[Fic] #หัวใจเหนือเดือน [HaeEun]

ตอนที่ 30 : s p e c i a l : คืนสู่เหย้า [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    31 ธ.ค. 62



คืนสู่เหย้า



“ทำไมพวกมึงถึงเลิกกันวะ”



คำถามจากไอ้เรียวอุคส่งมาถึงผมขณะที่กำลังขับรถเข้าไปจอดภายในมหาลัยส่วนที่เป็นลานจอดรถ ไอ้คนนั่งข้างจ้องผมปากเล็กๆ ของมันยู่อย่างใช้ความคิด



“เข้ากันไม่ได้ก็เลิก”



“อะไรที่เข้ากันไม่ได้”



“กูกับมันไงที่เข้ากันไม่ได้ ลงจากรถได้แล้วจะเข้าไหมงานน่ะ กูอยากไปหาของกินจะแย่แล้ว หิววว” ผมบอกคนที่อาศัยรถมาด้วยก่อนจะพากันลงจากรถจากนั้นก็ล็อกเรียบร้อย



งานคืนสู่เหย้า ของมหาลัยที่ทำให้ผมได้กลับมาเหยียบที่เรียนเก่าตัวเองในรอบ 7 ปีหลังจากจบจากที่นี่ไป นานมากแล้วที่ไม่ได้มาอีกเลยแม้ไอ้ซอนโฮจะโทรตามให้มาตอนเลี้ยงรุ่นหรือตอนงานกีฬามหาลัยก็ตาม ส่วนใหญ่จะเป็นไอ้ซีวอน ไอ้คยู ไอ้เรียวอุคมากกว่าที่กลับมาเยี่ยมอาจารย์บ้าง แต่ผมรู้หรอกว่าพวกมันมาเช็กเรตติ้ง



ส่วนของงานถูกจัดที่หอประชุม จัดเป็นบุฟเฟต์และมีโต๊ะให้นั่งพูดคุยกันตามประสาได้เจอเพื่อนเก่า ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องที่จบไปแล้วไม่ว่ารุ่นไหนก็ตาม จะเคยเจอหรือไม่เคยเจอก็มางานนี้กันเกือบหมด รุ่นน้องบางคนผมไม่รู้จัก พอๆ กับรุ่นพี่บางคนที่ผมไม่เคยเห็นคงเป็นรุ่นใหญ่กว่านั่นแหละ บางคนหอบกระเตงลูกเมียมางานด้วย เช่น พี่ฮงกิ เป็นต้น พี่รหัสที่ผมได้มีโอกาสไปงานแต่งงานพี่เขาเมื่อ 4 ปีก่อน



“สวัสดีครับพี่ๆ ว่าไงไอ้ตัวเล็ก” ผมขยี้ผมของเด็กผู้ชายตัวสูงกว่าขาเก้าอี้เล็กน้อยอย่างเอ็นดูพี่สะใภ้ยิ้มสวยส่งมาให้ เราทักทายพอเป็นพิธีก่อนผมจะปลีกตัวไปหาอะไรกิน



“เออ ว่าไง” ผมรับโทรศัพท์ที่มีสายเขาจากไอ้หล่อ



[อยู่ไหนวะ กูเข้ามาแล้วทำไมไม่เห็นมึง]



“โซนอาหาร มาหาของกินแม่งโคตรหิว”



[เออๆ]



ไอ้หล่อวางสายไปไม่กี่นาทีต่อมามันก็ปรากฏตัวข้างกัน แน่นอนว่าไอ้คยูกับไอ้เรียวอุคก็เดินมาด้วย เอ้า! เมื่อกี๊เข้างานมาผมก็ลืมไอ้เรียวอุคไปเลย



“สัด! ลืมกู แค่กูหันไปคุยกับรุ่นน้องแป๊บเดียวไอ้ห่านี่ก็ทิ้งกูยืนเคว้งอยู่หน้าแบ็คดร็อป” เพื่อนตัวเล็กของผมบ่นอุบ แต่กระนั้นก็ยังตักของกินใส่จานเรื่อยๆ



“แล้วนี่...มึงโอเคแล้วดิ” ไอ้คยูทักน้ำเสียงต่างจากปกติที่ชอบทำเวลาผมมีเรื่องเสียใจ จำได้ไหมครับว่ามันใช้คำพูดจิกกัดผมแต่ละทีเจ็บไปถึงทรวงขนาดไหน แน่นอนว่าเรื่องแบบนนี้รู้กันทั้งกลุ่มครับเพราะก่อนหน้านี้ผมแชร์เพลงอกหักทั้งวัน จะดีขึ้นก็วันนี้แหละ ดีใจที่ได้เจอไอ้เรียวอุคซึ่งมันไปทำงานต่างจังหวัด นานๆ เจอเพื่อนทีเลยลืมเรื่องเศร้าไปได้บ้าง



ผมไม่รู้ว่า ใครคนนั้นมันจะมางานคืนนี้ด้วยไหม เอาจริงที่ผมกล้ามางานวันนี้เพราะปกติตอนที่คบกันอยู่มันแทบจะยุ่งตลอดอยู่แล้วเลยไม่ค่อยได้ไปงานเลี้ยงสังสรรอะไรแบบนี้หรอก เพราะฉะนั้นวันนี้ผมจึงคิดว่ามันไม่น่าจะมา



“อะไร กูปกติ” ผมหลบสายตาไม่กล้ามองหน้าพวกมัน



“ให้มันแน่ เพราะกูเห็น แฟนเก่าของมึงเพิ่งจอดรถเมื่อกี๊” ไอ้คยูพูดเสียงเรียบก่อนจะหันไปแย่งของกินในจานไอ้เรียวอุค จากนั้นพวกมันก็พากันไปนั่งที่โต๊ะโซนเด็กทรัพยฯ นั่นแหละ จะเหลือก็แค่ผมกับไอ้หล่อที่ยืนหยั่งเชิงกันอยู่



“กูไม่คิดว่าพวกมึง...”



“กูหิว ขอกินไรก่อนเหอะว่ะ” ไอ้หล่อยอมให้ผมตัดบทส่วนมันก็หยิบจานมาตักอาหารเหมือนกัน จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะที่ไอ้สองหน่อมันจองที่ไว้แล้ว



“หัวหน้าจะย้ายให้กูกลับมาอยู่ภาคกลางแล้วว่ะ” ไอ้เรียวอุคเปิดประเด็นเรื่องงานที่ทำอยู่คนแรก “กูอยากกลับมาที่นี่นะแต่อยู่ต่างจังหวัดมันก็ดีอย่างนึงอ่ะ รถไม่ติดเหมือนในเมืองแบบนี้”



“ไม่ใช่ว่ามึงไปทำใครท้องเหรอ”



เพี้ยะ!



