| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 23 : ❀ my bro - 22 Warning..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ต.ค. 57

© themy  butter

 

 

 Who's MY BRO ?

-chapter22-

 

...เอี๊ยดๆ...

...อี๊ดๆ...

 

เสียงรองเท้าคู่ใหญ่บดเบียดไปตามทางเดินยาว มันดังขึ้นถี่ตามความเร็วของจังหวะการวิ่งของผู้สวมใส่ แจ็คสัน หวัง รีบมากสำหรับการไปให้ทันควิซวิชานอกเอกของตัวเอง อุตส่าห์กาในปฏิทินแล้วแท้ๆ แต่ดันลืมซะได้ว่าวันนี้จะมีการเทสย่อย

 

“ขอทางหน่อยครับ”

เสียงแหบเสน่ห์ของเจ้าตัวเอ่ยเบาๆกับกลุ่มที่ยืนเบียดตามทางเดินวอร์คเวย์หน้าตึกเรียนรวมหลังใหญ่ ไม่รู้จะเดินเป็นแถวหน้ากระดานทำไมวะ ถ้าไม่กลัวพวกมึงตกใจนี่กูจะบินข้ามหัวแล้ว แจ็คสันรีบจนเห็นอะไรก็อารมณ์เสีย คราบความทะเล้นหายไปหมดในตอนนี้ ในหัวคิดอยู่อย่างเดียวคือเทนส์ทั้ง12ที่ท่องมาเมื่อคืน ถ้าสะดุดล้มตอนนี้เเม่งก็กระจุยอ่ะ อย่าเพิ่งกวนหวังเลยครับ

 

“ลิฟต์ๆ อย่าเพิ่งปิด! รอก่อนครับ”

เพิ่มเลเวลความดังในกับคนที่อยู่หลังบานประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดสนิท ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างในได้ยินหรือเปล่า เพราะจังหวะที่เขาตะโกนประตูลิฟต์มันก็ปิดเกือบสนิทแล้ว ได้แต่ยืนทำใจกับความเสียเวลาให้กับตัวเอง อยากจะวิ่งไปทางบันไดหนีไฟแต่มันตั้งชั้น5 กว่าจะไปถึงคงใช้เวลานานกว่ารอลิฟต์ขบวนใหม่ อีกอย่างสมองมันกระเทือนเยอะเกินไปเวลาวิ่งขึ้นบันได ไม่เอาอ่ะ กูโอ๋สมองอยู่ เดี๋ยวมันโกรธ สรุปเอาเป็นว่าแจ็คสันเลือกจะรอลิฟต์แล้วกันครับ เสียเวลาหน่อยก็เอา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...ทำไมลงมาเร็วจัง...

 

 

 

 

 

 

“เข้ามาสิ”

เสียงเรียบๆของคนที่อยู่ในลิฟต์เอ่ยชวนแจ็คสันให้เข้ามาในตัวลิฟต์ด้วยกัน ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไปไม่ยอมรอเขาเมื่อกี๊ก็คือเพื่อนในคณะของเขาเอง อิม แจบอม

 

“ไง.. มาสายเหมือนกันหรอแจบอม”

เอ่ยทักทายเพื่อนด้วยน้ำเสียงขี้เล่นตามประสา แต่เซ้นส์บางอย่างของเขาบ่งบอกเลยว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาตอนนี้ไม่มีอารมณ์เล่นด้วยยังไงก็ไม่รู้ มันเงียบมากหลังจากที่ส่งคำทักทายออกไปจนคนกลัวแป้กต้องหันไปเลิกคิ้วใส่ไอ่ประธานชั้นปีเป็นเชิงถาม แต่มันคงไม่เห็นหน้าของเขาหรอกเพราะมันมองตรงไปที่ประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทอย่างเดียวเลยเนี่ยดิ

 

“....”

“แจบอม.. ฮัลโหล”

ยังคงไม่หมดความพยายามที่จะเรียกความสนใจเพื่อนตัวเอง ช่วงหลังๆเขาไม่ค่อยได้เจอแจบอมบ่อยเหมือนตอนเปิดเทอม ด้วยความที่อยู่คนละเอก มันอยู่ถ่ายภาพมีเรียนแบบอาทิตย์เว้นอาทิตย์แต่งานเยอะใช่ย่อย ส่วนผมกับไอ่มาร์คเรียนเอกเซรามิค เข้ามหาลัยทุกอาทิตย์ จะเจอมันก็ตามงานกิจกรรมที่มันเป็นคนคุมนั้นแหละ

 

ว่าแต่วันนี้ทำไมมันแปลกไปวะ เจอกันครั้งล่าสุด(อาทิตย์ที่แล้ว)ยังทักมาก่อนเลย ไหงวันนี้มันพลิกอะ หรือว่าไปทำอะไรให้มันโกรธ ถ้ามันไม่ตอบจะท้าต่อยแล้วนะเว้ยเห้ย

 

“มึงโกรธไรกูป่าวเนี่ย”

ถ้าไม่พูดอะไรออกไปบ้างบรรยากาศมันอาจจะอึดอัดมากกว่านี้ก็ได้ ไอ่แจบอมยังคงสติลโหมดเครื่องบินใส่ผม ถ้าไม่มีเสียงลมหายใจอ่อนๆของมันก็นึกว่ายืนตายไปแล้ว แล้วทำไมลิฟต์มันยังไปไม่ถึงชั้น5สักทีวะ

 

“อ้าวเฮ้ย ไมมึงไม่กดลิฟต์วะ”

กูว่าละ ตั้งนานไม่ถึงสักที อยู่ใกล้แผงควบคุมก็ไม่กดละวะ ยืนเงียบตั้งนาน ผมเริ่มจะไม่เข้าใจพฤติกรรมแปลกๆของไอ่หัวปีคนนี้เสียแล้วสิ

 

“อะไรว่ะ!

