| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 13 : ❀ my bro - 12 My little nurse

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 ต.ค. 57

© themybutter
 

.



 

 

Who’s my BRO ?

-chapter12-

 

 

 

 

 

 

ฉึกฉัก ฉึกฉัก ฉึกฉัก..

 

 

ฉึกฉัก ฉึกฉัก ฉึกฉัก..

 

 

 

 

เสียงขบวนรถไฟเสียดสีไปบนรางเหล็กดังขึ้นเกือบ10ชั่วโมงผ่านไปแล้ว นักศึกษาที่อยู่ในแต่ละโบกี้ส่วนใหญ่ยังคงหลับคอพับคออ่อนในที่ประจำของตัวเอง จะมีก็แต่รุ่นพี่หัวสีแดงเพลิงที่มาหย่อนก้นตัวเองผิดที่ผิดทางเสียอย่างงั้น จะให้ทำได้ไงล่ะ ไม่อยากกลับไปนั่งที่ตัวเองเลย เพราะเจ้าตัวเล็กที่ซบเค้ามาหลายชั่วโมงยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นสักนิด

 

 

ขยับตักเล็กน้อยเพื่อให้เลือดได้เดินบ้าง เพราะตอนนี้ศีรษะเล็กของเด็กน้อยเปลี่ยนมาหนุนอยู่ที่หน้าขาเค้าแทน ใบหน้าเล็กหันออกอีกทางทำให้ร่างสูงทำได้เพียงแอบลอบมองใบหน้าหวานได้เพียงครึ่งเสี้ยวหน้าเท่านั้น แต่ก็ยังไม่วายแอบแต๊ะอั๋งเบาๆด้วยการลูบเรือนผมที่วันนี้ไม่ได้ถูกเซทมาจึงทำให้มันดูยาวกว่าปกติมาทัดไว้ที่หลังใบหูอ่อน

 

 

 

ยามได้เห็นว่าคนตัวเล็กทัดผมแล้ว

ใบหน้าน้องเค้าหวานขึ้นมากเลยแหละครับ..

 

 

 

พี่มาร์คยิ้มให้กับผลงานของตัวเองเมื่อจัดการกับทรงผมของแบมแบมเสร็จเรียบร้อยดี มือใหญ่ควานหาของในถุงกระดาษที่เค้าฝากมาให้เมื่อเช้าเพื่อจะหยิบหากระดาษทิชชู่เปียกมาบรรจงซับหน้าให้น้อง เมื่อได้ของต้องประสงค์มาอยู่ในมือก็จัดการค่อยป้ายลงบนแก้มนิ่มอย่างนุ่มนวล ความชื่นจากเนื้อกระดาษพาดผ่านผิวเนียนไปเกือบครึ่งหน้า แต่เพราะมาร์คลงน้ำหนักมากเกินไปหน่อยจึงทำให้หยดน้ำใสกลิ่งเข้าไปใกล้แพรขนตาที่ปิดสนิทเรื่อยๆ จะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว

 

 

“อ๊ะ”

กลุ่มขนตาที่เรียงตัวยาวค่อยๆขยับเปิดขึ้นเมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่มารุกล้ำบนในหน้าของตัวเอง กระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส สายตาที่ถอดมองไปข้างหน้ายังคงจับจองอยู่ที่เบาะด้านหน้าตัวเอง ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังนอนทับอยู่บนตักของใครถ้าไม่ได้เหลือบไปเห็นรองเท้าผ้าใบที่ไม่คุ้นตาของเจ้าของขาต่างหมอนคู่นี้

 

 

“ถ้าง่วงก็หลับต่อก็ได้ครับ”

มือใหญ่บรรจงลูบกลุ่มผมนิ่มเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวว่าหมอนที่หนุนไม่ใช่เพื่อนของตัวเอง แบมแบมที่จำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยเสน่ห์ได้ดีก็รีบเบิกตาโพลง ตกใจจนเผลอยกมือขึ้นทาบที่หน้าอกของตัวเอง

 

 

 

“พะ พี่มาร์ค”

 

 

“พี่ขอโทษที่ทำให้เราตื่น”

ยังคงลูบหัวน้องรหัสของตัวเองเรื่อยๆอย่างเป็นจังหวะ เสียงทุ้มที่ก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูยิ่งทำให้แบมแบมต้องลูบหน้าอกของตัวเองแรงขึ้น บอกมันว่าให้เต้นเบากว่านี้หน่อยได้ไหม กลัวมันจะออกมาแทงโก้ต่อหน้าเค้าจนตายกันไปข้าง

 

 

“พี่มาร์คมาได้ยังไงครับ”

ร่างเล็กค่อยๆเปลี่ยนท่านอนให้อยู่ในท่านอนหงาย ชันเข่าตั้งขึ้นบนเบาะ สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าที่จ้องมองเค้ามาเกือบสิบชั่วโมง ตอนนี้บอกเลยว่าอารมณ์นอยพี่มาร์คมันแทบจะไม่เหลือแล้ว

 

 

“มาตั้งแต่เรานอนอ้าปาก”

เสียงทุ้มหัวเราะน้อยๆเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กรีบเช็คหน้าตาของตัวเองโดยการปัดๆที่ริมฝีปากอิ่ม

 

 

“น่าอายชะมัดเลย”

 

 

“น่ารักมากกว่าครับ”

คำชมพี่มาร์คมีผลต่อการนอนลืมตาของคนบนตักอย่างมาก เปลือกตารีบปิดลงหลังจากที่มันขยายม่านออกด้วยความตกใจ ให้ตายเถอะ พี่มาร์คชอบพูดบ้าอะไรไม่รู้

 

 

“แล้วยองแจไปไหนเนี่ย”

ชะเง้อคอมองเบาะถัดไปแต่ไม่พบเพื่อนตัวเองจึงกลับมานอนท่าเดิม..

