม่ค่อยมีอ่ะ แต่ถ้ารุ่นพี่ที่ปลื้มอ่ะมี เป็นรักแรกและรักสุดท้ายของชีวิตนัเกเรียนเลย มหาลัยว่าอีกที? ก็ชอบพี่คนนึงตั้งแต่อยู่ป.6 อ่ะ จำได้เลยวันแรกของเปิดเทอมภาค 2 เห่ยยยย เค้าคงไม่แก่แดดหรอกนะ 5555 ต่อก็เดินๆกับเพื่อนเม้าท์ไปทั่ว แล้วก็ -*- โอ๊ะ เจอกับผช.คนนึงนั่งเล่นเกมตรงม้าหินแล้วแบบ ความรู้สึกรักแรกพบอ่ะ >////< พี่เค้าอยู่ม.1 เรียน EP หลังจากนั้นก็ตามสืบ เหมือนสตอกเกอร์เลยอ่ะ ตามทุกวันจนรู้ว่ามีน้อง อยู่ชั้นเดียวกับเราแล้วก็อยู่ป.2 อีกคน เราก็เค้าทางเพื่อนไง(เป็นผช.นะ) แล้วมันดันไปบอกพี่คนนั้นเค้าก็เลยรู้แต่เหมือนเค้าจะเฉยๆ มันไม่หล่อนะแต่แม่งเล่นตัว ก็ตามจีบมาเรื่อยๆจนเข้าทางพ่อแม่จนสนิท คือทุกคนในครอบครัวเค้ารู้จักเรา เค้าก็เอ็นดูไง แต่พี่แม่งไม่สนใจซักนิด วาเลนไทน์จะเอาดอกกุหลาบไปให้ ดักรอแถวๆรถ กำลังจะเดินไปให้ เห็นเดินมากับเพื่อนนกลุ่มถือดอกไม้มีผญ.ที่เราคิดว่าน่าจะชอบกันอยู่ด้วย เท่านั่นแหล่ะกำดอกกุหลาบแน่น และเดินกลับไปหาเพื่อนด้วยใจที่ห่อเหี่ยว แล้วก็เอาดอกไม้ให้เพื่อนบอก "อ่ะ กูให้" แล้วเพื่อนก็ปลอบๆกัน แล้วก็คิดว่าจะตัดใจ จนเราขึ้นม.1 วันนึงเข้าเรียนสายไปซื้อของที่สหกรณ์ คือโล่งไม่มีคน ไปกับเพื่อน เข้าไปเจอพี่เค้าซื้อของ เราก็เห็นทำเป็นมองแล้วเดินเลี่ยงพอเราจะจ่ายตังค์พี่เค้าก็ทักว่า "อ้าว อาย มาทำไรอ่ะ ไม่เรียนอ่อ" เราก็อึ้งแต่ก็ตอบไปว่า "อ่อ มาซื้อวอกเกิน" ของลูกเสืออ่ะ แล้วเค้าก็ยิ้มตอบแล้วถามว่า "สบายดีมั้ย" เราก็บอก "อื้ม" เพื่อนเราก็งงว่าเอ่อ รุจักกันด้วยอ่อ(เพื่อนใหม่) เพื่อนเยอะค่ะ หุหุหุ เราก็บอกคนที่ชอบอ่ะ มันก็อึ้ง จนม.2 ตัดสินใจทักเค้าในเฟส จะทักหลายครั้งไม่กล้า เพราะคิดว่ายังพอมีหวัง ก็คุยกันเรื่อยๆ พอเจอหน้ากันเค้าจะทักก่อนอ่ะ แต่มีเรื่องนิดหน่อยเราเลยตัดใจซึ่งตอนนี้ยังตัดไม่ได้เลย 5555 คือที่ตัดใจอ่ะ เพราะเค้าบอกไม่ว่างอ่าานหนังสือ เราก็ไม่กล้าทักไปเลยไม่รุว่างยัง TT
    อ๊าาาาาาาาาา ทำไงอ่า ร.ร.เค้าไม่มีพี่รหัวน้องรหัสอ๊า
    ช่างมันถือว่าเล่าระบายเนอะ 55555
    mf_eye ทวิตๆ เผื่อได้ 555555
    #876
    0
