Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 4 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 มี.ค. 56

 

Forget or pretend to forget.[DaeJae] 3


 

>>ยู ยองแจ<<

“อรุณสวัสดิ์ครับออมม่า” ผมตัดสินใจพูดกับออมม่าก่อนเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนผมนั่นแหล่ะเป็นฝ่ายผิด ฉะนั้นผมต้องเป็นคนไปขอโทษออมม่า

“อ้าว คุณหนูยองแจของแม่ ตื่นแล้วเหรอทำไมวันนี้ถึงตื่นเช้าล่ะ” ออมม่าหันมายิ้มให้กับผม

“คือว่าเรื่องเมื่อคืนน่ะครับ ผม…….

“อย่าคิดมากเลยนะลูก แม่เองแหล่ะเป็นฝ่ายผิดที่รักลูกมากเกินไปจนลืมนึกถึงจิตใจของลูก ต่อไปนี้แม่จะไม่ห้ามสิ่งต่างๆที่ลูกต้องการอีกแล้วนะ”

“ออมม่าครับ” ตอนนี้น้ำตาผมจะไหลแล้ว

“อย่างอแงซิ เดี๋ยวหมูน้อยของแม่ไม่น่ารักหรอก” ออมม่าเดินเข้ามาลูบหัวผม

“ผมรักออมม่านะครับ” ว่าแล้วผมก็เข้าไปกอดออมม่า

“ยองแจโตแล้วไม่ใช่เหรอ อย่าทำตัวเป็นเด็กซิ”

“ครับ”  ฮ่าๆๆ แล้วเราก็หัวเราะกันตามประสาแม่ลูก

 

 

“มอนิ่งค่ะออมม่า ฮ้าวววว” ฮยอนอากล่าวทักทายแม่ของเธอทั้งๆที่ยังหาวอยู่

“ตื่นแล้วเหรอจ้ะ”

“อ้าว หนูแดฮยอน มาทานข้าวด้วยกันซิจ้ะ”

“ครับคุณน้า”

“ออมม่าค้ะ เห็นยองแจโอป้ามั้ยค้ะหนูตื่นมาก็ไม่เจอเลยค่ะ”

“อ้อ พี่เค้าไปโรงเรียนแล้วล่ะ เพิ่งออกไปเมื่อกี้นี่เอง”

“แปลกจัง ทำไมวันนี้ตื่นเช้าทุกที่กว่าจะตื่นต้องปลุกตั้งหลายรอบ แล้วเมื่อคืนนี้ อยู่ดีๆก็มาขอนอนกับหนูบอกว่าห้องของตัวเองแอร์เสีย” แล้วเธอก็ก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อโดยไม่สนอะไร    เมื่อได้ยินดังนั้นออมม่ารีบหันขวับไปมองแดฮยอนทันที

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหนูแดฮยอน”

“ผมกับยองแจมีเรื่องกันนิดหน่อยน่ะครับ”

“ยองแจเค้าคงไม่พอใจที่น้าให้หนูไปนอนห้องเดียวกับเขา เฮ้อ ยองแจเขาก็เป็นซะอย่างนี้ เดี๋ยวเขาก็หายโกรธเองแหล่ะ ไม่ต้องคิดมากนะหนูแดฮยอน”

“ครับ”

“อ้าวๆกินข้าวกันได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายกันพอดี”

 

โรงเรียน

>>ยู ยองแจ<<

วันนี้ผมมาโรงเรียนคนเดียว เพราะผมขอออมม่าเองแหล่ะ ที่วันนี้ผมออกจากบ้านมาก่อนก็เพราะว่าผมไม่อยากเจอกันใครบางคน คนที่คุณก็รู้ว่าใคร ผมเดินเอ้อละเหยจนรู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าโรงเรียนแล้ว

“ระวัง!!!!!!!!!!”   ตุ๊บ!!!   โอ๊ยยยย!!

ผมชนเข้ากับใครบางคนจนเราทั้งคู่ล้มลง

“โอยย เจ็บจัง  ฮยองไม่เป็นไรนะ”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”  

“ผมขอโทษจริงๆ พอดีผมเล่นสเก็ตบอร์ดซะเพลินเลยไม่ทันได้ดู แฮะๆ” เด็กคนนี้พูดพร้อมเกาหัว ทำท่าซะหน้ารักเชียว

“ม๊ะ ผมช่วย” เด็กคนนั้นยื่นมือมาให้ผมที่นั่งอยู่บนพื้น

“อืม” ผมจับมือเด็กคนนั้นแต่ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นดึงแรกเกินไปรึเปล่าทำให้ตอนนี้หน้าของผมกับเด็กคนนั้นแทบจะชนกันอยู่แล้ว

“ผ..ผมขอโทษครับ พอดีดึงแรงไปหน่อยน่ะ แฮะๆ” เด็กคนนั้นทำท่าเดิมอีกแล้ว ดูน่ารักจัง   

ไม่รู้ทำไมตอนนี้ผมหน้าแดงจนเห็นได้ชัด

“ฮยองชื่อไรน่ะ” เด็กคนนั้นถามผม

“ยู ยองแจ”