 

 

“แจ็คสันพาไปกินขนมแล้ว พี่เลยมาเป็นหมอนให้เด็กน้อยคนนี้ไง”

 

 

“บ้า ./////////. ไม่เห็นต้องทำเลย”

แก้มใสขึ้นสีแดงจางๆอย่างเห็นได้ชัด ระดับในการทนคารมพี่มาร์คเริ่มลดลงต่ำเรื่อยๆแล้วแหละครับ

 

 

“พี่มีเรื่องจะถามเรา.. เลยมารอ”

พี่มาร์คเว้นช่วงให้คนบนตักหันหน้ากลับมาหลังจากที่หนีไปเขินอีกทาง

แบมแบมรู้ว่าพี่มาร์คหมายถึงอะไร

แต่กลับไม่รู้ว่าจะต้องตอบคำถามอย่างไร..

 

 

 

“....”

 

 

“วันนี้แบมแบมไม่ทักพี่เลย พี่ทำอะไรให้เราโกรธหรือป่าวครับ”

 

 

“ปะ ป่าวครับ”

 

 

แบมแบมมีสิทธิ์อะไรไปโกรธพี่เล่า..

 

 

“แล้วเมินพี่ทำไมหล่ะ หื้อ”

หยิกแก้มใสด้วยความหมั่นเขี้ยว..

 

 

“อ๊ะ! แบมเจ็บนะ”

เลี่ยงที่จะตอบคำถามแบบสุดฤทธิ์ ตอนนี้แบมแบมไม่ต่างอะไรจากกระต่ายน้อยที่ถูกขู่ต้อนจนเกือบชิดกำแพง

 

 

“ไหนบอกพี่มาร์คมาสิครับ จะได้ไม่ทำอีก”

ถ้าคนบนรถไฟไม่เยอะเค้าคงก้มลงไปฟัดแก้มนิ่มนั้นแล้ว ดีที่ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม ขอบคุณความมืดที่ช่วยบดบังเราสองคนเอาไว้

 

 

“ไม่มีอะไรซะหน่อย”

เสียงเล็กรีบพูดตัดบทความเขินในสรรพนามเรียกแทนตัวเองของรุ่นพี่ รีบยกแขนน้อยขึ้นกอดอกเพื่อป้องกันหัวใจตัวเองไม่ให้ออกมาเซย์ฮายคนต้นเหตุ

 

 

“โกหกไม่น่ารักนะ”

 

 

“ก็ไม่ต้องรักดิ้”

ใบหน้าหล่อโน้มลงมาเรื่อยๆจนกลิ่นตัวแตะเข้าที่จมูกเล็ก แบมแบมเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังถูกจู่โจมก็รีบกระเด้งตัวเองออกจากตักพี่มาร์คทันที รีบยกขาสองข้างขึ้นมากอดไว้ถอยกรูจนหลังติดหน้าต่างรถไฟ

 

 

“ถ้าไม่บอกพี่หอมแก้มจริงๆนะ”

ไม่ว่าเปล่า ยังคงขยับร่างกายของตัวเองเข้ามาใกล้เจ้าตัวเล็กที่หดเท้าหนีจนเกือบหมดเนื้อที่เข้าเต็มทีแล้ว

 

 

“พี่มาร์คอ่ะ! อย่าแกล้งแบมแบมสิ”

ในที่สุดก็ต้องยอมแพ้เมื่อพี่มาร์คใช้ต้นขาขึ้นมาเกยบนรองเท้าผ้าใบคู่เล็กจนสำเร็จ

 

 

“งั้นก็บอกพี่ซิครับ”

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก แบมแบมแค่คิดมากไปเอง”

 

 

“หื้ม เรื่องอะไรหล่ะ”

 

 

“ก็.. เรื่อง”

 

จะบอกยังไงหล่ะที่นี่..

 

 

“เรื่อง...?”

พี่มาร์คเริ่มขมวดคิ้วเมื่อเจ้าตัวเล็กยังอ่ำอึ้งไม่บอกเสียที

 

 

“ก็เรื่อง...”

 

“...”

 

“ฟะ แฟนพี่มาร์ค”

 

“....”

 

แง พี่มาร์คอย่าเงียบซี่

 

 

“เค้าน่ารักดีนะครับ”

 

 

“แฟนพี่?”

เสียงทุ้มทวนคำพูดของคนตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ศีรษะน้อยพยักขึ้นลงว่าถูกแล้วและไม่อยากให้ทวนประโยคนั้นอีก ถ้าพูดบ่อยๆแบมแบมต้องนอยใส่พี่มาร์คอีกหลายวันแน่ๆ

 

 

“ใช่ แบมแบมเห็นว่าเค้าน่ารักดีนะ”

 

เหมาะกับพี่มากเลย..

 

ฮื้อ ;-;

 

 

“แบมแบมไปเห็นอะไรมาครับ”

 

 

“เอ๋..? กะ ก็..”

พี่มาร์คจัดการแกะแขนเล็กที่กอดขาของตัวเองออก ดึงขาทั้งสองข้างให้พาดที่หน้าตักแกร่งของตัวเอง ออกแรงรั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้ตัวเองมากยิ่งขึ้น คนติดอ่างตกใจกลัวเลยจับต้นแขนของรุ่นพี่เอาไว้แน่น

 

 

“ไหนบอกพี่มาร์คมาสิ”

 

อย่าทำแบบนี้น้า

.//////////////.