  14. #868 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 21:49
    เรื่องเล่าสายรหัสหรอ คือพี่รหัสเราหรือน้องรหัสก็เทคกันเป็นเรื่องปกติ ซื้อของให้กันซื้อของขวัญวันครบรอบไรงี้ แต่เราอยากเล่าเรื่อง พี่เนียนมากกว่า หรือ เรียกว่าพี่สปายก็ได้ คือเป็นพี่ปี2นั่นแหละแต่ถูกส่งมาเหมือนว่าเป็นเฟรชชี่ปี1ไรงี้ แล้วก็มาสืบๆๆว่าน้องชอบไรไม่ชอบไร ชอบกิจกรรมอันไหน หรือไม่ชอบพี่คนไหน แล้วเราก็ดั้นนนนน เป็นคนที่พี่มันเลือกสนิทด้วย ก็คุยกันถูกคอไรงี้ สนิทกันแบบวันแรกก็ขึ้นกรู-เมิง กันเลยอ่า ^.^ แต่จุดพีคมันอยู่ตรงนี้ คือวันนั้นเป็นวันรับน้องวันสุดท้ายก่อนเปิดเทอม จำได้เลยเพราะมันก่อนวันเกิดเราวันนึง วันนั้นก็รับน้องปกติแต่ที่ไม่ปกติคือรุ่นพี่ทั้งสายมาหมดเลยตั้งแต่ปี2ถึงปี4 เราก็คุยๆกะเพื่อนๆว่าทำไมวันนี้พี่เยอะจัง แต่ไอ่พี่เนียนก็บอกสงสัยวันนี้วันสุดท้ายมั้งเลยอยากมาดูน้องกัน เราก็ไม่ได้ติดใจไร แต่อยู่ๆพี่ปี4คนนึง(เค้าว่าเป็นเฮดว๊าก) ก็เรียกเราออกไปหน้าแถวแล้วก็ด่าเราเว่ย หาว่าเราด่าพี่ๆปี2 แบบเสียๆหายๆ หาว่าเราไม่ชอบการรับน้อง ไม่ให้ความร่วมมืออย่างงี้คงไม่ต้องมีสายรหัสแล้วมั้ง ไม่ต้องมีหรอกพี่รหัส ไม่ต้องเรียนหรอกที่นี่ ออกๆไปเลยไป โอ้ยยยยตอนนั้นงงมาก พี่พูดไรวะ นี่ไม่เคยพูดไรแบบที่พี่บอกซักคำ เลยถามว่าใครบอกพี่ว่าเราพูด พี่เลยชี้ไปที่อิพี่เนียน เราแบบสตั้นเลย เฮ้ยกรูพูดตอนไหน? มันก็เล่าเป็นฉากๆเลย ใส่สีตีไข่ใหญ่เลย ทำไรไม่ได้ตอนนั้นคิดในใจแบบ เราจะอยู่ ม.นี้ต่อไปได้มั้ยวะ ขนาดเพื่อนรักยังแบบมาหักหลังอ่ะ เศร้ามากตอนนั้น ได้แต่ร้องไห้แล้วก็พูดแค่คำว่า"พี่หนูไม่ได้พูด"อย่างเดียว แล้วซักพักพี่เค้าก็บอกว่า "แกหันไปดูเพื่อนๆพี่ๆ(ปี2)แกดิ๊ แกทำอย่างงี้กับเค้าได้ไง หันไปเลยหันไปให้เค้าดูหน้าผู้หญิงนิสัยไม่ดี..." พอเราหันไปเท่านั้นแหละ เพื่อนทุกคนมีเทียน(เทียนวันเกิดที่จุดเล้ว)อยู่ในมือส่วนอิพี่เนียนมีเค้กที่จุดเทียนแล้ว1ก้อนอยู่ในมือ แล้วทุกคนก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์เราอ่ะ คราวนี้ถึงได้รูว่า อ่อ...