แจ็คสันขึ้นเสียงด้วยความฉุนเมื่อตอนที่ตัวเองจะเอื้อมมือผ่านหน้ามันไปกดเลข5แต่กลับโดนมือใหญ่ของแจบอมปัดออกไปอย่างแรง เหมือนไม่อยากให้ผมขึ้นไปข้างบนยังไงอย่างงั้น

 

“ไอ่แจบอม.. มึงมีอะไรก็พู...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เรื่องมาร์ค”

 

 












.







.


















 

“เรื่องมาร์ค??”

ต้องทวนประโยคนั้นด้วยเสียงสูง คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ เรื่องมาร์คของมันคืออะไร ไอ่มาร์คเพื่อนผมมันไปทำอะไรไว้ให้มันไม่พอใจหรือยังไงทำไมถึงต้องถามเรื่องมันกับผมแบบนี้ ตัวมันก็อยู่กับผมตลอดเวลาถ้ามันไปทำอะไรผมต้องรู้หมดดิ

 

 

 

 

...แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ผมเห็นกับตาเมื่อวานละก็...

 

 

 

 

 

“ฉันอยากจะรู้ว่าตอนนี้มาร์คเป็นแฟนกับใคร”

 

 

 

...กูว่าแล้ว...

 

 

 

ชัดเจนเลยว่าแจบอมมันต้องการถามเรื่องอะไรกับผม มีอยู่เรื่องเดียวจริงๆที่ไอ่มาร์คมันกำลังทำอยู่แล้วทำให้ไอ่แจบอมอยากรู้ถึงขนาดนี้ คำถามของมันดูจะอ้อมๆแต่ทำไมจะฟังไม่ออกละวะว่ามันอยากรู้เรื่องไอ่มาร์คกับน้องรหัสของมัน เมื่อวานตอนเย็นที่หน้าโรงงานเซรามิคผมเห็นกับตาเลยแหละว่าสองคนนั้นมันกำลังฉลองครบรอบ1เดือนกัน บังเอิญออกมาเห็นแบบไม่ได้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว ถ้าคนตัวเล็กที่ยืนหันหลังไม่ใช่แบมแบมก็คงจะเข้าไปแซวแล้ว แต่นั่นมันแบมแบมน้องรหัสของมันเองไง และมันสองกำลังคนคบกัน! ทั้งๆที่กฎมันก็ออกมาชัดเจนไม่ใช่หรอวะ

 

 

 

 

 

ตอนผมเห็นแล้วพูดได้คำเดียวเลย คือ ชิบหาย

 

 

 

 

 

แล้วตอนนี้ผมต้องจัดการกับคนออกกฎที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ยังไงดีหล่ะ อยากจะจ้องตามันก็ไม่กล้า ไม่เคยหางลู่ขนาดนี้มาก่อนเลยเวลาคุยกับแจบอม ปกติมันก็ขรึมอยู่แล้วยิ่งกดดันอยู่ตรงหน้าตอนนี้ยิ่งทำให้ผมกดความเครียดเอาไว้ไม่อยู่เลย รู้สึกว่ามือมันจะเริ่มชื้นแล้วด้วย

 

..อึกอักจนสมองerror..

 

“คบใครวะ นี่กูไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย”

การเลือกปฏิเสธออกไปคือข้อแรกสำหรับการเริ่มต้นโกหก ทุกคนทราบดีและทุกคนเคยทำ เห็นแวบๆว่าแจบอมแอบมีคิ้วกระตุกน้อยๆแล้วหันมามองผมด้วยหางตา นี่มึงสนุกมากใช่มั้ยมากดดันกูที่สมองเบลนไปแล้วแบบนี้ เทนส์ทั้ง12ที่กูท่องมาหายหมดเหลือแต่ is ใช้กับ I You We They ถ้ากูสอบตกนะมึง..

 

“แจ็คสัน..”

!!!!

“.......”

“???” เหี้ยไรเรียกแล้วเงียบ กูกดดันเนี่ยเหงื่อกูท่วมทั้งรองเท้าแล้ว

“ฉันแค่อยากรู้”

เพราะที่เห็นมาเมื่อวานแจบอมเองก็ยังไม่ปักใจเชื่ออย่างชัดเจน ถ้าหากแจ็คสันหวังเพื่อนคนสนิทช่วยยืนยันให้เขามั่นใจในคำตอบ คงจะทำให้อะไรในหัวของเขามันชัดเจนมากขึ้น เขาคิดเรื่องนี้เกือบค่อนคืน พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่คิดว่ามันเป็นแบบที่เขาเห็น เพราะมาร์คมันก็เพื่อนเขาเหมือนกัน

 

 

“มันก็ไปเรื่อยว่ะช่วงนี้ ไอ่ห่านี่เจ้าชู้จะตายมึงก็รู้”

          ความจริงมาร์คไม่เป็นแบบนั้นหรอก แต่นี่กูทำเพื่อมันอยู่ ขอโทษจริงๆ

         

          “แน่ใจมั้ย”

          “อะ..อื้ม”

          เสียงอ่ะเสียง จะสั่นหาดาบพ่อมหรอ ไอ่หัวทองข้างๆยิ่งโคนันใส่กูอยู่

         

          บรรยากาศที่จากอึดอัดเริ่มเปลี่ยนเป็นปกติเมื่อรอยยิ้มน้อยๆของแจบอมผุดขึ้น คนที่มองดูอย่างแจ็คสันแปลไม่ออกหรอกว่าที่เขาพูดไปมันจะเชื่อหรือป่าว แต่ก็ทำให้สบายใจขึ้นมาหน่อยนึง สิ่งที่เขาโกหกแจบอมมันจะช่วยเพื่อนตัวเองได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้ แล้วถ้าเกิดวันไหนที่มันรู้ความจริงขึ้นมาไอ่มาร์คมันจะโดนอย่างที่แจบอมเคยพูดไว้หรือป่าว ไม่ได้การแล้ววะ ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกับไอ่มาร์คให้รู้เรื่องไปเลย

