[BNK48] MY MAFIA

ตอนที่ 13 : XI : สิ่งที่เลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62

2 สัปดาห์ต่อมา


"น้องเฌอออ อาทิตย์หน้าแล้วนะ พร้อมมั้ยเอ่ย~?"


     ปูเป้ถามพลางยีผมของคนน้องแรงๆจนผมยุ่งไปหมด  เฌอปรางทำหน้ายู่แล้วยกมือขึ้นมาจัดทรงผมของตัวเองให้เรียบร้อย


"เล่นอะไรของพี่เนี่ย ผมยุ่งหมด"

"น่าา เฌอก็จัดใหม่แล้วไง สรุปพร้อมมั้ยเนี่ย?"

"ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแล้วล่ะค่ะ =*="


     เฌอปรางตอบทั้งที่ยังทำหน้ายู่เหมือนเดิมจนปูเป้อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปดึงแก้มคนน้องเล่นจนเฌอปรางต้องตีมือของอีกฝ่ายเพื่อให้หยุด


"เฌอออ พี่เจ็บนะ T^T"

"สมน้ำหน้า =*="

"โอเคคค สมก็สม วันเสาร์นี้มาซ้อมใหญ่ด้วยนะ"

"มันคือวันพักผ่อนของหนูนะพี่!"


     เฌอปรางแหวขึ้นมาอย่างไม่ยอมจนปูเป้ทำหน้าแหยๆแล้วพยายามจะโน้มน้าวต่อแต่เหมือนกับว่าเธอจะไม่ต้องพูดแล้ว


"ไม่ดื้อดิเฌอ ซ้อมเสร็จเดี๋ยวเลี้ยงเค้ก เคป่ะ?"


     เป็นโมบายล์ที่เดินเข้ามาช่วยพูดกับเฌอปราง  มาเฟียสาวทำหน้ายู่นิดๆแต่ก็ต้องลังเลเพราะข้อเสนอของอีกฝ่าย  โมบายล์เองก็พอจะเดาได้จากสีหน้าของเพื่อนสาวก่อนที่จะพูดต่อ


"เดี๋ยวเลี้ยงชาบูด้วย"

"....."

"ทั้งเค้กทั้งชาบูยังจะไม่เอาอีก งั้นเดี๋ยวกูไปเลี้ยงพวกปัญแทนก็ไ--"

"โอเค"


     เฌอปรางรีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจก่อน  โมบายล์เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วก็แอบกระตุกยิ้มนิดๆ


เธอที่มันล่อง่ายจริงๆเฌอปราง.....


"ฮืออออ ขอบคุณน้องโมมากเลยค่ะ T^T"

"พี่เป้อย่าร้องงง เดี๋ยวคนอื่นนึกว่าพวกหนูแกล้งพี่หรอก!"


     โมบายล์ทักขึ้นพลางเหลือบสายตาไปมองเฌอปรางที่ยืนอยู่ด้านหลัง  มุมปากสวยยกขึ้นน้อยๆแล้วหันกลับมาพูดกับปูเป้ต่อ


"งั้นพวกหนูไปก่อนนะพี่"

"บายยยย~"


     ปูเป้เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว  โมบายล์เห็นดังนั้นจึงหันกลับไปคว้าแขนเรียวของเฌอปรางแล้วกึ่งดึงกึ่งลากอีกคนออกมา


"ไปกันเฌอ"

"อะ..อือ"


     เฌอปรางตอบเสียงตะกุกตะกักนิดๆเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่โมบายล์ต้องการนั่นเอง.....


แกล้งนิดหน่อยจะเป็นไรไป.....


"....."


     โมบายล์เหลือบสายตาไปมองคนข้างๆที่นิ่งเงียบผิดปกติ  เฌอปรางเม้มปากแน่นราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่จนโมบายล์อดไม่ได้ที่จะทักขึ้น


"เฌอ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

"!?"

"มึงเงียบผิดปกตินะ"


     เฌอปรางเม้มปากแน่นกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคจากคนข้างๆ  โมบายล์ปรายตามองราวกับว่าไม่ได้สนใจอะไร  หากแต่ความเป็นจริงคือเธอเป็นห่วงอีกคนจนแทบบ้าแล้ว!


อย่าทำให้เป็นห่วงจะได้มั้ย!


"ก็..คิดอะไรนิดหน่อย..."

"มีอะไรก็บอกกูได้นะ"

"....."

"ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไร"


     ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่จริงๆแล้วเธอเองก็อยากรู้แทบแย่ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นอะไร  ความร้อนลนในใจทำให้โมบายล์กัดริมฝีปากล่างแน่นจนห้อเลือด  สายตาก็หันไปมองคนข้างๆอย่างไม่ปิดบังจนเฌอปรางเผลอพูดออกมา


"แค่คิดว่ากูแย่เกินไปหรือเปล่า..."

"?"

"กูไม่ค่อยมีเวลาให้สิคเลยอ่ะโม กูรู้สึกว่ากูควรดูแลสิคให้ดีกว่านี้"


ฉึก!


     คำพูดจากเฌอปรางทำให้โมบายล์รู้สึกราวกับว่ากระสุนได้พุ่งทะลุเข้ามาที่กลางหัวใจ  มาเฟียสาวลูบหน้าของตัวเองอย่างเจ็บใจนิดๆ


รู้แบบนี้ไม่ถามดีกว่า.....

แต่เพื่อนก็คือเพื่อนนี่นา..เฟรนด์โซนอ่ะเข้าใจมั้ยโมบายล์!

มันไม่มีที่สำหรับเธอตั้งแต่แรกแล้ว!


"มีใครมาพูดอะไรกับมึงหรือเปล่า?"

"!?"


     เฌอปรางตวัดสายตามามองหน้าคนข้างๆอย่างรวดเร็ว  สีหน้าตกใจจากมาเฟียสาวทำให้โมบายล์รับรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ตนเองพูดนั้นเป็นความจริง


"ใคร?"

"....."

"ไม่ใช่มายด์ใช่มั้ย?"

"....."

"เฌอ กูถามก็ตอบสิ"


     โมบายล์เริ่มขึ้นเสียงนิดๆด้วยความหงุดหงิด  แต่ก็ต้องพยายามข่มอารมณ์ไว้ในใจ  มาเฟียสาวสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆก่อนที่เฌอปรางจะเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบา


"อืม..ไม่ใช่มายด์..."

"งั้นใคร?"

"....."

"เฌอ"


     โมบายล์กดเสียงต่ำลงเล็กน้อย  เฌอปรางก้มหน้างุดพลางเม้มปากแน่น  สายตาก็เหลือบมองอีกคนนิดๆก่อนที่จะตอบเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง


"จิ๊บ..."
.
.
.
.
.
"เธอพูดอะไรกับเฌอ?"


     โมบายล์พูดขึ้นทันทีที่ไม่มีคนอื่นอยู่บริเวณรอบๆแล้ว  จิ๊บมองพลางยกยิ้มอย่างไม่สนใจ


"หืม? เรื่องอะไรเหรอ?"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้จะได้มั้ย มันน่ารำคาญ"

"โอเคๆ รักมันมากงั้นสิ? ถึงต้องคอยตามกลบความเลวของมันน่ะ"

"อย่าทำเหมือนรู้ทุกอย่างได้มั้ย อีกอย่างมึงกำลังเบี่ยงประเด็นของกูอยู่"


     สรรพนามที่เปลี่ยนไปของโมบายล์บ่งบอกได้ถึงอารมณ์ที่กำลังร้อนรุ่มเต็มที่  โดยปกติเธอจะไม่ค่อยใช้สรรพนามกูมึงกับคนแปลกหน้าที่ไม่ใช่เพื่อน  เว้นแต่ว่าเธอจะฟิวส์ใกล้ขาดเต็มทีเท่านั้น


"ก็กำลังจะโยงไง เห็นความเลวของมันแล้วทนให้มิวสิคอยู่ด้วยไม่ได้"

"พูดเหมือนรู้ทุกอย่างเลยนะ อีกอย่างที่เป็นห่วงมิวสิคนี่ตอแหลเหรอ? กูไม่เห็นว่าเพื่อนของมิวสิคจะมีคนไหนที่เป็นแบบมึงเลยนะ"

"โห~ด่าเจ็บดี"

"ก็สมควร"

"ก็แค่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนสนิทยังทำไม่ได้เลย ยังจะเอาอะไรมานับว่าเป็นคนดีอีก"


กึก!


     โมบายล์ที่กำลังจะพูดต่อต้องมาสะดุดกึกกับคำพูดของอีกคน  มาเฟียสาวกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซิบแต่เธอก็ไม่ได้สนใจ  จิ๊บมองนิ่งๆพลางยิ้มหวานที่ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไร


หากแต่มันคือการเย้ยหยันคู่ต่อสู้


"มันก็แค่เรื่องในอดีต"

"แต่เฌอปรางคือปัจจุบันของเธอเสมอ"

"จะเอาเรื่องของชั้นไปเกี่ยวกับเฌอปรางทำไม?"

