[BNK48] MY MAFIA

ตอนที่ 8 : VI : ไม่มีเหตุผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

ทางฝั่งของปัญ อร และน้ำหนึ่งในเวลาเดียวกัน


"โมแม่งร้องไห้ทำไมวะ ตรงนี้อยู่ไกลไม่ได้ยินเลยโว้ยย!!!"

"ปัญ มึงเงียบๆหน่อย เดี๋ยวพวกนั้นก็ได้ยินหรอก"


     อรพูดกับปัญเบาๆพลางสอดส่องสถานการณ์ตรงหน้าต่อ  ปัญเองก็ยอมหุบปากเงียบไปแล้วเก็บความสงสัยไว้ในใจ


"แต่แปลกจริงๆนะ โมมันแทบไม่ร้องไห้เลย เคยเห็นแค่ตอน ม.1 แล้วก็ไม่ร้องอีกเลย" น้ำหนึ่งพูดขึ้น

"ก็จริง แถมกอดมายด์อีก คือมันแบบ..." อรพูดต่อ

"ไม่มีทางเป็นไปได้อ่ะ"


     ปัญพูดขัดขึ้นมาเพราะรู้ว่าอรกำลังจะพูดอะไร  อรและน้ำหนึ่งพยักหน้าให้เป็นเชิงเห็นด้วยก่อนที่ปัญจะพูดขึ้นต่อ


"โมมันเกลียดมายด์จะตาย ก็นะ..."

"เพราะมายด์เป็นคนพังอนาคตของเฌอใช่มั้ยล่ะ?" น้ำหนึ่งพูดขึ้นบ้าง

"ใช่ มายด์เป็นคนพังอนาคตของเฌอ พวกมึงก็รู้ว่าโมรักเฌอขนาดไหน เรื่องอะไรจะยอมไปญาติดีกับมายด์ล่ะวะ" ปัญตอบ

"แล้วแม่งเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงวะ" อรพูดขึ้นด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

"กูก็ไม่รู้ คนที่รู้ก็คงเป็นโมบายล์เท่านั้นแหละ"


     ปัญตอบพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่  สายตาก็มองตรงไปยังเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่กับศัตรูของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ  ทั้งๆที่โมบายล์เกลียดมายด์ขนาดนั้นแต่ทำไมถึงยังญาติดีด้วยล่ะ?  แล้วโมบายล์ร้องไห้ทำไม?  เธอไม่เคยแสดงความอ่อนแอ  ไม่เคยร้องไห้  ครั้งล่าสุดก็คือตอน ป.6 จากนั้นก็ไม่เคยอีกเลย  คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้


"แต่มันไม่มีเหตุผลที่โมจะต้องร้องไห้เลยนี่"


     น้ำหนึ่งพูดขึ้นแล้วถอนหายใจหน่ายๆ  อรหันมาพยักหน้าให้เป็นเชิงเห็นด้วย  ปัญเผลอเม้มปากแน่นแล้วคิดตามสิ่งที่น้ำหนึ่งพูด  มันแทบจะไม่มีเหตุผลที่โมบายล์ต้องร้องไห้เลยด้วยซ้ำ  ถ้ามีก็คงจะเป็นเรื่องนั้น.....


"คงมีเหตุผลเดียว คือเป็นเพราะเฌอ"

"เออใช่ กูลืมไปได้ไงวะ" น้ำหนึ่งพูดเสียงดัง

"อืม แต่พวกมึงคิดเหมือนกูมั้ย" อรพูดขึ้น

"???"

"เหตุผลทุกอย่างของโมก็คือเฌอ"
.
.
.
.
.
ผลัก!


     โมบายล์ผลักร่างของมายด์ออกแล้วรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าแบบลวกๆ  เธอกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ  ทำไมกัน.....


ทำไมถึงแสดงความอ่อนแอออกมา!?


     โมบายล์ถามย้ำๆกับตัวเอง  ขบเม้มริมฝีปากแน่นจนเลือดซิบแต่เธอก็ไม่สนใจ  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ไม่เคยแสดงความอ่อนแอ  ไม่เคยร้องไห้ออกมา  แต่ทำไม!?


"เพิ่งรู้สึกตัวงั้นสิ?"


     มายด์ถามเสียงนิ่งแต่รอยยิ้มหวานบนใบหน้ามันกลับไปคนละทางกัน  มันยิ่งทำให้โมบายล์เจ็บใจหนักกว่าเดิม


"อย่ามายุ่ง ถ้าจะเอาเรื่องที่กูร้องไห้ไปบอกคนอื่นก็ตามใจ ศักดิ์ศีของกูมันพังหมดแล้วนี่ จะทำอะไรก็เชิญ"

"โทษทีละกัน พอดีชั้นไม่ใช่คนแบบนั้น ว่าแต่เกลียดชั้นมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังกอดชั้นอีกล่ะ?"

"มึงรวบกูไปกอดเองนะ"

"แต่ผลักออกก็ได้นี่ เธอก็ไม่ได้ตัวบางร่างน้อยจนผลักออกไม่ได้นะ"

"ก็ผลักออกแล้วไง มันเป็นแค่ความผิดพลาดเท่านั้นแหละ..."

