Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 3 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 56


 

Forget or pretend to forget.[DaeJae] 2

 

ติ๊ด ๆ ติ๊ดๆ  ติ๊ด ๆ ติ๊ดๆ  ติ๊ด ๆ ติ๊ดๆ 

“ว่าไงครับออมม่า”

[ยองแจ ลูกคงได้พบกับจอง แดฮยอนแล้วซินะ]

“ครับออมม่า”

[วันนี้ให้แดฮยอนกลับบ้านพร้อมกับลูกนะ]

“ฮ้ะ! ว่าไงนะออมม่า”

[จุ๊ๆๆ คุณหนูของแม่ อย่าเสียงดังใส่โทรศัพท์]

“ครับ   เออแล้วทำไมจะต้องให้กลับกับผมด้วยล่ะ”

[ถามแปลกๆนะ ก็คนอยู่บ้านเดียวกันกลับบ้านด้วยกันจะเป็นไรไป แล้วแดฮยอนเขาก็ไม่ค่อยชินกับถนนหนทางด้วย]

[อ้อ  แม่ลืมบอกไปวันนี้กลับบ้านเองนะ พอดีวันนี้ฮยอนอามีเรียนพิเศษแม่เลยให้รถไปส่งน้องเขาน่ะ]

“ครับออมม่า” “ออมม่าครับ งั้นวันนี้ผมกลับค่ำหน่อยนะครับพอดีผมต้องไปทำธุระที่ห้างน่ะครับ”

[จ่ะๆ กลับมาให้ทันข้าวเย็นล่ะ แค่นี้นะจ้ะ]

“สวัสดีครับ”

>>ยู ยองแจ<<

เย้!!!วันนี้ได้กลับบ้านด้วยตัวเองแล้ว ทุกทีต้องกลับกับรถที่แม่ให้มารับ แถมวันนี้ยังได้ลั้นลาอย่างเต็มที่ด้วย แต่แปลกนะที่ออมม่าไม่เป็นห่วงเหมือนแต่ละที ทุกครั้งจะไปไหนมาไหนทีต้องมีบอดี้การ์ดตามติดตัวตลอด แต่ก็ช่างเหอะ วันนี้จะเที่ยวให้หนำใจเลยถึงมันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็เถอะ อิอิ

“นี่ยู ยองแจ มัวเพ้ออะไรอยู่ จะกลับกันรึยัง”   เฮ้ย!!ลืมไป ออมม่าบอกให้พาจอง แดฮยอนกลับบ้านด้วยนี่นา  ถึงว่าล่ะออมม่ายอมให้กลับบ้านคนเดียว ที่แท้ก็เพราะมีจอง แดฮยอนกลับด้วย ฮือๆ

“นี่นายน่ะ ฉันจะต้องไปทำธุระก่อนกลับบ้านนะ”

“ก็ไปซิ ฉันไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว” แดฮยอนพูดเสียงเย็นชาอีกแล้ว  ผมไม่ชอบเลย เฮ้อ

“เข้าใจอย่างนี้ก็ดี  จอง แดฮยอน”

 

ห้างสรรพสินค้า

  ธุระที่ห้างของผมน่ะคือ  คือ  คือ  ช๊อปไงล่ะ วันนี้จะช็อปของกินให้จุใจเลย เพราะมาห้างกับออมม่าแต่ล่ะครั้งก็โดนห้ามนู้นห้ามนี่ต่างๆนาๆสารพัด ของกินจ๋า มาม๊ะมาให้ ยูยองแจ กินซะดีๆ หุหุหุ

“น้ำลายไหลแล้วนายน่ะ” เอ๊ะ ขัดจังหวะ คนกำลังเพ้ออยู่ดีๆ

“นี่ๆจอง แดฮยอน มานี่หน่อย ช่วยเลือกเค้กหน่อยซิฉันไม่รู้ว่าจะกินอันไหนดี มันน่ากินไปหมดเลยอ่ะ”

…………..

