Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 25 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] specail7 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 พ.ค. 56


Forget or pretend to forget.[DaeJae]

Special 7  END Specail

 

 

>>ยู ยองแจ<<

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!!!” ทุกคนที่มารอต้อนรับผมพูดขึ้นขณะที่ผมลงจากรถหลังจากออกจากโรงพยาบาล

“มาเห็นต้องทำอย่างนี้เลยก็ได้ครับ”ผมพูดแบบเขินๆ

“ในที่สุดเราก็กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง”ออมม่าพูด

“ป่ะๆเข้าบ้านกัน วันนี้เราจะจัดปาร์ตี้เล็กๆฉลองให้ยองแจกัน”ยองเจฮยองพูด

“เย้!!!” ฮยอนอาตะโกนดีใจ

 

แดฮยอนพยุงตัวผมเดินเข้าบ้าน ช่วงนี้เขาอยู่ไม่ห่างผมเลย ตัวติดกันอย่างกับแฝดสยาม แต่ก็ดีแล้วล่ะ อิอิ

“ยองแจ……..”แดฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากเราเดินขึ้นมาถึงห้อง

“อะไรเล่า”ผมพูดแบบเขินๆเพราะตอนนี้แดฮยองจับมือผมอยู่

“ฉันรักนายนะ” รู้แล้วน่า คนบ้า>//<

“อื้ม”

“แค่นี้เหรอ”แดฮยอนทำหน้าหงอย

“จะเอาอะไรอีกล่ะ” ผมพูดพลางเสมองไปทางอื่น

“ขอกดหน่อยดิ ไม่ไหวแล้ว”

“คนบ้า มาขออะไรตอนนี้ ฉันไปช่วยข้างล่างดีกว่า” ขอไม่ถูกเวลาเลยนะแดฮยอน กลางวันแสกๆ นายไม่อายผีบ้านผีเรือนแต่ฉันอายนะ

“พูดเล่นแค่นี้ทำเป็นเดินหนี ป่ะๆ ไปข้างล่างกันเถอะคุณภรรยา” ว่าแล้วแดฮยอนก็เดินมาโอบเอวผม แถมยังเรียกผมว่าภรรยาอีก >//<

 

“ยองแจมาทางนี้หน่อยซิลูก”ออมม่าเรียกขณะที่ผมกำลังนั่งเสียบบาร์บีคิวอยู่

“ครับ  มีอะไรเหรอครับ”

“ทำไมลูกไม่ชานเพื่อนลูกมาล่ะ”

“เพื่อน?   ฮิมชานเหรอครับ”

“ใช่ ถือเป็นการเลี้ยงขอบคุณเขาด้วยที่คอยดูแลลูกมาตลอด” ออมม่ายิ้ม

“เดี๋ยวผมจะโทรไปชวนนะครับ  แต่ไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือเปล่า”

“จ่ะๆ”

 

“มีอะไรเหรอ”แดฮยอนถาม

“ออมม่าให้ชวนฮมชานมาฉลองด้วยอ่ะ”

“ก็ชวนซิ”

“นายไม่ว่าอะไรนะ” ผมถามเพราะกลัวเขาน้อยใจผมอีก

“ฉันจะไปว่าอะไรล่ะ”แดฮยอนยิ้ม

“อื้ม งั้นเดี๋ยวมานะ”

 

ผมเดินออกมาเพื่อโทรหาฮิมชาน

 

“ฮิมชาน  อยู่ไหน”

[ยองแจเหรอ ฉันอยู่บ้าน มีอะไรเหรอ]

“คือว่าที่บ้านของฉันมีปาร์ตี้เล็กๆอ่ะ ออมม่าเลยให้โทรมาชวนนาย นายว่างมั้ยอ่ะ ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ”

[ว่างซิ]

“ดีจังเลย งั้นเจอกันตอนเย็นนะ”

[อื้มๆ แล้วเจอกันนะ]

“บาย”

 

ตกเย็นงานปาร์ตี้เล็กๆแต่หรูก็เริ่มขึ้น ทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตายกเว้นพ่อของผมและพ่อของแดฮยอนที่ติดงานอยู่ที่ต่างประเทศ แต่เราก็สนุกกันได้เพราะจุนฮงกันฮยอนอาโชว์สเตปการเต้นอย่างไม่มีใครยอมใครส่วนผมก็ยืนรอฮิมชานอยู่หน้าบ้าน  ทำไมมาช้าจังนะหรือว่าจะเบี้ยวเหมือนทุกที

 

ปี๊ม   ปี๊ม !!

