Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 6 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 มี.ค. 56



 

Forget or pretend to forget.[DaeJae] 5


 

>>ยู ยองแจ<<

“น…..นาย จะทำอะไรน่ะ จองแดฮยอน!!!!!!!!”                                       

……………..      ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของแดฮยอน

“ปล่อยฉันดี๋ยวนี้นะ!” ยิ่งผมพยายามดิ้นมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นมากเท่านั้น

“นายรู้มั้ยยู ยองแจ ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว” 

“นายหมายความว่าไง จองแดฮยอน”

“อยากรู้เหรอ” แดฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบฟังดูน่ากลัว

“เวลาที่จะได้แก้แค้นพวกแกไง ตระกูลยู!!!!”  สิ้นคำพูดแดฮยอนก็ผลักผมจากข้างหลัง ซึ่งด้านหน้าของผมเป็นทะเลลึกพอสมควร แต่โชคดีที่ผมเกาะราวระเบียงของดาดฟ้าเรือไว้ได้

“ย่าห์แดฮยอน!! นายทำแบบนี้ทำไม ฉันไปทำอะไรให้นาย!!!” ผมไม่เข้าใจทำไมเขาต้องทำอย่างนี้ หรือแค่ล้อเล่นเหรอ มันเล่นแรงไปแล้วนะ

“นายไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แต่คนที่ทำน่ะคือพี่ชายของนาย ยู ยอง เจ ยังไงล่ะ” “นายไม่ต้องรู้หรอกว่าพี่ชายของนายทำอะไรกับฉัน รู้เพียงแต่ว่า สิ่งที่พี่ชายนายทำไว้กับฉันจะต้องได้รับการชดใช้!!!”  

“นายรู้จักฮยองฉันได้ยังไง นายทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ นายมันบ้า บ้าไปแล้ว!!!

“ก็ใช่น่ะซิ ฉันมันบ้า บ้าที่ถูกอดีตเพื่อนรักอย่างพี่ชายนายหักหลังไงล่ะ” “หลังจากวันนั้นฉันก็บอกตัวเองมาตลอดเลยว่าฉันจะต้องทำให้พี่ชายนายรู้ว่า การพรากจากคนที่เรารักไปมันเป็นยังไง”

ไปตายซะ ยู ยองแจ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

>>จอง แดฮยอน<<

ย้อนกลับไปตอนอยู่ออสเตรเลีย

หลังจากที่ผมเลิกกับมุน จงออบ ผมก็เอาแต่ดื่มเหล้า ทุกวัน ๆ เพื่อที่จะได้ลืมเขา   แต่ผมก็ทำไม่ได้  เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ผมก็เริ่มทำใจได้บ้างแต่ก็ยังคงคิดถึงเขาอยู่

ติ้ดๆ ติ๊ดๆ

เสียงข้อความเข้า ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูซึ่งข้อความนั้นทำให้ผมอึ้งเพราะว่าคนที่ส่งข้อความมาให้ผมคือมุน จงออบ แฟนเก่าของผม

“แดฮยอนฮยอง เจอกันหน่อยได้มั้ย ที่เดิมนะครับ ผมจะรอ”    ผมไม่รู้ว่าผมควรจะไปเจอเขาดีมั้ย ผมคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเอง แล้วผมจึงตัดสิใจว่าจะไปเจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ผมจะย้ายไปเกาหลีในอีกไม่กี่วัน

 

“ผมดีใจนะที่ฮยองมา”  มุนจงออบในตอนนี้ดูโทรมมากเลย ดูไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน

“นายมีอะไรก็ว่ามา”

“ผมไม่มีอะไรหรอกครับ แค่อยากเห็นหน้าฮยอง” น้ำเสียงของจงออบสั่นอย่างเห็นได้ชัดเลยว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับเขาแน่ๆ

“มีปัญหากับแฟนนายเหรอ” ผมสังเกตสีหน้าของจงออบดูเศร้าสลดลงทันทีที่ผมถาม

“เปล่าครับ” “ผมต้องไปแล้วล่ะครับ ขอบคุณจริงๆที่ฮยองออกมาพบผม” พูดจบจงออบก็ลุกจากที่นั่งก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ลาก่อน…..แดฮยอนฮยอง”แล้วก็เดินจากไป

 

หลายชั่งโมงต่อมา

ผมนั่งดูทีวีอยู่ในห้องพักของผม ดูรายการต่างๆไปเรื่อยเปื่อย เพราะตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอม

Ta Da!!!   เสียงข่าวด่วนแทรกขึ้นมาหลังจากที่ผมกำลังดูทีวีอย่างสบายอารมณ์

“เกิดเหตุนักเรียนของhigh school ชื่อดัง กระโดดตึกฆ่าตัวตาย คาดว่าเหตุมาจากความเครียดในผลการเรียน โดยผู้เสียชีวิตคือ มุน จงออบ นักเรียนชั้นมัธยมตอนปลายปีที่ 2   …………………….

