| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 20 : ❀ my bro - 19 It's this ㄴㅇㅅㅌ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 ต.ค. 57

© themy�butter



ภาพจำลองคอนโดพี่มาร์คน้า



Who is my BRO ?

-chapter19-

 

 







 

    เป็นเวลาที่ถนนโล่งที่สุดเท่าที่คนขับอย่างมาร์คต้วนเคยเจอมา จะปาดซ้ายสไลด์เลนขวาก็ทำได้ ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถนนถึงเป็นใจให้เขาได้พาเจ้าตัวเล็กกลับคอนโดได้ไวขนาดนี้ ยิ่งถึงเร็วแค่ไหนก็ยิ่งมีเวลาเยอะเท่านั้น ขอบคุณสรวงสรรค์มากครับ

 

 

    คิดอะไรว่ะ..

    ตีมือเลย

 

 

 

    ตั้งแต่ที่ลากน้องแบมแบมเข้ามาในรถของตัวเองได้ใจมันก็เต้นระส่ำ คงดีใจมากที่วันนี้จะได้อยู่ใกล้กับคนที่ตัวเองรักและได้ใช้เวลาร่วมกันได้นานขนาดนี้ ก่อนเข้ามาในรถน้องยังได้ทิ้งโมเมนท์ไว้ให้มาร์คได้ฟินไปหนึ่งที

 

 

น้องแบมไม่มีชุดนอนนะ

พี่มาร์คมีเต็มตู้เลย

แต่มันไม่เท่ากัน พี่มาร์คตัวสูง

ใส่แต่เสื้อก็ได้งั้นอะ

บ้าหรอ! กางเกงในน้องแบมก็ไม่มี

ใครเขาใส่เกงในนอนกัน หื้ม

พี่มาร์ค!!’

 

 

แล้วก็ตามด้วยแรงบิดเนื้อตรงต้นแขนไปหนึ่งที น้องน่ารักจริงๆเลย อ้างนู้นอ้างนี่แต่พอมาถึงรถก็แตะประตูก่อนที่เขาจะกดรีโมทปลดล็อคซะอีก แล้วแบบนี้จะให้คิดว่าไงว่ะเนี่ย

 

 

“แอร์เย็นไปหรอ”

เห็นร่างเล็กเอาสองแขนมากอดตัวเองไว้หลวมๆ สงสัยว่าช่องแอร์จะหันไปหาน้องมาเกินไปเลยยื่นมือจะไปลดระดับลงให้

 

 

“หยุดเลยพี่มาร์ค! ห้ามเอื้อมมือมา”

 

“จะปรับแอร์ให้ไง หนาวไม่ใช่หรอ”

 

“ไม่ได้หนาวซะหน่อย”

 

“อ้าว ก็กอดตัวเองแบบนั้นพี่ก็คิดว่าหนาวซิครับ”

 

“น้องแบมป้องกันตัวต่างหาก!

 

 

คิ้วดกถึงกับต้องขมวดเข้ากันเป็นปมใหญ่เมื่อประโยคของเจ้าตัวเล็กจบลง ป้องกันตัวอย่างนั้นหรอ ในรถMU7ของเขามีอะไรน่ากลัวจนน้องต้องปกป้องตัวเองหรอครับ

 

 

“กลัวอะไรหรอครับ รถพี่ไม่มีหนูนะ”

 

“ไม่ได้กลัวหนู.. แต่กลัวพี่มาร์ค”

 

“กลัวพี่?”

 

ทวนประโยคพร้อมกับเหยียบครัชพร้อมจะเปลี่ยนเกียร์ แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปโดนเกียร์ก็ถูกเสียงเล็กแหวเข้าให้

 

“เอามือออกไปเลย จะจับขาอ่อนน้องแบมใช่มั้ย”

 

“ห๊ะ อะไรของเราเนี่ย”

 

 

ในที่สุดก็เอื้อมมือไปเขย่ากลุ่มผมนุ่มด้วยความที่ทนไม่ไหวจริงๆ น้องจะน่ารักแบบนี้ไปถึงไหน แค่นี้พี่มาร์คก็แทบถวายลมหายใจให้ช่วยใช้อยู่แล้ว เมื่อคนตัวเล็กถูกเขย่าผมก็ทำยู่แล้วก็ตีฝ่ามือหนาจนยอมถอนมือกลับไป นี่แสดงว่าที่กอดตัวเองไว้ก็คงกลัวเขาจะจับนมสินะ โธ่..

 

 

“พี่ไม่ทำอะไรหรอกครับ ไม่ต้องกลัวนะ”

 

“แล้วนี่อะไร!

 

 

มือเล็กชูกล่องสี่เหลี่ยมเล็กขึ้นมาตรงหน้าก่อนจะเขย่ามันจนสิ่งของที่บรรจุอยู่ข้างในกระทบกันเกิดเสียงดัง แถมยังถามด้วยน้ำเสียงห้วนเหมือนผสมอารมณ์เดือดเล็กๆในประโยค

 

 

 

ชิบหายแล้ว กล่องถุงยาง..

 

 

 

“ของแจ็คสันครับ”

 

คนที่ขับรถอยู่ถึงกับใจกระตุกเมื่อแบมแบมชูกล่องDurexที่วางอยู่ตรงไหนสักที่แถวคอนโซลรถออกมาแกว่งไว้ อยากจะไปกระชากมันออกจากมือบางแต่ก็ดูเหมือนจะเป็นการโยนไฟสุมลงไปอีกเลยเลือกตอบออกไปแบบน้ำนิ่งไว้ก่อน

 

 

“ไม่จริง ถ้าของพี่แจ็คสันจะมาอยู่ในรถพี่มาร์คได้ไง”

เออก็จริงของเด็ก ไอ่แจ็คสันมันก็มีรถนิหว่า

 

“วันนั้นมันยืมรถไปขับไง มันคง”

 

“ไม่ต้องโกหกน้องแบมเลย ถ้าเป็นของตัวเองก็ต้องกล้ายอมรับ เข้าใจมั้ย”

 

มือเล็กใช้สันกล่องตีลงมาที่แขนแกร่งหนึ่งที เพื่อเป็นการย้ำว่าเขาไม่ชอบคนไม่ยอมรับความผิด แม้เรื่องนี้มันจะไม่มีอะไรที่น่าจะผิดสักนิด แค่พี่มาร์คพกถุงยางเอง..