ไอ้เรียวอุคฟาดไอ้หล่อเข้าให้ทำเอาเส้นพาสต้าในปากหลุดกระเด็น



“ทำใครท้องล่ะ ทำงานอยู่แต่ในห้องแล็ปทั้งวันจนกูจะได้กับหลอดแก้วแล้ว ว่าแต่มึงเถอะ โดนดึงให้กลับไปช่วยงานที่บ้านแล้วเป็นไงวะ เขาให้ขึ้นรับตำแหน่งประธานยัง”



“ยัง”



“อ่าว ทำไมวะ”



“เป็นแค่ผู้ช่วยรองประธานก็เหนื่อยแล้วเฮอะ อายุงานกูแค่ไม่กี่ปีถ้าพ่อกูให้ขึ้นตำแหน่งใหญ่คงโดนพวกบอร์ดบริหารจวกยับ”



“แล้วมึงล่ะไอ้เห็ด อัพเดตเรื่องงานให้พวกกูรู้บ้างสิ” ไอ้เรียวอุคหันมาไล่บี้กับผม ผมตักข้าวผัดปูเข้าปากคำใหญ่ เคี้ยวไปสองสามทีก็ตอบ



“ก็ไม่ไง หัวหน้ายังให้กูทำงานต่อเรื่อยๆ แต่ตอนนี้กำลังดูอยู่ว่าจะย้ายลงไปใต้เพราะมีศูนย์วิจัยและพัฒนาการเพาะพันธุ์สัตว์น้ำเขาเปิดรับอยู่”



“เอ้า! กูอยากย้ายกลับมาอยู่กรุงส่วนมึงอยากย้ายออก อะไรของมัน”



“อยากตัดใจไง ผัวทิ้งแล้วนี่” สิ้นสุดคำไอ้คยูผมก็ถลึงตาใส่เตะขามันจากใต้โต๊ะทันที ทำเอากูกินไม่ลงเลยแม่ง



เราคุยกันต่อเรื่อยๆ ต่างฝ่ายต่างอัพเดตงานกันก่อนจะจบลงภายในไม่กี่นาทีเพราะพวกมันเปลี่ยนเรื่องคุยเนื่องจาก...



“ไอ้เหนือเดือนที่ 3 นาฬิกากู” ไอ้เรียวอุคกระซิบราวกับจะมีใครได้ยินทั้งที่เพลงที่เปิดอยู่ดังพอสมควร ไอ้คยูกับไอ้หล่อหันมองส่วนผมกำลังจิ้มกุ้งในสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาในจานไอ้หล่อกิน



“มากับใครวะ เมียมันดิ? สวยสัดๆ โอ๊ย! ตบกูทำไมไอ้เรียวอุค”



“เอ่อ...” หลังจบคำไอ้หล่อทั้งกลุ่มก็เงียบกริบอีกครั้ง ผมเงยหน้าขึ้นมองเห็นพวกมันกำลังมองหน้าผมอยู่



“มึงรู้จักผู้หญิงคนนั้นป่ะ” ไอ้เรียวอุคใช้ศอกกระถุ้งสีข้างผมเบาๆ ผมปรายสายตามองเพียงเสี้ยววิก็ตอบได้



“เลขาฯ”



“สวยฉิบหาย”



ครับ สวยฉิบหาย สวยมาก สวยเหี้ยๆ เพราะความสวยของผู้หญิงคนนี้นี่แหละที่ทำให้ผมกับมันเลิกกัน



ผมกับไอ้เหนือเดือนของทุกคนเลิกกันแล้ว เจ็บสัด!



“มันมองมึงอยู่” ไอ้เรียวอุคคอยรายงานเพราะผมไม่สนใจคนที่พวกมันกำลังให้ความสนใจ



“มันเดินตรงมาแล้วเว้ย มานั่งโต๊ะเราแน่ๆ มาง้อมึงป่ะวะ”



“หยุดจ้องมันได้แล้วไอ้ห่า มันรู้ตัวว่ามึงจ้องมันเนี่ย” ไอ้คยูปาทิชชู่ที่ยังไม่ใช้ใส่ไอ้เรียวอุค สองคนนี้เจอกันเป็นต้องกัดกันทุกที



“อ่าว มันไม่ได้มาโต๊ะเราว่ะ มันนั่งโต๊ะโน้น” จบคำพูดของคนตัวเล็กผมเลยเหลือบสายตาขึ้นดูเห็นไอ้เหนือเดือนนั่งถัดจากเราไปสองโต๊ะ มีเลขาฯ ของมันนั่งใกล้กันแต่ไม่รู้เพราะความบังเอิญหรือตั้งใจที่ช่องว่างระหว่างไหล่ของคนร่วมโต๊ะทำให้มุมที่ไอ้เหนือเดือนนั่งกับมุมที่ผมนั่งเห็นหน้ากันได้เป๊ะขนาดนี้



และมันก็กำลังมองผมอยู่ สัด! หลบสายตาแทบไม่ทัน!



“พวกมึงจะเอาไรเพิ่มป่ะ กูเห็นว่ามีพิซซ่าด้วยอยากกินว่ะ” ผมถามแต่ไอ้เพื่อนทั้งสามนั่งมองผมเป็นตาเดียวแถมยังส่ายหน้าพร้อมกัน แหงล่ะ พวกมันเพิ่งไปเติมกันมา



ผมลุกมาตักพิซซ่าอย่างที่บอก ชีสยืดๆ ของมันยังมีให้เห็นคงเพราะเพิ่งอบมาใหม่ ไม่รู้คนจัดงานนี้จ้างร้านไหนมาถึงทำได้ดีแบบนี้ อาหารร้อนๆ ที่พร้อมทานน่ากินดีจริงๆ



“กินเยอะเดี๋ยวไม่ย่อย” เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ผมทำเป็นไม่ได้ยินยังคงหยิบนั่นคีบนี่ใส่จานต่อไป ผมหิ้วท้องรอทั้งวันเพื่องานนี้เลยนะ กูกำลังจะมูฟออนมึงอย่างได้มาทำให้กูไขว้เขวเชียว



“ฮยอกแจ”



“อย่ามาเรียกชื่อกู” ผมหยุดมือที่กำลังคีบหมูย่างใส่จาน หางตาเห็นว่าไอ้ทงเฮมาหยุดยืนใกล้กัน ผมขยับออกห่างแต่มันก็ยังตามมา



“อยากคุย...”