“จงออบอา” เมื่อได้ยินข่าวผมถึงกับไม่เชื่อหูตัวเอง จงออบเสียแล้ว ตอนนี้น้ำตาของผมไหลออกมาอัตโนมัติ ทำไม ทำไม เพิ่งเจอกันก่อนหน้านี่ไม่กี่ชั่วโมง ทำไมนายต้องทำอย่างนี้ มุน จงออบ ตอนนี้ผมร้องไห้เสียสติอย่างคนบ้า จนผมนึกถึงคำพูดของจงออบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

“ลาก่อน…….แดฮยอนฮยอง”

นายคงมาลาฉันซินะ   มุน จงออบ ฉันจะทำทุกวิถีทางให้คนที่ทำให้นายต้องคิดสั้นแบบนี้มาชดใช้ในสิ่งที่มันทำ ฉันรู้ว่านายไม่ได้เครียดจากการเรียน แต่เป็นเพราะนาย ยู ยอง เจ!!!





กลับมาปัจจุบัน

 ไปตายซะ ยู ยองแจ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“อย่านะ!!! จองแดฮยอน!!!!!!!!!!”   แล้วผมก็เหยียบลงบนมือที่เกาะราวระเบียง อยู่ ฮึ ถึงเวลาของนายแล้วล่ะ

“อย่า!!!!!!!!!!

ผมมองร่างที่ตกลงไปในทะเลอย่างไม่ใยดี ตอนนี้ร่างที่ตงลงไปกำลังตะเกียกตะกายว่ายน้ำ

“แดฮยอน ช่วยด้วย แดฮยอนช่วยด้วย!!!!” อีกไม่นานนายก็จะได้ไปหาจงออบแล้ว เตรียมใจไว้ซะ

“แดฮยอนช่วยฉันด้วย!! ฉันว่ายน้ำไม่เป็น!!!!!!!!

สมน้ำหน้า ฉันอยากจะให้พี่ชายของนายมาเห็นนายในตอนนี้จัง หัวใจคงแหลกสลายเลยล่ะ ซิน้องชายสุดรักต้องจมหายไปในทะเลต่อหน้าต่อตา 

ผมยืนมองยู ยองแจ ที่กำลังจะจมน้ำ จู่ๆในหัวผมก็มีบางอย่างเกิดขึ้น ผมสับสนไปหมด  มันเป็นภาพความทรงจำที่มียองแจอยู่ในนั้น

“ส..สวัสดี ”

………………….

“ทำไมนายถึงย้ายมาล่ะ?”

 

“นี่ๆจอง แดฮยอน มานี่หน่อย ช่วยเลือกเค้กหน่อยซิฉันไม่รู้ว่าจะกินอันไหนดี มันน่ากินไปหมดเลยอ่ะ”

…………..

“นี่ ฉันไม่ได้กินคนเดียวหรอกน่า อุตส่าห์จะเลี้ยงนายนะ”

……

“เชอะ ช่วยเลือกแค่นี้ก็ไม่ได้” 

 

ปัง!!!

“ย่าห์!! นายเข้ามาได้ไง จอง แดฮยอน

“เปิดประตูเข้ามา ห้องไม่ได้ล็อค” คำตอบนี้ทำให้ผมไปไม่ถูกเลยทีเดียว

“แล้วเข้ามามีอะไร”

“แม่นายบอกให้มานอนห้องนี้”

 

“แดฮยอน แดฮยอน นายเป็นอะไรน่ะ แดฮยอน แดฮยอน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แดฮยอน แดฮยอน ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบนี่” 

“แดฮยอนฟื้นซิ ฟื้นซิ ฉันจะยอมทำทุกอย่างขอเพียงแค่ให้นายฟื้นขึ้นมา”

 

 

ผมเป็นอะไรไป ทำไม ทำไม ทำไมฉันต้องนึกถึงนายยู ยองแจ ในหัวฉันทำไมต้องมีนาย ตอนนี้ผมดูเหมือนคนบ้า ผมสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“แดฮยอน!!!! ช่วยด้วย………….

…………………………….