"....."

"เกลียดก็คือเกลียด อย่ามาเซ้าซี้น่ารำคาญ"
.
.
.
.
.
"อึก..."


     เฌอปรางใช้มือเรียวปาดรอยเปื้อนที่ปากออกแล้วรองน้ำเพื่อนำไปกลั้วปากให้กลิ่นคาวจากการอาเจียนจางหายไป  มาเฟียสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำบนใบหน้าออก


คงต้องไปห้องพยาบาลอีกแล้ว.....


     อย่างน้อยก็เหลือเรียนแค่วิชาเดียวแล้ว  แวะไปกินยาที่ห้องพยาบาลก่อนก็คงดี  มาเฟียสาวคิดในใจแล้วจึงเดินออกไปที่ห้องพยาบาล
.
.
.
.
.
ณ ห้องพยาบาล


"สวัสดีค่ะ อาจารย์"


     เฌอปรางเอ่ยทักผู้ที่มีอายุมากกว่าพลางยกมือไหว้แสดงความเคารพ  อาจารย์ยกมือไหว้กลับก่อนที่จะพูดกับมาเฟียสาว


"สวัสดีจ้ะ เฌอปราง มาทำอะไรจ๊ะ?"

"ขอเบิกยาแก้ปวดหัวกับยาแก้อาเจียนหน่อยค่ะ"

"ได้เลยจ้ะ"


     อาจารย์ตอบรับแล้วพลิกตัวกลับไปหยิบขวดยาออกมาจากตู้  จัดการแบ่งยาใส่ถุง เขียนรายละเอียดของยาทั้ง 2 อย่างแล้วส่งให้เฌอปราง


"นี่จ้ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

"อาจารย์คะ! อ่ะ..เฌอ?"


     เสียงหวานที่แสนคุ้นเคยสำหรับเฌอปรางดังขึ้น  ด้วยสัญชาตญาณจึงทำให้เธอหันไปมองผู้มาใหม่ที่ทำให้มาเฟียสาวเผลอสบถในใจ


โมบายล์.....

ชิบ..หาย..แล้ววว!!!


"มีอะไรจ๊ะ? โมบายล์"

"มีคนตกบันไดฝั่งซ้ายอยู่ที่ตึกรวม ชั้น 2 ค่ะ"

"ตายจริง งั้นครูไปก่อนนะจ๊ะเฌอปราง"

"อ่า..ค่ะ"


     ว่าจบ อาจารย์ก็เดินออกไปจากห้องทันที  ทำให้ในห้องเหลือเพียงโมบายล์และเฌอปรางเท่านั้น  โมบายล์ตวัดสายตาหันมามองเฌอปรางอย่างรวดเร็ว


"เฌอ มึงเป็นอะไร?"

"แค่อ้วกเฉยๆ"

"งั้นเหรอ? มึงกลับคอนโดไปนอนเลย เดี๋ยวกูไปส่งเอง"

"ไม่ต้องอ่ะ กูมีเรียนอีกวิชาหนึ่ง มึงมีเรียนต่อนี่ เดี๋ยวกูกลับกับพวกปัญก็ได้"

"ก็แค่วิชาเดียวป่ะ เดี๋ยวกูจัดการให้ก็ได้ ยากตรงไหน?"

"มึงเป็นถึงเจ้าของมหา'ลัยนะ อย่ามาใช้อำนาจในทางที่ผิดสิวะ"

"ผิดตรงไหน? ก็มึงไม่สบายอ่ะ"

"เมื่อไหร่มึงจะหยุดปูเบาะให้กูเดินซักทีวะ"


     คำถามที่แสนจะแทงใจดำหลุดออกมาจากปากของเฌอปราง  โมบายล์ชะงักนิ่งค้างไปพลางเม้มปากแน่น  เฌอปรางมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าก่อนที่จะพูดต่อ


"ก็รู้อยู่ว่ากูเดินด้วยตัวเองได้ แล้วทำไมถึงยังปูเบาะให้กูเดินอีกล่ะ มึงบอกกูเองไม่ใช่เหรอว่าคนที่อ่อนแอไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ในสังคมน่ะ!?"

"ใช่ กูพูดแบบนั้น แต่กูไม่เคยบอกว่ากูจะปล่อยให้มึงเดินด้วยตัวเองนี่"

"โม สรุปว่ามึงจะไม่ฟังกูเลยใช่มั้ย?"

"....."

"ปล่อยให้กูเดินด้วยตัวเองเถอะ ถือว่าขอร้องก็ได้ เดี๋ยวกูกลับกับพวกปัญเอง มึงไปเรียนเถอะ"


ตึก ตึก ตึก


     ว่าจบ เฌอปรางก็เดินออกจากห้องไป  เหลือเพียงโมบายล์ที่ยืนนิ่งๆโดยไม่พูดอะไรอีก  มือเรียวคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทร.หาปัญทันที


(มีไร?)