 

          “ขอบใจนะ”

          กูสะดุ้งนะเว้ยแจบอม เสียงพูดขอบใจของมันทำให้ความคิดเมื่อกี้กระเจิงหายไปพร้อมๆกับที่ลิฟต์เปิดที่ชั้นห้าพอดี ไม่รู้ว่ามันกดลิฟต์ตอนไหนรู้แต่ว่าตอนนี้กูต้องใส่เกียร์หมานัยเถื่อนวิ่งเข้าห้องสอบให้ไวที่สุด อยู่กับมันนานกว่านี้สมองได้ระเบิดจริงๆแน่

 

 

 

          .

          .

 

 

         

          “พี่มาร์คอ่า..”

         

          “น้องแบมอ่า..”

 

 

 

          “ไอ่เหี้ยง๊า...”

          แจ็คสันถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อภาพและเสียงตรงหน้าห้องสอบปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาทันที สองร่างที่ยืนอยู่ด้วยกันตรงเก้าอี้ทางยาวข้างประตู บวกกับความใกล้ชิดและรูปร่างของทั้งสองทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่ามันคือใคร แถมไม่ได้มายืนอยู่ด้วยกันเฉยๆเนี่ยดิ เพราะไอ่ตัวเล็กมันกำลังบรรจงพันผ้าพันคอสีเข็มให้กับไอ่หัวแดงที่ยืนหันหลังอยู่ เสียงที่เรียกชื่อกันไม่หยุดมันไม่ดังมากแต่ก็พอจะเดาจากการขยับปากของคนตัวเล็กได้ว่ามันกำลังพูดอะไรกันอยู่ ไหนจะรอยยิ้มของแบมแบมที่ใครๆต่างก็อยากเก็บไว้ดูคนเดียวที่กำลังเปล่งประกายอยู่ตรงหน้าของคนตัวสูงอีก ขนาดกูยืนอยู่ไกลจากมึงเกือบโลยังรับรู้เลยว่าแบมแบมเเม่งน่ารักจริง ไม่พอนะเว้ย ไอ่คนตัวสูงยังยืนลูบหัวน้องจัดผมให้ด้วย อิคนตัวเล็กก็ยืนบิดไปดิ สายตาไอ่หัวแดงมันเคยใช้ฆ่าคนตายทั้งมหาลัยมาแล้วนิหว่า

 

 

          ท่าทางของสองคนที่แสดงต่อกัน ถ้าดูไม่ออกก็ควายแล้วว่ามันคือ ...แฟนมาส่งเข้าห้องสอบ...

 

 

          ถุย ไอ่มาร์ค..

          มันใช่เวลามั้ยว่ะ..

 

 

          ตอนนี้กูต้องทำอะไรเนี่ย ลนมาก คนก็เดินกันให้ขวัก จะตะโกนให้มันกระเด้งตัวออกจากกันก็กลัวจะโดนเหล่านักศึกษาผู้เคร่งเครียดปาเงินรางวัลและดอกไม้มาให้ จะวิ่งไปหามันตอนนี้ก็ดูจะไม่ทันแล้ว ในเมื่อมือปริศนาที่แตะอยู่ที่ไหล่ขวาของเขาเริ่มออกแรงบีบน้อยๆให้เขารู้ตัว

 

 

 

          “สอบเสร็จฉันขอคุยกับนายอีกครั้งนะ”

         

          จากนั้นมันก็เดินผ่านเขาแล้วก็โจทก์ทั้งสองเข้าห้องสอบไป แผ่นหนังของไอ่แจบอมที่เคลื่อนหายเข้าไปในห้องสอบเหมือนกระชากสติของเขาไปด้วย ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆเพราะเสียงของมันวิ่งวุ่นเหมือนหูกูเป็นสนามเด็กเล่น อิมาร์คม่งก็ยังไม่รู้ตัวอีกว่ากำลังทำเพื่อนเครียดจนอยากจะหยิบกัญชาในกระเป๋าขึ้นมาพี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด ไม่พอยังเดินตัวปลิวตามหลังไอ่แจบอมเข้าห้องสอบไปติดๆ กูขอสาปให้มึงปลิวไปติดที่ยอดเสาอากาศบ้านพ ่อมึง ไหนจะทิ้งให้แฟนเด็กของมึงมายิ้มหวานให้กูอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงเอ็นดูน้องมันแหละ แต่ตอนนี้อยากเอาเครื่องตัดหญ้ามาฟันคอพวกมึงสองคนให้ขาดออกจากกันเลย

 

 

          เครียดครับ.. ยอมรับ

          ไม่มีใครอยู่ปลอบใจหวังเลย..