 

 

 

 

แงงงงงงงงงงง มันเอาไปใช้กับใครง๊าาาาา

;________;

 

 

 

บรรยากาศในรถเริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ ระยะทางที่บอกว่าถนนโล่งแล้วจะทำให้มันถึงคอนโดไวกว่าที่เคยก็ไม่ใช่แล้ว ในเมื่อคนบังคับพวงมาลัยกลับรู้สึกว่าเขาไม่สามารถแตะคันเร่งได้อีก มือใหญ่จัดการหักพวงมาลัยเข้าข้างทางแบบกะทันหัน ทำนิสัยเสียด้วยการไม่เปิดไฟเลี้ยวก่อนด้วย

 

 

ใบหน้าเล็กที่รับรู้ว่ามีการเบี่ยงเส้นทางจึงหันมามองเสี้ยวหน้าของรุ่นพี่หัวแดงหมายจะตั้งคำถามแต่พี่เขาก็พูดดักขึ้นมาเสียก่อน

 

“กล่องนี้ของพี่มาร์คเองครับ”

 

พูดพร้อมกับหยิบมันขึ้นมาให้อยู่ในระดับสายตาของเราทั้งสองคน พร้อมกับใช้สายตาที่บอกทุกอย่างว่าพี่เขาไม่ได้โกหกแต่อย่างใด แต่ไม่รู้ว่าทำไมคนที่ฟังถึงเกิดอาการเบะปากออกมาเมื่อได้รู้ความจริงก็ไม่รู้

 

 

“แต่ว่าพี่ยังไม่ได้ใช้ เห็นมั้ย รอยแกะยังไม่มีเลย”

 

มือใหญ่ของต้วนอี้เอินเอื้อมไปหยิบข้อมือบางขึ้นมาจับกล่องเจ้าปัญหาเอาไว้ ทำให้แบมแบมต้องหมุนกล่องดูรอบๆเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ถึงมันจะไม่เคยถูกใช้ก็ใช่ว่าพี่มาร์คจะไม่เคยใช้จากกล่องอื่นนิหน่า ใครจะไปรู้ หน้าหล่อแบบนี้อาจจะผ่านมาแล้วเป็นพันๆกล่องอ่ะ ยิ่งคิดปากยิ่งเบะออก

 

 

คิดอะไรเนี่ยแบมแบม..

 

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะครับ หื้อ?”

 

“ใช่ว่าพี่มาร์คจะไม่เคยใช้นิหน่า” บ่นอุบกับตัวเองโดยหวังจะไม่ให้คนข้างๆได้ยิน แต่ก็ไม่เป็นดังหวัง

 

“พี่ไม่เคยใช้ทั้งนั้นครับ ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว เชื่อพี่นะ”

 

กระชับมือใหญ่ที่กอบกุมมือบางรวมไปถึงข้อมือของน้องเอาไว้ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของพี่มาร์คทำให้แบมแบมเลือกที่จะเชื่อใจคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

 

 

ไม่ว่าจะยังไงพี่มาร์คก็คือคนที่แบมจะเชื่อแล้วก็ไว้ใจเสมอ

 

 

“เลิกกังวลได้แล้วนะครับ พี่มาร์คยังซิงอยู่”

 

พูดพร้อมกับเอื้อมหน้าตัวเองไปหอมแก้มใสนั้นหนึ่งที ถึงแม้ว่ามันจะมีแค่ไฟจากข้างทางส่องเข้ามาในรถ ก็ไม่อาจบังตาได้เลยว่าน้องกำลังหน้าแดง(มาก)

 

 

“อะไร.. ใครบอกว่าน้องแบมกังวล เห็นว่าไซส์เล็กหรอกเลยอยากแซว”

 

50เนี่ยนะเล็ก ทะลึ่งจังเลยเรา”

 

หอมแก้มนิ่มอีกสักฟอดพร้อมกับเขย่ากลุ่มผมนิ่มให้หายหมั่นเขี้ยวอีกครั้งก่อนจะหันไปขับรถต่อ รู้หรอกว่ายกเรื่องไซส์มาอ้าง ที่แท้ก็กำลังหึงเขาอยู่นั้นแหละ สงสัยคงคิดว่าเขาเป็นเสื้อผู้หญิงทิ้งไข่ไปทั่วแน่ๆ แต่ที่บอกน้องไปว่ายังไม่เคยนี่เรื่องจริงนะครับ มีติดรถไว้ก็เพราะเป็นหน้าที่ของผู้ชายที่ต้องแสดงความรับผิดชอบต่อสังคมต่างหาก(เผื่อฉุกเฉินจริงๆ)

 

 

หลังจากนั้นไม่นานรถMU7สีดำสนิทก็ขึ้นมาจอดบนโรงรถของคอนโดได้อย่างปลอดภัย เจ้าตัวเล็กที่ปาวๆใส่เมื่อ10นาทีที่แล้วหลับคอพับอยู่ที่เบาะข้างเขา เห็นท่าหลับแล้วน่ารักจนไม่อยากปลุกให้ตื่นเลย ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแชะไว้สักภาพก่อนจะโยนมันไว้เบาะหลังแล้วเอาเสื้อกันหนาวคลุมกันเหนียวเอาไว้ เผื่อน้องเห็น

 

 

 

ถามว่าทำไมไม่เอาพวงกุญแจที่มีเหมือนกับน้องออกหล่ะ จะได้ใช้มือถือสะดวกๆ

ถ้าคุณรู้ว่ามาร์ครักแบมแบมมากเท่าไหร่ คุณจะไม่ตั้งคำถามนี้เลย..