“นี่ ฉันไม่ได้กินคนเดียวหรอกน่า อุตส่าห์จะเลี้ยงนายนะ”

……

“เชอะ ช่วยเลือกแค่นี้ก็ไม่ได้”  “งั้นเอาชีสเค้ก2ที่ครับ”

รอสักครู่นะคะ

“นี่นายน่ะ ฉันสั่ง ชีสเค้กไปน่ะ พอจะทานได้มั้ย” ผมถามไปเพราะผมหวังอยู่แล้วว่าเขาคงจะไม่ทาน และชีสเค้กอันนั้นก็ต้องตกมาอยู่ในมือยู ยองแจ หุหุ

“ฉันทานได้” อ๊าก ไม่จริงอุตส่าห์คิดไว้แล้วเชียว ไหงเป็นงี้ไปได้ ฮือๆ

หลังจากทานเค้กกันเสร็จผมก็เดินช๊อปของกินต่างๆนาๆ ก็แหงล่ะโอกาสดีๆอย่างนี้หาได้ไม่ใช่ง่ายๆ  อิอิ

 

คฤหาสน์หลังงามของยู ยองแจ

“กลับมาแล้วครับ”

“อ้าวกลับมาแล้วเหรอลูก ไปไหนกันมาล่ะ?”

“ไปทำธุระมานิดหน่อยครับออมม่า” ธุระกับของกิน  อิอิ

“ธุระอะไรเหรอถืออะไรมาเยอะเยะเลย” เอาล่ะซิ ถ้าออมม่ารู้ว่าเป็นของกินล่ะโดนดุแน่เลย

“ธุระทั่วๆไปน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ” ผมแสร้งตอบเพื่อไม่ให้ออมม่าสนใจสิ่งที่ผมถือมา

“ธุระกับของกินน่ะซิครับคุณน้า มิน่าล่ะถึงได้อ้วนเป็นหมูอย่างนี้”  ไอ้บ้าจอง แดฮยอน จะพูดทะไมวะ อยู่เงียบๆไปก็ดีอยู่แล้ว ผมทำสายตาประมาณว่ามึงจะพูดทำไม่ แต่ไม่ทันแล้วหล่ะ ตอนนี้ออมม่ามองผมด้วยสายตาดุจผีเสื้อสมุทร(เว่อร์)

“ทำไมลูกถึงทำอย่างนี้ แม่ห้ามนักห้ามหนาแล้วก็ไม่ฟัง ไม่รู้ว่าของกินพวกนั้นมันดีต่อร่างกายลูกรึเปล่า ถ้าลูกแพ้มันจะทำยังไง อยากกินอะไรก็บบอกแม่ซิแม่จะได้ให้คนทำให้”

“ก็เพราะสิ่งที่ผมอยากกินอยากได้จริงๆน่ะ ออมม่าคอยแต่ห้ามผมอยู่ตลอดว่ามันไม่ดีมันไม่เหมาะ สิ่งที่ออมมาหามาให้น่ะมันดีเลิศไปหมดก็จริง แต่บางทีผมก็เบื่อมันเหมือนกันนะครับ ทำไมออมม่าต้องมองผมเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา ผมโตแล้วนะ” ผมพูดไปพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า ผมพูดไปแล้วจริงๆซินะ สิ่งที่ผมอยากพูดมาตลอด ถึงมันจะทำร้ายจิตใจออมม่าก็เหอะ

“ยูยองแจ สิ่งที่แม่ทำให้ลูกน่าก็เพราะว่าแม่รักลูกและต้องการให้ลูกได้รับสิ่งที่ดีที่สุด”

“แต่การที่ออมม่าคอยบงการชีวิตผมอย่างนี้ ออมม่าคิดมั้ยว่าผมจะมีความสุขมั้ย” “เอาล่ะผมขอตัวนะครับ”

ว่าแล้วผมก็เดินขึ้นไปบนห้องของผมพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลออกมา

 

>>จอง แดฮยอน<<

   ชีสเค้กเหรอ ฮึ

“อ้าปากหน่อยฮยอง อ้ามมมม”

“อร่อยมั้ยฮยอง ผมทำเองกับมือเลยนะเนี่ย”

“อร่อยมากเลยจงออบ”

“ผมรู้อยู่แล้วว่าฮยองต้องชอบ เพราะนี่เป็นของโปรดของฮยอง อิอิ”

“รู้ดีนะเราน่ะ”

ความทรงจำเก่าๆผุดขึ้นมาในหัวผม ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เพื่อต้องการแก้แค้นเหรอ หรือ เพียงแต่ทำไปเพื่อความสะใจ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าทำไปแล้วเขาคนนั้นคงไม่กลับมา มุน จงออบ    ไม่ซิ เราต้องใจแข็งซิต้องให้นายได้รู้ว่าการที่โดนพรากคนรักไปมันเจ็บปวดมากแค่ไหน