          แม้แต่เทนส์ที่อยู่ด้วยกันมาทั้งคืนก็ไม่มี..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

สอบเสร็จแล้วครับทุกคน พาร์ท22นี้บอกเลยว่าแจ็คสันหวังจะบรรยายคนเดียว บทหนักด้วย เล่นเป็นตัวหลักทั้งทีก็เจอเรื่องเครียดเลย ข้อสอบกูก็ทำไม่ได้ บัตรนักศึกษาก็ไม่ได้เอามาอีก เมื่อวานใช้กดเงินที่ตู้ATMหน้าคอนโดฯแล้วลืมหยิบออกจากเครื่องไง ลำบากต้องไปทำใหม่อีก ระหว่างทำบัตรใหม่กูก็ต้องใช้เงินที่กดมาครั้งล่าสุดให้พอใช่มั้ย เสืกกดมา200 บันเทิงมั้ยหล่ะ กว่าจะได้บัตรใหม่ก็เดือนหน้า แล้วงี้จะให้แจ็คทำไงอ่ะ เกาะน้องยองแจกินหรอ ว้าย แมงดาใสๆ

 

พูดเล่นๆ ปกติบัตรนักศึกษาหายแล้วต้องทำใหม่ไม่ใช่เรื่องนิวเรคคอมเมนของแจ็คสันอยู่แล้วครับ กูลืมเป็นประจำอยู่แล้ว ตอนปีหนึ่งทำใหม่ไปสามใบ ต้องอาศัยไอ่มาร์คกินตลอดจนกว่าจะได้บัตรใหม่ บัตรเครดิตไม่ต้องพูดถึง พ่อกูหักทิ้งตั้งแต่มอห้าแล้ว ตอนเอาไปรูดซื้อโมเดลกันดั๊มกล่องละ9,000 วินาทีที่เห็นพ่อหักบัตรเหมือนโดนใครเอาเศษแมงสาบสับมาโรยใส่ราดหน้าหมูหมักที่กูชอบอ่ะ(แจ็คสันเดี๊ยดแมงเหี้ยนี่มาก) พ่อไม่รักหวังไม่เข้าใจหวัง โมเดลคือสิ่งสุดท้ายที่แพงที่สุดในชีวิตที่หวังได้จากบัตรนั่น นอกนั้นก็ระบบโอนเข้าบัญชีครับ นี่สงสัยกันมั้ยว่ากูบ่นเรื่องพวกนี้ให้ฟังทำไม เเม่ง มันเจ็บจี๊ดตรงหัวใจจนอยากระบาย

 

โอเค มาและ..

เรามาเริ่มเรื่องไอ่เพื่อนสัปรังเคที่ชื่อมาร์คกันเถอะ ได้เวลาสักทีที่กูจะต้องคิดบัญชีกับมันทั้งต้นทั้งดอก จะเอาให้ครบอ่ะเเม่งตั้งแต่เรื่องมันเป็นแฟนน้องรหัสตัวเอง เรื่องไอ่แจบอมมันมากดดันกู แล้วก็เรื่องนี้เจ็บสุดคือมึงทำให้กูสอบไม่ได้สักข้อ.. ดิ่งยาวเป็นชื่ออิมแจบอมเลยครับเมื่อกี้

 

ตอนนี้ผมมาดักรอไอ่มาร์คเพื่อนรักที่ประตูหลัง คาดการณ์ไว้แล้วว่ายังไงมันก็ต้องประตูหลังแน่ๆเพราะมันนั่งใกล้โซนนี้ อีกอย่างถ้าไปรอประตูหน้าเสี่ยงสูงที่จะเจอกับแจบอมก่อน นึกดูนะทุกคน ตอนนี้หวังเหมือนไก่ที่ถูกจับแขวนคอไว้ที่ราว กระพรือปีกสวยงามไปตามเพลงในเล้า มีอยู่สองทางคือรอคนมาช่วยกับถูกปาดคออย่างเลือดเย็น

 

เลือดไก่เเม่งจะเย็นจะร้อนช่างแม่มัน เพราะตอนนี้เริ่มเห็นไอ่หัวแดงมันเปิดโต๊ะแล็คเชอร์ของตัวเองขึ้นเหมือนจะเตรียมลุก ใจนี่สั่นไปทั่วทั้งร่างอยากให้มันก้าวยาวๆ ข้ามหัวไอ่ฮันบินออกมาเลย หรือไม่มึงลอยออกมาได้มึงก็ลอยมา ตาแข็งค้างเพ่งไปที่มาร์คแบบอยากให้มันรู้ตัว แต่ไอ่นี่มันโง่ไงนอกจากจะไม่เห็นเพื่อนที่ยืนส่องมันที่ประตูยังทำให้กูกลายเป็นตัวประหลาดไปอีก เพราะไอ่มิโนที่นั่งสอบริมประตูหันมาเจอตอนเบ่งตาพอดี ไอ่ห่านี่ช็อคไปเลย สมมัน หมั่นไส้มานาน มันหล่อ

 

สุดท้ายไอ่มาร์คเพื่อนเฮงซวยก็ทำให้แจ็คสันต้องสบถเป็นแร็ปฮ่องกง จัดไปยาวๆสองท่อนเวิร์ส ไอ่ห่านี่นึกว่าทำข้อสอบเสร็จแล้ว กูก็อุส่าท่องคาถาให้มันเดินออกมาไวๆ ที่ไหนได้มันแค่ทำปากกาตก เนียนด้วยนะ ทำเป็นปากกาเด้งไปตกที่ใต้โต๊ะจินยองที่นั่งถัดไปอีก2แถว ถ้ากูเป็นอาจารย์คุมสอบจะเดินไปใส่กลางกบาลแล้วกาหัวข้อสอบมัน เหล่ข้อสอบจินยองแบบโคตรไม่เนียน ไอ่เหี้ยนี่

 

 

ช่างมันเว้ย ตอนนี้ต้องเพ่งมองไปที่มันต่อเพราะมันกลับไปนั่งทำข้อสอบเหมือนเดิมแล้ว เท้าซ้ายของผมมันรู้สึกชาไปครึ่งซีกเมื่อเหลือบไปเห็นแจบอมที่เดินมาส่งข้อสอบที่โต๊ะอาจารย์ด้านหน้า สายตายิ่งกว่าเหยี่ยวของมันฉวิ้งมาที่โซนประตูหลังก่อนจะหันหลังกลับไป ผมก็ได้แต่ภาวนาในใจว่ามันอาจจะส่งเสน่ห์ให้ไอ่มิโนเด็กวิศวะก็ได้