 

 

 

ทีแรกว่าจะจัดการอุ้มขึ้นลิฟต์ไปเลยจะได้ดูเหมือนเจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงขึ้นสวรรค์ แต่ก็ต้องเก็บโครงการนั้นไปเมื่อเขาปิดประตูฝั่งของตัวเองน้องก็งัวเงียตื่นขึ้นมาแล้ว มือใหญ่เลยจัดการเปิดประตูให้น้องเดินลงมาจากรถ เห็นแบมแบมขยี้ตาแล้วอยากจะฟัดให้ตายตรงนี้ เด็กอะไรขนาดหาวยังน่ารัก

 

 

“ถึงแล้วทำไมไม่ปลุกน้องแบมอะ”

 

พูดไปก็หาวไป มาร์คเลยเอื้อมมือไปถือกระเป๋าให้น้องก่อนจะจูงคนตัวเล็กเดินไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปห้องของตัวเอง จับไม่ปล่อยเลยด้วย ขนาดมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องแล้วก็ยังไม่ปล่อยเลย มือซ้ายก็ถือกระเป๋าน้อง มือขวาก็กำมือบางไว้อยู่ จะใช้มือไหนเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าตังค์เพื่อเอาคีย์การ์ดมาแตะว่ะ เลยได้แต่ใช้มือข้างที่จับมือน้องมาถูๆแถวแก้มก้นตัวเองเพื่อให้กระเป๋าตังค์มันโผล่หัวออกมา

 

 

“ปล่อยมือกันก่อนก็ได้ ดูดิ เหมือนน้องแบมกำลังล้วงก้นพี่มาร์คเลย”

 

“กว่าจะได้จับใช่ง่ายๆที่ไหน ไม่อยากปล่อยหรอก”

 

“คืนนี้ก็อยู่ด้วยกันทั้งคืน จะจับเมื่อไหร่ก็ได้นิหน่า”

 

พอได้ยินคำตอบก็ต้องทำให้ยิ้มกว้าง ปล่อยมือบางให้เป็นอิสระแล้วรีบแตะคีย์การ์คเข้าห้องไปทันที วางของในกระเป๋าตัวเองบนโต๊ะอาหารแล้วก็ยืนมองแบมแบมที่เดินสำรวจห้องชุดของเขาจนทั่ว ริมฝีปากเล็กบ่นพึมพำเบาๆตลอดทางที่ตัวเองเดินไปตรงโซนนู้นนี่ จับใจความได้ประมาณว่า..

 

 

น้องแบมไม่เชื่อว่านี่ห้องพี่มาร์ค มันสะอาดไป

 

 

เห็นเขาขลุกอยู่กับดินปั้นหม้อปั้นไหไปวันๆก็ใช่ว่าจะเป็นคนสกปรกนะ เรื่องที่พักกับเรื่องทานอาหารทุกมื้อเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆสำหรับมาร์คต้วนคนนี้

 

 

“ไปอาบน้ำได้แล้ว ยิ่งดึกเดี๋ยวจะไม่สบายนะครับ”

 

“ชุดนอนน้องแบมหล่ะ ขอยืมหน่อย”

 

“ในห้องแต่งตัวเลย หยิบตามใจชอบเลยครับ”

 

“ไม่เอาอะ ไม่กล้าหยิบ มันเกร็งๆยังไงก็ไม่รู้”

 

ถ้าให้พี่หยิบให้อาจจะได้เกร็งกว่านี้นะรู้ป่าว ว่าแล้วก็ลุกเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อไปหยิบชุดนอนสำหรับเจ้าตัวเล็ก ตอนแรกก็กะจะแกล้งให้ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดียว แต่รู้เลยว่ายังไงก็ไม่ยอมแน่ๆ เลยหยิบชุดนอนเข้าชุดกันไปให้น้องหนึ่งชุด

 

 

“กางเกงในหล่ะพี่มาร์ค”

 

“ใครเขาใส่กางเกงในนอนกัน เดี๋ยวเป็นไส้เลื่อนกันพอดี”

 

เสียงทุ้มตอบโดยไม่หันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงอยู่ที่หน้าห้องน้ำ ส่วนแบมแบมก็รู้มาบ้างว่าใส่กางเกงในนอนจะทำให้เป็นนู้นนี้ แต่นี่นอนแปลกที่มันก็โหวงๆสิ อีกอย่าง พี่มาร์คน่าไว้ใจสะที่ไหน

 

 

“ไปอาบได้แล้วครับ พี่โทรให้แม่บ้านมารับชุดเราไปซักแห้งให้แล้ว ถอดเสร็จก็เอามาใส่ตะกร้าตรงนั้นได้เลย”

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

คุณต้วนคะ ป้ามารับชุดค่ะ

 

 

ไม่ทันที่จะไล่น้องเข้าไปอาบดีเสียงป้าแม่บ้านที่เขาโทรลงไปที่ล็อบบี้ก็ขึ้นมาแบบเร็วเกินคาด แบมแบมที่พอได้ยินเสียงป้าแม่บ้านก็ทำหน้าแตกตื่นสุดพลัง ด้วยความที่ไม่อยากให้คุณป้ารอนานก็เลยทำให้ต้องกังวลเป็นสองเท่าเพราะเขายังไม่อาบน้ำเลย

 

 

“ถอดเลยก็ได้นะ ตรงนี้เลย”

 

พี่มาร์คเดินเข้ามาประชิดตัวก่อนจะใช้เสียงทุ้มกระซิบใบแบมแบมได้ยิน คนที่กำลังลนลานก็ต้องรีบผลักอกจอมทะลึ่งออกแล้วก็วิ่งเข้าห้องน้ำไป ขืนอยู่ตรงนั้นนานพี่มาร์คต้องจับแบมแก้ผ้าแน่ๆ พอเข้าไปในห้องน้ำก็รีบถอดเสื้อผ้าออกมากองไว้หน้าห้องน้ำจากนั้นก็รบกวนพี่มาร์คอีกที ทำไมพรุ่งนี้ต้องมีเรียนด้วยก็ไม่รู้ เห็นมั้ยแบมเดือดร้อนหมดเลย

 

 

หลังจากที่แบมอาบน้ำเสร็จเดินหัวเปียกออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่คล้องคอไว้ ชุดนอนที่พี่มาร์คให้ยืมใส่ก็หน่ะ ใหญ่ยาวไปไหน ขากางเกงยาวจนคลุมฝ่าเท้าไปเกือบครึ่ง เสื้อก็ไม่แพ้กัน กระดุมเม็ดแรกอยู่ระหว่างร่องอก U.U

 

 

“ตัวใหญ่จังเลยพี่มาร์ค”

 

หน้าเล็กงอง้ำนิดหน่อยเมื่อบ่นถึงความใหญ่ของเสื้อ จัดการกางแขนออกเมื่อพี่มาร์คเดินเข้ามาใกล้แล้วก็จับๆคลำๆที่ข้างลำตัว เสียงหัวเราะแบบหล่อของพี่เขาทำให้แบมเกือบจะปรอทแตก จะแซวว่าแบมเตี้ยก็พูดมา เห็นจ้องจังตรงขากางเกง

 

 

“หอมจังเลย ขอหอมหน่อย”

 

ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้กับพวงแก้มนิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ คนตัวเล็กที่กำลังจะถูกลุกล้ำก็รีบเบี่ยงตัวออกไปทันที วันนี้พี่มาร์คได้กำไรจากแบมไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว ต้องเก็บไว้ใช้วันอื่นบ้างซิ

 

“ไปอาบน้ำเลย ตัวเหม็นจะแย่แล้ว”

 

ดันแผ่นหลังของจอมดื้อให้กลับไปทางห้องน้ำ แต่ยังไม่วายโดนพี่เขาเอี้ยวตัวมาหอมแก้มโดยใช้วิชาความว่องไวเฉพาะตัวของพี่เขานั่นแหละ จนได้.. ถ้าพี่เขาจะทำยังไงก็ต้องโดน..