สร้างสถานการณ์น่ะเอง ตอนนั้นรู้สึกตัวเองเป็นนางเอกมากอ่ะ 5555555555 พอจบเซอร์ไพร์วันเกิดก็มีเซอร์ไพร์อีกเรื่องคือเฉลยพี่เนียน เรายิ่งช๊อคเลย เพราะมันคืออิคนข้างๆเรานี่เองอ่ะ ^.^ เชื่อมั้ยตั้งแต่นั้นพอเจอกันเราก็ยังพูด กรู-เมิง กะพี่เนียนคนนั้นตลอดจนจบเลยอ่ะ คือมันสนิทไปแล้วเรียกพี่มันก็ตะขิดตะขวงใจ เราเคยพยายามเรียกตอนที่เจอกันในคณะนะ แต่มันก็คงเห็นหน้าเราลำบากใจมั้งมันเลยบอกเรียกแบบเดิมก็ได้ ห่างกันแค่ปีเดียวไม่เป็นไรไม่ถือหรอก เม้านั้นแหละ เราเรียกแบบเดิมเลย 5555555 เรื่องของเราก็เป็นแบบนี้แหละ ปล. ขอรับรองเลยว่าเรื่องนี้เราไม่ได้แต่งขึ้นแน่นอน เรายังประทับใจอยู่ทุกวันนี้เลย คิดถึงทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที นี่ไรท์มาสะกิดต่อมคิดถึงของเราอีกแล้วนะเนี่ย 5555555 อย่างที่บอกเราจบแล้วไง พอได้อ่านได้คิดถึงเรื่องตอนเรียนมันเป็นไรที่วิเศษนะ ช่วงชีวิตมหาลัยเป็นไรที่เหนื่อยกับโปรเจคแต่ก็สนุกไปกับเพื่อน พอจบแล้วจะไปสนุกกับเพื่อนๆมันก็หาเวลายากเพราะบางคนหยุดงานไม่ตรงกันไง การจะเจอกันทุกวันมันเลยยาก น้องๆที่กำลังเรียนอยู่พึงรู้ไว้นะว่าตอนเรียนนี่อิสระสุดๆแล้ว เก็บช่วงชีวิตประสบการณ์ไว้เยอะๆนะ อยากทำไรทำเลย แต่ควรเลือกทำสิ่งดีๆนะ เอาแต่สิ่งที่ทำแล้วไม่มีใครเดือดร้อนพอ ^.^ เพราะพอช่วงนั้นมันผ่านไปแล้วจะเสียดายถ้าเราไม่ได้ทำ โอ้ยยยยยยบ่นเยอะ ท่ดๆๆๆๆ ^_______^
    #868
    0
  15. #866 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 20:59
    หวัดดีค่ะไรท์ เราเพิ่งเจอเรื่องนี้มะวาน เลยกดเฟบไว้ วันนี้อ่านรวดเดียว20กว่าตอนเลย สนุกอ่ะเราชอบภาษาที่ไรท์เขียน ชอบการวางเรื่องให้น่าสนใจ ชอบนิสัยของพี่มาร์คที่ตรงไปตรงมา ชอบก็บอกว่าชอบ รักก็บอกว่ารัก เข้าหาผู้ใหญ่อีกต่างหาก ดูแมนๆจริงใจดี ชอบนิสัยน้องแบมที่ขี้อ้อน ขี้เขิน ขี้ระเบิดตัวเองเวลาพี่มาร์คพูดอะไรเลี่ยนๆใส่ 55555 อีกอย่างที่ชอบมาก คือไรท์จะเตือนเสมอเวลาเปิดเข้ามาตอนใหม่ "...