“รถใครไม่เคยเห็นมาก่อน” ผมพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นรถหรูจอดเทียบที่หน้าบ้าน หรือว่าออมม่าจะชวนใครหรือเปล่า

“ยองแจ รอนานมั้ย”ฮิมชานที่เดินจากรถมากล่าวทักผม

“รถใครอ่ะ ของนายเหรอ”ผมถามเพราะแปลกใจ

“เปล่าหรอกของ….”ฮิมชานชี้ไปชายคนนึงที่กำลังเปิดประตูรถออกมา

“สวัสดีครับ ผมบัง ยงนัมครับ”

“สวัสดีครับ”ผมยิ้มรับตามมารยาท ว่าแต่หน้าตาหมอนี่คุ้นๆแฮะเหมือเคยเจอที่ไหนมาก่อน  แต่ช่างเหอะประเด็นอยู่ที่สองคนนี้มาด้วยกันไดยังไง หรือว่า

“เฮ้ยไอ้ยงนัม  มาได้ไงวะ”แดฮยอนที่กำลังเดินมาพูดขึ้น

“ขับรถมาดิวะ”

“นี่รู้จักกันเหรอ”ผมมองหน้าสองคนสลับกัน

“นี่ยองนัมเพื่อนของฉันที่คณะ  ส่วนนี่ว่าที่ภรรยาของฉันในอนาคต”แดฮยอนแนะนำ พูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเลยเหรอเค้าเขินนะ ผมก้มหน้าเพราะเขิน

“แล้วเป็นไงมาไงถึงมาได้วะ”แดฮยอนถาม

“ก็มากับแฟนไง”ยงนัมพูดอย่างเขินๆ

“ไหนแฟนนาย”แดฮยอนชะเง้อมองหาแต่สายตาก็ต้องมาหยุดอยู่ที่ฮิมชาน

“ฮิมชานน่ะเหรอ”ผมกับแดฮยอนพูดพร้อมกัน แหมอะไรใจมันจะตรงกันขนาดนี้

ฮิมชานเอาแต่ก้มหน้าบิดตัวไปมา คงเขินมากล่ะซินะ

“จริงเหรอฮิมชาน”ผมถาม

“อื้ม”

“ยินดีด้วยนะ ต่อไปนายจะได้มีคนดูแล ”ผมยิ้มให้ทั้งสอง

“ไวไฟนะมึง ฮ่าๆ”แดฮยอนหันไปแซวยงนัม แล้วยิ้มให้ฮิมชาน

“ป่ะๆเข้าไปข้างในกัน ปาร์ตี้กำลังสนุกอยู่เลย”ผมพูด แล้วเดินนำไปที่งาน

 

 

ทุกคนให้การต้อนรับเพื่อนของผมเป็นอย่างดี จนทุกคนสนิทสนมกันไปหมด งานวันนี้สนุกมากเลยล่ะ

“เอาล่ะครับและแล้วเราก็มาถึงไฮไลท์ของงาน ของเชิญยองแจขึ้นมาร้องเพลงด้วยครับ”ยองเจฮยองที่ครองไมค์อยู่ผายมือมาทางผม

“ไม่เอาฮยอง อายเค้า”ผมกระซิบบอก

“ถ้าอายก็ชวนแดฮยอนมาร้องด้วยกันซิ”ยองเจฮยองหันไปทางแดฮยอน

“เอาสิครับ ผมกำลังอยากร้องอยู่พอดี”แดฮยอนพูดแล้วดึงตัวผมไปทันที

 

เสียงเพลงเรื่อมบรรเลงขึ้น ผมส่งสายตาจิกไปยังยองเจฮยองทันทีเพลงสนุกๆมีไม่เปิดมาเปิดเพลงรักอย่างเพลง One Year Later ของ JessicaกับOnew   ผมก็เขินเป็นนะยิ่งร้องกับแดฮยอนด้วย

+!@#$%^&*()__(&^%

$%^(())^@#$%^&*()

@#$%^&*()__)(*&^%@#$%^&*()_..................................