“แต่กูไม่อยากคุย ไม่อยากได้ยินเสียงมึงด้วย”



“เลิกงอนได้แล้ว”



“กูไม่ได้งอน!” ผมหันไปจ้องหน้ามันตรงๆ เสียงพูดที่เคยเป็นเสียงปกติกึ่งกระซิบกลายเป็นตะคอกเบาๆ ดีที่เสียงเพลงพอจะกลบได้บ้างเลยไม่เป็นที่สนใจ ไอ้ทงเฮเงียบไปแต่ยังคงเดินตามผมไม่เลิก



“คนที่มึงควรตามตูดคือเลขาฯ มึงโน่น ไม่ต้องมายุ่งกับกู”



“ฮยอกแจใจเย็นก่อน จะล้นจานแล้ว” ไอ้ทงเฮจับมือผมไว้ก่อนจะมองไปยังจานที่อยู่ในมือผมซึ่งตอนนี้มีของเต็มจนล้น ผมดึงมือออกแล้วเดินหนีกลับมาที่โต๊ะโดยไม่คิดหันไปมองมันอีก



“ท่าจะจบไม่สวย กูชักอยากรู้สาเหตุเลยว่ะ มึงเล่าได้ไหมว่าทำไมถึงเลิกกัน” ไอ้ซีวอนจิ้มเค้กชิ้นเล็กถามทันทีเมื่อผมกระแทกตัวนั่งลงที่โต๊ะ อารมณ์ตอนนี้ที่อยากกินของตรงหน้าเหลือศูนย์ แทบกระเดือกอะไรไม่ลงเลย



ตอนนี้บนเวทีมีอาจารย์ขึ้นไปร้องเพลงคาราโอเกะร่วมกับลูกศิษย์ที่พวกผมไม่รู้จัก งานดำเนินไปอย่างครึกครื้นเพราะศิษย์เก่าให้การตอบรับเป็นอย่างดี โต๊ะพวกผมมีรุ่นพี่มานั่งด้วยแต่ก็ไม่ได้คุยกันมากนัก ไอ้เพื่อนทั้งสามตัวรอให้ผมเล่าแต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังนั่งเงียบ



แผลสดยังไม่หายจะให้ผมแกะแผลตัวเองให้เพื่อนดูได้ยังไง เห็นแบบนี้ผมก็เจ็บเป็นนะ



“ไม่เล่าก็ไม่เป็นไร”



ไอ้เรียวอุคตบไหล่ผมเบาๆ เนี่ย...เพื่อนประเสริฐ เข้าอกเข้าใจเรากว่าไอ้สองตัวที่เหลือที่ตอนนี้จ้องผมเขม็ง



“เดี๋ยวกูไปห้องน้ำแปบ” ปลอบผมเสร็จมันก็ลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไป แต่ไม่ได้ไปห้องน้ำครับ มันไปนั่งโต๊ะไอ้ทงเฮ!!



“เหี้ย! ไอ้เพื่อนเชี่ย อยากรู้เรื่องกูขนาดนั้นเลยเหรอวะ” ผมอยากจะเข้าไปลากคอมันกลับมานั่งที่เดิม แต่ก็ไม่ทันแล้วแหละเพราะมันทักทายไอ้ทงเฮกับเลขาฯ สาวสวยคนนั้นไปแล้ว แล้วสาวเจ้าคนนั้นก็หันมาทางโต๊ะผมพร้อมรอยยิ้มหวาน



ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงยิ้มตอบ แต่ตอนนี้ผมอยากจะดึงเธอมาถามว่ามายุ่งกับแฟนผมทำไม!!



50%



:::::::::::::



ย้อนกลับไปเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา ช่วงนี้เป็นฤดูหนาวฤดูแห่งความสุข ช่วงปลายปีที่ใครหลายคนรอคอยและผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ความหนาวเย็นของอากาศอาจเทียบไม่ได้กับประเทศที่มีหิมะแต่เราก็รับรู้ว่าอุณหภูมิในประเทศมันต่ำลง พี่ๆ ในที่ทำงานผมเขาจองตั๋วไปเที่ยวต่างจังหวัดกันเยอะ คงมีแต่ผมที่อยู่โยงเฝ้าบ้านเพราะไม่อยากไปเบียดเสียดแออัดกับคนเยอะๆ



แต่เหตุผลหลักคือไอ้ทงเฮมันไม่ว่าง



เมื่อก่อนเรายังพอมีเวลาว่างไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แต่พอมันเรียนเนติต้องสอบนั่นนี่ทำให้ทุกอย่างถูกลดความสำคัญลงมาตามลำดับ บวกกับมันอยากได้ปริญญาโทอีกใบเพื่อจะได้มีโอกาสในการสอบผู้พิพากษาได้มากขึ้น จนในที่สุดเวลาว่างที่เราได้เจอกันก็กลายเป็นแค่ช่วงค่ำไปแล้ว



หลายอย่างเปลี่ยนไป ผมจากที่ทำอาหารไม่เป็นตอนนี้ดูคลิปสอนทำอาหารมากกว่าคลิปตลกของพวกหมาแมวเสียอีก ผมทำแกงเขียวหวานเป็นแล้วนะ เอาไว้กินกับขนมจีนได้สบาย มัสมันไก่ก็ยังพอได้อยู่ พวกยำทั้งหลายก็ไม่หวั่นเพราะทำได้คล่องแล้ว สาเหตุทั้งหมดที่กล่าวมานั่นเพราะไอ้ทงเฮเรียนหนักทำให้ผมต้องเอาตัวรอดด้วยตัวเอง และต้องทำเผื่อมันด้วยเพราะไอ้คนไม่มีเวลามันไม่ชอบดูแลตัวเอง



และเพราะมันไม่ดูแลตัวเองนี่แหละ อาจารย์ของมันที่มันตามไปช่วยงานเพื่อจะได้เป็นการฝึกงานในศาลไปในตัวเลยส่งผู้ช่วยเลขาฯ มาให้เป็นเลขาฯ ไอ้ทงเฮ เพราะงานจะได้ไม่ล้นมือมากเกินไป ถามว่าตอนแรกผมรู้สึกอะไรไหม ก็ไม่ครับรู้แค่พี่เลขาฯ เขาสวยมาก แต่ไปๆ มาๆ เริ่มยิ้มไม่ออกเพราะไม่ว่าผมจะโทรหามันตอนไหนพี่เขาเป็นคนรับสายตลอด



“ไอ้ทงเฮ ทีหลังเวลาเป็นเบอร์กูมึงรับสายไม่ได้เหรอวะ ให้พี่เลขาฯ เขารับทำไม” ผมโวยขึ้นในวันหนึ่ง วันนี้ผมมาหามันที่ทำงานเป็นบริษัทของอาจารย์มันนั่นแหละ เป็นพวกที่ปรึกษาด้านกฎหมายอะไรทำนองนี้ ไอ้ทงเฮเป็นผู้ช่วยของอาจารย์และเป็นลูกศิษย์ในเวลาเดียวกัน มันบอกว่าอยากเรียนรู้งานให้ได้มากที่สุดระหว่างรอสอบ



“นั่นหน้าที่เขา” มันหัวเราะหน่อยๆ ก่อนจะตอบ ผมถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาไม่เบานัก



“แต่กูแฟนมึงนะ!