อ่านตอนที่แล้วยัง" บลาๆๆ เราชอบดูไรท์ใส่ใจดี ^____^ หลายคนอาจคิดว่าเรื่องเล็กๆแต่เราว่ามันก็สำคัญนะมันทำให้ดูว่าไรท์ใส่ใจไรงี้ พูดอวยไรท์เยอะๆไม่ใช่ไรท์หรอก ไม่อยากให้ไรท์ทิ้งไป อยากให้แต่งให้จบ กร๊ากกกกกกก หลังจากตอนนี้จะต้องกินมาม่าแล้วใช่มั้ย ไม่อยากกินเลยพูดจริง อ่านๆไปบางทีก็รู้สึกนะว่าไอ่กดบ้าบอนี่จะตั้งขึ้นมาทำไม แถมมาเพิ่มเอาตอนปีนี้อีก ใช่ซี่ พี่แจบอมไม่มีทางรักน้องรหัสตัวเองแน่ๆ เพราะมีเลขาคนสวยพี่จินยองอยู่ข้างๆแล้วนี่ ชิร์ แล้วอย่างงี้พี่มาร์คจะทำไง ต้องรักษากฏหรือรักษาความรักล่ะ ถ้าเราเป็นพี่มาร์คนะจะยุให้น้องแบมซิ่วเลย กร๊ากกกกกกกกก แค่เนี้ย จบปัญหาเลอะ 555555 คู่รองก็ชอบนะ ถึงแม้ยองแจจะดุใส่พี่แจ็คตลอดๆ แต่ก็ดูรักกันดี พี่แจ็คขี้อ้อน ยองแจก็เหมือนจะเป็นคนไม่หวาน เลยเติมเต็มกันและกันลงตัวดี หรือเพราะเขินเวลาพี่แจ็คอ้อนตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นไรงี้ ^.^
    #866
    0
  16. #860 nonglinlin (@nonglinlin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 17:55
    น้องแบมร้องเข้าใจสิ ถึงแม้จะมีน้อยใจบ้างอ่ะ
    #860
    0
  17. #859 Matalsheep (@stamp-pmats) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 15:14
    เราไม่เอาหรอกแต่เราอยากเม้น คือเรื่องมันจะดราม่าล่ะเหรออออ ทำไมสร้างกฏแบบนั้นขึ้นมาอ่าาาา เค้าอยากรู้จิมๆ คือมันขวางความสุขเรามากอ่ะ เค้ารู้นะว่าไรท์เหนื่อย แต่ก็ยังอัพให้ใช่ป่ะล่ะ ขอบคุณมากนะครับ จุบุ จุ้บๆ
    #859
    0
  18. #858 ❛หญิงข้าว (@lerrith) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 15:08
    พูดถึงพี่รหัสนะคะ เราอยู่ม.4 เรียนสายคณิตวิทย์เป็นห้องพิเศษ อาจารย์เลยจัดให้เด็กคณิตวิทย์ห้องเนี่ยตั้งแต่ม.1ถึงม.5 มาจับพี่รหัสน้องรหัสกัน เพราะสายคณิตวิทย์ของรร.เราจะมีการจัดค่ายคณิตวิทย์ทุกปี ปีนี้ไปที่ระยองเมื่อสิงหาคมที่ผ่านมาเอง เราจับได้พี่รหัสเป็นผู้ชาย คือตอนแรกเฟลมากเพราะคิดว่าไอพวกพี่ผู้ชายอาจจะไม่สนใจน้องรหัสอย่างเรา อยากได้พี่ผู้หญิงมากกว่าตั้งแต่วันที่จับพี่รหัสจนถึงวันที่กลับจากค่ายเราไม่เคยคุยอะไรกันเลย ต่างกับเพื่อนเราที่มีพี่รหัสคอยเท็กแคร์เราก็อิจฉา บอกก่อนว่าพี่รหัสเราไม่ได้หล่ออะไรเลย