[BNK48] MY MAFIA

ตอนที่ 4 : II : ไม่อยากยอมรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

แกร๊ก!


     เฌอปรางปิดประตูห้องของตัวเองช้าๆ ร่างบางในชุดนอนเสื้อเชิ้ตแขนยาว  ใส่คู่กับกางเกงขาสั้นสีกรมท่าล้มตัวลงนอนไปกับเตียงนอนสีขาวนุ่มขนาดคิงไซส์  มือเรียวยกขึ้นมาวางพาดที่หน้าผากพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า  มาเฟียสาวคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ห่างจากตัวเล็กน้อยมากดเข้าเว็บไซต์ที่เข้าอยู่เป็นประจำ


     เธอมักจะเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่  เมื่อลองหาดูบ่อยๆ เข้าจากหลายๆเว็บไซต์ก็ดูเหมือนจะสรุปได้ว่า.....


เธออาจจะเป็นโรคฮีโมฟีเลีย.....


     จากอาการหลายๆอย่างที่มาเฟียสาวเป็นอยู่มันเหมือนกับสิ่งที่บ่งบอกว่ามันคือโรคฮีโมฟีเลีย  หรือโรคเลือดไหลง่ายหยุดยากที่หลายๆคนเรียกกัน ทั้งอาการเลือดกำเดาไหลโดยไม่มีสาเหตุแถมยังไหลเยอะและหยุดยาก ปวดศีรษะอย่างรุนแรง หรือแม้แต่อาเจียนบ่อยๆ


นี่มันสิ่งที่เธอเป็นอยู่ชัดๆ.....


     นี่ยิ่งเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เฌอปรางไม่อยากไปโรงพยาบาลมากยิ่งขึ้น  เธอกลัวสิ่งที่จะได้รู้จากแพทย์  กลัวว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลจะกลายเป็นเรื่องจริง  แต่มันคงใกล้แล้ว.....


ใกล้ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงแล้ว.....


     แต่ก็คงทำได้เพียงบอกเพื่อนๆในกลุ่มเท่านั้น  ต่อหน้าสังคมวงกว้างเธอเป็นถึงดาวของมหาวิทยาลัย  และยังเป็นถึงหัวหน้าแก๊งมาเฟียอันดับ 1 ของประเทศ เธอจะปล่อยให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด


     ด้านที่แสนอ่อนแอของมาเฟียสาว คนที่จะได้เห็นก็คือเพื่อนในกลุ่มเท่านั้น  คนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เห็นด้านนั้นเป็นอันขาด


     เพราะสุดท้ายแล้ว...การที่เธอจะได้ยืนเชิดหน้าอยู่ในสังคมก็คือการเก็บซ่อนความอ่อนแอไว้ข้างในเท่านั้น.....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
วันต่อมา ณ มหาวิทยาลัย 09.00 น.


"เฌอออออ"

"ว่าไงคะ มิวสิค"


     เฌอปรางยีเส้นผมของมิวสิคอย่างเอ็นดู  อีกฝ่ายยิ้มร่าเริงสร้างความสดใสให้กับเช้าวันนี้ จริงๆพวกเธออายุเท่ากันนั่นแหละ แต่ด้วยความที่เธอเอ็นดูมิวสิคมากๆ ท่าทางที่ทำด้วยจึงดูค่อนข้างหวานใสและน่ารักแบบรุ่นพี่กับรุ่นน้อง


"ทำไมเมื่อวานกลับเร็วจังอ่าา สิคอดเจอเลย =^="

"ฮะๆ พอดีไม่สบายนิดหน่อยน่ะค่ะ"

"แล้วหายหรือยังคะ?"

"หายแล้วค่าา ไม่ต้องห่วงเนอะ ^^"

"คู่นั้นจะหวานกันอีกนานมั้ยจ๊ะ~?"


     ปัญแซวขัดขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้  เห็นหวานกันขนาดนี้แต่ทั้งคู่ยังไม่ได้คบกันหรอก ถึงมันจะเหมือนแฟนกันมากๆก็เถอะ


"แซวแต่กู มึงก็ใช่ย่อยนะปัญ"

"อาร้ายยยย กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยยย"

"คือซบกันแบบนั้นไม่ได้ซัมติงเลยใช่ม้า~?"