 

 

แต่ไงก็ช่างเถอะว่ะ ทำได้แค่ภาวนาให้มิโนมันโชคดีแต่ตัวผมนี่ขอเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นไหล่หนีลงบันไดหนีไฟไปรอไอ่มาร์คที่รถก่อน ถ้าขืนรอมันอยู่ตรงนี้มีแต่ตายกับตาย รู้สึกไม่อยากมีปากเอาไว้พูดก็วันนี้แหละวะ ผมลงมารออยู่ที่รถมันได้ไม่นานก็ต้องสะบัดหัวไปตามแรงตบของเจ้าของรถที่มาถึงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ให้กูบ่นเยอะมาก กี่ย่อหน้าละวะกว่าจะได้คุยกับมัน

 

“ลงมาเลย รถกู”

แหน่ะไอ่นี่ พูดไม่ดีใส่อีก เดี๋ยวเถอะมึงเดี๋ยวจะได้พูดไม่ออก ผมกระโดดลงจากกระโปรงหน้ารถสีดำของมันมายืนขึ้นเต็มความสูง(ที่มีไม่มาก) จ้องตามันด้วยความเคียดแค้น สองมือนี่กำแน่นพร้อมจะชก ปากสีสดขมุบขมิบแช่งมันสารพัด อย่านะเว้ยถ้าโกรธมากๆกูชักมีดเหลาดินสอในกระเป๋ามาแทงจริงนะเว้ย อย่าได้ท้า

 

 

 

ป๊าบ

 

 

“เป็นเชี่ยไรมึงเนี่ย มาจ้องหน้ากู สาด”

สองครั้งเน้นๆ วันนี้กูจะไม่ยอมให้มันได้ตบเป็นครั้งที่สาม หัวของผมที่สะบัดไปข้างซ้ายกลับมาตั้งตรงเช่นเดิมและยังคงไม่เลิกจ้องตามัน มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าควานหาอาวุธที่จะใช้ทำร้ายเพื่อนตัวเอง ป้ายมือสะเปะสะปะอยู่ในกระเป๋าอยู่นานเจอแต่ตุ๊กตาและเศษเปลือกลูกอมเป็นกองก็เลยต้องค้างอยู่ในท่านั้นต่อไป ปากยังคงขยับยุบยับอยู่แบบเดิมแต่เพิ่มเลเวลในการด่ามัน คราวนี้กูจะแทงมึงให้ไส้ไหลเลยอิเพื่อน

 

 

 

 

ป๊าบ

 

 

รอบที่สาม..

คราวนี้เเม่งตบเสยเว้ย โดนหูด้วย โลกของหวังวิ้งไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมายืนตั้งสติอีกครั้ง พอละกูเหนื่อย ความจริงยืนเฉยๆก็ได้คุยกันดีๆแล้วป่าววะ ตอนนี้ไอ่มาร์คมันสะบัดมือที่ใช้ตบหัวผมทำท่าเหมือนเอามือไปทุบหินมา เห็นแล้วต้องดีดที่หูของมันไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ระบายความอัดอั้นในเป๊กเดียวจนใบหูของมันแดงเถือกตามมาด้วยเสียงสูดปากด้วยความเจ็บ

 

“กูเจ็บนะเว้ย เล่นเชี่ยไรมึงเนี่ย”ลูบใบหูสีแดงปอยๆ..

“กูก็เจ็บเว้ย ตบกูตั้งสามที เอาคืนแค่นี้ทำสำออย”

“ไอ่ตูดหมา” ดูมึงด่ากู..

“ตูดบนหน้าพ่อมดิ ไอ่มาร์คไอ่เพื่อนขี้ครอก ไอ่ขี้หูจระเข้ ไอ่ไส้ติ่งลิง ไอ่น้ำมันมะกอก โถ้ยๆ ไอ่ควายเอ้ย!!!

หอบหายใจหนักเมื่อควายเป็นสัตว์ตัวสุดท้ายที่ออกจากปาก อยากด่ามากกว่านี้แต่นึกไม่ออก หัวแดงของมันขยับขึ้นลงตามแรงพยักหน้าของเจ้าตัว มุมปากมันอมยิ้มด้วยความขันกับคำด่าของผม ก็จริงอยู่ที่มันตลกเพราะทุกครั้งเราก็เล่นกันประมาณนี้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เว้ยมาร์ค

 

“มึง.. จริงจังนะ”

“ไร”

“กูว่ามีอะไรบางอย่างที่มึงทำแต่มึงยังไม่ได้บอกกู”

โคตรตรง อ้อมทำไมให้เสียเวลา

“หื้อ? กูยังไม่ได้บอกอะไรมึงหรอ...” อิหัวแดงทำท่าคิด ทำเอาคนที่ลุ้นให้มันพูดเองต้องเผลอขมิบรูตูดไปด้วย

“.....”

“อ๋อ.. หนังของโรล่าจังที่ออกคอลเล็คชั่นใหม่เมื่อวานกูไปซื้อมาแล้วนะ ตัดหน้ามึงอะลืมบอก”

“โอ้ยไม่ใช่โว้ย ไม่ใช่เรื่องนี้” เค้าปล่อยโหลดก่อนวางแผ่นจริงเป็นอาทิตย์แล้ว กูดูก่อนมึงอีก ฟรีด้วยครับ

“แล้วเรื่องเหี้ยไรวะ ไม่มีแล้ว”

“แน่ใจนะ มึงไม่มีเรื่องอะไรอยากบอกกูเลยหรอ”

แจ็คสันเริ่มลามโดยการกำกล้ามแขนของเพื่อนเอาไว้แล้วบีบแน่น จนมาร์คต้องนิ่วหน้าด้วยความสงสัยไม่มีเจ็บผสม

“ไอ่แจ็ค.. มึงมีอะไรหรือเปล่า”

“....”