“แค่แฟนเหรอ” เกลียดการย้อนถามหน้านิ่งๆ แต่แววตาดูมีเลศนัยแล้วมองมาตรงช่วงล่างผมมาก



“สัด รีบกินข้าวเลยกูจะรีบกลับ วันนี้เป็นวันหยุดกะว่าจะนอนอยู่ห้องสักหน่อย” ผมหันไปมองที่อื่นแทนที่จะสบตาหวานที่มันส่งมา วันนี้ผมทำปิ่นโตมาส่งให้มันครับ บอกแล้วว่าฝีมือการทำอาหารของผมพัฒนาขึ้นมากจนทำมาให้มันกินเป็นมื้อเที่ยงได้อ่ะ



“กูไปกินกับคุณนารามาแล้ว”



แต่คำตอบของมันทำผมควันออกหู ยิ่งหน้าตาของมันที่เพิ่งนึกอะไรได้นั่นอีก วันนี้มันเห็นว่าผมหยุดเลยบอกให้ผมทำมื้อเที่ยงมาส่ง เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันมันเลยบอกให้ผมทำอาหารมาให้จะได้มากินด้วยกัน แต่นี่มันคืออะไร...?



“คุณนาราบอกว่ามึงไม่มากูเลย...”



“เออ ช่างมัน” ผมตัดบทไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ลุกไปหยิบปิ่นโตที่ยังไม่ได้แตะสักนิดกลับแต่ไอ้ทงเฮยื้อไว้



“แต่กูกินได้อีกนะ” เพราะรอยยิ้มของมันที่ยิ้มทั้งตาและปากทำให้ผมใจอ่อนวางปิ่นโตไว้ที่เดิมแล้วนั่งลงตรงข้ามกัน ไอ้ทงเฮหยิบงานออกเพื่อโต๊ะจะได้มีที่ว่างวางอาหารได้ แต่ยังไม่ทันได้ตักข้าวเข้าปากคำแรกเสียงเลขาฯ สาวสวยของมันก็ดังขึ้น



“น้องทงเฮคะ พี่ว่าตรงนี้มันผิดอยู่รึเปล่าตรงข้อนี้น่ะค่ะ” สาวเจ้าไม่คิดเงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มเอกสารที่ถือมาด้วย เดินมาหาไอ้ทงเฮก่อนจะสะดุดขาโต๊ะล้มใส่ไอ้ทงเฮเต็มๆ



อย่างกับละคร!!



“ว้าย!! ขอโทษจริงๆ ค่ะ อุ๊ย! น้องฮยอกแจมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”



และนั่นก็เป็นการเริ่มสงครามประสาทที่ผมตะหงิดๆ ว่าผมอาจจะระเบิดในวันใดวันหนึ่ง



::::::::::::::



“วันนี้กูจะออกไปซื้อของ มึงจะกลับกี่โมงอ่ะ”



[ยังไม่แน่ใจ น่าจะทุ่มนึงมั้ง]



“งั้นมารับกูที่ xx ด้วยนะ” ผมบอกด้วยน้ำเสียงดีใจที่จะให้มันมารับผมที่ห้าง xx เพราะผมกะจะซื้อของเข้าห้องหลายอย่างเลยแต่รถผมขนไม่หมด รถมันใหญ่กว่าน่าจะจุได้มากกว่า



[//น้องทงเฮ~ เย็นนี้มีนัดกินข้าวกับพี่นะจ๊ะอย่าลืม//] เสียงแทรกแว่วมาก่อนจะหายไป ผมรอฟังว่าไอ้ทงเฮมันจะตอบว่าอะไร จนท้ายสุดมันก็บอกผมว่า



[วันนี้อาจจะช้าหน่อยแต่จะพยายามไปให้ทันนัด]



“ไม่ต้องแล้ว!



::::::::::::



 

[วันนี้น้องทงเฮไม่ว่างค่ะ จะฝากอะไรถึงไหม] เย็นวันหนึ่งผมโทรหาเพื่อย้ำนัดที่เราคุยกันไว้เมื่อคืนวาน เนื่องจากพี่ท็อปกลับมาจากสิงคโปร์เพราะไปทำงานที่นั่นจึงนัดพวกเราไปกินด้วยกัน ไอ้ทงเฮตอบตกลงแล้วแต่เลขาฯ มันกลับบอกว่าไม่ว่างเนี่ยนะ



“แต่ผมนัดกับทงเฮไว้แล้ว”



[พี่ถามทงเฮแล้วคงต้องขอยกเลิกนัดเพราะต้องตามอาจารย์ไปที่ศาลค่ะ ขอโทษด้วยจริงๆ]



“งั้นผมขอคุยกับมันหน่อย”



[ตอนนี้น้องทงเฮอยู่ในศาลแต่โทรศัพท์อยู่ข้างนอกกับพี่ เกรงว่าไม่สะดวกที่จะคุยโทรศัพท์ค่ะ]



สิ้นสุดคำแค่นั้นผมก็กล่าวขอบคุณแล้ววางสายทันที หงุดหงิดมาก พยายามจะไม่งี่เง่าแล้วนะแต่ไอ้เวรนั่นไม่คิดจะสนใจกูเลย ไอ้เหนือเดือน! ไอ้เหี้ย!



ผมมาเจอกับพี่ท็อป ไอ้ยุนโฮ และไอ้ซีวอนในตอนสี่ทุ่ม คืนนี้กะไม่เมาไม่เลิกและขอฝากชีวิตไว้กับไอ้หล่อด้วย ผมเตรียมลาแล้วพรุ่งนี้



“เอ้าๆ เบาหน่อยมึง ซดเอาๆ แบบนี้กูว่าไม่เกินเที่ยงคืนพับแน่นอน” พี่ท็อปปรามเมื่อเห็นว่าผมดื่มหนักไป



“ทะเลาะกับไอ้ทงเฮเหรอวะ โกรธที่มันไม่มาด้วยวันนี้เหรอ” ไอ้ยุนโฮถาม



“กูมากกว่าที่สมควรโกรธ พี่อุตส่าห์บินกลับมาหาแต่เสือกเลือกงานมากกว่า”



“เห้อะ!” ผมหัวเราะเยาะ มันเลือกงานหรือเลือกผู้หญิงสวยผมชักไม่แน่ใจ



พวกเรานั่งดื่มกันต่อ ผมนั่งมึนเอนตัวซบไอ้หล่อใช้มันเป็นที่พึ่ง รู้สึกว่าตัวเองไม่ไหวตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนจนไอ้ซีวอนต้องปรามไม่ให้ผมดื่มอีก



“หวัดดีพี่” เสียงคุ้นหูดังขึ้นก่อนจะมีคนนั่งลงข้างผมแล้วดึงให้ผมเอนไปซบมันแทนที่จะเป็นไอ้ซีวอน



“ใครวะ อื้ออ ออกไป” ผมดันตัวออกห่าง กลิ่นสบู่ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีพอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นไอ้ทงเฮทำหน้าบึ้งอยู่ในระยะประชิด



“ดื่มหนักไปรึเปล่า”



“เสือก” ผมต่อว่ากลับไปเท่าที่เสียงและสติจะอำนวย



“นี่พวกมึงทะเลาะกันเหรอวะ”



“ไม่รู้มันงอนอะไรอีก ช่วงนี้เป็นบ่อย” ไอ้ทงเฮตอบไอ้ยุนโฮ มันจับตัวผมเอนซบอกมันเนื่องจากตัวผมนั้นโงนเงนไปมาเหมือนตุ๊กตาลมหน้าปั๊มน้ำมัน จากนั้นภาพก็ตัดเมื่อผมไม่สามารถฝืนเปลือกตาไหว