 

“แต่การที่ออมม่าคอยบงการชีวิตผมอย่างนี้ ออมม่าคิดมั้ยว่าผมจะมีความสุขมั้ย” “เอาล่ะผมขอตัวนะครับ”

ฮึ ฉันอยากให้นายมาเห็นแม่กับน้องชายนายตอนนี้จัง ยู ยองเจ  ความวุ่นวายภายในครบอครัวนายฉันไม่ยอมหยุดมันไว้แค่นี้หรอก

 

ห้องนอนยู ยองแจ

“โอป้า ไม่เป็นไรนะ หนูได้ยินหมดแล้วล่ะ”ฮยอนอาพูด้วยน้ำเสียงห่วงใยต่อผู้เป็นพี่

“พี่ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง”

“พูดว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆโอป้าก็เป็นตลอดแหล่ะ”ฮยอนอารู้ทัน

“ไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรซิ อย่าคิดมากน่า” ยองแจพูดพลางใช่มือขยี้หัวน้องสาวตัวเอง

“ไปนอนได้แล้วน้องรักของพี่ เดี๋ยวก็ตื่นสายกันพอดี”

“ใครกันแน่ที่จะตื่นสาย” ฮยอนอาย้อน

“ไม่รู้ซิ  ฮ่าๆๆๆ” ทั้งคู่หัวเราพร้อมกัน

“งั้นฝันดีนะโอป้า หนูไปล่ะ”

 

>>ยู ยองแจ<<

ผมไม่รู้ว่าผมพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง ทั้งๆที่ออมม่าเขารักและหวังดีกับผม เฮ้อ ผมงคงพูดเกินไปจริงๆน่ะ พรุ่งนี้ค่อยไปขอโทษออมม่าละกัน ตอนนี้ง่วง ฮ้าววววว

ปัง!!!

“ย่าห์!! นายเข้ามาได้ไง จอง แดฮยอน”

“เปิดประตูเข้ามา ห้องไม่ได้ล็อค” คำตอบนี้ทำให้ผมไปไม่ถูกเลยทีเดียว

“แล้วเข้ามามีอะไร”

“แม่นายบอกให้มานอนห้องนี้”

“จะบ้าเหรอ ห้องอื่นก็มีตั้งเยอะเยะทำไมออมม่าต้องให้มานอนห้องนี้ด้วย”   ทำไมออมม่าทำอย่างนี้ ไม่ห่วงลูกคนนี้แล้วเหรอ ถ้านายจอง แดฮยอนทำร้ายผมขึ้นมาจะทำยังไง ง่าๆ

“ไม่รู้ ไปถามแม่นายเอง”  ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกแล้ว ออมม่านะออมม่า อย่างนี้ต้องไปคุยให้รู้เรื่อง

แล้วผมก็ลุกจากเตียงแล้วมุ่งหน้าไปทางประตูเพื่อที่จะไปคุยกับออมม่า เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ ผมกับออมม่ากำลังทะเลาะกันอยู่นี่นา ยังไปตอนนี้ไม่ได้ อ้ะ ถ้าไม่ไปก็ต้องได้แบ่งห้องกับนายจอง แดฮยอน โอ๊ยจะทำไงดี ปวดหัว

“เป็นอะไรไปล่ะ จะนอนรึยัง” จอง แดฮยอนคงเห็นผมยืนคิดอะไรนานไป ผมหันไปมองเขา  เฮ้ยดูมันซิขึ้นไปนอนบนเตียงของผมตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

“ย่าห์ จอง แดฮยอน ลงมาจากตียงฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ นี่นายอาบน้ำรึยังนี่”

“ยัง” อี๋ แบคทีเรีย เชื้อโรคติดที่นอนผมหมด

“ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”  ผมรีบเดินเข้าไปดึงแขนของจองแดฮยอนให้ลงจากเตียง