 

 

“ก็เห็นว่ามาทานข้าวด้วยกันเมื่อวันเสาร์ น่ารักมากเลย”

อยากจะบอกว่าจุกแต่ก็ไม่กล้า

มีสิทธิ์อะไรไปรู้สึกแบบนั้นกัน..

 

 

“อ๋อ พี่นึกแล้ว”

 

 

(. .)(‘ ‘)(. .)(‘ ‘)

 

 

“คนนั้นไม่ใช่แฟนพี่ครับ แต่ป็นน้องชายของพี่เเองชื่อไมค์”

 

 

“(0_0)!!

 

น้องชาย ?

 

 

“อายุเท่าแบมแบมเลย แต่ไม่น่ารักเท่า”

พี่มาร์คโน้มลงไปหาคนที่ก้มหน้าเกือบชิดอกด้วยความอาย แบมแบมไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดต่อได้อีกแล้ว ได้แต่เงียบแล้วก็พูดบ่นงึมงำกับตัวเองอยู่แบบนั้น อายมากเลย ฮื่อ.. ทำไงดี

 

 

“พี่มาร์คอ่า..”

ครางเสียงเบาเรียกรุ่นพี่ที่พยายามใช้มือดันคางเค้าขึ้นมา ตาจ้องกันอยู่ได้สักครู่ก็ต้องยอมแพ้ด้วยการหันไปมองอย่างอื่นแทน

 

 

“พี่ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด”

 

 

“แบมแบมต่างหากที่ต้องขอโทษ”

 

 

“หึงพี่หรอครับ..”

 

 

 

 

!!!!!!!!!!!

 

 

“อะไร! ใครหึงทำไมต้องหึง! อุ๊ปส์!

อาศัยความรวดเร็วและความมืดจากท้องฟ้าที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างรีบขโมยความหอมจากพวงแก้มใสอยากรวดเร็ว ปล่อยให้คนตัวเล็กที่กำลังโวยวายอยู่บนเบาะร้องท้วงอยู่อย่างนั้น ร่างสูงรีบลุกขึ้นยืนและก้มลงไปหอมแก้มที่สะท้อนกับแสงจันทร์อีกข้างด้วยความเร็วอีกครั้งก่อนจะวิ่งข้ามโบกี้หนีความผิดโดยไว

 

 

 

 

เกือบ11ชั่วโมงที่รอคอย

คุ้มโว้ย...

 

 

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

-เวลา 21:00 น.-

 

 

“ค่อยๆเดินลงมาเลยครับ เรียงแถวด้วยอย่าผิดระเบียบ!

พี่ซูโฮMCตลอดงานป้องปากตะโกนแต่ใช้ระดับเสียงที่เบาลงหน่อย พวกพี่เค้าบางส่วนมาถึงที่นี่ก่อนแล้วเพื่อจัดเตรียมสถานที่ หลังจากที่พวกมากับรถไฟต้องนั่งรถต่อมาจากสถานีเพื่อเดินทางมายังหมู่บ้านเก่าแก่แต่ใกล้ทะเลแห่งนี้ ถึงจะมืดจนเห็นแค่โคมไฟของหน้าบ้านแต่ละหลังก็ทำให้รู้อยู่ว่าอากาศที่นี่ดีมากๆ แถมเสียงคลื่นทะเลที่กระทบฝั่งห่างจากตัวหมู่บ้านไปประมาน500เมตรยังสาดซัดจนให้หลับฝันดีอีกด้วย

 

 

“นั่งรวมกันตรงนี้ ตามกลุ่มของตัวเองเลย พี่เลี้ยงสียกกระเป๋าน้องมาไว้ข้างหน้าด้วยครับ”

คำสั่งของพี่แจบอมที่ยืนอยู่ข้างพี่ซูโฮดังขึ้น รายนี้ก็มาจัดการประสานงานไว้ก่อนเช่นกัน ทิ้งให้จินยองเลขาคนสำคัญต้องคุมขบวนรถไฟอยู่คนเดียว แต่ก็ต้องขอบคุณที่พาพวกเรามาถึงอุลซานอย่างปลอดภัย จะให้ไม่ปลอดภัยได้ไง แจบอมมันเล่นโทรเช็คทุก30นาทีเลย

 

 

“น้องหันไปมองข้างหลังนะครับ พี่สองคนที่ยืนอยู่จะเป็นพี่ประจำสีของตัวเอง ถ้ามีอะไรขอให้บอกผ่านพี่เลี้ยงของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม”

เด็กปีหนึ่งหันไปมองรุ่นพี่สองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังสีของตัวเอง ซึ่งพี่แต่ละสีก็มีโคมไฟถือไว้เพื่อให้ความสว่างเช่นกัน

 

 

นักศึกษาปีหนึ่งก็มีตั้ง40กว่าคน กลุ่มก็มีตั้ง5กลุ่ม ทำไมต้องเป็นรุ่นพี่สองคนนี้ด้วยนะ!