:::::::::::::



[Donghae’s]



“แล้วพี่เป็นไงบ้าง โทษทีที่ผมไม่ค่อยว่างเลย พอใกล้จบอะไรๆ มันก็ดูเร่งไปหมด” ผมบอกพี่ท็อปโดยที่จัดท่าทางให้ฮยอกแจหนุนตักนอน



“เออ ไม่เป็นไร ปริญญาโทกี่ใบแล้วเนี่ยมึง”



“นี่ใบแรก ว่าจะต่อใบที่สองแต่ต้องดูหลายๆ อย่าง แม่ผมอยากให้หยุดพักก่อนด้วย”



“แล้วไอ้ตัวที่มันนอนตักมึงอยู่มันว่าไง” พี่ท็อปบุ้ยใบ้มาทางฮยอกแจ ผมยิ้มแล้วเกลี่ยผมที่ปรกหน้ามันอยู่ออก



“บ่นแหละ ไม่ค่อยได้เจอกัน ช่วงนี้อาจารย์ผมจัดเลขาฯ มาให้คนนึงเลยช่วยไปได้เยอะ”



“ระวังเถอะมึง วันนี้มันมาก็ซดเอาๆ ไอ้เห็ดมันขี้น้อยใจมึงก็ดูๆ มันหน่อย” ไอ้ซีวอนเตือน



ผมนั่งต่ออีกหน่อยก็ต้องบอกพี่ท็อปของตัวกลับก่อนเพราะคนดื้อมันจะนอนไม่สบายตัว เมื่อแบกฮยอกแจกลับมาถึงห้องได้ผมก็ปล่อยให้มันนอนแผ่บนเตียงส่วนตัวเองก็ออกไปเก็บกวาดห้องข้างนอกให้เสร็จ พวกเอกสารการเรียนอะไรต่างๆ ที่ผมวางทิ้งไว้นั่นแหละ



“มึง...”



ขณะที่ผมกำลังเรียงเอกสารการเรียนต่างๆ ให้เข้าที่ก็หันไปเจอคนเมาที่คิดว่าหลับไปแล้วยืนพิงกรอบประตู หน้ามันชื้นไปด้วยน้ำคาดว่าคงเพิ่งล้างหน้ามา



“ไปอาบน้ำนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีกนี่”



“กูลาไว้แล้ว และกะจะลามึงด้วย” ฮยอกแจพูดเสียงเรียบ ผมหันไปมองยังเห็นมันยืนที่เดิมแต่หน้าตาไม่ได้ยิ้มแย้มใดๆ ดูจะเป็นเรื่องจริงจัง



“ลาไปไหน”



“ลาออกจากการเป็นแฟนมึงไง” ผมหัวเราะกับคำพูดนั้น แต่แล้วก็ต้องเงียบไปเมื่อฮยอกแจไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดหรือล้อเล่นตาม “งอนอะไรกูอีก”



ตลอดระยะเวลาหลายปีที่คบกันมามีหลายครั้งที่ทะเลาะกันแต่ท้ายสุดก็เข้าใจกันดี ฮยอกแจไม่ใช่คนงี่เง่า แต่มาวันนี้ไม่มีแม้แต่เสียงโวยวายให้ได้ยิน กลับเป็นท่าทีนิ่งเฉยของมันที่ทำผมกลัว



“เราแทบไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน ถึงจะมีแต่ก็น้อยเหลือเกิน กูยอมรับว่าโหยหาอยากให้มึงอยู่ใกล้ๆ แต่พอมีเวลามึงก็เอาไปให้แม่เลขาฯ สาวสวยนั่นหมด แล้วกูล่ะ กูคือแฟนมึงนะ”



อ๋อ... ที่แท้ก็หึง น้อยใจด้วยแต่กลบเกลื่อน



แต่ผมไม่รู้เลยว่าการชะล่าใจค่อยง้อมันทีละนิดทีละน้อยจะทำให้อาทิตย์ต่อมาผมกลายเป็นคนโสดโดนแฟนบอกเลิกจริงๆ จนต้องตามมาง้อมันถึงงานคืนสู่เหย้าที่ไม่คิดว่าจะมา

:


:::::::::::



[Hyukjae’s]



ผมออกมาจากห้องประชุมเมื่อเขาเริ่มจับฉลากแจกของขวัญกัน เนื่องด้วยงานมันพ่วงช่วงปีใหม่พอดีเลยจัดรวบสองงานทีเดียว เดินมาเข้าห้องน้ำเพราะเลี่ยงสายตาไอ้ทงเฮที่มองผมอยู่ด้วย มันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ยิ่งมันมองผมยิ่งอยากร้องไห้ ตอนกูอยู่มึงไม่ดูแลมาตอนนี้จะมองทำเหี้ยไร



“มายืนตาแดงตรงนี้คนเดียวได้ไง อากาศมันหนาว” เสียงทักมาก่อนตัวเสียอีก เพราะตรงนี้เป็นระเบียงด้านหลังไม่ค่อยมีคนและมีเพียงแสงสลัวๆ ผมสะดุ้งหันไปมองเห็นไอ้ทงเฮก้าวออกมาจากมุมมืด มันตามผมมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ



“จะไปไหน” ผมเดินหนีแต่มันรวบตัวผมไปกอดจากด้านหลัง พอดิ้มหนีมันก็กดจมูกโด่งของมันที่แก้มผมแล้วหอมฟอดใหญ่



“เชี่ย! ทำไรของมึง!



“คิดถึง” เสียงกระซิบใกล้หูกับแรงจูบที่ขมับดูเว้าวอนจนผมเกือบใจอ่อน



“ไปหาคุณเลขาฯ มึงสิ เขาเอามึงไปได้ทั้งตัวทั้งเวลาทั้งหมดของมึงแล้วนี่มายุ่งไรกับแฟนเก่าอย่างกู”



“กูไม่เคยเลิกกับมึงนะ”



“ก็นี่ไงเลิกอยู่ กูประกาศไปแล้วด้วยว่าโสด”



“ในเฟซบุ๊กอ่ะเหรอ”



“เออ!” ผมดิ้นไอ้ทงเฮก็ยอมปล่อย ผมหันไปมองหน้ามันเห็นมันมองอยู่



“งั้นเข้าไปดูใหม่ กูเม้นมึงไปแล้ว” มันว่าแบบนั้นผมเลยหยิบมือถือออกมาเปิดดู สเตตัสที่คนถูกใจเยอะมากและความเห็นก็เยอะพอกัน แต่ความเห็นที่ได้รับความนิยมมากสุดเห็นจะเป็นของไอ้คนตรงหน้าที่เพิ่งเม้นไปเมื่อ 10 นาทีก่อนนี่แหละ