 

 

 

 

แกร็ก

 

 

เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆแต่คนที่อยู่ตรงระเบียงด้านนอกกลับได้ยินมันชัดเจน บวกกับบรรยากาศตอนนี้ค่อนข้างเงียบมากได้ยินแต่เสียงลมทำให้แบมแบมที่ออกมาคุยโทรศัพท์กับคุณแม่ที่ระเบียงต้องหันหลังกลับไปมอง ตอนนี้ร่างบางกำลังยืนเช็ดผมอยู่ที่ระเบียงห้องที่อยู่คนละห้องกับห้องนอน ทำให้คนที่ออกมาจากห้องน้ำไม่เห็นว่าคนตัวเล็กอยู่ในห้อง ก็ตะโกนเรียกหาใหญ่

 

 

“น้องแบม อยู่ไหน”

 

“ข้างนอกหรอ.. ระวังน้ำค้างนะครับ”

 

แล้วก็ตามมาด้วยร่างของพี่เขาที่เลื่อนบานกระจกออกมายืนที่ระเบียงเช่นกัน คนที่ยืนเช็ดผมอยู่ก่อนหันหลังกลับมาหาพี่มาร์คก็ต้องยิ้มขำ แค่เห็นว่าเขาไม่อยู่ในห้องนอนก็โวยวายดังลั่นเลยหรอเนี่ย

 

 

“พี่มาร์คอาบน้ำยังไงเนี่ย คราบยาสีฟันก็ล้างใหม่หมด”

 

เท้าเล็กเข้าไปหาคนซึนที่ยืนอยู่ตรงหน้า จัดการเช็ดคราบยาสีฟันที่ติดแถวๆติ่งหูของพี่เขาออก ถ้าจะเด็กน้อยขนาดนี้แบมแบมขอเอากลับไปเลี้ยงต่อที่บ้านได้ไหมเนี่ย

 

 

พอเห็นว่าหน้าพี่เขาเกลี้ยงเกลาแล้วก็ทำท่าจะถอยออกมายืนตรงจุดเดิมแต่ก็ช้ากว่ามือไวของพี่เขาที่ดึงเอวบางเข้าไปไกลมากว่าเมื่อครู่ เรียกได้ว่าพุงติดพุงเลย ไม่พอยังก้มลงมาหอมกลางกระหม่อมของคนในอ้อมกอดอีก

 

 

“อื้ออ มันเปียกอยู่นะ”

 

“เดี๋ยวพี่มาร์คเช็ดให้นะครับ”

 

จากนั้นพี่มาร์คก็ดึงผ้าขนหนูในมือเล็กไปแปะบนกลุ่มผมที่กำลังหมาดอยู่ ปลายนิ้วใหญ่ขยำผ้าให้ซึมซับน้ำออกจากศีรษะเล็กให้มากที่สุด แบมสัมผัสได้เลยว่าพี่มาร์คเบามือมาก ไม่ว่าจะยังไงแบมแบมก็จะไม่มีทางได้รับการกระทำที่แสนเจ็บจากพี่มาร์คแน่นอน

 

 

แบมแบมเชื่อแบบนั้นได้ใช่มั้ย..

 

 

“แห้งแล้วม้าง เช็ดนานจังเลย”

เหล่ตามองคนเจ้าเล่ห์ที่ยังไม่ยอมหยุดขยุ่มผมของตัวเอง

 

“ก็ไม่อยากให้ถอยกลับไปนิหน่า ขอเนียนแป้บนึงครับ”

พูดอะไรน่ารักแบบนี่เล่าพี่มาร์ค อดไม่ได้ที่จะยกแขนเล็กโอบรอบเอวแกร่งของพี่เขาไว้ ยิ่งทำให้เราได้เขยิบเข้ามาใกล้กันมากขึ้น ได้กลิ่นตัวของพี่มาร์คชัดเจนมากขึ้นด้วย เลยอดไม่ได้ที่จะฝั่งใบหน้าของตัวเองลงไปกลางแผงอก

 

 

ส่วนพี่มาร์คที่เห็นการกระทำของน้องก็ยิ้มกว้าง กอดรวบลำตัวให้แน่นมากขึ้น เกยคางของตัวเองไว้ที่กลางศีรษะหอม หลับตาพริ้มแล้วก็สูดความหวานตรงนี้เอาให้นานมากที่สุด

 

 

“วันนี้เหนื่อยไหมครับ”

เสียงเล็กถามขึ้น ถึงหน้าจะจมอยู่กลับแผงอกแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคให้คนที่ยืนฟังแต่อย่างใด

 

“ไม่เหนื่อยครับ มีคนน่ารักอยู่ด้วยทั้งวัน แค่เห็นหน้าก็หายเหนื่อยแล้ว”

ว่าพลางก้มลงหอมแก้มเจ้าตัวเล็กอีกหนึ่งที คราวนี้น้องแบมไม่หดหนีแถมยังกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้แน่นขึ้นไปอีกด้วย

 

 

ยิ่งกอดแน่นมากขึ้นเท่าไหร่

ก็ยิ่งอยากให้อยู่ด้วยกันนานมากขึ้นเท่านั้น

 

 

ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ ในหัวสมองลืมไปแล้วว่าสิ่งที่เป็นมันไม่ถูกต้องและมันเป็นสิ่งต้องห้ามที่ใครๆต่างก็ยอมรับ แต่ถ้าใช้หัวใจแทนหัวสมอง จะรู้เลยว่ามันจะมีค่าอะไรหากเราไม่ได้ใช้ความรู้สึกที่มีมอบให้กับคนที่เรารักอย่างสุดหัวใจ

 

 

ผมเลือกแล้ว..

