Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 9 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 มี.ค. 56



Forget or pretend to forget.[DaeJae] 8

 

>>ยู ยองเจ<<

“ถ้านายไม่กินฉํนจะจูบนาย”  

“ถ้ากล้าก็ลองดูซิ ฉันไม่กลัวนายหรอก แบร่ๆ” ผมพูดกวนประสาทแดฮยอน ตอนนี้แดฮยอนทำหน้าเหวอ ไม่นึกว่าผมจะกล้าท้าเขา

“ว่าไงล่ะ นึกว่าจะแน่” ผมแขวะแดฮยอน

“เชอะ เพราะฉันไม่อยากทำร้ายคนป่วยหรอก” แดฮยอนทำหน้ามุ่ยใส่ มันก็น่ารักอยู่หรอก แต่นายโตแล้วนะ

“มาๆฉันจะยอมนายเป็นกณีพิเศษ อ้ามมมมม” ผมอ้าปากรอแดฮยอนป้อน

“ยอมให้ป้อนตั้งแต่แรกก็ได้กินไปนานแล้ว ฮ่าๆ” แดฮยอนที่ทำหน้ามุ่ยเปลี่ยนมาเป็นยิ้มแย้มอีกครั้ง

แล้วแดฮยอนก็ป้อนข้าวผมไป ผมก็แกล้งเขาไป

 

>>จอง แดฮยอน<<

ยู ยองแจ การที่นายจำอะไรไม่ได้มันทำให้นายเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปมาก มากซะจนฉันไม่รู้ว่านายคือตัวนายจริงๆหรือเปล่า แต่ฉันอยากจะบอกนายนะ ฉันชอบนายที่เป็นตัวของนายจริงๆมากกว่า

ยองแจที่ชอบเพ้อ

ยองแจที่ชอบบ่น

ยองแจที่มีอคติกับผม

ยองแจที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรง

แต่นายในตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมฉํนไม่รู้ศึกว่านายพิเศษ ทำไมฉันไม่รู้สึกว่าฉันชอบนาย  ทำไม ทำไม

ไม่ว่าจะยังฉันจะทำให้นายกลับมาเป็นยองแจคนเดิมให้ได้

.

.

.

“ย่าห์ โอป้า หนูมาแล้ว” ฮยอนอาที่กลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านกลับมาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่                                    

“ฮยอนอา เธฮจะย้ายมาอยู่โรงพยาบาลเลยรึไง” ยองแจที่เห็นน้องสาวขนของมาเยอะแยะถึงกับเอ่ยปาก

“ก็หนูไม่รู้ว่าจะใส่ชุดไหนดีก็เลยเอามาเผื่อเลือกค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ”

“นี่นายหายดีแล้วเหรอถึงจะออกจากโรงพยาบาลน่ะ” ผมถามยองแจ

“ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วนี่ และอีกอย่าฉันก็เบื่อที่นี่จะแย่อยู่แล้ว อยากกลับบ้าน”

“งั้นฉันจะไปถามหมอว่านายสามารถกลับบ้านได้รึยัง” แล้วผมก็เดินออกจากห้องไป

.

.

“หมอครับคนไข้ที่ชื่อยู ยองแจ สามารถกลับบ้านได้รึยังครับ”

“อันที่จริงหมอก็อยากให้รอดูอาการอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ แต่ว่าถ้าคนไข้ประสงค์ที่จะกลับหมอก็ไม่ว่าอะไร และอาจจะเป็นการดีที่จะให้คนไข้ได้ฟื้นฟูความจำที่หายไปด้วย”

“งั้นเหรอครับ ขอบคุณนะครับคุณหมอ”

“แต่ว่า คนไข้ต้องมาตรวจเช็คร่างการเป็นประจำนะครับ”

“ครับหมอ”

 

ก๊อกๆๆ

“ว่าไงล่ะ” ยองแจที่เห็นผมเดินเข้ามาถามขึ้น

“อือ กลับบ้านได้แล้ว”

“เห็นมั้นล่ะฉันบอกนายแล้วว่าฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” ยองแจแขวะผม

“อื้ม”

 

>>ยู ยองเจ<<

ในที่สุดก็ได้กลับบ้านซะทีหลังจากที่ห่างหายมาเป็นเวลานาน แต่มันก็ยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน  พอรถมาถึงผมก็ลงรถแล้วเดินเข้าบ้านไป ตอนนี้ผมอยากจะนอนพักผ่อนผมจึงเดินขึ้นไปข้างบนเพื่อไปยังห้องนอน

