Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 23 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] specail5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 เม.ย. 56



Forget or pretend to forget.[DaeJae]

Special 5

 

>>จอง แดฮยอน<<

ฉันมันเป็นคนไร้หัวใจ เป็นคนไร้เหตุผล และก็เป็นคนที่รักนายมากยังไงล่ะยูยองแจ…….

 

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่โดยปราศจากคนที่ทุกวันตอนตื่นต้องมีเขานอนอยู่ข้างกายของผมเสมอ

 

หลังจากยองแจวิ่งออกจากบ้านไป ผมก็ออกตามหาเขาทุกที่ แต่ก็ไร้วี่แวว จนกระทั่งได้รับโทรศัพท์จากจุนฮง บอกว่ายองแจอยู่กับเขา ทำให้ผมทั้งดีใจและโล่งใจขึ้นเพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป

 

เรื่องเมื่อคืนนี้ผมรู้ว่าผมทำเกินไป…..ยองแจเขาคงเกลียดผมเข้าซะแล้ว

 

 

“ยองแจล่ะ”ยองเจถามเมื่อเห็นผมกำลังเดินลงบันไดมา

“ยองแจหนีออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”ผมพูดเสียงเรียบ

“ห้ะ!!  เพราะนายสินะนายนี่มัน!!”ยองเจสบถใส่ผม

“ไม่ต้องห่วงหรอกยองแจอยู่กับจุนฮง ฉันกำลังจะไปรับกลับ”

“แล้วเป็นเพราะอะไรยองแจถึงหนีออกไป”ยองเจเบ้ปากถาม

“เพราะฉันอารมณ์ร้อนเอง”ผมก้มหน้าพูด

“นายรู้อะไรมั้ยช่วงหลังๆนี้ฉันเห็นยองแจแอบไปร้องให้ในสวนบ่อยๆ” ผมอึ้งในสิ่งที่ยองเจพูด  

“ฉันทนเห็นน้องชายของฉันร้องไห้ไม่ได้ ฉันเลยตัดสินใจคุยกับเขาให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ยองแจรักนายมาก เขาบอกว่าจะไปคุยกับนายตรงๆแต่นายก็ดันฮึ่ย!” ยองเจทำหน้าไม่สบอารมณ์

“ฉันขอโทษ”

“เก็บคำขอโทษของนายไปบอกยองแจเองเหอะ”ยองเจพูดจบก็เดินออกบ้านไปอย่างหัวเสีย

 

 

กริ๊ง!  กริ๊ง!

ยองแจฉันมารับนายแล้วนะ

“อ้าวแดฮยอนฮยอง”จุนฮงยื่นหน้าออกมาจากประตูห้อง

“ยองแจล่ะ”ผมถามทันที

“เออคือว่า….

“อะไรล่ะ   หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับยองแจ”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกครับ  คือว่า..ยองแจฮยองออกไปมหาวิทยาลัยแล้ว  กับคนที่ชื่ออะไร ชานๆ นี่แหล่ะครับ”จุนฮงทำหน้าครุ่นคิด

“ฮิมชาน”

“ใช่ๆ ฮิมชาน”

ผมไม่พูดอะไรแล้วเดินหันหลังไปทันที โดยนปล่อยให้จุนฮงทำหน้าเอ๋ออยู่อย่างนั้น

 

 

เอี๊ยด!!!!

ผมขับรถด้วยความเร็วจนมาถึงมหาวิทยาลัยและตรงไปหายองแจที่ห้องเรียนทันที

 

“เห็นยองแจมั้ยครับ”ผมถามนักศึกษาที่อยู่แถวๆนั้น

“อ้อ ยองแจอยู่นั่นไง”นักศึกษาคนนั้นชี้ไปตรงมุมห้อง

“ขอบคุณครับ”ผมโคงตัวแล้วตรงไปที่ยองแจ

 

“ยองแจ!!” ผมเรียกยองแจที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

“แดฮยอน นายมาได้ไง”ยองแจทำหน้าเหวอเมื่อเห็นผม

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”ผมยื่นมือไปจับแขนยองแจไว้

“เราจะคุยอะไรกันอีกล่ะ ในเมื่อนาย….”ยองแจพูดด้วยเสียงเบา และตอนนี้เหมือนเขากำลังร้องไห้อยู่

 

“ปล่อยยองแจเดี๋ยวนี้นะ!!”เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมปัดมือของผมที่จับแขนยองแจอยู่ออก

“นายน่ะเหรอฮิมชาน  อย่ามายุ่งเลยดีกว่า”

“ยองแจเป็นเพื่อนของฉัน จะไม่ให้ฉันยุ่งได้ไง”

“เป็นแค่เพื่อนอย่ามาทำอวดหน่อยเลย”

“ถึงจะเป็นแค่เพื่อน แต่ฉันก็เข้าใจความรู้สึกของยองแจได้ดีกว่านาย ยองแจเขายิ้ม หัวเราะ และมีความสุขเวลาอยู่กับฉัน ผิดกับนายที่เอาแต่สร้างความทุกข์ใจให้ยองแจตลอด ฉันทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นยองแจร้องไห้ให้กับคนอย่างนาย”  หมอนั่นพูดโดยไม่สนใจคนทั้งห้องที่กำลังจ้องอยู่

“แล้วไง  ยองแจเขารักฉัน” ผมพูดเสียงเรียบ

“รักได้ก็เลิกได้  ปล่อยยองแจไปเหอะอย่าให้เขาต้องทุกข์ใจอย่างนี่เลย”

“ปล่อยเหรอ ฮึ”

 

 

>>ยู ยองแจ<<

 

ผั้วะ!!!