 

 

“ได้พี่แจ็นสัน ซวยชะมัดเลย”

ยองแจป้องมือกระซิบกับแบมแบมที่นั่งอยู่ข้างหน้าเค้า หลังจากที่หันหลังไปมองพี่เลี้ยงของตัวเอง เห็นสองร่างเพื่อนสนิทตัวดีกำลังยืนโบกมือบ๊ายบ่ายมาทางเค้า พอเห็นหน้าพี่มาร์คแล้วอยากจะปาก้อนหินใส่ คนอะไรฉวยโอกาสชะมัด

 

 

“ซวยคูณสองเลยแบมว่า”

 

 

“ไอ่แจ็ค ทำหน้ามึงแดงว่ะ”

พี่มาร์คกระซิบถามเพื่อนสนิทของตัวเอง อยากจะถามตั้งแต่ลงรถไฟแล้วแต่ตัวเองก็ง้วนอยู่กับการลำเลียงกระเป๋าและสัมภาระเลยได้โอกาสถามเอาตอนนี้ เพื่อนตัวเตี้ยกว่าแสดงสีหน้าเซ็งออกมาอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่ได้ยินคำถาม

 

 

“น้องยองแจแม่งโคตรแสบ ตื่นมาก็เล่นกูใหญ่เลย”

เล่นสนุกด้วยสิท่าดูจากรอยมือบนหน้า สมมึง 55555555555555555

 

 

“ไม่ต้องหัวเราะเลย สัด”

เตะข้อพับเพื่อนแรงๆจนเกือบเสียหลักก่อนจะหันไปสนใจภารกิจที่รุ่นพี่กำลังจะมอบหมายให้รุ่นน้องตอนนี้

 

 

“คนข้างหน้าสุดช่วยส่งกระเป๋าของเพื่อนไปทางข้างหลังคนละใบด้วยครับ ไม่ต้องเลือกของตัวเอง ได้ใบไหนขอให้ถือไว้กับตัวเองคนละ1ใบ”

เมื่อกระเป๋าถูกส่งมาจนถึงคนที่อยู่ท้ายแถว ทุกคนต่างส่งเสียงบ่นว่าได้ของใครก็ไม่รู้ แถมบางอันก็หนักเหมือนยกบ้านมาทั้งหลัง ส่วนคนตัวเล็กสองคนที่นั่งอยู่กลางแถวถือว่าโชคเข้าข้างที่ได้เหมือนถุงผ้าที่ไม่ค่อยหนักมาก

 

 

“นี่คือกระเป๋าของเพื่อนในชั้นปี ไม่มีใครรู้ว่ากระเป๋าของใครเป็นของใคร แต่มันคือหน้าที่ของเราที่ต้องรักษาของของเพื่อนไว้ให้ดี”

 

 

“น้องเห็นทางขึ้นข้างหลังพี่ไหมครับ”

อิม แจบอมเขยิบหลีกทางประกอบคำพูด น้องปีหนึ่งมองตรงไปทางลาดยาวที่สูงชันประมาน100เมตร ถนนลาดตรงนี้เป็นทางขึ้นหมู่บ้านที่เรากำลังจะมาจัดกิจกรรมเข้าค่ายที่นี่นั้นเอง

 

 

“พี่จะให้น้องทุกคนแบกกระเป๋าของเพื่อนไว้บนหัว จากนั้นเดินเข่าขึ้นมาจนถึงลานอเนกประสงค์ตรงนั้น พี่จะรออยู่”

 

 

“โหหห..”

เสียงโวยวายระงมไปทั่วทั้งบริเวณ ภารกิจโหดเหมือนกับฝึกทหารเลย แต่ค่ายนี้ไม่มียกเว้นหญิงหรือชาย ทุกคนต้องทำเหมือนกันหมด

 

 

“พี่เลี้ยงสีดูแลน้องด้วยนะครับ”

สิ้นเสียงพี่แจบอมก็จัดการสั่งให้เอากระเป๋าเพื่อนวางไว้บนหัวตัวเอง แบมแบมมองข้ามสีตัวเองไปที่สี่เขียวที่เห็นเพื่อนคนนึงกำลังยกกระเป๋าลากของเค้าวางบนศีรษะอย่างทุลักทุเล ขอโทษด้วยนะไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แง ;-;

 

 

เมื่อทุกคนอยู่ในท่าเตรียมพร้อมพี่แจบอมก็เป่านกหวีดสั้นๆเป็นสัญญาณของการเริ่มต้น เสียงขยับร่างกายเป็นไปอย่างรวดเร็ว คนข้างหน้าเคลื่อนที่ด้วยความว่องไว้เพราะข้างหลังสั่งเร่ง มีบางคนร้องโอดโอยแต่ก็ไม่สามารถออกจากเส้นทางได้

 

 

เอาเป็นว่าเด็กปีหนึ่งทุกคนต้องไปให้ถึงจุดหมายพร้อมกัน..

 

 

“โอ๊ะ โอ้ย”

เสียงร้องเมื่อสะดุดก้อนหินของแบมแบมที่พี่มาร์คจำได้ดี ดึงความสนใจของคนที่ถือโคมไฟเดิมตามขึ้นมาอยู่ติดๆ ร่างเล็กนั่งลงหยุดการเคลื่อนไหวทันทีเมื่อมีก้อนหินปักเข้าที่มือบางตอนที่เผลอปล่อยมือจากกระเป๋ามาค้ำยันร่างกายตัวเองเอาไว้

 

 

ร่างเล็กที่นั่งปัดเศษดินที่มืออยู่สักพักจนทำให้เพื่อนเริ่มทยอยทิ้งห่างขึ้นไป ทำให้ตัวเองต้องกลายมาอยู่ท้ายแถวอย่างเสียไม่ได้ แต่มีหรอที่พี่มาร์คจะปล่อยให้น้องได้เจ็บตัวอยู่นาน ร่างสูงยัดโคมไฟใส่มือแจ็คสันแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาน้องแทบจะทันที

 

 

“เจ็บตรงไหนไหม”

กุมมือบางอย่างถือวิสาสะ ปัดเบาๆบนฝ่ามือเมื่อเห็นว่ามีเศษก้อนหินเลอะเต็มไปหมด

 

 

“ไม่เป็นไรครับ”

ถึงจะปฏิเสธว่าไม่เป็นอะไรแต่พี่มาร์คก็ยังไม่เลิกเป่าที่ฝ่ามือเล็กนั้น

 

 

“สะพายกระเป๋าซะ”

แบมแบมจัดการเหวี่ยงถุงผ้าที่ได้มาตอนแรกขึ้นหลังตัวเองตามที่พี่มาร์คสั่งเมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มทิ้งระยะห่างไปไกลแล้ว

 

 

“ขี่หลังพี่..”