“ย่าห์ ยองแจ ห้องของนายอยู่ทางนี้” เสียงแดฮยอนดังขึ้น ในขณะที่ผมกำลังจะเปิดเข้าไปในห้องของผม

เฮ้ย ตอนนี้เราเป็นยองแจอยู่นี่นา   เฮ้อ เกือนไปแล้วเนี่ย

“แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ก็ห้องมันก็เหมือนกันหมด แฮะๆ”  ผมทำเป็นพูดกลบเกลื่อน

“ก็จริงนะ นายจำอะไรไม่ได้ งั้นมาทางนี้ซิ ฉันจะพาไปห้องนอนของนาย” ว่าแล้วแดฮยอนก็พาผมไปยังห้องนอนของยองแจ

.

.

ฮ้าววววววว หลังจากที่ผมงีบหลับไป ผมก็เดินสำรวจบ้านที่ผมไม่ได้กลับมาเป็นเวลานาน แต่ดูเหมือนมันจะไม่เปลี่ยนไปเลย ทั้งรูปครอบครัวที่แขวนอยู่ที่เดิม สวนเดิมๆห้องเดิมๆ เพียงแต่ถูกตกแต่งขึ้นเพียงเล็กน้องเท่านั้น

ผมเข้าไปทักทายแม่บ้าน พ่อบ้านที่ผมคุ้ยเคย แต่ไม่รู้ทำไมพวกเขาทำหน้าตาตกใจที่ผมทักทายพวกเขา  ผมเดินสำรวจทุกมุมของบ้านจนมาถึงห้องๆหนึ่ง ผมจึงเปิดเข้าไปดู ทำให้ผมรู้เลยว่านี่เป็นห้องของใคร มันก็คือห้องของแดฮยอนนั่นเอง พอดีผมเหลือบไปเห็นกล่องใบหนึ่งวางอยู่บนเตียงของแดฮยอน ผมจึงแอบเปิดดูและก็พบว่า ในกล่องใบบั้นมัแต่รูปยองแจ จะดูกี่รูปๆก็เป็นแต่รูปยองแจทั้งนั้น จนมาถึงรูปใบหนึ่ง นี่มัน รูปของจงออบ และมีข้อความเขียนติดไว้ว่า

“คนที่ทำร้ายนายต้องได้รับการชดใช้”   ผมถึงกับสะดุ้ง ตกใจกับข้อความนั้น

 

“นายมาทำอะไรในห้องของฉัน ยู ยอง เจ!!!!!!!!




“ด….แดฮยอน”  ผมตกใจแทบช็อค ผมไม่นึกว่าเขาจะอยู่ที่บ้านเพราะวันนี้เขาต้องไปโรงเรียน

“ฉันถามว่านายมาทำอะไรในห้องของฉังยู ยองเจ!” แดฮยอนทวนสิ่งที่เขาพูด ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะโมโหมาก

“ใครกันยู ยองเจ ฉันยู ยองแจนะ”

“อย่ามาทำไขสือ! นายไม่ใช่ยูยองแจ แต่นายคือยูยองเจพี่ชายของเขา”ผมช็อคอีกครั้ง เขารู้ได้ยังไงว่าผมไม่ใช่ยองแจ

“นนายรู้?” ตอนนี้เขาดูโกรธมาก และดูน่ากลัวเป็นที่สุด ผมได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองเขา

“ใช่ฉันรู้!” แดฮยอนกระแทกเสียงใส่ผม เขาดูน่ากลัวมาก

“นายรู้ได้ยังไง” ผมย้อนถามเขา

“ก็เพราะนายแตกต่าง ยองแจที่ฉันรู้จักเขาไม่ใช่อย่างนี้”

………..

“ถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอ” แดฮยอนที่เห็นผมเงียบไปพูดขึ้น

“เก่งนี่ที่รู้ว่าฉันไม่ใช่ยองแจสมกับที่เคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน” ตอนนี้เขาก็รู้ความจริงแล้วผมก็ไม่ควรกลัวอะไรอีกต่อไป

“แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ ยองแจอยู่ไหน บอกฉันมา!

“ฉันไม่บอกจนกว่านายจะตาสว่าง”

ถึงวันที่ผมจะต้องบอกเขา ความจริงเกี่ยวกับการตายของมุน จงออบ

 

>>จอง แดฮยอน<<

ฉันไม่เข้าใจ ทำไม นายถึงต้องแกล้งเป็นยูยองแจ ทำไม

“ฉันรู้ว่านายมาที่นี่ทำไมจอง แดฮยอน” “นายมาเพื่อแก้แค้นฉันใช่มั้ยล่ะ” รู้ตัวนี่ยูยองเจ

……………..