ตัวขาว สูงหุ่นดี เพราะพี่เขาเป็นนักบาสแต่หน้าตาก็ธรรมดา นิสัยเหมือนผู้ัชายทั่วๆไปแต่เราก็ไม่เคยหวังอะไรกับพี่เขาอยู่แล้วจนกระทั่งวันเปิดเรียนเทอมสอง เรางงและอึ้งมากเพราะพี่เขาให้ขวดโหลใสในนั้นมีดาวอยู่เต็มเลย พี่เขาบอกเราว่า พี่ให้ในฐานะ น้องรหัส คือเราอึ้งมากแต่ก็ดีใจอย่างน้อยพี่รหัสเขาก็ยังเห็นเราอยู่ในสายตาวะ5555555555ไม่รู้หนอกว่าพี่เขาพับดาวเองหรืออะไรแต่ทุกวันนี้เรากับพี่เขาก็คุยกันมากขึ้นต่างกับเมื่อตอนแรกๆลึกลับเลยยยยยยและกูมีความสุขแบบคิดว่า มีรหัสกูมีตัวตนแล้วโว้ยย อะไรประมาณนั้น><
    #858
    0
  19. #857 ikuto (@lannaloveikuto) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 13:32
    กริ๊ดดดด ไรท์คัมเเบ็คคคค>< เค้าอ่ะน่ะยังไม่มีพี่รหัสหรอกอยุ่มัธยมเอง5555 เล่าเรื่องของรุ่นพี่ให้ฟังหละกานนน รุ่นพี่เค้าชื่อยูโร เปนรุ่นพี่เราปีนึง คือเค้าอยุ่ป6 พี่เค้าก้ออยุ่ม1 มันเริ่มที่เค้าไปทักเฟสพี่ยูโรก่อนน เราก้อคุยกันมาเรื่อยๆ พี่เค้าก้อเล่าเรื่องของพี่เค้าให้ฟัง เราก้อเล่าเรื่องของเราให้ เจอกันที่โรงเรียนก้อทักกันตลอด จนม1 เค้าย้ายโรงเรียนไม่ได้คุยกับพี่ยูโรมาเป็นปี พอถึงงานโรงเรียนพี่เค้าก้อมาทักเรา ตั้งเเต่ตอนนั้นหละ เค้ากับพี่ยูโรก้อกลับมาคุยกันอีกครั้ง คุยตลอดเวลา เวลาเค้าเรียนอยุ่ยังคุย5555 เราปรึกษากับพี่ทุกเรื่อง เรื่องเเฟน ครอบครัว เรื่องเรียน พี่เค้าก้อช่วยเราได้หมด พอตอนพี่เค้าไม่สบาย เราก้อเปนห่วงถามไปว่าให้ไปดูเเลที่บ้านให้ไหม5555 พี่เค้าก้อตอบกลับมาว่า มาเลยน้อง ซอย124 เรานี่เเบบ=.= เคยชวนเราเปนกินswensenด้วย เเล้วก้อไปกิน พี่เค้าเลี้ยงประทับใจมาก555 ที่ประทับใจที่สุดคงเปนวันปีใหม่ ตอนเค้าดาว คือพี่เค้ามาเเฮปปี้นิวเยียร์เราตอนเที่ยงคืนพอดีเป๊ะ เเบบตื่นเต้น5555 เปนรุ่นพี่ที่เค้าประทับใจ ถึงพี่จะมีเเฟนเเล้ว เเต่พี่เค้าก้อยังให้คำปรึกษากับเราได้เสมอ...ถึงไรท์ เอาจิง เรื่องของเค้ามันเหมือนจะไม่มีไรเลยใช่ป่ะ55555 ทวิต:@Lanna1415
    #857
    0
  20. #856 Kangsadan Boom (@eegjydjyhdjtd) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 13:07