 

 

“แบมแบมครับ”

 

“ฮะ พี่มาร์ค”

 

ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมาสบตากับคนตัวสูงแต่ก็เห็นแค่คางมนของพี่เขาเท่านั้น แต่ก็ยังคงอยู่แบบนั้นไม่ละสายตาไปไหน เพราะเสียงที่พี่เขาใช้เรียกเมื่อครู่ทำให้แบมแบมรู้ว่ามันต้องมีสิ่งสำคัญแฝงอยู่แน่ๆ

 

 

มือใหญ่ที่รวบลำตัวน้องกระชับแรงให้แน่นขึ้นมาอีกนิดเพื่อเป็นการรวมพลังให้กับตัวเอง ในเมื่อเขาจะพูดประโยคสำคัญก็ต้องใช้ความกล้ามากกว่าหลายล้านเท่า ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็เต้นเร่งจังหวะเสียเหลือกัน

 

 

พอเมื่อคิดว่าตัวเองพร้อมมากแล้วก็ค่อยๆปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ จากนั้นก็จับไหล่เล็กให้มั่นแล้วจ้องเข้าไปนัยน์สีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงดาวของคนตรงหน้า ไม่ว่าจะดาวดวงไหนก็ไม่สวยเท่าดวงที่ยืนอยู่กับเขาตรงนี้เลยจริงๆ

 

 

 

“เป็นแฟนกับพี่มาร์คนะครับ”

 

“....”

 

“นะครับ คนดี”

 

“....”

 

“หื้อ ?”

 

คนตัวเล็กไม่ตอบคำถามที่กลั่นกรองออกมาจากใจ แต่กลับยกมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นมาปิดหน้าไว้ คนที่เห็นปฏิกิริยาดังกล่าวก็ถึงกับงง น้องแบมเป็นอะไร ไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้วหรอ

 

 

“อี้อ้าคอ่ะ อ้องแอมเอิ๋นอ้ะ”

 

 

อู้วว ไม่คิดมาก่อนเลยว่าพัฒนาการแสดงความเขินของน้องจะก้าวไกลมาถึงขั้นนี้ ยกมือขึ้นปิดหน้าแถมยังกระทืบเท้าน้อยเบาๆด้วย

 

“ไม่ต้องเขินเลย มาตอบคำถามพี่ก่อน"

ค่อยๆแกะมือเล็กออกจากแก้มนิ่ม เห็นชัดเลยว่าน้องกำลังหน้าแดงมาก อดไม่ได้เลยจริงๆที่จะฝั่งปลายจมูกโด่งรั้นลงไปอีกครั้งและอีกครั้ง

 

 

“ใครจะไปกล้าตอบหล่ะ อายจะตายอยู่แล้ว”

 

“งั้น.. กระพริบตาสองทีถ้าตกลง แต่ถ้าไม่ให้กระพริ..”

 

 


 

 

ปิ๊บ ปิ๊บ





 

 

เป็นอันว่ารู้คำตอบนะครับ แบมเขินไปหมดแล้วเนี่ย

‘////////////////////’

 

 

“เย้! ดีใจที่สุดเล้ย”

เสียงทุ้มร้องออกมาอย่างดีใจ รวบเอวเล็กให้เข้ามาใกล้อีกครั้งแล้วจัดการยกน้องให้ลอยขึ้นมาจากพื้นเล็กน้อยแล้วพากันกระโดดหมุนไปมาหลายรอบ เรียกเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนสองคนออกมาได้ไม่ยาก ออร่าแห่งความสุขกำลังกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ ขนาดกระถางต้นไม้ที่ตั้งอยู่ข้างๆยังได้รับความรักไปด้วยเลย กลิ่นของดอกมันถึงได้โชยออกมาช่วยผสมโรงให้

 

 

“พอแล้วพี่มาร์ค เวียนหัวแล้วเนี่ย ฮ่าๆ”

นอกจากจะไม่ยอมหยุดหมุนยังเพิ่มแรงเขย่ามากขึ้นไป เสียงหัวเราะของแบมแบมก็เลยกลายเป็นแรงฮึดของพี่เขาซะงั้น ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เราสัมผัสความสุขของกันและกันอยู่แบบนี้ รู้ตัวอีกที่ก็ตอนที่ไออุ่นของลมหายใจของเราสอดประสานกันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดโดยง่าย ทั้งพี่มาร์คแล้วก็น้องแบมต่างไล่ล่ากันในโพรงปากอยู่เนิ่นนาน เรียกได้ว่าไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว

 

 

มาร์คแอบลืมตาขึ้นมามองน้องแวบนึงก่อนจะกลับไปหลับตาแล้วก็ไล่เกี้ยวกะวัดลิ้นชื้นต่อ จนสุดท้ายก็ต้องยอมผละออกมาจนได้เพราะแบมแบมเหมือนจะเจ็บตรงริมฝีปากล่างเนื่องจากฟันคมของเขาเผลอกัดเข้าไปเต็มแรง

 

 

“แฮ่กๆ”

หลังมือเล็กยกขึ้นมาเช็ดมุกปากของตัวเองเพื่อทำความสะอาด แต่ทำได้ไม่นานริมฝีปากที่แดงเจ่อไม่แพ้กันของพี่มาร์คก็ก้มลงมาจูบซับมันออกให้จนหมด

 

 

“รักน้องแบมนะครับ รู้มั้ย”

 

>///<

 

“ไม่รักพี่มาร์คตอบหรอ”

 

ดูทำเข้า ปากแบะออกแบบนี้คิดว่าตัวเองน่ารักมาหรือไง

 

 

“รักซิครับ ไม่รักแฟนตัวเองแล้วจะให้รักผีที่ไหน”

 

“ปากเก่งจัง เก่งให้ได้ทั้งคืนนะ”

จากนั้นก็จูงมือเล็กเข้าห้องไป จัดการล็อคระเบียงให้เรียบร้อยแล้วย้ายตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องนอนในที่สุด ก่อนนอนพี่มาร์คอุ่นนมสดมาให้สำหรับเราสองคน ไฟสีส้มอ่อนหรี่ลงมากระทบกับแก้วนมในมือทั้งสอง ทำให้สีมันดูน่ากินมากขึ้นเป็นเท่าตัว