…………………………………………………”   เสียงของยองแจเงียบไป

ตัวผมตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ผมไม่เข้าใจ ผมตองแก้แค้นซิทำอย่างนี้มันถูแล้ว จอง แดฮยอน 

อ๊ากกกกกกกกกกกก!!! ผมตะโกนออกมาด้วยความบ้าคลั่งก่อนที่จะกระโดดลงไปในทะเล

“ยองแจอา  ยองแจอา!!” ผมตะโกนเรียกยองแจก่อนจะดำน้ำเพื่อหาร่างของเขา  

ยองแจเริ่มจมไปเรื่อยๆ ผมจึงว่ายน้ำไปหาร่างของยองแจที่หมดสติอยู่     ผมคว้าร่างของยองแจเอาไว้ ก่อนที่ผมจะ จูบลงบนริมฝีปากของยองแจ เพื่อให้อากาศในการหายใจกับเขา ผมไม่รู้ว่าทำไมผมจึงต้องช่วยเขาด้วย แต่ความรู้สึกของผมตอนนี้ผมทนเห็นเขาจากผมไปไม่ได้

ผมดึงร่างของยองแจขึ้นมาเหนือผิวน้ำก่อนที่จะพาขึ้นเรือ

“ยองแจอา  ยองแจอา!!” ผมเขย่าร่างของยองแจ

“ฟื้นซิ ฟื้น!!” ผมพยายามเรียกแต่ก็ไม่เป็นผล ผมจึงตัดสินจประกบริมฝีปากของผมลงบอนริมฝีปากของยองแจอีกครั้งเพื่อเป็นการผายปอด

“ยองแจอา ยองแจอา ฟื้นซิ ๆ นายเคยบอกกับฉันไม่ใช่เหรอว่านายจะยอมทุกอย่างให้ฉัน  ฟื้นซิยองแจ!

.

.

“โอป้า!!!!!!!! เกิดอะไรขึ้น!!”  ฮยอนอารีบวิ่งเข้ามาหาผมกับยองแจ

“ยองแจโอป้าเป็นอะไร โอป้าๆ ฟื้นซิ” ตอนนี้ฮยอนอาน้ำตาไหลพราก ร้องไห้คร่ำครวญอย่าไม่ห่วงสวย ผมเห็นอย่างนี้แล้วผมทำไปได้ยังไง ผมทำไปได้ยังไง

“ฮยอนอาดูแลยองแจไว้นะ” ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งไปที่ห้องควบคุมเรือก่อนจะขับเรือเพื่อกลับเข้าฝั่ง

“ยองแจอา นายอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ   ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ”

“ฉันรักนายนะ ยู ยองแจ”

 

 







 

 

***ตอนที่5 เป็นยังไงกันบ้าง งงกันมั้ยครับ
        -อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #239 Nananthan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 23:57
    ตะไมทำงี้วะ คุณยูของเค้า แต่แด้บอกรักยองแจแล้วหรอ อรั้ยยย
    #239
    0
  2. #211 Jingkrabell (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 00:59
    แด้~~~~~~

    แกเกือบทำหมูน้อยฉันตายยยยยยยยยย   

    อินไปนิส  แต่ก็รัก แดฮยอน  เหมือนเดิม Yeah!!
    #211
    0
  3. #205 sushiramen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 10:44
    TT^TT แจจจจจ
    #205
    0
  4. #195 แฟนพันแท้ yaoi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 11:35
    แดใจร้าย แจอย่าตายนะ
    #195
    0
  5. #166 meto2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:54
    แด้ใจร้ายยยยยยยยย   
    #166
    0
  6. #124 cclacl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 02:32
    ยองเจทำแบบนั้นจริงดิ มันก็สมควรหรอก!
    แต่แด้ไม่น่ามาลงกับยองแจแบบนี้
    #124
    0
  7. #62 mimikuo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 10:34
    ออบบี้ตายง่ายมากเลย บทน้อยมากลูก

    #62
    0
  8. #30 mpp_king (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 20:17
    ตอนจะรักก็รักเร็วเหลือเกิน แจแจ้ฟื้นมาแล้วอย่าใจอ่อนนะ
    #30
    0
  9. #21 ChillELFopor (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 21:14
    จองแดฮยอนแกทำแบบนั้นได้ยังง๊ายยยยยย?! T0T!! 
    ไรเตอร์แต่งเก่งมากเลยอ่ะ ชอบๆ > <
    #21
    0
  10. #19 babybest (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 17:10
    แด้ทำไมๆๆๆๆๆๆทำไมรักแจ *ห๊ะ!!

    แด้โหดร้ายอ่ะ แด้ใจร้าย งืออออ #- -'

    รอน่ะไรท์สู้ๆ ^0^
    #19
    0
  11. #16 คนแซ้บเงาะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 16:04
    รอค่ะไรเตอร์สู้ๆนะ
    #16
    0