“ผมชื่อ ชเว จุนฮง นะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก  ผมไปล่ะครับ”

 

 

 

ผมมองตามหลังชเว จุยฮง ไม่ขาดสายตาเลย เด็กอะไรวะน่ารักชะมัด 

“อ้ะ! นี่มัน” ผมก้มลงไปเก็บกระเป๋าเงินของใครสักคนที่น่าจะทำหล่นไว้ แล้วผมจึงเปิดมันดู

“ชเว จุนฮง” อ้าวของเด็กคนเมือกี้นี่นา สงสัยจะทำหล่นตอนชนกันเมื่อตะกี้ เมื่อผมรู้ว่ากระเป๋าเงินนี้เป็นของจุนฮง ผมจึงมองหาจุนฮงเพื่อจะนำกระเป๋าเงินไปให้เขา แต่ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน ไวชะมัด ผมจึงคิดว่าจะนำไปให้เขาเวลาพักเที่ยง

 

ห้องเรียน

“ว่าไง คุณหนูยู ยองแจ วันนี้ยิ้มหน้าบานมาเลยนะ” เสียงฮิมชานเพื่อนผมทัก

“ก็นิดหน่อยน่ะ” ผมยักคิ้มใส่เพื่อนผม

“แล้วนายจอง แดฮยอน ไม่มาด้วยเหรอ?”  คำพูดนี้ถึงกับทำให้ผมเปลี่ยนสีหน้าไปเลยทีเดียว

“อย่าไปพูดถึงเขาเลย เฮ้อ” ผมถอนหายใจ

“มีอะไรรึเปล่า” ฮิมชานถามผมด้วยหน้าตาเป็นกังวล ผมไม่เคยเห็นมันเป็นอย่างนี้เลย สงสัยสีหน้าผมในตอนนี้ชักจะไม่สู้ดีซะแล้วล่ะซิ

“ไม่มีอะไรหรอก พอดียองแจเขางอนฉันอยู่น่ะ”  เสียงเย็นชาของแดฮยอนดังแทรกขึ้นมา

“ใครงอนนาย จอง แดฮยอน” ผมพูดขึ้นมาแต่ยังก้มหน้าอยู่ เพราะตอนนี้ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา

“ไม่ได้งอนแล้วก้มหน้าทำไม” แดฮยอนทำเสียงกวนประสาทใส่ผม  แต่ผมก็เอาแต่ก้มหน้าอย่างเดียว

“มองหน้าฉันซิ ยู ยองแจ” แดฮยอนพูดพร้อมกับใช้มือของเขาจับใบหน้าของผมให้แหงนขึ้น

ตอนนี้ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย  แดฮยอนยื่นใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้เรื่อยๆ

อ๊ากกกก ไม่นะ ผมยังไม่อย่ากโดนขโมยfrist kiss ไปตอนนี้ ผมหลับตาปี๋ไม่กล้ามองเขา อย่านะ!!!

และแล้วผมก็ได้ยินเสียงพูดขึ้น “เมื่อคืนนี้นายพูดอะไรไว้คงจำได้นะ นายต้องไปทานข้าวกลางวันกับฉัน2คน”

แดฮยอนโน้มตัวกลับไปแล้วไปนั่งที่นั่งของเขา ตอนนี้ผมตัวแข็งทื่อไปหมด ไอ้บ้านี่ทำเอาผมเกือบสติแตก แต่ผมก็มีสติพอที่จะได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่นี้

 

พักกลางวัน

“ยองแจไปกินข้าวกัน” ฮิมชานเพื่อนผมเรียกหลังหมดเวลาในคาบเรียนภาคเช้า

“นายไปทานก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันต้องไปทำธุระบางอย่างก่อน”

“เออๆ งั้นฉันไปล่ะ หิวจะแย่อยู่แล้ว” ผมชูมือบ๊ายบาย เพื่อนของผม แต่ทว่ามันไม่สนผมเลยสักนิดรีบวิ่งแจ้นออกจากห้องไปกับเพื่อนคนอื่นอย่างรวดเร็ว    ตอนนี้ในห้องเรียนก็เหลือแค่ผมกับจองแดฮยอน บรรยากาศตอนนี้ชักหวิวๆขึ้นมาแล้วซิ

“ยู ยองแจ”   แดฮยอนเรียกผม

“อะไร”

“ฉันขอโทษ”  ผมอึ้งไปเลยครับตอนนี้ ไม่คิดว่าเขาผู้เย็นชาจะมาขอโทษผม

“นายจะมาขอโทษฉันทำไม นายไม่ได้เป็นคนผิด” ผมสวนกลับทั้งๆที่แอบดีใจอยู่นิดๆที่เขาสำนึกผิด แต่ขอเล่นตัวซะหน่อยน่า โอกาสแบบนี่ไม่ได้หากันได้ง่ายๆ  อิอิ

“นายยังโกรธฉันอยู่เหรอ” แดฮยอนทำหน้าหงอย ซึ่งตอนบุคลิกเขาในตอนนี้ดูดีขึ้นมากถึงมากที่สุด