    จะรอนะคะ สู้ๆกับงานวิจัยนะคะ
    #856
    0
  21. #855 Aomzinn (@chocoyuki) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 11:53
    ไรท์กลับมาแล้ววววว ดราม่าจะไม่หนักใช่มั้ยอะไรท์ ;_; สายรหัสของเค้าจะว่าไงดีอะเค้าเรียนหญิงล้วนสายรหัสเลยเป็นผู้หญิงทุกคนอะ 55555 แบบวันจับสายอะเค้าไม่รู้หรอกว่าใครเป็นพี่รหัสเค้าอะแต่ของที่พี่ให้มาในวันจับสายอะเป็นของโปรดเค้าทุกอย่างเลยอะ ในตอนนั้นคิดว่ามันบังเอิญมาก ตลอดเวลาที่เทคสายพี่รหัสเค้าคอยดูแลเค้าดีมากอะ คอยส่งจดหมายมาตลอดว่าเรียนรู้เรื่องมั้ย ชอบของเทคที่ให้ไปรึป่าว มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึป่าว พี่รหัสเค้าเทคดีมากอะ มีช่วงนึงเค้าไม่สบายแต่ต้องไปโรงเรียนเพราะช่วงนั้นมีสอบย่อยเยอะมาก พี่นหัสเค้าก็คอยส่งจดหมายถามตลอดว่าดีขึ้นยัง ไข้ลดยัง และส่งยามาให้เค้าพร้อมกับจดหมายด้วยอะ ละช่วงเวลาตลอดที่เทคอะพี่รหัสเค้าเทคดีมาก แบบของโปรดทุกอย่างพี่รหัสทำมาให้เองบ้างหรือซื้อมาให้เองบ้างบางครั้งก็ทำอาหารกลางวันมาเป็นปิ่นโตให้เค้ากินเลยอะ พอถึงวันที่เฉลยสายแบบพี่ซื้อของให้เค้าดีมากอะและทุกวันนี้พี่รหัสเค้าก็ยังเทคเค้าอยู่เหมือนเดิมนะถึงแม้จะเลยช่วงเทคมาเกือบปีแล้ว ตอนรู้ว่าใครคือพี่รหัสอะเค้ารู้สึกนอยนะแบบพี่รหัสเค้าสวย น่ารัก เรียนเก่ง แต่เค้าแบบไม่ใช่คนสวยหนือน่ารักอะไรเลยอะ แล้วเรื่องก็ไม่เก่งด้วย เคยคิดนะว่าพี่รหัสจะไม่ชอบเค้าหนืออายคยอื่นรึป่าวที่มีน้องรหัสแบบเค้าอะ แต่เวลาที่เทคทำให้เค้าได้รู้ว่าพี่รหัสเค้าไม่ได้รู้สึกอย่างที่เค้าคิดมาตลอด ตอนนั้นดีใจมากอะ 5555 ละช่วงเวลาที่ใกล้สอบกลางภาคหรือสอบปลายภาคอะพี่รหัสเค้าช่วยติวเลขให้เค้า เอาหนังสือที่เรียนพิเศษมาให้เค้าอ่าน ตรงไหนไม่เข้าใจก็คอยสอนเค้าตลอด จนทำให้เค้าคิดนะว่าถ้าเค้าจะมีแฟนซักคนเค้าต้องหาแฟนแบบพี่รหัสเค้าให้ได้อะ 555 twitter : aomsmpt_
    #855
    0
  22. #853 CHACHAOLN (@chachaoln) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 07:14
    ใครอ่ะ!!!!! นั้นใครอ่ะ!!???????