- สวัสดีชีวิตโสดที่ไม่พบเจอมานานหลายปี ผมโสดส่งท้ายปีครับบบบ -



ขอจีบได้ไหมครับ พอดีเพิ่งเลิกกับแฟนเหมือนกัน



ไม่ได้มีแค่เม้นที่เรียกเสียงฮือฮา แต่พวกเพื่อนๆ ผมก็เข้ามากระหน่ำถามรัวๆ ไม่ว่าจะเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่เพื่อนที่ทำงาน เนื่องจากไอ้ทงเฮเอารูปผมกับมันเป็นรูปที่ผมนอนซบอกเปลือยของมันขึ้นเป็นรูปโปรไฟล์ ทั้งที่ปกติเป็นรูปมันเดี่ยวๆ เห็นแค่เสี้ยวหน้าและนานทีสามปีหนถึงจะเปลี่ยน ในรูปเห็นผมแค่เสี้ยวหน้าแต่มองยังไงก็รู้ว่านั่นคือผม และหน้าไอ้ทงเฮคือเต็มๆ จอยิ้มมุมปากหล่อๆ เลย



“มึงคิดจะเล่นอะไรกันแน่ กูไม่เอาด้วยหรอกนะไม่สนุก”



“กูเคยบอกแล้วว่ากูจะไม่เลิกกับมึง กูรู้ว่าผิด ขอโทษที่ทำให้เสียใจ ขอโทษที่ให้เวลาได้ไม่มากพอ แต่กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมึงนะ รับผิดชอบหัวใจกูหน่อย รักมึงมานานแล้วเนี่ย” คำพูดที่ยาวเหยียดในรอบปีของมันเลยล่ะ และแม่ง...ผมใจเต้นทำไมเนี่ย! ใจแข็งเว้ยไอ้ฮยอกแจ ใจแข็งไว้



“กูไม่อยากถูกลืมอีก และกูก็ทำใจที่จะยอมรับมึงกับเลขาฯ คนนั้นไม่ได้พี่เขา...”



“คุณนาราเขามีสามีแล้ว ลูกสองคน ทุกเย็นสามีเขาจะมารับกลับ วันที่นัดไปกินข้าวแล้วมึงโกรธวันนั้นวันเกิดลูกสาวเขา เขาชวนกูไปเพราะลูกสาวเขาชอบกู กูสัญญาไว้แล้วอีกทั้งเลี่ยงมาหลายครั้งวันนั้นเลยต้องไป”



“เป็นแม่สื่อให้ลูกสาว!!” ผมตะโกนถามเพราะแทบไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง เดี๋ยวนี้แม่คนเขาทำแบบนี้เพื่อลูกกันแล้วเหรอ



“ลูกสาวเขาอายุ 4 ขวบ” แต่คำตอบไอ้ทงเฮทำผมก้มเก็บเศษหน้าแทบไม่ทัน



“แต่...แต่เดี๋ยวก็กลับไปสู่วังวนเดิมๆ กู...” คำพูดทุกอย่างจุกที่ลำคอพร้อมก้อนสะอื้นที่ผมข่มกลั้นเอาไว้ แต่แล้วน้ำตาก็ไหลเมื่อไม่สามารถห้ามความรู้สึกได้อีก ผมปาดออกอย่างลวกๆ ก่อนจะโดนไอ้ทงเฮดึงไปกอด



“ขอโทษครับ ต่อไปจะไม่ทำแล้ว รักนะครับรักจริงๆ ไม่อยากเลิกกันเลย” มันกระซิบปลอบแต่ยิ่งปลอบน้ำตาผมยิ่งไหล กลายเป็นว่าผมร้องไห้ใส่ไหล่ของมันจนเปียก



“มึงใจร้าย มึงไม่คิดจะรู้สึกก่อนเลยเหรอว่าระหว่างเรามันแปลกไป ทำไมต้องให้กูแสดงออกขนาดนี้ ทำไมต้องให้กูบอกเลิกก่อน ฮึก...ฮือ” หมดกันความเข้มแข็งที่แสร้งว่ามีมาตลอด 1 อาทิตย์ ผมทุบอกมันเสียงดังอักไปหลายทีแต่ไม่มีทีท่าว่ามันจะป้องกันตัวใดๆ ผมตีมันจนพอใจและร้องไห้จนพอถึงผลักมันออก



“ไม่รู้แหละกูจะเลิก”



“กูไม่เลิก เอาแค่งอนก็พอ”



“เนี่ย! มึงยังไม่มีความพยายามในการง้อกูเลย ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่เห็นมึงจะพยายามเข้าหากูเลย”



“ไม่ใช่เพราะมึงหลบหน้าเหรอ กูตามไปถึงบ้านแม่แต่แม่บอกว่ามึงไม่ให้เจอ บล็อกเบอร์โทรกูด้วย แต่ไม่บล็อกเฟซบุ๊กเพราะอยากให้กูเห็นว่ามึงประกาศความโสดยังไง เนี่ย...ใครใจร้ายกว่ากัน อยู่ๆ กูกลายเป็นคนไม่มีแฟนเฉยเลย” ไอ้ทงเฮเถียงจนผมอยากจะตีปากมันสักที กล้ายอกย้อนเหรอ มึงต้องง้อกูนะ



“หึงก็ไม่บอกว่าหึง จับผิดไปเรื่อย คิดเองเก่งที่หนึ่ง” ไอ้ทงเฮเอาสองมือแนบแก้มผมแล้วบีบเบาๆ อย่างมันเขี้ยว



“อื้ออออ เอามือออกไป อย่ามาจับ”



“จะจับและจะจูบด้วย” มันโน้มหน้าเข้าหาก่อนจะดูดปากผมจนริมฝีปากยืดออกแล้วปล่อย ทำแบบนั้นหลายครั้งจนผมต้องร้องโวยวาย



“ดีกันเถอะ” ผมเงียบไม่สนไอ้คนที่จูบฝ่ามือผมอยู่ หันมองไปอื่นเพราะไม่อยากเห็นหน้ามัน อยากใจแข็งมากกว่านี้







“ก็ได้ เลิกก็เลิก” อยู่ๆ มันก็ปล่อยมือผมแล้วพูดประโยคนั้นออกมา หัวใจผมกระตุกวูบเพราะไม่คิดว่าคนอย่างมันจะยอมรับแบบนี้ ยอมรับว่าลึกๆ ใจผมก็ไม่อยากเลิกกับมันและคิดว่ายังไงมันก็มาง้อ แต่เหมือนผมจะคิดผิด น้ำตาที่เริ่มหายไปกลับมาคลอเบ้าอีกครั้ง ไอ้ทงเฮยอมถอยออกห่างและเดินจากไปในที่สุด






ผมปล่อยน้ำตาไหลออกมาเงียบๆ ทรุดตัวลงนั่งที่ระเบียงอย่างคนหมดแรง นี่คงเป็นจากลากันจริงๆ ไม่ใช่แค่ผมที่คิดไปเองฝ่ายเดียว เรื่องราวของไอ้เห็ดกับเหนือเดือนเป็นเพียงอดีตไปแล้วนับจากนี้












“สวัสดีครับ” แต่แล้วมันก็กลับมา มาหยุดยืนตรงหน้าผม ผมเงยหน้าขึ้นมองพร้อมตาแดงก่ำและน้ำตาที่นองหน้า



“ผมชื่อทงเฮ ผมขอจีบคุณได้ไหมครับ” มันพูดต่อโดยที่ผมยังไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพราะอึ้งอยู่ มันมาไม้ไหนของมัน



“ผมกำลังจะสอบเป็นผู้พิพากษา ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่แต่จะพยายามหาเวลามาเจอคุณบ่อยๆ ไม่ทราบพอจะให้โอกาสเราได้ทำความรู้จักกันไหมครับ”



“........”