“เปล่า” ผมตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาบ้าง คิคิ สะใจ

“งั้นนายก็ยกโทษให้ฉันแล้วใช่มั้ยยองแจ” หมอนั่นทำหน้าตาอ้อนวอน เหมือนลูกแมวกำลังขอของกินจากเจ้าของ นายรู้มั้ยจอง แดฮยอน นายในตอนนี้ดูน่ารักชะมัด ฉันชอบตัวตนของนายในตอนนี้มากกว่าแดฮยอนแสนเย็นชาคนนั้นซะอีก

“อืม”  ผมตอบปัดๆไป เดี๋ยวนายแดฮยอนจะทำให้ฉันสติเตลิดไปมากกว่านี้

“งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะ วันนี้ฉันเลียงเองนะ”  แดฮยอนจับข้อมือของผมแล้วจูงมือผมออกจากห้อง

“เดี๋ยวก่อน ฉันขอไปทำธุระแป๊ปนึง”

“ได้ซิ”

 

>>ชเว จุนฮง<<

กรี๊งงงงงงงง!!!!!!!

โอ้ เสียงสวรรค์แท้ๆ ผมทนนั่งเรียนในคาบเช้าจนตัวเองจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว และเวลานี้ก็เป็นเวลากินข้าว ผมรีบเก็บข้างของใส่กระเป๋าเพื่อจะไปกินข้าว เอ๊ะ ผมค้นหาของบางสิ่ง ผมรื้อกระเป๋านักเรียน โต๊ะเรียน จะนยุ่งเหยิงไปหมด

“ชิบหายแล้วไง!! กระเป๋าตังค์ไม่อยู่”

ว๊ากกกกกกกกกกก แล้วผมจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อข้าวกินนี่ ผมพยายามรวบรวมสติแล้วลองหาดูอีกทีแต่ก็ไม่มีวี่แววของกระเป๋าตังค์ของผมเลยซักนิด ผมพยายามนึกว่าผมลืมไว้หรือทำหล่นที่ไหนรึเปล่า แต่นึกยังๆไงก็นึกไม่ออก

“หานี่อยู่เหรอ ชเว จุนฮง”  ผมหันไปมองต้นเสียง

“ยองแจฮยอง!!














***ตอนที่3 เป็นยังไงกันบ้าง ยังสนุกกันอยู่มั้ยเอ่ย
        -อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #237 Nananthan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 23:48
    แจ้อย่าเพิ่งหายงอนอิแด้นะ งอนนานๆเลยนะ ไปกับนุ้งโล่ให้บ่อยๆเลย ไม่ต้องไปสนใจแด้หรอก มันใจรวั้ยส์
    #237
    0
  2. #203 sushiramen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 10:39
    เชียร์โล่แจค่ะ เอ้ย! ไม่ใช่ พิมพ์ผิด //แดจ่อปืนอยู่ข้างหลัง TT
    #203
    0
  3. #165 meto2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:52
    โล่ ^3^
    #165
    0
  4. #122 cclacl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 02:25
    โล่แจป้ะ ถถถถถถ ไม่เอาแดแจแล้ว #ไรท์ตบ
    #122
    0
  5. #60 mimikuo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 10:18
    แด้แจโล่ใช่มั้ยยยย
    ชิบเปอร์ 3p คู่นี้ ><
    #60
    0
  6. #28 mpp_king (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 20:02
    น้องโล่น่ารักกกก  โล่จีบแจแจ้เลย จีบเลยๆ
    #28
    0
  7. #13 Firelight (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 23:25
    ไรท์เตอแต่งเก่งมากคะ นี่ขนาดเรื่องแรกนะเนี่ย555

    แด้โกรธพี่แจทำไมต้องมาลงที่แจด้วยTT

    แกล้งแจบ่อยๆ เดี๋ยวไปเชียโล่แจซะเลย(ไม่เกี่ยว55)



    ขอโทษที่ไม่ได้เม้นทุกตอนนะคะ อ่านเพลิน555

    สู้ๆนะคะไรท์เป็นกำลังใจให้คะ^^
    #13
    0
  8. #11 kanikeke (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 06:57
    โฮกกก รวดเร็วมาก -0- ยองแจสู้ต่อไป - - จองแด้กำลังแกล้งแจอยู่สินะ อย่าแกล้งเยอะนะ 555+
    #11
    0
  9. #6 คนแซ้บเงาะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 10:58
    รอต่อไปค่ะ5555 โล่นายจะมาเป็นมือที่3เรอะ-.,-
    ฮึ่ม!เดี๋ยวเจอแด้แล้วจะเงิบ^[+++]^
    #6
    0
  10. #5 popoqirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 01:18
    นั่นโล่แจใช่ไหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

    OMG ตัวกินชีสเค้กมันนิสัยไม่ดี หนีตามเซโล่เลยยองแจ ไปเลย

    555555555555555

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    มาต่อไวไวนะคะ กำลังอยากดูโล่แจ 5555
    #5
    0