 

“เห....?”

 

“เดี๋ยวขึ้นไม่ทัน แจบอมเห็นจะเป็นเรื่องเอา”

เสียงซีเรียสของพี่มาร์คทำให้แบมแบมต้องลุกขึ้นอย่างว่องไว ดีที่ว่าตอนนี้คนที่มีโคมไฟเดินขึ้นไปกับขบวนเด็กปีหนึ่งหมดแล้ว ทำให้เราสองคนสามารถทำผิดระเบียบที่พี่แจบอมสั่งไว้

 

 

 

อึ๊บ!’

 

 

เสียงเรียกพลังของพี่มาร์คดังขึ้นพร้อมกับกระชับวงแขนแกร่งที่ล็อคสองขาเล็กเอาไว้ แบมแบมเอ่ยขออนุญาตพี่มาร์คก่อนจะกอดคอของคนแข็งแรงเอาไว้แน่น

 

 

“หนักไหมอ่า”

เสียงเล็กทักท้วงอย่างเป็นห่วง ใช้เข่าเดินแถมยังต้องแบกเค้าไว้ที่หลังแบบนี้ต้องลำบากมากแน่ๆ ความจริงให้เค้าตามเพื่อนขึ้นไปก็ได้แต่แค่ไปถึงคนสุดท้ายเอง

 

 

“สบายมากครับ อึ๊บ!

เรียกพลังอีกครั้ง ยิ่งได้กลิ่นหอมๆของเจ้าตัวเล็กที่ลอยมาแตะจมูกในระยะประชิดก็ทำให้พี่รหัสยิ่งมีพลังมหาศาลแล้วแหละ

 

 

 

มือเล็กซับเหงื่อที่ผุดออกมาทางหน้าผากให้พี่มาร์คตลอดทาง จนในที่สุดก็ตามเพื่อนคนอื่นทันและใกล้ถึงลานอเนกประสงค์เต็มที คนหัวแดงค่อยๆวางน้องรหัสลงช้าๆก่อนจะจัดท่าให้เหมือนแบมแบมขึ้นมาเอง และเดินเข้าไปรวมแถวกับเพื่อนได้ในที่สุด

 

 

“ไปไหนมามึง”

แจ็คสันถามทันทีหลังจากที่เห็นเพื่อนหัวแดงเดินเป๋เข้าไปนั่งรวมกับพี่สต๊าฟ เค้าเลือกที่จะไม่ตอบคำถามแต่กลับหันไปมองแบมแบมที่มองมาทางเค้าอยู่เช่นกัน สายตาของน้องดูเป็นห่วงเค้ามากหลังจากที่แบกขึ้นมาจากข้างล่างได้สำเร็จ

 

 

“บ้านพักของเราจะมีอยู่20หลัง แต่ละหลังเจ้าของบ้านจะมีห้องรับรองไว้ให้สองห้องนะครับ พี่จะให้โอกาสเราจัดการแบ่งกันเอง แต่ถ้ามีปัญหาพี่จะเข้าไปจัดการให้”

หลังจากแจงเรื่องที่พักและแจกของว่างสำหรับคืนนี้ให้กับพวกเด็กๆเสร็จแล้ว ก็นัดแนะเรื่องการเริ่มกิจกรรมของวันพรุ่งนี้รวมไปถึงกฎเกณฑ์ระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่ในค่าย

 

 

“เราจะเอาใครอีกสองคนดีอ่า”

ยองแจที่ดื่มนมสดเสร็จหันมาทักแบมแบมที่ดูมีอาการเหม่อลอยผิดปกติ ขนาดประโยคคำถามของเพื่อนก็แทบไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ

 

 

“...”

 

 

“แบมแบม เป็นอะไรหรือป่าว”

ยองแจสะกิดเพื่อนเมื่อเห็นว่านมในแก้วมันเริ่มเอียงและอีกไม่นานอาจจะล่วงลงสู่พื้น สายตาของแบมแบมจับจ้องพี่มาร์คที่รวมกลุ่มประชุมอยู่กับเพื่อนรีบหันมาสนใจเพื่อนตาตี่ทันที

 

 

“หะ.. เราไม่ได้เป็นอะไร”

ยกนมขึ้นดื่มเพื่อปิดบังอาการเอาไว้ แต่ยังไม่วายเหลือบมองคนหัวแดงที่หันหน้าเข้าที่ประชุมอย่างเคร่งเครียด

 

 

“เราจะนอนกับใครกันดี”

สุดท้ายทั้งสองคนก็ออกเดินทางตามหาบ้านหลังที่ยังพอว่างเหลือสำหรับสองคน เจ้าของบ้านพักที่เป็นคนในหมู่บ้านให้การต้อนรับพวกเราดีมากๆ แบมแบมและยองแจเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆจนได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งก็ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้น คนตัวเล็กเพ่งตามองไปบ้านหลังสุดท้ายที่มีป้ายของทางคณะว่าสามารถเข้าพักได้จึงรีบลากยองแจตรงปรี่เข้าไปทันที

 

 

“ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ไหม”