“กูรอใครคนหนึ่งมาเป็นปีจนกระทั่งกูได้เป็นแฟนกับเขา ถ้าจะให้กูรอเพื่อที่จะได้ทำความรู้จักกับมึงอีกครั้งกูก็ยินดีนะ” สิ้นสุดคำนั้นผมลุกขึ้นโถมตัวเข้าไปกอดมันเต็มรัก



9 ปีก่อนมันเป็นยังไงตอนนี้มันก็เป็นแบบนั้น มันยังคงเป็นไอ้เหนือเดือนโคตรหล่อของใครหลายๆ คน มันยังเป็นคนที่สงวนคำพูดไม่ค่อยพูดเหมือนเดิม ยังชอบโทนสีดำเหมือนเดิม ยังซื้อเสื้อฮู้ดใส่เหมือนเดิม ยังชอบยิ้มมุมปากเหมือนเดิม และมันก็ยังแสดงออกว่ารักผมเหมือนเดิม



“ผมชื่อฮยอกแจ” ผมถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อจะได้พูดถนัดๆ “และถ้าครั้งต่อไปมึงเมินกูอีกกูจะฆ่ามึง” ผมบอกด้วยเสียงอู้อี้เพราะร้องไห้หนักมาก ตอนนี้ไม่มีน้ำตาเหลือแค่เสียงสะอื้นให้ได้รู้ว่าเมื่อกี๊เพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง



มันก็เป็นอีกหนึ่งครั้งที่เราทะเลาะกันและกลับมาดีกันได้เหมือนเดิม



“ไปลบสเตตัสด้วย มีคนเข้ามาขอจีบมึงเต็มเลย”



“ไม่ กูว่าแบบนี้ก็ดี จะได้รู้ว่ากูฮ็อต”



“อยากฮ็อตตรงนี้ไหมล่ะ จะได้จับถอดเสื้อผ้าเลย” สายตาหื่นๆ มันมาอีกแล้ว



“กลับไปคุยต่อที่ห้องเลยไอ้เชี่ย!



“อยากฮ็อตบนเตียงเหรอ” มันกระซิบพร้อมยิ้มมีเลศนัย ผมต่อยแขนล่ำมันไปหนึ่งทีได้เสียงหัวเราะกลับมาก ก่อนจะโดนมันดึงไปจูบซะปากเกือบช้ำ



“คิดถึงมากนะเห็ด”



“รู้แล้วน่า!” ผมตอบแก้เขินก่อนจะหันไปทางอื่น



ออ...ท้ายสุด ส่งท้ายปีนี้ผมก็ไม่โสดเหมือนเดิม มีมันมาเคาท์ดาวน์ด้วยอีกปีเหมือนดั่งที่แล้วๆ มา ที่เราได้นอนมองดูดวงอาทิตย์ขึ้นในเช้าแร





FIN

ฮั่นแน่!! รู้นะว่าหลายคนใจแฟบไปแล้ว

55555555555555555

ส่งท้ายปีด้วยไอ้เห็ด สวัสดีปีใหม่ค่ะแฟนฟิคทุกคนนนนน

ขอให้มีความสุขตลอดปี 2020 นะคะ เลิฟๆจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,366 ความคิดเห็น

  1. #2364 tikky1229 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 20:27
    รู้ว่ารักมากกกกกกกกกกก แต่อย่าทำน้องเห็ดน้อยใจอีกนะ คนมันรักอย่าให้ต้องเสียความรู้สึก ! แบบนี้ไม่มีเวลาให้เราก็ไม่โอเคเหมือนกัน ! อิอิ
    #2,364
    0
  2. #2362 Jjkmy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 07:42
    นึกว่าทงเฮมีเมียใหม่แล้ว ตกใจมากTT ในที่สุดเขาก็คืนดีกัน งื้อออ
    #2,362
    0
  3. #2361 elf_th (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 09:08
    HNY ค่าาาา ตอนแรกนึกว่าจะเลิกกันจริงๆซะแล้ว55555
    #2,361
    0
  4. #2360 heloeun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 07:39
    ดีใจจังเลยที่ไม่เลิกกันจริงๆ แง โดนพี่อบในทวีตหลอกแน้วววว อยากอ่านสเปอีกนะคะ หนูชอบเวลาเขาอยู่ด้วยกันมากๆๆ 9ปีแล้งมันธรรมชาติไปหมดเลย เขินจะแย่ ฮือ
    #2,360
    0
  5. #2359 Sky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 19:01

    ฮือออออ ใจเสียไปแล้ว

    ก็คิดแหละพี่เหนือเดือนรักมากขนาดนั้นจะเลิกกันได้ไง

    แต่เข้าใจน้องนะ ก็พี่เหนือเดือนเล่นไม่เคยอธิบายเกี่ยวกับเลขาอ่ะ ความสัมพันธ์มันแปลกๆไปแต่ทำไมไม่รีบแก้ไข

    เนี่ยๆ พี่เหนือเดือนรักน้องแหละ แต่มันมีความน่าหมั่นไส้ปนอยู่แบบนี้เสมอเลย 5555

    ดีนะที่ตามมาง้อ ไม่งั้นเราจะสาป อิอิ

    ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษนะคะ รักยัยเห็ดกับพี่เหนือเดือนมากกกก ถ้าว่างๆมาอีกนะคะ รักกก

    #2,359
    0
  6. #2358 myHaeEunMB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 13:41
    แงงงงง ร้องไห้ล่าวววว
    #2,358
    0
  7. #2357 nowlove (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:11
    อ้าวววววว
    กลายเป็นอีฮยกแจคิดไปเองสะงั้น
    ตกใจหมดนึกว่าพี่ทงจะทำจริง
    =_=
    #2,357
    0
  8. #2356 Kangleunhae (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 16:07
    เนี้ยยยยย

    ตกใจหมดเลนยยยยยย

    ใจหายใจคว่ำำำำำ

    *ตีมือไรท์เตอร์* ????????????