เกือบตายกว่าจะร้องจบ 

“ร้องกับฉันมันไม่สนุกเหรอ”  สนุกบ้าอะไรเขินจะตายอยู่แล้วเนี่ย

“เปล่า  ไปนั่งกันเหอะ”

“ปรปมือให้ทั้งสองคนหน่อย  หวานกันปานจะกลืนกินเลยเนาะ”

ยังจะมาแซวอีกเฮ้อ

 

 

>>ชเว จุนฮง<<

งานปาร์ตี้วันนี้สนุกมากเลยล่ะ แต่เพราะมันสนุกผมเลยไม่มีโอกาสได้ถามยองเจฮยองไปตรงๆเกี่ยวกับเรื่องคนที่ชื่อ………..จงออบ

 

หลังจากงานเลิกทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ วันนี้ผมค้างที่นี่เลยไม่มีปัญหาอะไร

 

ผมออกมานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ที่ชิงช้าหน้าบ้าน ทำไมผมต้องคิดมาเกี่ยวกับคนๆนี้ด้วยเนี่ย ผมไม่รู้จักเขาสักหน่อย ผมนั่งขมดคิ้ว

 

“อยู่นี่เอง”

“ยองเจฮยอง”ผมพูด

“มานั่งทำอะไรที่นี่ล่ะ ดึกแล้วนะ”ยองเจฮยองถาม

“ฮยองครับ….”ผมสูดหายใจลึกๆ เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าจะต้องถามให้รู้เรื่องจนได้

“อะไรเหรอ”

“จงออบเป็นใครครับ” ผมถามไปแล้วซินะ

“นายรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง”

“เขาเป็นใครครับ”

“ช่างเหอะ เข้าบ้านได้แล้ว” ฮยองพยายามเลี่ยง เขาต้องเป็นคนที่ฮยองให้ความสำคัญมากแน่เลย

“เพราะเขาใช่มั้ยครับฮยอง” ผมนั่งก้มหน้าน้ำตาคลอ

“หือ?”

“เพราะเขาใช่มั้ยที่ทำให้ฮยองไม่ยอมรับหมั้นจากผม ฮยองกับคนๆนั้น……….ฮึก” ร้องไห้ ผมร้องไห้เหรอ บ้าจริง

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ”

“แล้วมันเป็นยังไงล่ะ”ผมพูด

……………….”      “ผมน่ะ…………..เกลียดคนอย่างฮยองที่สุดเลย” ว่าแล้วผมก็วิ่งเข้าบ้านไปทันที

“ย่าห์  จุนฮง  เดี๋ยวก่อน ย่าห์!

 

ผมวิ่งไปบนห้อง ผมเป็นบ้าอะไรเนี่ย ทำไมถึงแสดงกิริยาแบบนั้นออกมา ผมมันบ้าไปแล้วจริงๆ ผมได้แต่นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ข้างเตียง

ก็อกๆๆ

“จุนฮงฮยองเข้าไปได้มั้ย” เสียงของยองแจฮยองดังขึ้น

…………

แกร๊ก!

“เป็นอะไรไปเหรอ เห็นรีบวิ่งเข้ามาในห้อง”

“ฮยองครับฮึก”ผมกระโจนเข้ากอดยองแจฮยองทันที

“เป็นอะไรเล่ะให้ฮยองฟังได้มั้ย”

“อืม…..ฮึก”

“หยุดร้องให้ก่อนซิ ไม่น่ารักเลยนะ”ยองแจฮยองหยิกแก้มผม

@#$%^&*()_(*&^%$#@!@#$%^&*())(*&^%$#@@#$%^&*()_)(*&^%$#@#$%^&*

ผมเล่าสิ่งที่เกิดให้ยองแจฮยองฟัง  ผมมันบ้าอยู่ๆก็คิดเองเออเอง

“จุนฮง ฮยองจะบอกอะไรให้นะ จงออบน่ะเขาเป็นอดีตคนรักเก่าของยองเจฮยอง” จริงๆด้วย คนๆนั้นเขาสำคัญกับยองเจฮยองจริงๆด้วย ฮยองเจฮยองคงลืมเขาไม่ได้ซินะ