“ไม่ไป ฉันง่วง” มันสลัดมือผมออกทั้งยังทำหน้าเจ้าเล่ห์อีก

“ฉันขอเถอะนะจอง แดฮยอน ช่วยไปออบน้ำก่อนเหอะ แล้วฉันจะแบ่งห้องให้นายนอน นะๆ” ผมส่งสายต่ออดอ้อนเผื่อว่าเขาจะยอมใจอ่อนบ้าง อันที่จริงก็ไม่ได้อยากทำหรอก ผมกลัวแบคทีเรีย เชื้อโรค ที่มันจะติดที่นอนผมต่างหาก ยิ่งเป็นคนแพ้อะไรง่ายอยู่

“ถึงนายไม่แบ่ง ฉันก็จะนอน”  มันกวนใส่ผมอ่ะ ผมทนไม่ไหวแล้วนะ ว่าแล้วผมก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักจอง แดฮยอนลงจากเตียง ไม่รู้ว่าผมผลักแรงไปรึเปล่า ตอนนี้นายแดฮยอนตงลงเตียงไปแล้ว

ปึก!!  โอ๊ย!!

“หึหึ สมน้ำหน้าฉันบอกให้นายลงจากเตียงไปดีๆก็ไม่ชอบ ต้องให้ได้ใช้กำลัง” ตอนนี้ผมสะใจเป็นอย่างมาก ถือว่าเป็นการแก้แค้นที่นายบอกเรื่องนั้นกับออมม่า

……………

……………………….”  เงียบ

“จอง แดฮอน”

………….

“นายจอง แดฮยอน”

……..

 ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ท่านเรียก ตู้ดๆๆ เอิ่ม มันใช่เวลามั้ยนี่   ผมชักเริ่มใจไม่ดีที่อยู่ๆแดฮยอนเงียบไป

ผมค่อยๆเดินไปหาแดฮยอนที่ตกจากเตียง 

“แดฮยอน แดฮยอน จองแดฮยอน”  “นี่นายอย่าแกล้งฉันนะ” ผมพยายามเรียกเขาเมื่อเห็นร่างที่อยู้ตรงหน้าผมนอนนิ่งไป

“จองแดฮยอน ฉันไม่เล่นด้วยนะ”

……….  แดฮยอนนอนนิ่งเงียบ ทำให้หัวใจผมตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยทียเดียว แล้วผมก็วิ่งเข้าหา แล้วพยายามเขย่าตัวของเขา

“แดฮยอน แดฮยอน นายเป็นอะไรน่ะ แดฮยอน แดฮยอน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แดฮยอน แดฮยอน ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบนี่”  ผมไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้น้ำตาผมไหลเป็นทาง คงเป็นเพราะว่าผมจะกลัว กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรร้ายแรง ถ้าเขาตายล่ะ ผมก็ต้องโดนจับข้อหาผลักคนตกเตียงตาย ไม่นะ แล้วครอบครัวผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“แดฮยอนฟื้นซิ ฟื้นซิ ฉันจะยอมทำทุกอย่างขอเพียงแค่ให้นายฟื้นขึ้นมา” ตอนนี้ผมควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ผมกลัวมาก โอ้พระเจ้าขอช่วยให้เขาฟื้นทีเถอะ

“นี่นายเป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยเหรอยู ยองแจ”

ผมตกใจทันทีที่อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณจริงๆที่ทำให้เขาฟื้น

“แดฮยอน นายไม่เป็นอะไรนะ ฉันขอโทษที่ทำอย่างนั้นกับนาย”

“ฮ่าๆๆๆ นายนี่ตลกชะมัด ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ตกเตียงแค่นี้จะทำให้ฉันเป็นอะไรได้ ฮ่าๆๆ”  อึ้ง ไอ้บ้านี่มันแกล้งผม หมดกัน งั้นมันก็ได้ยินที่ผมพูดไปหมดเลยล่ะซิ  เชี่ยแล้วไง ไอบ้าจอง แดฮยอน

“สนุกมากนักเหรอที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่านายจะเป็นอะไรไป ถ้านายเกิดตายขึ้นมาฉันจะทำยังไง ไอ้บ้า” ตอนนี้ผมโกรธจอง แดฮยอนมาก โกรธจนแทบจะไม่อยากมองหน้า

“มันเป็นความผิดของนายเองที่แกล้งฉันก่อน” แดฮยอนพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาปาดน้ำตาบนหน้าผม 

“นายจะแกล้งฉันน่ะฉันไม่ว่า แต่อย่ามาเล่นกับความรู้สึกของฉันแบบนี้” ผมตวาดใส่แดฮยอนและปัดมือของเขาที่เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของผม เพราะผมกลัวกลัวว่าสิวจะขึ้น มือหมอนี่สะอาดรึเปล่าก็ไม่รู้ (เอิ่ม)