     โมบายล์แซวปัญบ้างเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังซบไหล่ของเจนนิษฐ์อยู่ ในขณะที่เจนนิษฐ์หรือเต็นเองก็กำลังหยิบช็อกโกแลตมาป้อนเข้าปากปัญอยู่เช่นกัน


"ไม่ต้องเถียงกันน่าา แม่งก็หวานกันทุกคู่แหละ"


     อรตัดบทเพื่อให้เรื่องจบ  ในเมื่อแต่ละคู่เล่นหวานแข่งกันแบบนี้ก็เสมอกันไปเถอะ


"ว่าแต่หวานกันขนาดนี้ ทำไมไม่คบกันซักทีละจ๊ะ" น้ำหนึ่งแซะเพื่อนๆ

"มึงก็ด้วยแหละหนึ่ง แซะเขาไปทั่วแต่ตัวเองก็ยังไม่ได้คบ"


     เฌอปรางยิ้มอย่างกวนประสาทให้น้ำหนึ่ง  น้ำหนึ่งเองก็ยิ้มแหยๆเพราะมันคือเรื่องจริงชัดๆ


"ก็เฌอไม่ขอสิคคบซักทีอ่ะ =^="

"ฮะๆ รออีกหน่อยสิคะ เดี๋ยวเฌอก็ขอคบเองแหละ หรือถ้าสิคทนไม่ไหวก็ขอเฌอคบก่อนก็ได้นะ555"


     เฌอปรางหัวเราะนิดๆให้กับท่าทางของอีกฝ่าย  จริงๆเธอเองก็อยากคบกับมิวสิคใจจะขาด  ติดแค่ว่าภาระหน้าที่ที่เธอต้องรับผิดชอบเนี่ยสิ


หนักหนาเกินกว่าจะทนไหว.....


"ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวรอเฌอขอก็ได้ >~<"

"จ้าๆ"


     เฌอปรางตอบกลับอีกฝ่ายเสียงหวาน พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟของตัวเองมาดื่ม  ขณะเดียวกันก็แอบเหลือบสายตามองมิวสิคที่หันกลับไปคุยกับเจนนิษฐ์


น่ารักจังวะ.....


     มาเฟียสาวเองก็อยากจะรีบคบกับคนตัวเล็กตรงหน้านี้เหมือนกัน  หากแต่ว่าภาระหน้าที่ของเธอมันอันตรายเกินกว่าที่จะให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามายุ่ง ถ้าหากก้าวเข้ามาในวงการมาเฟียแล้ว  จะไม่มีโอกาสให้ถอยหลังอีกแล้ว  ชีวิตที่แสนสงบสุขจะกลายเป็นชีวิตที่แสนอันตราย  เสี่ยงต่อศัตรูรอบด้าน  ในมหาวิทยาลัยยังไม่เว้นเลยด้วยซ้ำ


"เดี๋ยวกูไปหาอาจารย์ก่อนนะ"


     เฌอปรางบอกเพื่อนๆแล้วยกกระเป๋าขึ้นมาสะพาย  เพื่อนๆในกลุ่มมองหน้ากันนิดหน่อยแล้วทักเฌอปรางต่อ


"ให้พวกกูไปเป็นเพื่อนมั้ย?" โมบายล์ถาม

"ไม่ต้องอ่ะ พวกมึงอยู่นี่แหละ" เฌอปรางตอบ

"ไม่ต้องเลยมึง เดี๋ยวพวกกูไปเป็นเพื่อน"


     ปัญพูดพร้อมทั้งดึงแขนของอรและน้ำหนึ่งให้ลุกขึ้นเป็นเชิงว่าทั้งคู่ก็ต้องไปด้วย 


"ก็คือจะไปยกทีม?"

"ใช่ และมึงห้ามปฏิเสธด้วยเฌอ" ปัญตอบอย่างหนักแน่น

"เอาที่พวกมึงสบายใจละกัน =_="


     เฌอปรางถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความดื้อรั้นของเพื่อนๆในกลุ่ม  ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าเป็นห่วงแถมเมื่อวานโมบายล์เองก็ฟ้องเพื่อนๆจนเธอหมดทางหนีอีกต่างหาก  ยังไงซะเธอเองก็ไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้วนี่
.
.
.
.
.
ณ ห้องพักอาจารย์ 09.21 น.


"มาแล้วค่ะ พี่เป้ พี่ไข่มุก สวัสดีค่ะอาจารย์"

"อ้าว มาแล้วเหรอจ๊ะ เฌอปราง"


     อาจารย์ที่นั่งอยู่ตรงหน้าทักเฌอปรางพร้อมทั้งยิ้มให้  โดยมีปูเป้และไข่มุกนั่งอยู่ด้านข้าง


"นั่งก่อนสิจ๊ะ"

"ขอบคุณค่ะ"


     เฌอปรางไหว้ขอบคุณคนที่อายุมากกว่าแล้วลากเก้าอี้ตัวตรงข้ามที่ว่างอยู่มานั่ง


"อาจารย์เรียกหนูมาทำไมเหรอคะ?"

"คือว่านะจ๊ะ...ปีนี้จะเป็นปีแรกที่มีการประกวด Miss university ทุกมหา'ลัยจะต้องส่งตัวแทนไปประกวดงานนี้  อาจารย์เลยอยากจะให้หนูเฌอมาเป็นตัวแทนของมหา'ลัยเราได้มั้ยจ๊ะ?"

"น..หนูเนี่ยนะคะ!?"

"จ้ะ หนูเองก็เป็นดาวมหา'ลัยอยู่แล้วนี่"

"เอ่อ...แล้วประกวดวันไหนเหรอคะ?"