 

 

เกร๊ง

 

 

 

“แด่ความรักของเราครับ”

 

จากนั้นก็จัดการกับน้ำนมจนหมดอย่างรวดเร็ว ทีนี้ก็ได้เวลาส่งเจ้าตัวเล็กของเราเข้านอนสักที ดวงตาใสแป๋วที่นั่งจุมปุ๊กอยู่กลางเตียงส่งมาให้เขาหลังจากที่ออกไปเก็บแก้วเพิ่งเดินกลับเข้ามา พอเห็นดังนั้นแล้วก็ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าเข้าไปหวังจะตะครุบเหยื่อให้ตายคามือเสียให้ได้ แต่พอจะกระโดดเข้าไปหาเท่านั้นแหละ น้องเขากลับถอยร่นไปจนสุดขอบเตียงเลย

 

 

“ออกไปเลยพี่มาร์ค น่ากลัวที่สุด”

 

“อะไร พี่แค่จะขึ้นมานอนเฉยๆเองนะ”

 

“ไม่ต้องเลย สายตาแบบนี้น่าไว้ใจที่ไหน”

สายตาที่ใช้มองแบมเหมือนคนที่หิวข้าวแบบโคตรๆอะ

 

“กลัวพี่ข่มขืนหรอ”

 

“ก็ใช่อ่ะเส้ะ เอาหมอนข้างมากั้นไว้เลย ไม่งั้นน้องแบมจะออกไปนอนที่โซฟา”

ถึงจะเป็นแฟนกันแล้วแต่ยังผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดีเลย น้องแบมไม่พร้อมหรอก

 

 

“กั้นก็กั้น นี่แหนะ” ก่อนจะวางหมอนข้างไว้ตรงกลางก็จัดการฟาดเบาๆที่กลางเหม่งไปหนึ่งที สุดท้ายเจ้าตัวเล็กก็ล้มตัวลงไปนอนแล้วก็ห่มผ้าเรียบร้อย พี่มาร์คก็เอื้อมมือไปปิดโคมไฟและล้มตัวลงนอนบ้าง

 

 

เสียงแอร์เบามากจนเสียงลมหายใจของเด็กน้อยที่นอนอยู่ข้างๆเขากลายเป็นสิ่งที่ดังมากที่สุดในตอนนี้ หลับเร็วชะมัดเลยเด็กอะไรเนี่ย

 

 

“น้องแบมครับ”

 

“....”

 

“หลับแล้วหรอ?”

 

“....”

 

“ฝันดีนะครับ เด็กน้อยของพี่”

เสียงทุ้มพูดขึ้นมาเบาๆ โดยที่ไม่คิดว่าน้องจะได้ยินมันแล้วแหละ จากนั้นมาร์คก็วางมือของตัวเองไว้ที่ข้างลำตัว ปลายนิ้วข้างขวาค่อยๆกระดึ๊บเข้าไปใต้หมอนข้างเพื่อหวังจะให้มันได้รับไออุ่น แต่ใครจะไปรู้ว่าจะโดนแจ็คพล็อตเมื่อปลายนิ้วไปสัมผัสกับฝ่ามือเล็กที่แบหงายใต้หมอนข้างอยู่ก่อนแล้ว

 

 

ไม่รอช้าพี่มาร์คก็ค่อยๆสอดนิ้วมือประสานเข้ากับมือเล็กทันที เมื่อตรงล็อคเข้าที่แล้วก็กระชับมือของตัวเองให้แน่นยิ่งขึ้น และอีกไม่นานก็ตามมาด้วยแรงบีบที่ฝ่ามือ เป็นการตอบกลับที่เรียกให้เสียงทุ้มต้องร้องออกมาแทบจะทันที

 

 

“ยังไม่นอนอีกหรอเนี่ย หื้ม”

หันหน้าไปหาน้องแต่ก็กินแห้วเมื่อมันเห็นเพียงแค่หมอนเท่านั้น

 

“คิๆ..”

เจ้าตัวเล็กไม่ตอบแต่กลับส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา พี่มาร์คว่าแล้ว ก่อนนอนยังตาใสแป๋วอยู่เลย ที่แท้ก็แกล้งหลับเองหรอกหรอ

 

“ร้ายนักนะเรา”

ถึงจะมืดแค่ไหนก็พอเดาได้ว่าคนข้างๆกำลังยิ้มกว้างอยู่แน่ๆ

 

“คนอะไรก็ไม่รู้ พูดคนเดียวก็เป็นด้วย”

 

“จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย ด๊าย”

พี่มาร์คจัดการโยนหมอนข้างหน้าอ้วนออกไปให้ไกล ได้ยินเสียงตุ๊บเบาๆสงสัยคงจะกลิ้งตกเตียงไปแล้ว งานนี้ต้องมีค่ารักษาพยาบาลให้ตัวประกอบฉากด้วยนะไรท์

 

 

พอพี่เขาโยนมันออกไปได้ก็ไม่ปล่อยให้น้องแบมได้ทันโวยวาย จัดการดึงร่างคนตัวเล็กที่วันนี้ดูจะตัวเบาเป็นพิเศษ หรือไม่ก็แรงอยากของเขามันเยอะมากเกินไปก็ไม่รู้ ตอนนี้ร่างทั้งร่างของน้องก็เลยต้องมาอยู่ในอ้อมแขนของคนมือไวเข้าจนได้  หนีไปก็เท่านั้นเพราะแรงรัดตรงรอบเอวด้วยแขนข้างเดียวของพี่เขามันแกร่งเหลือเกิน สุดท้ายก็ต้องจำยอมหนุนแขนอีกข้างที่ใช้ต่างหมอนรองให้เสียอย่างงั้น

 

 

“ร้ายกาจที่สุดเลย”

เสียงอู้อี้ที่จมอยู่กับอกดังขึ้น คนถูกด่ากลับคิดว่ามันเป็นคำชมเพราะน้องเขาใช้เสียงที่น่ารักเหลือเกิน เลยจัดการกดหัวทุยให้จมกับอกแกร่งมากขึ้น

 

“ก็อยากนอนกอดแฟน ไม่ได้หรอไง”

 

“บ้า ไม่พูดด้วยแล้ว”

 

“บ้าแล้วรักมั้ย”

 

“ทำไมต้องให้พูดบ่อยด้วย รู้ว่ารักอยู่แล้วยังถามอยู่ได้”

 

“แหนะ พูดให้ยาวทำไม บอกว่ารักคำเดียวก็จบ”

จากนั้นมือบางก็ตีเข้าที่หน้าขาของคนชอบย้อนไปอีกหนึ่งที

 

“ไม่รู้แหละ จะนอนแล้ว ฝันดีนะครับพี่มาร์คของน้องแบม”

 

“ฝันดีครับ”

จุมพิตที่กลางหน้ามนอยู่เนินนาน รอจนเสียงลมหายใจปรับให้เป็นจังหวะสม่ำเสมอจึงถอนริมฝีปากออก จากนั้นก็ตามไปด้วยอีก..