“ฉันจะไปนอนกับฮยอนอา ห้องนี้ฉันยกให้นาย” ว่าแล้วผมก็เดินออกไปจากห้อง ขณะที่ผมกำลังจะก้าวออกจากประตู

“อย่าลืมที่นายพูดด้วยล่ะ” “ฉันจะยอมทำทุกอย่างขอเพียงแค่ให้นายฟื้นขึ้นมา

เมื่อผมได้ยินดังนั้นผมก็รีบออกจากห้องแล้วปิดประตูอย่างแรง   ปัง!!!!!!!!!

 

>>จอง แดฮยอน<<

“สนุกมากนักเหรอที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น”

ฮึ นายไม่เคยรู้หรอกว่าฉันเคยถูกทำร้ายความรู้สึกมากขนาดไหน แค่นี้มันยังน้อยไป ยู ยองแจ สำหรับสิ่งที่พี่ชายนายทำร้ายฉัน

 

“จงออบ นั่นจอง แดฮยอนแฟนเก่านายไม่ใช่เหรอ ไม่ไปทักทายเขาหน่อยเหรอ”

“ไม่ดีกว่า ผมไม่อยากจะยุ่งกับเขาแล้วฮยอง”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปทักทายหน่ยดีกว่า”

 

“ไง จองแดฮยอนเพื่อนรัก ไม่ซิ อดีตเพื่อนรัก”

“มึงมีอะไร”

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก พอดีมาทานข้าวกับจงออบ แล้วเจอนายก็เลยมาทัก”

“งั้นเหรอ”

“งั้นฉันไปล่ะ พอดีมีเรื่องต้องไปทำอะไรกับจงออบอยู่น่ะ  บาย”

ผมพยายามเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่เพื่อไม่ให้ใครได้เห็นแม้ว่าตอนนี้สภาพจิตใจของผมจะย่ำแย่ก็ตาม  ผมจะไม่โกรธ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น

“ครอบครัวนายจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ยู ยองเจ ทำกับฉันไว้”  แดฮยอนกำหมัดแน่น ถ้าสังเกตุดีๆตอนนี้น้ำตาของเขากำลังไหลออกมา 















 





commentsกันหน่อยนะ จะได้รู้ว่าชอบ/ไม่ชอบ ^^













 
***ตอนที่2 เป็นยังไงกันบ้าง
       
 -อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #248 fairy zelo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:10
    ว้าว เป็นกำลังใจค่ะ สนุกค่ะ ว้าวๆๆ
    #248
    0
  2. #236 Nananthan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 23:43
    ของกินๆ ถถถถถ หมูเอ้ยยย
    #236
    0
  3. #220 chanmo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 19:39
    เฮ้ย~~~!! แม่งเลิกกันไวเกิ๊น เพราะอิแด้แน่ ชัว!
    #220
    0
  4. #202 sushiramen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 10:36
    อีแด้ อีขึ้แค้นนนน!!!!!!!
    (แต่ไม่เป็นไร หล่อให้อภัยค่ะ ><)
    #202
    0
  5. #193 แฟนพันแท้ yaoi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 11:23
    น่ารักมาก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #193
    0
  6. #189 Arachipoogun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2556 / 02:00
    ก็โอเคอยู่ แจร้องไห้บ่อยไปนะ เซ้นสทีฟมาก แจจำไม่ได้งั้นหรอ
    #189
    0
  7. #164 meto2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:51
    เอิ่ม...แจ้ -_-     
    #164
    0
  8. #121 cclacl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 02:21
    แด้อย่ามาลงที่คนอื่นดิว่ะ-___-
    #121
    0
  9. #58 mimikuo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 10:03
    อ่อ ยองเจ นึกว่ายองแจ
    ทำไมพี่ของแจทำแบบนี้เคอะ
    #58
    0
  10. #27 mpp_king (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 19:55
    รีบไปขอโทษแม่นะยองแจ แล้วคุณแด้จะแค้นอะไรนักหนา 
    #27
    0
  11. #18 babybest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 16:48
    แอบหมั่นใส้ยองแจนิดๆ รักสะอาดเกิ๊นนนน
    #18
    0