เมื่อถอดรองเท้าวางไว้หน้าบ้านก็ขึ้นระเบียงหน้าบ้านที่เป็นพื้นยกต่างระดับขึ้นมา เปิดประตูยื่นหน้าเข้าไปถาม เห็นคุณยายวัยเกือบ60กำลังจัดเตรียมของว่างอยู่ในโซนครัวเล็ก เมื่อเห็นว่ามีแขกมาก็รีบตรงเข้ามาหาเด็กสองคนทันที

 

 

“นึกว่าจะไม่มีใครมาบ้านยายเสียแล้ว”

หญิงชรายิ้มให้สองหนุ่มอย่างเอ็นดู แบมแบมและยองแจยกกระเป๋าของตัวเองมาวางไว้กลางบ้านก่อนจะนั่งลงเพื่อสนทนากับเจ้าของบ้าน

 

 

ที่เค้าอยู่ตอนนี้เป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ มีห้องนอน3ห้อง ซึ่งคุณยายชินโคอาศัยอยู่คนเดียว ลูกหลานไปทำงานในเมืองกันหมด และด้วยความที่อยู่ไกลจากศาลากลางหมู่บ้านจึงยังไม่มีเด็กเข้ามาขอพัก เค้าสองคนเลยมาถึงก่อนเป็นคู่แรก

 

 

“คุณยายชินโคไปพักผ่อนเถอะครับ พวกเราดูแลตัวเองได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

ยองแจลุกขึ้นพยุงคุณยายเข้าไปในห้องนอนก่อนจะกลับมาย้ายกระเป๋าของตัวเองไปในห้องบ้าง

 

 

“ถ้าอีกสองคนไม่มาเราก็ครองเลยดิ”

 

“นั่นซินะ”

ตอนนี้ทั้งสองคนเริ่มจัดข้าวของของตัวเองก่อนจะเปลี่ยนกันไปอาบน้ำ แบมแบมที่กลับเข้ามาในตัวบ้านเนื่องจากห้องน้ำอยู่นอนตัวบ้านก็เรียกให้ยองแจไปอาบบ้าง ตัวเองก็จัดการโทรบอกคุณพ่อคุณแม่ให้เรียบร้อย ถ้าคุณแม่รู้ว่าแบมแบมต้องแบกกระเป๋าเดินเข่าขึ้นมาเองมีหวังโดนเรียกตัวกลับระหว่างค่ายแน่ๆ

 

 

พูดถึงก็คิดถึงอีกแล้ว

ป่านนี้พี่มาร์คจะเป็นไงบ้างนะ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษนะครับ”

 

 

“มีใครอยู่ไหมครับ”

 

 

 

 

 

ครืด

 

 

เสียงเลื่อนประตูบ้านเปิดขึ้นอีกครั้ง แบมแบมที่จำเสียงนั้นได้ดีก็รีบย่องออกมาจากห้องนอนของตัวเองโดยเร็ว เห็นพี่แจ็คสันเดินเข้ามาคนแรกและก็ตามมาด้วยพี่มาร์ค..

 

 

“พักบ้านหลังนี้กันหรอเนี่ย”

พี่แจ็คสันที่วางกระเป๋าสัมภาระไว้ที่กลางบ้านเสร็จก็หันมาพูดคุยกับแบมแบมอย่างใจดี มีถามถึงยองแจพอรู้ว่ามันไปอาบน้ำก็ทำท่าจะรีบตามออกไปแต่ดีนะที่แบมแบมห้ามพี่แจ็คสันไว้ทัน สงสัยอยากได้รอยเพิ่ม

 

 

“มึงเอากระเป๋าเข้าไปเก็บเลย”

จะเต๊าะเด็กดูเวลาด้วย จะ5ทุ่มแล้วครับ..

 

 

“ไฮ๊!

ผลักหัวมาร์คอย่างหมั่นไส้ นอกจากจะห้ามแล้วยังใช้ให้เค้าเอากระเป๋าไปเก็บอีก ห้องที่พี่สองคนพักจะอยู่ตรงข้ามกับแบมแบมและยองแจ โดยที่ห้องคุณยายชินโคจะอยู่ตรงกลางพอดี

 

 

คนตัวเล็กที่นั่งอยู่กลางบ้านกับพี่มาร์คกำลังจะเอ่ยทักแต่เพื่อนที่ออกไปอาบน้ำก็เข้ามาพอดี ยองแจที่เห็นว่าพี่มาร์คอยู่นี่ก็เดาออกทันทีว่าอีกคนที่อยู่ในห้องเป็นใคร กำลังจะรีบเดินเข้าห้องนอนแต่ก็ช้ากว่าพี่แจ็คสันที่ออกมาฮายยองแจไว้ได้ทัน

 

 

“ไปอาบน้ำ! เหม็นโว้ย!

ตะโกนด้วยน้ำเสียงเบาที่สุด พี่แจ็คสันรีบออกไปอาบน้ำทันทีเมื่อยองแจหยิกเข้าที่ต้นแขนจนมันเริ่มเขียว พอออกไปได้สักพักก็โผล่เข้ามาในบ้านทำลายบรรยากาศเพื่อนของตัวเองด้วยการอ้อนให้ไปส่งอาบน้ำ อ้อนอยู่นานจนสุดท้ายพี่มาร์คก็ไปส่ง ส่วนแบมแบมก็กลับเข้าห้องนอนของตัวเองไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก็อก

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก็อก

 

 

 

 

ครืด

 

 

 

ประตูห้องนอนถูกเลื่อนออกอีกครั้งเมื่อถูกปิดไปได้ไม่นาน แบมแบมออกมาจากห้องตัวเองด้วยความเบาที่สุดเพราะกลัวยองแจจะตื่น เท้าเล็กตรงดิ่งมาที่ห้องตรงข้ามก่อนจะเคาะเรียก โชคเข้าข้างที่พี่มาร์คยังไม่นอน ส่วนพี่แจ็คก็กรนเป็นตายไปแล้ว