“ว่าไง?” มาร์คก็ยังเป็นมาร์คที่ตรงกว่าเสมอ

“เอาตรงๆเลยนะเว้ย แมนๆ”

“เออ”

“จบตรงนี้นะ”

“...” อืม

“เคลียร์ๆเลยนะมึง”

“อีกทีกูกลับแล้วนะ” ลีลา

“เออพูดๆ คืองี้กูเป็นเพื่อนมึงใช่มั้ยมาร์ค ตอนนี้มึงทำเรื่องอะไรที่มันผิดแล้วไม่ได้บอกกูหรือเปล่า”

 

 

 

 

 

...เรื่องที่มันผิด...

 

 

 

 

 

...แบมแบม...

 

 

 

“มึงรู้?”

คิ้วดกยกขึ้นสูงใช้ประกอบกับการตั้งคำถาม แจ็คสันพยักหน้าเป็นเชิงว่าเรื่องที่มันคบกับน้องรหัสของตัวเองมันรู้แล้วและมันก็คงรอให้เจ้าตัวเป็นคนบอกเรื่องนี้เองมากกว่า พอไม่บอกก็ต้องมาเร่งรัดเอาคำตอบแบบนี้จนได้

 

“กูเห็นเมื่อวาน ไม่ได้แอบดูนะเว้ย ตอนแรกกูรู้แล้วกะจะเงียบรอให้มึงบอกเอง แต่...”

“แต่อะไร...”

“ไอ่แจบอมมันมาไล่บี้ถามเรื่องนี้กับกูเมื่อเช้า”

สาบานได้ว่าถ้าแจบอมมันไม่เข้ามาถามเรื่องมันก็คงจะไม่ดูน่ากดดันจนอยากเอาปืนยิงหัวตายคู่ด้วยกันแบบนี้ จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้เป็นคนน่ากลัวหรือว่าจริงจังอะไรกับเรื่องเล็กๆแบบนี้หรอกครับ แต่คณะของเรามีกฎข้อนี้มานานมากแล้ว เป็นกฎที่ดูไม่น่ากลัวเพราะไม่เคยมีใครแหกมัน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้มีคู่แรกได้ฉีกกฎข้อนี้กระจุย บทลงโทษทุกอย่างเกิดขึ้นตามที่ระบุไว้ จนผลสุดท้ายของเรื่องนี้คือมีคนซิ่วออกไปเรียนอีกคณะเพื่อที่จะได้คบกันต่อ ซึ่งทุกคนยังคงจำมันได้ดีเพราะมันเป็นคนที่ไม่ไกลจากตัวเราสองคนเลย

 

 

ความรักเป็นเรื่องยิ่งใหญ่เหนือกว่ากฎเกณฑ์เสมอ

...แต่ที่นี่ไม่ใช่...

 

 

“แล้วมึงบอกมันไปว่ายังไง”

“กูไม่ได้พูด เพราะอยากมาเคลียร์กับมึงก่อน” และอยากจะมาเตือนมึงด้วย..

 

 

“กูต้องทำไงวะ กูรักน้องไปแล้ว”

รักมากจนอยากทำให้ทุกอย่างมันดี ไม่อยากให้มีอะไรมาทำให้ต้องเสียใจเพราะแบมแบมคือสิ่งที่เขาอยากถนุถนอมและดูแลให้ดีที่สุด

 

“น้องรู้เรื่องหรือยัง”

มันส่ายหน้าไปมาจนผมต้องเผลอกัดลิ้นตัวเองแรงๆ “แล้วถ้ามันรู้หล่ะวะมาร์ค”

 

“กูยังไม่ได้คิด ทุกวันนี้กูมีความสุขมากจนลืมเรื่องพวกนี้ไปหมด”

ความสุขแบบที่เป็นความสุขจริงๆ แบมแบมบริสุทธิ์จนคนที่ได้อยู่ใกล้ต้องเผลอตกหลุมรักทุกครั้งไปใครก็รู้

 

“ไอ่มาร์ค.. มึงฟังที่กูพูดนะเว้ย น้องเป็นเด็กปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่ มันเพิ่งเรียนยังไม่ถึงเทอมเลย กำลังเริ่มต้นด้วยซ้ำ อะไรหลายๆอย่างกำลังทำให้มันจดจำกับชีวิตมหาลัยถูกมั้ย ถ้าเกิดว่าเรื่องมึงถูกจัดการขึ้นมาจริงๆน้องจะเป็นยังไงมึงก็รู้ ไม่รู้ว่ะแต่กูคงสงสารมันมากแน่ๆ และมึงก็ต้องคิดแบบกูด้วย เพราะมันเป็นน้องรหัสมึง

 

วัฒนธรรมของคณะที่ทำกันมานาน รุ่นพี่หลายรุ่นที่จบไปหนักแน่นกับกฎระเบียบทุกข้อแค่ไหนพวกเรารู้ดี หากวันนี้พวกเขาได้รู้เรื่องรุ่นน้องในครอบครัวเดียวกันทำให้มันแตกหักออกไปคงเป็นเรื่องใหญ่โตน่าดู

 

 

..และอีกอย่างนะเว้ยมาร์ค..

 

“มึงลืมไปแล้วหรอว่าแจบอมมันไว้ใจมึงแค่ไหนถึงให้เด็กคนนี้ไปเป็นน้องรหัสของมึงอ่ะ”

 

“....”

 

“กูจะไม่พูดว่ามึงควรทำอะไรนะเว้ย กูเป็นแค่เพื่อนมึงบังคับมึงไม่ได้หรอก แต่กูจะอยู่ตรงนี้ช่วยคิดทางออกที่ดีที่สุดให้มึงเอาไปคิดเอง”

 

“....”