    เราก็คิดอยู่ว่าพี่เหนือเดือนรักหลงน้องมาากกกกกกขนาดนั้นน

    ใครจะกล้าไปเลิกได้

    แต่เราก็เข้าใจนะน้องก้ต้องมีงอแงบ้างอัเนอะ ตามประสาคนน่ารักๆๆ

    อิอิ

    ขอบคุณที่อัพเดตชีงิตนักของเขาทั้งคู่บอกเลยว่ารอสเปตลอดๆๆ (ขนาดมีในเล่มแล้วนะ ยังไม่พอ 5555)

    เราดีใจ ดีใจมากกกกกกก

    พอเห็นฟิคของคุณไรท์เด้งมาทีไร

    เราดีใจแบบกดอ่านมันทันที ติดตามผลงานคุณไรท์เขามาตลอดๆๆๆ

    สนุกทุกๆเรื่องเลยยยยยย

    ยังไงถ้าคุณไรท์ได้เข้ามาอ่านเม้นท์ ก็ขอฝากคุณไรท์ว่างๆก็แวะมาอัพสเป บรรยายความน่ารักของเขาทั้งคู่อีกน้าาาาา รอติดตามอยู่ตลอดๆเลยจ้าาาา

    ????????????
    #2,356
    0
  9. #2355 Noohyuk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 15:37

    ยังรับ พรีออเดออยู่มั้ยคะ สนใจทันมั้ยตอนนี้

    #2,355
    0
  10. #2354 2510neung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 13:56

    นั้นไง ว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้ จะเลิกกันได้ไง ก็พี่เหมือนเดือนมันรักยัยหัวเห็ดซะขนาดนั้นอ่ะ
    #2,354
    0
  11. #2353 mathuradapanha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 13:39
    น่าร้ากกกก
    #2,353
    0
  12. #2352 BBNALIN (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 13:35
    รักกันนานๆรักกันตลอดไปนะคะพี่เหนือเดือนน้องเห็ด เขาว่ายิ่งทะเลาะกันยิ่งลูกดกเนาะ นี่ถ้าเห็ดท้องได้น่าจะตั้งทีมฟุตบอลได้ล้านทีมแล้ว5555 เนี่ยความรักอ่ะเนาะ รักกันมากแล้ว ขอบคุณสำหรับของขวัญวันปีใหม่ รักทุกคนมากๆๆๆๆๆๆๆๆ มีความสุขมากๆค่ะ
    #2,352
    0
  13. #2351 Nina98 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 12:39

    นั่นไง ! ว่าแล้วเชียว

    -ที่ว่าเลิกกันเนี้ยก็เพิ่งจะโสดได้ 1อาทิตย์

    555555 แต่ว่านะ!! -พี่เหนือเดือน

    แกอ่ะผิดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมไม่ใส่ใจความรู้สึก-เห็ดให้มากกว่านี้ คนที่รอมักจะเสียใจง่ายทีาสุดเพียงเพราัไม่มีการอธิบายให้ชัดเจน..แกนึกว่าน้องชั้นเป็นของตาย ยังไงก็ต้องนอนรอแกที่ห้องตลอดไปรึไง

    รักอะไม่ใช่แค่บอกไม่ใช่แค่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนตัวเอง

    มีอะไรไม่บอกไม่พูดต่อใก้รักแค่ไหนมันก็สั่นคลอนได้..บทเรียนนะเหนือเดือน

    อย่าฉลาดแค่เรื่องงานเรื่องเรียน

    ใส่ใจความรู้สึก สร้างความมั่นใจให้คนรัก

    รักษาความรักของทั้งคู่ด้วย!

    ฮึ่มมมม

    แต่เอาเถอะ ไอ่เห็ดของชั้นก็ คิดเองเออเองดรามาใหญ่โต

    นอยด์เก่ง อยากรู้อะไรก็ถามตรงๆอย่าเอาแต่คิดไปเอง เนี้ยถ้าเลิกกันไปจริงๆก็มีแต่จะเสียใจทั้งคู่อ่ะ

    ดีใจที่ได้สถานะแฟนคืนมาแล้วรักษาน้ำใจกันไว้ให้มากๆนะ

    ฮื่อออออ

    สุดท้ายนี้

    คิดถึงพี่เหนือเดือนกับน้องเห๋ดเหลือเกิน

    อ่านเล่มบ่อยมากๆ

    ขอบคุณไรท์เตอร์ที่มาต่อสเป ให้หายคิดถึงยัยเห็ดเด๋อไปได้บ้าง

    สุขสันต์วันปีใหม่ขอให้เป็นปีที่มีแต่สิ่งดีๆนะครับ เหล่าชิ้ปเปอร์ต้องฟินโมเม้นต์เยอะๆเนอะ เฮงๆๆไ
    #2,351
    0
  14. #2350 lovelyEun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 12:28
    โอ้ยยยยยหัวใจเกือบวาย นึกว่าจะเลิกจริงๆ ดีนะพี่เหนือเดือนมาง้ออ่ะ น่ารักมากๆๆๆๆๆ
    #2,350
    0
  15. #2349 wonhyukza (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 03:31
    เอาอีกๆ น่ารักมากๆๆๆ
    #2,349
    0
  16. #2348 phunnam835 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 03:10
    จะใจวายยยย
    #2,348
    0
  17. #2347 Pearsss (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 02:34
    ตอนแรกคิดว่าจะเลิกกันจริงๆแล้วฮือออออ
    #2,347
    0
  18. #2346 chinhaeeun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:21
    ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้ว เขาง้อกันน่ารักมาก เป็นคำพูดที่ทำเขินสุดๆ
    #2,346
    0
  19. #2345 fish_dh (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:28

    ฮิ้วววว และแล้วเค้าก็ดีกานนนนนน ??’•??’•


    ต้องขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่มาลงให้ฟินรับปีใหม่ ขอให้ไรทฺสวยและรวยมากในปี2020 นะคะ????????

    #2,345
    0
  20. #2344 bm814 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 22:51
    ใจหล่นวูบไปแล้ววววว เกียมทิชชู่สั่งขี้มูกแล้ว ผ่างงง พี่เหนือเดือนเขายังตงสกิบการจีบแบบเขาอ่ะ อยากโดนพี่เหนือเดือนจีบบบ
    #2,344
    0
  21. #2343 Tantantan88 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 22:19
    เหนือเดือนนายใจร้ายมากจริงๆ นะ มันตั้งเดิอนนึงเลยนะที่ความสัมพันธ์มันแปลกไปอ่า.
    #2,343
    0
  22. #2342 Tantantan88 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 11:05
    พี่เหนือเดือนเราทำไมใจร้ายเบอร์นี้ ไม่ใช่แค่ทะเลาะนะ นี่มันเลิกกันเลยน้าาาาา
    #2,342
    0
  23. #2341 heloeun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 01:12
    เลิกงอนได้แล้งน่าเห็ด มีคนตามง้อยังไม่โอเคอีกรือออ คิดถึงเรื่องนี้มากค่ะ แง
    #2,341
    0
  24. #2340 Noobersober (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 23:04
    โอ้ยคิดถึงมาก แต่คิดว่าน่าจะเป็นฮยจเล่นใหญ่ตามเคยไอ่เห็ดคือชอบเว่อ5555
    #2,340
    0
  25. #2339 nowlove (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 22:48
    เอ้าาาาาาาาาาาาาาาาา
    เปิดเรื่องมาก็ดราม่าเลย
    อะไรยังไงทงเฮอธิบายสิ
    #2,339
    0