“แต่ว่า…..จงออบน่ะเขาตายไปแล้ว”  O.O ตายแล้ว

“ที่ยองเจฮยองเขาไม่พูดถึงน่ะ เพราะเขาอยากจะลืมให้ได้เพื่อนายไงละจุนฮง”

……………….”   “ยองเจฮยองเขารักนายมากเลยนะ”

“ครับฮยองผมจะไปขอโทษยองเจฮยองเขา”    “อื้ม ดีแล้วล่ะ สู้ๆนะ” ยองแจชูนิ้มก่อนที่ผมจะลุกออกไปจากห้องเพื่อไปหายองเจฮยอง

 

 

“ฮยองครับ”ผมเรียกยองเจฮยองที่นั่งเงียบอยู่ที่ชิงช้า

…..

“ผมขอโทษที่พูดไม่ดีกับฮยอง  ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะ”

ยองเจฮยองไม่พูดอะไรแต่ลุกขึ้นแล้วดึงตัวผมเข้าไปกอดอย่างแน่น

“ฮยองก็ขอโทษที่ไม่ได้บอกนาย”

“ครับฮยอง ผมรักฮยองนะครับ”   “ฮยองก็รักนายนะจุนฮง”  เรากอดกันท่ามกลางแสงจันทร์ที่กำลังส่องสว่างอยู่กลางท้องฟ้า     ผมมีความสุขจังเลยครับฮยอง

“ที่ฮยองยังไม่รับหมั้นจากนายก็เพราะว่าฮยองจะเป็นคนขอนายหมั้นเองไงจุนฮง”ว่าแล้วยองเจฮยองก็ควักกล่องเล็กๆจากกระเป๋ากางเกงออกมา

มันคือแหวนสลักชื่อผมกับฮยองไว้ ฮยองสวมให้ผมอย่างอ่อนโยน

“สัญญษได้มั้ยว่าจะอยู่กับฮยองตลอดไป”

“ครับผมสัญญา เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

 

 

 

>>ยู ยองแจ<<

“คุณจอง แดฮยอนคุณจะรับคุณยู ยองแจ เป็นภรรยาหรือไม่”

“รับครับ”

“คุณยู ยองแจคุณจะรับคุณจอง แดฮยอน เป็นสามีหรือไม่”

“รับครับ”

“งั้นเชิญทั้งคู่สวมแหวนให้กันได้”

“ต่อจากนี้ไปทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยากันโดยสมบรูณ์ของเชิญทั้งสองจูบสาบานต่อหน้าผู้เป็นเจ้า”

 

ติ๊ด!!

“เฮ้ย!! ปิดทำไม”ผมเหวี่ยงใส่แดฮยอน

“ก็ดูวิดีโอวนซ้ำไปมาอยู่นั่นแหล่ะ”

“ก็มันเหมือนกับความฝันนี่ อยู่ๆจากคนที่ไม่รู้จักกันมาเจอกันแล้วก็ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆกว่าจะได้รักกันแล้วก็….แต่งงานกันอย่างนี้อ่ะ”

 

“ไม่เอาผมให้ผมเป็นเมะนะ”    “ไม่ได้ฮยองต้องเมะซิ นายแหล่ะต้องเคะ”    “เคะมันไม่ใช่สไตล์ผมอ่ะฮยองผมจะเคะ” “ไม่ได้นี่เถียงฮยองเหรอ”

“ย่าห์สองคนนั้นน่ะ เถียงอะไรกับอยู่นั่นแหล่ะ”ผมตะโกนใส่ยองเจฮยองและจุนฮง

“ก็ยองเจฮยองนั่นแหล่ะไม่ยอมเป็นเคะ” จุนฮงฟ้อง

“ก็ฉันจะเมะไง ส่วนนายก็เป็นเคะไป”

“ไม่เอา  ผมไม่ยอมฮยองเป็นแฝดยองแจฮยองก็เคะไปซิจะได้เหมือนๆกัน” อ้าวนี้ พาดพิงซะนี่