 

 

“แบมแบมนอนไม่หลับ”

 

 

“มานี่มา”

พี่มาร์คจูงมือคนตัวเล็กมาที่กลางบ้าน จุดโคมไฟวางไว้ข้างๆเพราะไม่อยากเปิดไฟเดี๋ยวคนในบ้านจะตื่น นั่งลงและฉุดให้คนตัวเล็กลงมานั่งตรงข้ามกับเค้าด้วย

 

 

“แปลกที่สินะ”

พี่มาร์คขยับเข้าใกล้แบมแบมมากขึ้น เนื่องจากอากาศข้างนอกค่อนข้างจะหนาว ดีที่ยังมีแสงจากโคมไฟคอยให้ความอบอุ่น

 

 

“อื้อ พี่มาร์คเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนป่าว”

เค้าสังเกตเห็นพี่มาร์คเดินไม่ปกติสงสัยต้องเป็นผลจากที่แบกเค้าขึ้นมาจากข้างล่างแน่ๆ และนี่ก็คือเหตุผลจริงๆที่ทำให้เค้านอนไม่หลับมากกว่าแปลกถิ่นเสียอีก

 

 

 

เป็นห่วง..

 

 

 

“เจ็บนิดหน่อยครับ ไม่เป็นไรหรอก”

 

 

“ขอแบมดูหน่อยนะ”

พี่มาร์คค่อยๆเหยียดเท้าไปตรงหน้าน้องรหัสตัวเอง ถกกางเกงขึ้นมาเหนือเข่าเผยให้เห็นแผลสดที่เปิดจนเห็นเนื้อสีขาวทั้งสองข้าง ข้างขวาจะเป็นหนักหน่อย ยังมีรอยเลือดแห้งกรังอยู่รอบแผลอยู่เลย

 

 

“ตายแล้ว เจ็บแย่เลย”

ปลายนิ้วเล็กลูบปากแผลเบาๆ ในใจรู้สึกผิดที่ทำให้พี่เค้าต้องมาเป็นอะไรเพราะตัวเองแบบนี้

 

 

“ไม่เจ็บครับ สบายมาก”

 

 

“ยังปากดีอีก เดี๋ยวแบมทำแผลให้นะ”

ลุกไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลในตู้ที่ตั้งอยู่ในระดับสายตา มือเล็กบรรจงเช็ดแอลกอฮอล์อย่างเบามือมากที่สุด เบาจนเจ้าของแผลไม่รู้สึกแสบเลยด้วยซ้ำ

 

 

“แบมแบมขอโทษนะครับ”

ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมามองพี่มาร์คที่จ้องเค้าไม่ยอมหยุด ฉีกยิ้มละมุนกลับมาให้พร้อมบอกกับเค้าว่าเต็มใจทำให้อยู่แล้ว

 

 

“ถือว่าเป็นรางวัลให้เราแล้วกัน”

 

 

“หื้ม?”

 

 

“ที่ให้พี่หอมแก้มไปตั้ง2ทีแหนะ”

 

 

 

 

 

บ้า ‘////////'

 

 

แบมแบมรีบเก็บยาเข้ากล่องเหมือนเดิม ลุกหนีเอากล่องยาไปเก็บ ไม่อยากจะอยู่คุยกับคนเจ้าเหล่ขี้ขโมย(หอมแก้ม)นาน อยู่ยาวกว่านี้ได้มีเขินตัวแตกแน่

 

 

“จะนอนแล้วหรอ”

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเดินเลี้ยวไปที่ห้องนอนของตัวเองก็ร้องทักขึ้น

 

 

“ใช่ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย”

ความจริงก็หนีอ่ะแหละ..

 

 

พี่มาร์คลุกเดินมาหาเจ้าตัวเล็กที่กำประตูเลื่อนเอาไว้แน่น

 

 

“ฝันดีนะครับ”

ก้มลงกระซิบข้างใบหูนิ่มด้วยน้ำเสียงทุ้มชวนทำให้ฝันดีอย่างที่ว่า

 

 

 

 

 

“เด็กน้อยของพี่”

 

 

 

 

 

 

 

 

‘//////////////////’

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

100%

------------------------------------------

แต่งไปเขินไปอ่ะ โอ้ยไม่ไหว ฟิน..

ไรท์กลับมาแล้วนะ กลับมาก็รีบปั่นเลย

Chapนี้ยาวกว่าทุกอันที่แต่งมาเลยอ่ะ เพลินเกิ๊น

 

 

.

 

สำหรับคนที่ถามว่าไรท์ชื่ออะไร เดี๋ยวแนะนำตัวเลยแล้วกันเนาะ

นึกขึ้นได้ว่ายังไม่เคยแนะนำตัวเลย 55555

ไรท์ชื่อ : ต้นนุ่น (ชื่อตุ๊ดหน่อยเรียกบ่อยๆเดี๋ยวก็ชิน)

นามปากกา : ckyhiq (ซีกายฮิค)

ทวิตเตอร์ก็อันเดียวกับนามปากกาเลย

ไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ชอบหรือไม่ชอบ มีตรงไหนให้ปรับบอกเค้าได้เล้ย

^_^

 

ไปละๆ

คืนนี้ฝันดีน้า รัก..