    #853
    0
  23. #852 kiumii (@luzes-may) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 02:46
    สายรหัสเราไม่ค่อยหวานซึ่งเหมือนใครเท่าไหร่ ออกแนวกวนตีนกันตลอดเวลาเลยตั้งแต่ตอนเฉลยพี่รหัส พี่รหัสเราก็มาหลอกว่าพี่รหัสเราคืออีกคนแถมยังหลอกว่าพร่รหัสเราไม่มา เราก็น้อยใจมากหน้าเสียไปแปปนึงพี่แกก็เดินกลับมาบอกว่าโกหก ตอนเอาชีทมาให้ก็ถามว่าอยากได้ชีทอะไร เราก็ตอบว่าชีทอะไรก็ได้ พี่แกบอกเอาชีทเบอร์เกอร์หรือชีทไบร์ท เรานิแบบน้ำตานองเลยค่า แล้วพี่เราเก่งอังกฤษแต่เราโง่ไง เราเลยถามพี่แกว่าข้อสอบออกแนวไหนพี่แกบอก ออกแนวตั้งไม่ออกแนวนอนหรอก คือคุยกันไม่ค่อยจะมีสาระ ออกแนวไร้สาระมากกว่า 5555555555 แต่เราก็ประทับพี่ตรงนี้ตอนคะแนนมิดเทอมออกแล้วเราได้น้อยพร่แกก็ใจกำลังใจเราตลอด พยายามให้เราสู้อีกครั้ง เราประทับใจตรงนี้เลย twitter : kkiumay
    #852
    0
  24. #851 Mimi_bambam (@mimi-bambam22) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 02:32
    แงงงงพี่มาร์คอย่าทิ้งแบมนะ บุคคลปริศนาเป็นใครต้องการไรหน่อออได้ค่าตัวน้อยละสิได้พูด2ประโยคเอง55555555555อยากรู้ๆมาต้อน้าไม่หายไปนานอีกแล้วเนาะ. หิหิ
    #851
    0
  25. #850 Minnee Pare (@minimae09) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 02:26
    อยากจะพูดถึงสายรหัสนะแต่มันแบบว่าไม่มีอะไรให้พูดนิสิ เอาเป็นเพื่อนรหัสแทนได้มะ ง่ายๆอยากเล่นนะ5555 ก็ตอนแบบปี1ต้องอยู่หอในเนอะ หอมอเราก็แบบสุ่มอ่ะเลือกไม่ได้ แล้วเราเข้ากับคนยากมากอายไม่กล้าทักใครก่อน แต่บังเอิญโชคดีเจอเมทดี เมทมี4คนนะแต่ก็สนิทกับคนเดียว เราเรียกว่าเพื่อนรหัสเพราะว่าเราเรียนกันคนละสาขาแต่ว่าดันรหัสเดียวกันนิละ และโลกมันก็กลมๆที่พี่รหัสเราก็จีบเมทเราคนนี้แต่จีบไม่ติดก็เลยผันตัวเป็นพี่เทคแทน(สมน้ำหน้าเนอะ5555) ความประทับใจของเพื่อนรหัสมีเยอะมากคือถึงจะไม่ได้เป็นเมทกันแล้วไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดแบบปี1 แต่ทุกครั้งถ้าเราเดือดร้อนเราต้องการความช่วยเหลือเค้าก็ไม่เคยทิ้งเราโทรหาถ้าหิวข้าวหรืออยากไปไหนก็พาเราไป เราป่วยก็มาดูแล และแบบเวลาไปเที่ยวด้วยกันถ้าเค้าเดินนำหน้าเค้าก็หยุดรอและมองหาถ้าเค้าเดินตามหลังก็จะรีบมาเดินข้างๆหรือเดินใกล้ๆเพื่อให้หากันเจอเค้ามองดูเราเหมือนเด็กน้อยมากเวลาเค้าหิวข้าวต้องการเพื่อนต้องการที่ปรึกษาเค้าก็นึกถึงเราคนแรกงี้เป็นแบบนี้ตลอด4ปีที่ผ่านมาเลยแต่ก็ทะเลาะกันบ่อยนะแต่ก็ดูแลกันเป็นแบบนี้มาตลอด4ปีที่เรียนอยู่เลยบางทีคนยังนึกว่าแฟนกันแต่ป่าว~ อ่อยเขินอายอ่ะเหมือนกำลังสารภาพความในใจกับแฟน(เราแสดงออกไม่เก่งแต่ชอบเขียนถึงเค้าละยังภูมิใจที่ได้รู้จักเพื่อนรหัสคนนี้มาตลอด)
    #850
    0