"เดือนหน้าจ้ะ"

"อ่า...ก็ได้ค่ะ"

"ขอบใจมากนะจ๊ะ เรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวทางมหา'ลัยจะออกให้นะ ปูเป้ ไข่มุก พวกเธอก็พาน้องไปตัดชุดด้วยล่ะ"

"ค่าๆ อาจารย์" ปูเป้ตอบอาจารย์

"งั้นก็ไปได้แล้วจ้ะ"

"ค่ะ"


     เฌอปรางตอบกลับพร้อมทั้งพลิกตัวเดินออกจากห้องไป  เมื่อเปิดประตูออกมาก็เจอกับเพื่อนๆในกลุ่มที่นั่งรออยู่หน้าห้อง


"จารย์เรียกมึงมาทำไมวะเฌอ?"


     โมบายล์เปิดประเด็นขึ้นมาเป็นคนแรก  เนื่องจากเพื่อนๆที่เหลือยังคงคุยเรื่องไร้สาระและเถียงกันอย่างวุ่นวายอยู่โดยไม่ได้สังเกตเฌอปรางเลย  เพิ่งจะรู้ก็ตอนที่โมบายล์ทักขึ้นมาละมั้ง


"จารย์ให้กูไปเป็นตัวแทนประกวด Miss university อ่ะ"

"ห่ะ!? ไองานที่ยิ่งใหญ่ระดับประเทศ หมดค่าโปรดักชั่นหลายแสนอ่ะนะ!?"

"แล้วมึงจะเสียงดังทำไมวะปัญ นี่หน้าห้องอาจารย์นะโว้ยยย"

"ก็คือมึงได้เป็นตัวแทนของมหา'ลัยเรา?" อรถาม

"ใช่"

"คนอย่างมึงยอมด้วยเหรอวะ555" น้ำหนึ่งพูดพลางกัวเราะเบาๆ

"เซ้นส์กูบอกว่ามันจะเกิดเรื่องไง กูเลยไปก็ได้"

"เออ ก็จริง" ปัญตอบพร้อมกับคิดไปพลางๆ

"มึง คืนนี้ตี้กันป่ะ?"


     เฌอปรางทักขึ้นมาในขณะที่กำลังเดินกลับไปที่โต๊ะนั่งโต๊ะประจำของพวกเธอ  เพื่อนๆมองหน้ากันซักพักหนึ่งโมบายล์ก็หันหน้ามาตอบ


"ตี้ก็ได้ แต่ที่ห้องนะ"

"โอเชชชช"

"ชวนพวกเนยด้วยได้มั้ยอ่ะ?" น้ำหนึ่งถาม

"อืมม ก็ได้แหละ" เฌอปรางตอบ

"เค"

"2 ทุ่มเจอกัน"

"วู้วว~พรุ่งนี้วันเสาร์กูจะเมาเละเทะเลยคอยดู" ปัญพูด

"ก็ตามใจ แต่พวกกูไม่แบกมึงเข้าห้องนะ" อรบอก

"ใจร้ายจังวะ =3="


     ปัญบ่นอุบอิบโดยจงใจให้เพื่อนๆได้ยิน  แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อนๆก็ไม่สนใจจนปัญต้องเงียบไปเองในที่สุด


"แล้วมึงประกวดวันไหนวะเฌอ?" โมบายล์ถาม

"เดือนหน้าอ่ะ"

"แล้ววันประกวดมึงจะ---"

"เงียบก่อน"


     เฌอปรางพูดขัดขึ้นมาก่อนที่อรจะพูดจบ  อรเมื่อได้ยินดังนั้นจึงเงียบไปก่อนเพราะเห็นว่าเฌอปรางกำลังจะพูดต่อ


"อะไรวะเฌอ?" น้ำหนึ่งถาม

"แอบฟังอยู่ตลอดเลยล่ะสิ..."


     เฌอปรางพูดยังไม่ทันจบก็หันหลังไปยืนอยู่ตรงหน้าบุคคลที่ตัวเองรู้สึกตัวว่ามาแอบฟังอยู่ตลอดทางพร้อมกับเรียกชื่อคนๆนั้น


"มายด์"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
To be continued.

ไม่ยาวมากแต่จะพยายามอัพบ่อยๆน้าา จริงๆไรท์แอบไปแก้ไขเนื้อหาบางจุดด้วยแหละ ยังไงก็ขอให้สนุกกับนิยายของไรท์น้าาา



     








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #2 sasinipa-pukkman (@sasinipa-pukkman) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 14:55
    รอตอนต่อไปนะคะ สนุกมากเลยคะ
    #2
    1
    • #2-1 tonkhaowkitjarun (@tonkhaowkitjarun) (จากตอนที่ 4)
      21 เมษายน 2562 / 15:01
      ขอบคุณน้าาา จะรีบอัพตอนใหม่นะคะ
      #2-1