 

“เฮ้อ.. กูรักมึงวะ สงสารด้วย”

พูดจบก็จัดการโน้มกระชากท้ายทอยมันลงมากอดมันเต็มรัก พร้อมกับถอนหายใจแบบพรวดเดียวหมดปอด ขนาดเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของตัวเองยังปวดหัวขนาดนี้แล้วคนเจ้าของเรื่องมันจะขนาดไหนว่ะ ต้องปวดทั้งที่หัวแล้วก็ที่ใจ

 

 

คมนะครับ..

ยิ่งกว่าพร้า..

 

 

 

เห็นหน้าไอ่มาร์คแล้วก็หม่นหมอง ไม่รู้จะเบนสายตาไปทางไหนเพราะไอ่หัวแดงมันเริ่มยืนก้มหน้าเป็นรูปปั้นไม่ไหวติง ผมเลยจัดการปล่อยให้มันยืนเงียบๆ ทบทวนเรื่องของตัวเองอยู่ที่หน้ารถของมัน ตบบ่ามันอย่างให้กำลังใจก่อนจะตัดสินใจขอปลีกตัวกลับคอนโดฯตัวเองในทันที

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

มาร์คมั้ยครับ :

[น้องแบมครับ]

[พรุ่งนี้ว่างมั้ย.. เราไปเที่ยวกันเนาะ]

[อยากไปไหนจะพาไปหมดเลย]

[ชูครีมกับสมูทตี้ที่อยากกินวันนั้นยังอยากกินอยู่ป่าวเรา.. หื้ม ?]

 

 

 






























 

Bbambam :

*read*

 

 

 

 
























 

 

 

จะพาไปกินให้หมดเลย จะไปไหนก็จะพาไปทุกที่..

 

เพราะมาร์คต้วนตัดสินใจแล้ว..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100

-----------------------------

มาแล้วววววววววววววววววววววววววว หายอีกแล้วอ่ะหาย หายไปนานคนอ่านก็หายไปด้วย สมน้ำหน้าตัวเองแทบไม่ทัน ไม่โทษใครครับโทษตัวเองล้วน ที่หายไม่ได้ไปไหนนะ แต่กำลังเรียกร้องความสนใจจากรีดเดอร์ให้หมั่นไปทวงฟิคกับไรท์ที่ทวิตหน่อย  ไรท์เป็นคนขี้เกียจมากนะรู้ยัง น่ารักด้วย

 

ขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักแล้วยังอยู่ด้วยกันมาจนถึงทุกวันนี้นะครับ น่ารักจุงกะเบย

ตอนนี้คำหยาบเยอะมาก โคตรกลัวโดนแบน \Y/

 

ทอร์คเยอะจังว่ะ พูดมาก

 

 

 

 

 

 

สกรีมในทวิตเตอร์ติดแท็ก #มบมบ

 นะคับผม 
 

By @ckyhiq



*มาดิทคำผิดจ้า*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1052 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 22:10
    อย่าบอกว่าจะขอเลิก ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้นๆเลย ให้ตายสิ - -
    #1052
    0
  2. #1021 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 15:33
    เค้าไม่อยากเศร้าอ่ะ
    #1021
    0
  3. #992 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 15:45
    มาร์คตัดสินใจยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ ไม่เอานะอย่าทำให้น้องแบมต้องเสียใจนะ ไม่น๊า
    #992
    0
  4. #928 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 18:06
    สงสมรมาร์คคค
    #928
    0
  5. #843 jubjubLook (@lookjub) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 09:11
    โอ่วววว. ไรท์หายไปนานมากกกก. คิดถึงนะเนี่ย อยากอ่านต่อแล้วววว
    #843
    0
  6. #842 โมโมกิยูริกะ (@mikimomo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 10:20
    ไม่นะ สงสารพี่มาร์คกะแบมแบมอ่ะ
    มีกฎได้ก็ยกเลิกได้นะ
    #842
    0
  7. #841 Fahhy (@fahhyhottest) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 11:30
    สงสารพี่มาร์คอ่าาาา TvT
    #841
    0
  8. #831 Lee Totto (@leetotto137) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 19:56
    กลัวว่าแบมรู้แล้วจะโกรธอ่ะ เดี๋ยวก็มาทะเลาะกันอีก มาม่ามันมาละ TT
    #831
    0
  9. #830 cyndj (@cyndj) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 18:46
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ 
    #830
    0
  10. #828 krisbua (@buaakriss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 14:22
    ตัวเอง เค้ารู้ว่ามันต้องมีดราม่า แต่อย่าดราม่านานนะ เราไม่ชอบเลย สงสารมาร์ค สงสารแบม งื้อออออ โอเคนะ ไม่อยากอ่านแล้วร้องไห้อ่ะ
    #828
    0
  11. #825 MBLove9397 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 13:58
    ทำไมขึ้น*read*ละหรือว่า...แบมจะรู้แล้วเดาๆมาต่อเร็วๆนะคะชอบมากๆเลย
    #825
    0
  12. #819 GG_dekd (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 12:58
    ไม่ใช่ว่าแบมรู้ความจริงแล้วนะ ทำไมขึ้นแต่readแต่ไม่ตอบอ่า แล้วมาร์คตัดสินใจไงเนี่ย โอ้ยยยยยยลุ้นๆ
    #819
    0
  13. #812 MB4ever (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 11:27
    มาร์คตัดสินใจไรรรรรฮืออออออมาร์คแบมเป็นคู่ที่น่ารักมากเลยนะหวานสุดๆเลยเรื่องนี้ชอบหาทางออกให้กับความรักให้ได่นะมาร์คกูควรบอกไรท์ไหม555555555555555555สู้ๆค่ะเรื่องนี้น่ารักดีอิมาร์คไม่ใจร้าย อิอิ
    #812
    0
  14. #811 Minnee Pare (@minimae09) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 06:19
    เริ่มรู้สึกถึงมาม่า แง โอ๊ยเครียดแทน
    #811
    0
  15. #809 oni (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 01:44
    ว้ายยยยยยยยยยยยยขอโทษพี่บีเป็นบีรหัสแจนี่นา เค้าลืมไปเลย(กรรม)