 

 

คืนแรกไม่หวือหวา

แต่มันหวูบหวาบไปทั้งหัวใจ..

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

แสงแดดอ่อนๆของเวลาเจ็ดโมงเช้าลอดผ่านช่องผ้าม่านที่ไม่ได้ปิดสนิทดี ทำให้คนหัวแดงต้องค่อยๆลืมตาขึ้นและปรับให้มันเข้ากับแสงจนเข้าที่ เห็นคนตัวเล็กในอ้อมแขนอยู่ในท่าหันหลังชนกับหน้าอกก็ชื่นใจ เมื่อคืนเป็นคืนที่ฝันดีที่สุดตั้งแต่นอนบนเตียงอันนี้เลยก็ว่าได้

 

 

“คุยกับใครอะ หื้ม”

เสียงทุ้มกระซิบที่กกหูขาวเบาๆ ทำเอาแบมแบมถึงกับสะดุ้งจนเกือบปล่อยโทรศัพท์ทิ้ง

 

“ยองแจครับ”

 

“มีเรื่องเม้าท์กันตั้งแต่เช้าเลย ขี้เม้าท์ด้วยป่ะเนี่ยเรา”

ไม่ว่าเปล่า จมูกโด่งสูดดมกลิ่นแชมพูอ่อนๆของคนในอ้อมกอด ยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกมีพลังเพิ่มมากขึ้น

 

“ยองแจเจอพี่รหัสแล้วอะ อวดน้องแบมใหญ่เลย”

เสียงเจื่อยแจ้วของแบมฟังดูเป็นปกติเหมือนทุกวันแต่คนที่ได้ฟังกลับรู้สึกไม่ปกติตามไปด้วย สมองมันสั่งการตีกันมั่วไปหมด เจ้าของร่างที่เหมือนเครื่องในจะเริ่มรวนทำได้เพียงแค่กลืนก้อนสะอึกลงไปในลำคอก็เท่านั้น

 

 

“น้องรหัสพี่มาร์คเป็นใครอะครับ น้องแบมรู้ได้มั้ย”

ยิ่งได้ยินประโยคถามที่เสียดแทงยิ่งกว่าคาถาครูซิโอ้ ยิ่งทำให้เขาอยากหยุดหายใจแล้วพาน้องหายไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรอด ในเมื่อตอบคำถามของน้องไม่ได้ ทำได้แค่เพียงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดฝังใบหน้าคมของตัวเองเข้ากับไหล่เล็กพร้อมกับพรมจูบมันอีกสอง-สามครั้งอย่างอ่อนโยน

 

 

กลัวสักวันถ้ารู้แล้วจะหายไป..

 

 

“อ้อนแต่เช้าเลย”

“อื้ออ”

เสียงทุ้มอู้อี้ที่มุดกับไหล่บางครางตอบกลับไป ไม่อยากให้เราลุกออกจากเตียงไปไหน อยากนอนกอดกันอยู่แบบนี้ให้นานที่สุดเลยได้จะได้ไหม

 

 

 

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

 

อ๊ะ.. ยองแจโทรมา

มือเล็กไม่ปล่อยให้เสียงริงโทนดังนานเกินรอ สไลด์หน้าจอพร้อมกรอกเสียงใสทักทายเพื่อนตามปกติ แต่สิ่งผิดปกติก็คือเสียงที่ตอบกลับมา มันไม่ใช่เสียงของเพื่อนตัวเอง แต่มันคือเสียงของเพื่อนพี่มาร์คต่างหาก

 

 

[น้องแบมแบมครับ นี่พี่แจ็คสันเองน้า ไอ่มาร์คอยู่แถวนั้นมั้ยพี่ขอคุยกับมันหน่อย]

 

“อยู่ครับ แป้บนึงนะ”

ยื่นมือถือให้คนที่กอดอยู่ข้างหลัง พี่มาร์คลังเลอยู่แวบนึงแต่ก็ยอมรับมือถือมาแนบหูแต่โดยดี

 

[ไอ่สัสมาร์ค! ถ้าพ่งตายมึงจะรู้มั้ยเนี่ย โทรศัพท์ก็ไม่รับ ที่แท้ก็อยู่กับเด็ก สาดเอ้ยมาเป็นคอมโบ้เซท..

 

“ต่างจากมึงตรงไหน”

ใช้เบอร์น้องยองแจโทรมาแต่เช้า มันคิดเป็นอย่างอื่นได้มากกว่านี้หรอว่ะ ห๊ะ

 

[เออช่างเเม่ง นี่มึงจะเข้ามหาลัยกี่โมง งานเปิดนิทรรศเริ่ม10โมงนะเว้ย]

 

“เดี๋ยวกูก็ไปแล้ว น้องมีเรียน”

 

[โอ๊ะโห.. เซอร์วิสดีเกินไปแล้วมึงอะ]

 

“เรื่องของกู แค่นี้ใช่มั้ยจะวางแล้วนะ” น่ารำคาญชิบหายเลย แจ็คสัน หวัง

 

[เดี๋ยวๆๆ กูมีเรื่องจะบอก ไม่รู้ว่ามึงรู้เรื่องหรือยัง]

 

ยังอะ เรื่องอะไรของมึง

 

[เรื่องกิจกรรมสายรหัส]

 

“.........” อึก

 

 

 

[แจบอมมันประกาศว่าจะเลื่อนออกไปเฉลยปลายเทอม]

 

 

 

 

เฮ้อ...

เกร็งจนฉี่จะพุ่ง..