“และอุบัติเหตุที่เกิดกับยองแจ ก็เป็นฝีมือของนาย”  เฮือก เขารู้ นั่นน่ะซินะก็ผมมาเพื่อแก้แค้นนี่

“ใช่ แล้วจะทำไม สิ่งที่นายทำกับจงออบเมื่อเทียบกับสิ่งที่ฉันทำมันยังไม่น้อยไป มันเป็นสิ่งที่นายควรชดใช้” ผมพูดเสียงแข็ง ในเมื่อเขารู้ ผมก็ไม่ควรปกปิดอะไรอีกต่อไป

“นายควรได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้จอง แดฮยอน”

“อย่ามาแก้ตัว ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น นายมันก็แค่หาข้ออ้างให้ตัวเองพ้นจากความผิด ก็เท่านั้น”

“แต่นายควรฟัง”

“ไม่!” ผมรู้ เขาก็อยากจะหาข้ออ้างดีๆมาเพื่อทำให้เขาเป็นผู้บริสุทธิ์

เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!

“มีเหตุผลหน่อยจอง แดฮยอน” ผมอึ้งเมื่อถูกมือของยองเจตบเข้าที่หน้า แล้วเขาก็ยื่นกระดาษใบหนึ่งมาให้ผมซื่อมันเหมือนกับเป็นจดหมายบางอย่าง

 

ถึง ยองเจฮยอง

ยองเจฮยองครับ ผมคงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าฮยองอีกแล้ว ผมอยากจะบอกฮยองว่าตลอดเวลาที่ผมอยู่กับฮยองผมมีความสุขมากเลยครับ ขอบคุณฮยองที่คอยดูแลผมมาตลอด ผมไม่อาจสามารถอยู่สู้หน้าฮยองได้อีกต่อไป ผมมันไม่คู่ควรกับฮยอง ฮยองควรได้พบกับคนที่ดีกว่าผม อย่าเสียเวลากับคนที่มีมลทินอย่าผมเลยครับ ถึงผมจะรักฮยองมากแค่ไหนเราก็คงไปกันไม่ได้ ลาก่อนนะครับฮยอง

                                                                       รักเสมอ   มุน จงออบ

 

 

“มันหมายความว่ายังไง” ผมเลื่อนสายตาไปหายองเจ

“ฉันไม่ได้เป็นคนที่ทำให้จงออบต้องฆ่าตัวตาย คนที่ทำคือ………….

“มันคือใครบอกฉันมา!!!!!!!!

“นายดูเอาเองก็แล้วกัน” ว่าแล้วยองเจก็ยื่นมือถือของเขามาให้ผม

 

TADA!!

เหตุการณ์ฆ่าตัวตายของนักเรียน มุน จงออบ นั้นสาเหตุไม่ได้มาจากความเครียด ทางตำรวจได้สืบสวนสอบสวนจากพยานและหลักฐานจนรู้ว่าก่อนตาย ผู้ตายได้ถูกนักเรียนรุ่นพี่จากโรงเรียนเดียวกันทำร้ายร่างกายก่อนจะข่มขืน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้ตายไม่รู้จะทำยังไงจึงฆ่าตัวตายเป็นการแก้ปัญหา”

“ซึ่งตอนนี้ทางตำรวจได้จับกุมนักเรียนที่ก่อเหตุดังกล่าวคือ  บัง ยงกุก นักเรียนชั้นปีที่2 เพื่อเตรียมพิจารณาคดี……………………………………….

 

“แก!! บัง ยง กุก!!”   ผมไม่คิดเลยว่าคนที่ทำกับจงออบจะเป็นยงกุกซึ่งเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของผม

“นายคงตาสว่างแล้วนะจองแดฮยอน” ยองเจพูดพลางเอื้อมมือมาจับไหล่ผมที่นั่งนิ่งอยู่

“ยูยองเจ ฉ……..ฉัน……..ฉัน….ขอโทษ” ผมทำผิด ทำผิดอย่างมากต่อคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“นายไม่ได้เป็นคนผิดหรอก คนที่ผิดก็คือมัน ไอ้บังยงกุก   และฉันควรบอกนายเร็วกว่านี้”  “และตอนนี้มันก็ได้รับโทษในสิ่มที่มันทำแล้ว”  ยองเจพูดปลอบผม