แดฮยอนชกเข้าหน้าฮิมชานอย่างจังเลย   ทำไมเขาทำแบบนี้ มันเกินไปแล้วนะ

“จำไว้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยยองแจให้กับใครหน้าไหนเด็ดขาด”แดฮยอนชี้หน้าฮิมชาน

“ยองแจไปกับฉัน!!” แดฮยอนกระชากแขนผมไปทันที

“แก!!!

 

ผั้วะ!!!

ฮิมชานเป็นฝ่ายชกแดฮยอนบ้าง   ตอนี้ทั้งคู่สู้กันอย่างบ้าระห่ำ  เรื่องทั้งหมดนี่เป็นเพราะผม ผมควรทำยังไงดี

“หยุดนะ พอได้แล้ว  หยุดซิ” ผมร้องบอก แต่ไม่มีวี่แววว่าสองคนนั้นจะหยุดเลย

ทั้งสองยังสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผมจึงตัดสินใจตะโกนออกไป

“หยุด!! เลิกบ้าได้แล้ว!!”ผมตะโกนด้วยเสียงที่ดังพอสมควร ทำให้สองคนนั้นถึงกับหยุดแล้วหันมามองที่ผม

“ฉันเกลียดพวกนายที่สุดเลย ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ทั้งสองคนเลย!!”ผมตะโกนใส่ทั้งสองแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที

“ยองแจ!!”  “ยองแจ!” 

ถึงแม้จะได้ยินเสียงเรียกตามมา ผมทำเป็นไม่สนใจมัน  ตอนนี้ผมไม่อยากพบไม่อยากเจอใครทั้งนั้น

 

ผมวิ่งออกมาจนมาถึงหน้าคณะของผมโดยไม่สนใจใคร ผมควรหนีปัญหาเหล่านี้หรือควรเผชิญกับมันดีล่ะ

ผมได้แต่ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นโดยลืมไปว่าตรงนี้มันเป็นถนนทางโค้ง

 

ยองแจ!!!!!!!!!!   ระวัง!!!!!!!

 

เสียงตะโกนของแดฮยอนและฮิมชานดังขึ้น   ทำให้ผมหลุดจากภวังค์แต่มันก็สายไปแล้วล่ะ ตอนนี้รถบรรทุกกำลังแล่นมาด้วยความเร็วถึงจะหลบไปก็คงไม่พ้น แม้ว่ารถจะเบรกก็คงไม่ได้เพราะมันเป็นทางโค้ง ถึงเวลาของผมแล้วล่ะซินะ

ผมหลับตาปี๋ และคิดในใจว่าถ้าไม่มีผมอะไรๆมันคงจะดีกว่านี้

 

โครม!!!!!

ยองแจ!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ร่างกายของผมกระเด็นไปหลายตลบ ตอนนี้ร่างผมไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ความเจ็บปวดเริ่มออกอาการ เนื้อตัวที่ชุ่มไปด้วยเลือดและบาดแผลที่สาหัสเกินกว่าจะเยียวยา  

จากนี้ไปอะไรๆมันคงจะดีขึ้น    ลาก่อนครับ……..

 

 

 

>>ยู ยองเจ<<

 

“จุนฮง ๆ”ผมสะกิดเรียกจุนฮงที่นั่งเหม่ออยู่ระหว่างไปส่งเขาไปโรงเรียน

“ค..ครับฮยอง”

“เหม่ออะไรของนาย”

“ผมคิดอะไรนิดหน่อยครับ”จุนฮงเกาหัว

“คิดถึงคนอื่นเหรอ ฮยองไม่ยอมนะ”ผมทำหน้าน้อยใจ

“แหม  ฮยองก็”จุนฮงยิ้ม  น่ากินชะมัด

“เออ….ฮยองครับ”จุนฮงพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

“อะไรจ้ะ”ผมพูดเสียงหวาน

“จ..จงออบคือใครครับ” ผมถึงกับช็อค จุนฮงรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง

“เอ่อ…….” ผมควรจะบอกเขาดีมั้ย

 

ติ๊ดๆ  ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น

“ฮัลโหล ยองเจพูดครับ”

“ห้ะ!! มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ”

ผมกดวางทันทีแล้วเร่งความเร็วรถ

“มีอะไรเหรอครับฮยอง”จุนฮงถาม

“ยองแจโดนรถชน!

“ห้ะ!! แล้วยองแจฮยองเป็นอะไรมากรึเปล่า”

“ไม่รู้เหมือนกัน  ฮยองจะไปส่งนายก่อนแล้วจะไปที่โรงพยาบาล”

“ผมไปด้วย  ฮยองรีบไม่ใช่เหรอขืนไปส่งผมกว่าจะวนกลับมาก็เสียเวลากันพอดี”จุนฮงบอก

“แต่ว่า….

“นะครับฮยอง”จุนฮงจ้องหน้าผมแถมยังเอามือมาจับมือของผมไว้อีก

“อื้มๆ”












สเปเชียล5     แจ้โดนรถชน!!  จะตายมั๊ยอ่ะ?  (ไม่บอก )  
                     
ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดนะคับ
ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วย
พิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยเน้อ

เม้ยกันเยอะๆนะ  บ๊ายบาย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #177 mimikuo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 00:47
    เห้ยยยยย ไม่นะ
    แจจ๋าอย่าเป็นไรไป
    #177
    0
  2. #175 meto2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 00:15
    แจ้อย่าเป็นอะไรเลยนะ  ToT

    #175
    0
  3. #174 PMPM_BABY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 20:40
    แจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮอออ //มันเวอร์
    #174
    0
  4. #173 ฟ้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 17:40
    ฮืออออออยิ่งอ่านยิ่งสงสารแจT^Tแด้เป็นไรอ่ะ?มาอัพต่อไวๆนะไรท์^^
    #173
    0