 

 

 

จากนั้นก็ปล่อยให้มันพูดอะไรไม่รู้แล้วก็วางหูไปเอง รอยยิ้มหล่อพุดขึ้นมาบนใบหน้าเพราะประโยคของแจ็คสันเลยแท้ๆ ถ้าเลื่อนออกไปอีก งั้นก็เท่ากับว่าเขาก็มีเวลาใช้หัวใจนำทางนานมากขึ้นเท่านั้นสินะ...

 

 

 

 

เยี่ยม..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100

 

-----------------------------

 

 

แอร่ก

 

 

#มบมบ

 

By @ckyhiq

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1089 PARK_RAEYOO (@PARK_RAEYOO) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 07:45
    โอ้ยยยหวานมากกบอกเลย. แต่ก็เกร็งงมากอะ. ลุ้นตลอดว่า. แบมจะรู้ว่าพี่มาร์คเป็นพี่รหัสตอนไหน แล้วจะเกิดไรขึ้น. ในใจก็แอบคิดนะ ว่าแบมรู้แล้ว
    แต่หนักหน่อย .......กลัวมาก กลัวแจบอมมากอ่าาาา
    #1089
    0
  2. #1049 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 11:18
    โห้ยยยย ลุ้นตามพี่มาร์คมาก แทบตาย -0-
    ได้คบกันแล้วก็คบกันนานๆหน่อยเถอะ
    #1049
    0
  3. #1018 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 15:11
    เกือบแล้ว
    หายใจไม่ทั่วท้องเลย
    #1018
    0
  4. #989 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 14:15
    แหม ๆ คู่แจ็คแจนี่ก็ไวไฟใช่เล่นนะเรา ไู่ด้วยกันตอนเช้า ๆ ได้ล่าห๊าาาาาา
    #989
    0
  5. #836 yingbuakan9 (@yingbuakan9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 12:41
    พี่มาร์คน่ารักมากๆๆๆๆเลยค่ะ 
    #836
    0
  6. #835 Fahhy (@fahhyhottest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 12:28
    กลัวแบมรู้ว่ามาร์คเป็นพี่รหัสจากคนอื่นแล้วจะโกรธง่ะ TvT
    #835
    0
  7. #834 Fahhy (@fahhyhottest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 12:28
    กลัวแบมรู้ว่ามาร์คเป็นพี่รหัสจากคนอื่นแล้วจะโกรธง่ะ TvT
    #834
    0
  8. #797 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 16:47
    ปิคนิคได้มดขึ้นมาก หวานจนสำลักเลย ว่าาแต่จินยองพาใครมา
    #797
    0
  9. #761 Little IU (@iu-say-hi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 19:54
    ฮริ้งงงงงง~น่ารักอ่ะ คบกันแล้วใช่มั้ย? คบกันแล้วสินะบอกรักขนาดนี้แล้ว >\< ไม่ต้องเดาม้างว่าจินยองมากับใคร...แจบอมแหง๋ๆเลย ;__; ลางร้ายเริ่มปรากฏ
    #761
    0
  10. #511 ❥HGK (@cheese01) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 18:47
    บอกเลยยเค้าเปนห่วงยุงมากกว่าไรท์ซะอีกก...โอ๋ล่อเล่นน55555
    #511
    0
  11. #500 ป้ามานี (@illsatanlli) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 07:18
    อย่าดราม่านะ
    #500
    0
  12. วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 19:12
    คือฟินนนนน น้องมันไม่รู้อะไรเลย แล้วถ้าแจบอมรู้จะทำยังไง มาร์คลืมไปแล้วสินะ คนที่มากับจินยอง แจบอมสินะ
    #451
    0
  13. #440 Tatar'elf (@guitar-elf) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:43
    หวังว่าคนที่มากับจินยองจะไม่ใช่แจบอมหรอกนะ...
    #440
    0
  14. #439 oni (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 09:01
    ปิคนิคแสนหวานนนนนนนนนนนนนนนน



    ปั่นจักรยานดื่มด่ำกับบรรยากาศดีๆในสวนสาธารณะ



    เป็นความทรงจำดีๆของมาร์คแบม



    แล้วเนียร์มากับพี่บีซีนะ
    #439
    0
  15. #438 ikuto (@lannaloveikuto) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 08:06
    ฟินนนนนจุงกะเบยยยย>< ว่าเเต่...จินยองมากับใครอ้ะ 5555 รอติดตามอยุ่น้า
    #438
    0
  16. #437 Geminious (@gsrunit6) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 22:03
    ฟินระดับสิบบบบ 555 ว่าแต่จินยองมากับพี่บีใช่มั้ยยยยย ความจะแตกมั้ยพี่มาร์ค
    #437
    0
  17. #434 Esther.G (@laestrella) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 13:50
    น่ารักมาตอนนี้ ชอบคร่าาาา
    ใครมากับจินยองอ่าา จะเป็นเจบีหรือเปล่า
    ถ้าแบมรู้ว่ามาร์คเป็นพี่รหัสจะทำยังไง แล้วไอกฎบ้าๆ นั่นด้วย ฮืออออ
    ไม่อยากให้มีดราม่าเลย
    ยังไงก็รอติดตามอยู่นะคะ อิอิ
    #434
    0
  18. #413 ok go (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 00:05
    โอ๊ยยย มารคอหอยมากกกก

    น้องแบม ถ้ารู้ความจริงขอให้หนูอยู่ฝั่งพี่มาร์คนะลูก อุปสรรคขอให้เป็นเรื่องอื่น 555
    #413
    0
  19. #409 Nam T : Double B (@sg-tk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 22:33
    มากับใครอ่า
    #409
    0
  20. #408 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 22:23
    มุ้งมิ้ง หวานจ๋อยเลยคู่นี้

    คนที่มากับจินยองคือแจบอมแน่เลย ซวยแล้ว
    #408
    0
  21. #405 Mymildz (@m-mild) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 21:44
    เขินโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ทำดีค่ะ U _______________ U
    แต่จินยองมากับใครอ่า? อย่านะ อย่าทำน้องแบมคิดมากนะ 
    อย่าทำน้องแบมเสียใจนะ อย่าทำลุกสุดที่รักฉันเครียดนะ หึ้ยยยย
    ไม่ตายดีแน่ !!
    #405
    0
  22. #404 FairyStar13 (@n13-berry) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 21:38
    อย่าบอกนะ
    ว่าจะดราม่าแล้ว
    คือกำลังเขินน่ารักเลยอ่ะ
    มาร์คแบม โอ๊ยยยยยยยย
    #404
    0