"เฌอมันจะกลับกับพวกมึงอ่ะ"

(ทะเลาะกัน?)

"อืม ให้เฌอนั่งหลังนะ บอกมันคาดเข็มขัดด้วย มึงก็ขับดีๆ เอานุ่มๆเลย เคนะ"

(อ่ะจ้าาา ห่วงขนาดนี้มึงไปส่งเองเถอะ)

"ถ้าทำได้ก็ทำไปแล้วป่ะ ถึงแล้วโทร.บอกกูด้วย"

(เออๆ มีไรอีกมะ?)

"วันนี้กูไม่กลับคอนโดนะ"

(กลับบ้านเหรอ?)

"อืม จะเข้าไปเคลียร์อะไรนิดหน่อย"

(ค่าา แล้วคุณหนูโมบิลล่ามีอะไรอีกมั้ยคะ?)

"กูบอกว่าไม่ให้เรียกชื่อนั้นไง"

(เออๆ แค่นี้นะ)

"บาย"


     โมบายล์กดวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าไปพลางคิดถึงเรื่องที่บ้าน  เธอไม่ได้เข้าไปนานแล้วคงมีเรื่องให้เคลียร์เยอะแน่ๆ


โมบิลล่างั้นเหรอ.....

น่าสนุกดีนี่.....
.
.
.
.
.
ณ คฤหาสน์ของโมบายล์ 16.30 น.


"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ/ครับ คุณหนูโมบิลล่า"


     เหล่าคนรับใช้และบอดี้การ์ดกล่าวตอนรับผู้มาใหม่พลางโค้งหัวให้ด้วยความเคารพ  โมบายล์โบกมือเป็นเชิงให้เงยหน้าขึ้นได้แล้วออกคำสั่ง


"พี่เจนตามหนูเข้าไปที่ห้องด้วยค่ะ"

"รับทราบค่ะ คุณหนู"


     ว่าจบ  เจนบอดี้การ์ดคนสนิทของโมบายล์ก็เดินตามมาเฟียสาวผู้เป็นนายหญิงเข้าไปในห้องทำงาน  โมบายล์ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้หนังตัวใหญ่โดยมีปูเป้ยืนอยู่ที่ฝั่งขวามือ


"ขออนุญาตถามนะคะ คุณหนูจะยังไม่บอกเรื่องทั้งหมดกับคุณหนูเฌอลิเนียจริงๆเหรอคะ?"


     เจนถามโมบายล์อย่างเกรงใจนิดๆ  โมบายล์เมื่อฟังคำถามจบก็นิ่งไปซักพักหนึ่งแล้วเท้าคางลงกับโต๊ะ  ริมฝีปากบางฉีกยิ้มนิดๆแล้วตอบกลับ


"ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละค่ะ แล้วก็บอดี้การ์ดที่หนูสั่งให้ไปตามดูเฌอลิเนีย...หนูขอยกเลิกทั้งหมดนะคะ"

"อะ..เอ๋? แต่ว่า..."

"หนูจัดการเองได้ค่ะ"

"แต่ว่าเมื่อเช้านี้มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาด้วยค่ะ"

"จดหมาย..เรื่องอะไรคะ?"

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ มันเป็นภาษาไบนารี่"

"งั้นหนูขอดูจดหมายฉบับนั้นหน่อยค่ะ"

"นี่ค่ะ"


     ว่าจบ เจนก็ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งส่งให้โมบายล์  มาเฟียสาวแกะดูข้อความข้างในซึ่งก็เป็นภาษาไบนารี่ตามที่ปูเป้บอกจริงๆ  แต่ข้อความสั้นๆในจดหมายกลับทำให้โมบายล์ชะงักค้างไป

ข้อความในจดหมาย


01100011  01101000  01100101  01110010  01101100  01101001  01101110  01101001  01100001  01100100  01101001  01100101:)


"ชิบ..หาย..."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
To be continued.


Writer:ใครแปลภาษาไบนารี่ได้ก็ลองดูน้าาา ว่าแต่โมบิลล่า? เฌอลิเนีย?  ใครอยากรู้คำตอบทั้งหมดก็ติดตามตอนต่อไปกันด้วยน้าาา♡

ปล.มีเพจแล้วน้าาา

ชื่อเพจ:HarmonyLover

ปล.2 วันนี้เค้าเปิดเทอมแล้วง่ะ ._. คงอัพช้าหน่อยนะคะ ._.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #9 sasinipa-pukkman (@sasinipa-pukkman) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:43
    สนุกมากเลยค่า รอตอนต่อไปนะคะ :)
    #9
    3
    • #9-2 Siliny (@Siliny) (จากตอนที่ 8)
      18 พฤษภาคม 2562 / 21:57
      ทำไมเรื่องก่อนๆไม่มีคนชมแบบนี้บ้าง5555
      #9-2
    • #9-3 tonkhaowkitjarun (@tonkhaowkitjarun) (จากตอนที่ 8)
      18 พฤษภาคม 2562 / 22:13
      ไม่ยู้ค่ะ555
      #9-3