“ยองเจ เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้มั้ย” ผมตัดสินใจพูดทั้งที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้

“นายรู้อะไรมั้ยจอง แดฮยอน ฉันไม่เคยคิดว่านายไม่ใช่เพื่อนของฉัน” สิ่มที่ยองเจพูดทำให้ผมถึงกับยิ้มออกมา

“ขอบใจ ขอบใจนายมากนะที่ไม่โกรธฉํน”  ทั้งๆที่ผมทำกับเขามากมายแต่เขากลับไม่โกรธ ไม่โมโห อะไรทั้งนั้น นี้ล่ะซินะที่เขาว่ากันว่าเพื่อนกันตัดยังไงก็ตัดไม่ขาด

“เฮ้ยหยุดดราม่าได้แล้ว” เขาทั้งเขาบอกให้ผมหยุดแต่ไม่รู้ทำไมผมยังคงดราม่าอยู่อีก

“ขอบใจนายอีกครั้งนะเพื่อนรักของฉัน” แล้วผมก็กระโดดกอดยองเจ

“ปล่อย!! ขนลุกว่ะ”  ฮ่าๆๆๆๆ












ตอนที่8แล้วนะ เร็วจัง  เป็นไงกันบ้างครับ

-อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #242 Nananthan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 00:10
    เข้าใจกันได้สักทีนะ กุกกี้ตะไมต้องไปข่มขืนออบด้วย ฮือออ ยองแจฟื้นเร็วๆนะ
    #242
    0
  2. #224 chanmo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 20:14
    เห้ย!!!
    #224
    0
  3. #212 Jingkrabell (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 01:08
    กุกกี้  แกอยากโดนมาดามฆ่าตายใช่ม่ะ   ไปข่มขืนจงออบนะ  


    ฟ้องมาดาม = =
    #212
    0
  4. #197 แฟนพันแท้ yaoi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 11:46
    เหมือนจะดราม่า แต่ก็ฮา
    #197
    0
  5. #127 cclacl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 02:47
    พี่บังค่ะ อย่าโผล่มานะ อยู่ในคุกไปเถอะ
    ให้น้องโล่คู่กับพี่ยองเจน้าา
    #127
    0
  6. #67 mimikuo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 11:03
    ดีกันเร็วแท้ ทำไมเฮียบังทำแบบนี้
    #67
    0
  7. #59 babymind (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 10:08
    เฮียบังทำไมทำอย่างงี้ T^T



    แด้เก่งอ่ะ ดูออก 5555555



    แต่ก็สมควรดูออกแหละ ก็แกล้งความจำเสื่อม แต่ดันไปทักพ่อบ้านแม่บ้าน -*-



    #59
    0
  8. #41 Prim_Boice (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 00:48
    เหมือนจะดราม่าTT
    #41
    0
  9. #39 mpp_king (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 00:11
    เย้ๆ รู้ความจริงซะที แต่แด้รู้ได้ไงว่าเป็นยองเจ เมพขิงๆ
    อยากรู้จังว่าถ้ายองแจฟื้นแล้วจะเป็นยังไงต่อ 
    สู้ๆ นะคะ ไรท์ 
    #39
    0
  10. #37 คนแซ้บเงาะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 22:13
    -0-แด้รู้ได้ไงอ่ะ แอบสงสัยหมอว่ามีใต้โต๊ะกันรึปล่าว555
    ทำไมพูดซะเกมือนกับเป็นเรื่องจริงที่ว่าความจำเสื่อมทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรเลย-___-
    ความแตกแล้วทีนี้เอาไงต่อดีหล่ะ-0-รอๆค่ะไรเตอร์
    #37
    0
  11. #36 ChillELFopor (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 20:28
    แจ๊คพอตแตกกกก เล่นไปทักทายพ่อบ้านแม่บ้านทั้งๆที่ตัวเองความจำเสื่อมก็งี้หล่ะนะ _ _''
    แดฮยอนใจเย็นๆเน้ออ J
    #36
    0
  12. #34 ๑แมวเซา๑ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 03:05
    ห้ะทำไมเป็นยองเจล่ะ แด้รู้แล้วเหรอ โอ้วก็อดดดดด
    #34
    0
  13. #20 Myyoseob~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 22:49
    ห๊ะ แด้รู้ แด้เห็น แด้รู้ได้อย่างไร แด้เทพ
    มาต่อค่ะไรท์ๆๆ :)
    #20
    0