"~"


     จิ๊บส่งยิ้มหวานที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ให้คนตรงหน้าพลางเดินขยับเข้าไปใกล้  โมบายล์มองนิ่งๆโดยไม่ถอยหลังกลับเพื่อรอคำตอบจากอีกฝ่าย


"ก็เพราะเฌอปรางคือเฌอลิเนียแห่งเบอร์เชสเฟียร์ และเธอก็คือโมบิลล่าแห่งเบอร์เชสเฟียร์ไง"

"มันคืออดีต"

"ชั้นไม่สน แต่เธอจำเอาไว้อย่างหนึ่งก็แล้วกัน"

"....."

"ถ้ารักเฌอลิเนียจริงๆ คนที่เจ็บที่สุดก็คือเธอ จำไว้นะ"
.
.
.
.
.
ปัง!


     โมบายล์ปิดประตูห้องของตัวเอง  จัดการล็อคกลอนประตูแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะเขียนหนังสือที่มีคัตเตอร์วางอยู่.....


กึก!


     มือเรียวคว้าคัตเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วเดินไปยังบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์สีขาวนวลของตนเอง  โมบายล์ยกแขนของตัวเองขึ้นมาตรงหน้าเล็กน้อย  นัยน์ตาสีนิลหม่นลง  ไร้ประกายอย่างที่ควรจะเป็น  สายตาจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย


ครืด ครืด


     เสียงกรีดของคัตเตอร์ดังขึ้นเมื่อใบมีดถูกสัมผัสกรีดลงบนข้อมือขาว  มาเฟียสาวมองหยดเลือดที่หยดลงบนกระโปรงของตนเองอย่างไม่สนใจ


ถึงจะย้อนเวลากลับไปซัก 10 ปี เธอก็ยังจะทำแบบนี้


     กรีดแขนตัวเอง  ทำร้ายตัวเอง  ทำให้ตัวเองไม่มีความสุข  นั่นคือสิ่งที่เธอทำอยู่เสมอ.....


แม้ว่าเลือดจะหยดอีกซักกี่หยด  เธอก็ไม่เคยสนใจ

เพราะความตาย  เป็นสิ่งที่เธอเลือกไม่ได้

แต่เธอเลือกได้ ว่าจะทำแบบนี้หรือไม่

ซึ่งคำตอบก็คือทำ.....

เพราะความเครียดที่มันถาโถมเข้ามา.....

ภาระหน้าที่  ที่จะต้องแบกรับ.....

หรือจะอีกกี่เหตุผล  สิ่งที่เธอเลือกก็คือ.....

การทำร้ายตัวเอง.....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
To be continued.


Writer:ฮืออออ ขอโทษที่มาช้าและสั้นมากค่ะ งานเยอะจริงๆ และขอสารภาพเลยว่าตอนนี้กำลังปั่นจอยเพื่อส่งประกวดอยู่ แต่ก็จะรีบปั่นเรื่องนี้นะคะ ไม่เทแน่นอน เรื่องนี้มีหลายประเด็นที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนค่ะ คิดว่าเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปีควรได้รับคำแนะนำ มันละเอียดอ่อนมากจริงๆ ยังไงก็ขอเวลาสำหรับตอนหน้าด้วยนะคะ รับรองว่ายาวจุใจ อ่านอย่างเมามันส์แน่ๆค่ะ ตอนนี้ทอล์คจะยาวกว่าเนื้อเรื่องแล้ว555 บ๊ายบายค่าาา♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #16 Siliny (@Siliny) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 05:28
    แหม~~ มาตอนเค้าหลับไปก่อนแล้วตลอดเลยนะเตงงงงง

    แล้วก็... อย่ามัวแต่ปั่นจอย... ปั่นการบ้านก่อนดีมั้ยคะ~555
    #16
    1
  2. #15 sasinipa-pukkman (@sasinipa-pukkman) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 02:13
    สนุกมากเลยคะรอตอนต่อไปนะคะ
    #15
    1
    • #15-1 tonkhaowkitjarun (@tonkhaowkitjarun) (จากตอนที่ 13)
      13 มิถุนายน 2562 / 06:54
      ขอบคุณค่าาา จะรีบปั่นต่อนะคะ
      #15-1