“หยุด! ฉันคิดวิธีได้แล้ว”แดฮยอนเสนอ

“อะไรๆ บอกมา”ยองเจฮยองพูด

“ก็ในเมื่อไม่รู้ว่าใครจะเป็นเคะเป็นเมะก็ผลัดเปลี่ยนกันเป็นซิ จะได้รู้ว่าชอบอย่างไหน”  ไอ้แด้แก้ปัญหาได้ดีเนาะ ชำนาญเลยนะ

“เออ จริงด้วย  ฮยองครับไปกัน”

“ไปไหน”ยองเจฮยองถาม

“ไปเป็นเคะเป็นเมะกันไง แฮะๆ” ว่าแล้วจุนฮงก็จูงมือยองเจฮยองขึ้นไปบนห้องทันที

งานเหลือเกินนะฮยองของฉัน………..

 

“เฮ้ย!!”ผมถึงกับอุทานออกมาเพราะไอ้แด้น่ะซิ  จ้องผมตาแป๋วเชียวต้องการอะไรอีกล่ะ

“ยองแจ………จ๋า”

“อะไร”

“ไปเป็นเคะให้เค้าหน่อยดิ”

“ไอ้บ้า>///<ไม่เอา”

 

ถึงปากผมจะพูดว่าไม่แต่ตอนนี้ร่างกายผมมันไม่ทำตามที่ปากบอก แดฮยอนเลยได้ใจจูงผมขึ้นไปบนห้องทันที

 

ผมขอตัวไปเคะ เอ้ย!  ขอตัวไปทำธุระก่อนนะครับ  บ๊ายบาย จุ๊ปๆ










จบแล้วววววว  TT  นึกๆไปก็ใจหาย
ขอบคุณที่ติดตามาตลอดนะครับ
แล้วอย่าลืมติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะครับ^_____^
เม้นกันเยอะๆล่ะ   บ๊ายบาย












นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #231 Yoonamild (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 18:44
    5555 มีครบทุกอารมณ์เลยเรื่องนี้
    แด้ทำร้ายแจตั้งหลายรอบแต่แจก็ให้อภัยตลอด น่ารักจังคู่นี้ 555
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ อ่านไปลุ้นไป มีแอบหน่วงน้อยๆ55
    #231
    0
  2. #216 สวัสดี (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 09:56
    น่ารักกก
    #216
    0
  3. #190 hyukjie-naegeoya.uriBAP* (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 01:25
    Happy Ending~~ ฟินนนน
    #190
    0
  4. #185 babymind (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 00:06
    อิแด้หื่นอ่า ขอกดหน่อยดิ ไม่อายฟ้าอายดินเลย -///////////////-

    มาดามเขินจนตัวบิด(?) นี่รักกันเป็นห่วงโซ่เลย รู้จักกันเป็นทอดๆ (พูดเองงงเอง - -)

    โล่กับเจ แอบดราม่านิสสนึง แต่พอเข้าใจก็หวานฉ่ำ

    ในที่สุด....แดแจก็แต่งงานแล้ววววว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >0<

    โล่กับเจ เมะ เคะ อิแด้แนะนำแปปเดียว ไปพิสูจน์เมะเคะแล้ว (หือ?)

    ตอนจบนี่.....

    ยองแจจ๋า ไปเป็นเคะให่เค้าหน่อยน้า อ๊ากกกกกกกกกกก แค่นี้ก็ฟินแล้ว >
    #185
    0
  5. #183 meto2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 14:50
    ฟินจัง......
    เคะๆเมะๆ ><
    #183
    0
  6. #181 ChillELFopor (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 21:29
    อร๊ายยยย > <
    #181
    0
  7. #180 mimikuo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 01:46
    อ๊าาาายยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ฟินนัมชานมาก พวี้ดดดดดดดด รอคอยมานาน
    โล่เจ เจโล่ ผลัดกันรับผลัดกันรุกก็งงๆมานานว่าใครเป็นเคะเป็นเมะ 55
    แด้แจก็สวีทเกินหน้าเกินตาชาวบ้านน่ารักไปนะกิ้ววว
    ปล.เค้ากลัวแบนเนอร์ ghost roommate อ่ะค่ะไรเตอร์ แจเขียวเชียว TT^TT
    #180
    0