อีกแล้ว

 

 

#มบมบ

By @ckyhiq


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1118 9nawKIHAE (@ldhkwaang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 12:35
    หวานล้ะเกินนนนนนนน
    #1118
    0
  2. #1072 ชืดๆ (@kaname21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 17:44
    มาร์คชั้นว่านายไม่ได้ฟังกฎน้องรหัสพี่รหัสเลยใช่ไหม5555555555555 เด็กน้อยของพี่ กรี้ดดดด
    #1072
    0
  3. #1041 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 05:42
    เด็กน้อยของพี่ แอ่กกกก เขินแทน -/////-
    ถ้าน้องหน้าดำนี่ไม่สงสัยเลย ทำให้น้องเขินตลอด
    มีขโมยหอมแก้มด้วย มันเกินพี่รหัสน้องรหัสแล้วมั้งคะ
    #1041
    0
  4. #1012 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:02
    ละมุนมากแ่ะ
    #1012
    0
  5. #981 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 11:05
    พี่มาร์คอ่ะ นิสัยไม่ดีอ่ะ ชอบทำน้องแบมเขินอยู่เรื่อยเลยนะ
    #981
    0
  6. #919 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 17:26
    แล้วแบบนี้จะทำยังไง กฎอีกหล่ะ
    #919
    0
  7. #874 BaekAlice (@dearcb64) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 22:49
    เขิลแทนแบมเลยอ่ะ>//<
    #874
    0
  8. #829 Fahhy (@fahhyhottest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 15:55
    โอ้ยเขิลอ่ะ >\<
    #829
    0
  9. #753 Little IU (@iu-say-hi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 18:44
    เนียนมากค่ะพี่มาร์ค ฮ่าๆๆๆๆ ถือว่าโจรกรรมร่วทกับพี่หวังสำเร็จ คึคึ ว่าแต่เขาคนนั้นเป็นใครกันที่พี่มาร์คใจดีด้วย ที่แบม2ของเราเห็นแล้วรู้สึกหึง
    #753
    0
  10. วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 14:22
    ทำอะไรเกรงใจคนอ่านบ้างดิ ฮือออ
    #734
    0
  11. #608 Kim TangTUAN (@tangkwa1996) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 16:39
    อิหวังทำแบบนี้ไม่กลัวโดนโยนออกนอกรถไฟเลยเนอะ
    น้องแตงยิ่งดุๆอยู่ด้วย
    #608
    0
  12. #495 ป้ามานี (@illsatanlli) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 06:57
    แบมเป็นไงป้าไม่แน่ใจ
    แต่แตงวีนแน่ๆ
    #495
    0
  13. #433 Ineoai Voniline (@sa2ti8) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 12:37
    พี่มาร์คทำได้ดีมาก 
    #433
    0
  14. #378 (@turtletoey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:31
    คนนั้นคือใคร.. ?
    นั่นสินะ พี่รหัสดูแลดีมากจริงๆด้วย มาก..
    #378
    0
  15. #288 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 15:58
    นั่นนนน น ใคร คือ คนนั้น คนนั้น คือ ใคร Who???
    #288
    0
  16. #264 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 08:09
    แอร๊ยยยยยยยย>< ต้วนบ้าๆๆๆๆๆๆ เขิลวุ้ย แจ็คแจก็น่ารักอ่ะ แจแสบดี เหมาะกะหวังแล้วล่ะ
    #264
    0
  17. #250 ladyangle (@sofeast) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 18:04
    น่ารักอ่ะ ><. แต่แค่รอน้องหลับก็พอมั้งไม่เห็นต้องรอให้รถไฟลอดอุโมงเลย 55
    #250
    0
  18. #248 atrrR (@atrr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 20:20
    ซบไหล่หรือซบอก ฮิ้ววว 

    มโนว่าแบมคือดิชั้นเองค่ะ5555

    ฟิน

    ไรท์ เราจะรอ อิอิ
    #248
    0
  19. #245 oni (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 16:00
    แบมงอนที่เห็นพี่มาร์คอยู่กับคนอื่นนนนนนนนนนน



    โถน่าสงสารจัง พี่มาร์คงงอ่ะดิ โดนงอนโดยไม่รู้ตัว



    พี่มาร์คน่ารักอ่ะดูแลเทคแคร์แบมดีมากเกินพี่รหัสแว้ววววววววว



    แจ็คจอมวางแผนหรือ อุ้มยองแจไป พี่มาร์คสวมรอยนั่งให้แบมซบแทน



    ตื่นมาเจอหวังว่าแบมจะหายงอนน้าาาาาาาาาาาาาาา



    เดินทางปลอดภัยค่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    #245
    0
  20. #243 moko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 15:46
    น้องแบมหึงพี่มาร์คแต่พี่มมาร์คไม่รู้ตัว 555
    #243
    0
  21. #238 ok go (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 13:51
    ถถถถถ อยากรู้ว่าชนวนเป็นใคร น้องแบมนอยด์ ส่วนพี่มาร์คงง 55555555

    คนอะไรง้อได้น่ารักจัง เป็นแฟนกันนะมาร์ค 5555555

    เราจะไม่ทิ้งเธอไปไหนนะไรท์ มีแต่เธอที่ทิ่งเรา ฮือๆ
    #238
    0
  22. #237 tongee. (@tongtanyaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 13:37
    พี่มาร์คนๆนั้นคือใครรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร บอกมานะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งือแต่ฟินตรงซบกันนี่แหละ โง้ย~ พี่แจ็คนี่ก็แอบอุ้มยองแจไปกกรึ? ฟินฝัดๆ
    #237
    0
  23. #234 FairyStar13 (@n13-berry) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 02:36
    พี่มาร์คมีแฟนแล้วใช่ไหม
    ไม่จริงๆๆ ที่เทคแคร์น้องแบมคิดแค่ว่าเป็นน้องรหัสใช่ไหม
    แต่การกระทำพี่มันเกินไป ดูแลดีเกินไป
    #234
    0