    อุตส่าห์จะหาทางออกซะหน่อย งั้นก็เปลี่ยนกับพี่บีน่าจะได้อยู่555



    ก็เค้าไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องเจอปัญหาคาใจแบบนี้นี่นา ถ้าพี่มาร์คสารภาพความจริง



    จากใจให้พี่บีได้รับรู้ พี่บีคงจะไม่โหดร้ายเกินไปใช่มั๊ยอ่ะ
    #809
    0
  16. #808 oni (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 01:36
    น่ากลัวจังเลยยยยยยยยยยพี่มาร์คจะทำงัยต่อ



    อย่าบอกว่าทำความประทับใจครั้งสุดท้ายน้าาาาาาาาาาาาา



    กลิ่นมาม่ามาแรงจัง ปวดหัวแทนมาร์ค สงสารแบมจังถ้าพี่มาร์คบอกความจริงไป



    แบมจะโกรธพี่มาร์คหรือป่าวน้า แต่ที่แน่ๆคงเจ็บกันทั้งสองคน



    พี่บีโหดจัง ขนาดแจ็คยังไม่เป็นอันสอบแบบนี้แล้วพี่มาร์คล่ะ



    บอกพี่บีเปลี่ยนน้องรหัสดิ ให้แจ็คเป็นพี่รหัสแบม และพี่มาร์คเป็นพี่รหัสแจแทน



    (จะว่าไปเค้าจำไม่ได้แล้วว่าพี่รหัสแจคือใคร)



    #808
    0
  17. #806 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 21:34
    ต้วนแกตัดสินใจอะไร นี่ไม่ใช่จะพาไปเที่ยวพาไปกินส่งท้ายนะ เพราะต้วรคงไม่อยากให้แบมโดนลงโทษไปด้วยใช่มะ เฮ้ออออออ
    #806
    0
  18. #800 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 17:44
    มีกลิ่นม่าตุๆให้ระแวงทุกตอนเลยง่ะ แง่ กำลังหวานได้ที่เลย
    #800
    0
  19. #765 Little IU (@iu-say-hi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 21:32
    ยองแจผู้กุมความลับมาร์คแบม คำพูดนี้ใช้ได้ทั้งชีวิตจริงและในฟิคเลย ฮอลลลลลลลล แบม2อย่าโกรธพี่มาร์คเลยนะถ้ารู้ความจริง เพราะรักนะเข้าใจมั้ยไม่ได้ตั้งใจหลอกกันเลย ก็แบม2ไม่สนใจตามหาพี่รหัสเองนี่นา(อ่าว?) ฮือออออออออ แอบสงสารพี่มาร์ครอล่วงหน้า
    #765
    0
  20. #585 Geminious (@gsrunit6) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 22:05
    แอบกลัวเบาๆ
    #585
    0
  21. #580 oni (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 21:24
    กลิ่นมาม่าชักแรงมากขึ้นทุกวัน



    พี่มาร์ครู้แต่ตั้งใจทำผิดกฏ เพราะรักแบมมาก



    เครียดตามแจและแจ็คอ่ะ ห่วงทั้งพี่มาร์คและน้องแบม



    ข้อแรกแบมรู้ความจริงคงโกรธพี่มาร์คมากที่ไม่ยอมบอกเรื่องพี่ระหัส



    ไหนจะต้องโดนทำโทษที่พี่มาร์คทำผิดกฎอีก ข่าวมาว่าเจบีเห็นมาร์คและแบมแล้วด้วยยยยยย



    หวังว่าพี่บีจะอภัยไม่เอาโทษพี่มาร์คและน้องแบมน้าาาาาาาาาาาาาาาา
    #580
    0
  22. #579 Mymildz (@m-mild) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 21:37
    แจ็คสัน 55555555555555555555555555555555555555555555555
    คิดเยอะนะเอ็งอะ แค่น้องแตงไปซื้อของกับน้องแบมเอ็งดั๊นนนนนนคิดไปนั่น 
    โอ๊ยยยยยยยยยยย สตินะแกร 5555555555555555555555555555
    อีพี่มาร์คก็ช่างเสี้ยมจริงๆ ระวังคู่ตัวเองด้วย
    กลัวอะ ทำไมต้องมีกฎแบบนี้เกิดขึ้นด้วย ยกเลิกได้มั้ยเดี๋ยวให้สิบบาท 
    อิมแจบอมยกเลิกกฎเหอะนะ ขอร้องละ แงงงงงงงงงงงง
    แชปหน้าแล้วใช่มั้ย ฮื่ออออออออออออ Y _ Y
    #579
    0
  23. #578 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 21:08
    กำลังหวานเลยอ่า อีกฎห้ามเป็นแฟนในสายรหัสนี่ไม่ต้องจริงจังก็ได้มั้ง
    #578
    0
  24. #577 HanYoungJu (@chabuchaya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 18:10
    โอ้ยยยย แจบอมอย่าเพิ่งรู้นะ ไม่งั้นซวยยยยย



    ไรท์มาต่อเร็วๆนร้าาาาาา
    #577
    0
  25. #574 Maanluhia (@namnhowsz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 21:52
    กลัวแจบอมรู้อ่ะจริงๆ55555555
    #574
    0