Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 17 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 เม.ย. 56


Forget or pretend to forget.[DaeJae] 16

 

 

>>ยู ยองแจ<<

หลังจากเรื่องราวอันแสนโหดร้ายผ่านพ้นไป การดำเนินชีวิตก็ดำเนินไปอย่างสงบสุข  

ยองเจฮยองกับจุนฮงก็ไปกันได้ด้วยดี หวานกันปานจะกลืนกิน ผมน่ะหมันไส้

ส่วนฮยอนอาตั้งแต่เธฮได้รับตำแหน่งประธานนักเรียนของปีการศึกษาหน้า เธอดูมีอาร่าขึ้นมากจนมีหนุ่มๆมาติดพันกันเยอะแยะแต่เธอก็ไม่สนใจใครสักคน

ออมม่าของผมรู้สึกจะแฮปปี้ที่สุด คอยสนับสนุนพวกลูกๆในเรื่องต่างๆ แต่เหมือนจะเน้นเรื่องความรักมากไปหน่อย

แล้วผมกับแดฮยอนน่ะเหรอ   ตอนนี้เราสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ ซึ่งผมเรียนคณะบริหารการจักการระหว่างประเทศ  เพราะผมต้องเรียนเพื่อบริหารกิจการของครอบครัว  ส่วนแดฮยอนเค้าเรียนวิศวกรรมศาสตร์สาขาปิโตรเลียมเคมี เพราะแดฮยอนเขาฝันว่าอยากเรียนมาตั้งแต่เด็ก

 

“เฮ้อ”  ผมถอนหายใจ

“เป็นอะไรไปล่ะ”แดฮยอนถาม

“อีกไม่นานเราก็ไม่ค่อยได้เจอแล้วล่ะซิ”

“นึกว่าเรื่องอะไร  ต้องได้เจอซิเพราะฉันจะไปรับไปส่งนายที่คณะทุกวันเลย” แดฮยอนเดินเข้ามาดึงแก้มผม

“จริงๆนะ” ผมทำหน้าบ๊องแบ๊วใส่แดฮยอน

“จริงซิ”

อ้ะ!

ผมโผเข้ากอดแดฮยอน  แดฮยอนก็กอดผมตอบ

“แฮะๆ  อ่อยเค้าแบบนี้ ถ้าค้าอดใจไม่ไหวเดี๋ยวเก็ปล้ำซะหรอก ฮ่าๆ” แดฮยอนกระซิบข้างหูผม

“ไอ้บ้า ฉันไม่กลัวนายหรอก” ผมดันตัวแดฮยอนล้มลงไปบนเตียง แต่ทว่าผมเองก็ล้มลงไปด้วย ตอนนี้ผมกำลังนอนทับแดฮยอนอยู่

“ที่แท้ก็อยากโดนปล้ำก็ไม่บอก ฮึๆ” แดฮยอนผลิกตัว ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นผมถูกแดฮยอนคร่อมอยู่

แดฮยอนก้มหน้าลงมา แล้ว>////< ใช้ริมฝีปากจูบลงบนริมฝีปากของผม ก่อนจะถอนออกแบบนิ่มนวล

“นายรักฉันมั้ยแดฮยอน”

“รักซิรักมากด้วย จุ๊ปๆ” แดฮยอนส่งจูมมาให้ผม

“ฉันก็รักนายนะ”

“เป็นของฉันเหอะนะ”

…..

แดฮยองโน้มใบห้าเข้ามาใกล้หวังจะไซร้ซอกคอของผม

 

ก๊อก ๆ ๆ !! แกร๊ก!

“ทำอะไรกันน่ะ”  ผมกันแดฮยอนหันไปพร้อมกัน

“ยองเจฮยอง!” ผมกับแดฮยอนตกใจ และอายด้วย

“อะไร ตกใจอะไรกัน ฉันรู้หรอกน่า” ยองเจฮยองทำหน้ามีเลสนัย

“เอ่อ….

“ฉันให้ยืมหนังเอามั้ย เอาไปดูกระตุ้นอารมณ์ ฮ่าๆๆๆ” ฮยองหัวเราะลั่น

“ไอ้ฮยองบ้า”

“ฮ่าๆ ออมม่าให้มาตามไปทานข้าว เร็วๆด้วย ฉันหิว” ฮยองสบถใส่แล้วเดินจากไป

ฮยองบ้า มาว่าให้ผมดีนักทีตัวเองจูบกับจุนฮงกลางสวนล่ะ ยังไม่เห็นว่าสักคำ ฮึ คิดว่าผมไม่รู้เหรอ เหอะๆ

“น่าสนนะ” อยู่ๆแดฮยอนก็พูดขึ้นมา

“น่าสนอะไรของนาย”

“ก็หนังที่ยองเจว่าไง แฮะๆ”

“ไอ้แด้บ้า นี่แน่ะ นี่แน่ะ” ผมใช้หมอนฟาดแดฮยอน

“โอ๊ย ฉันเจ็บนะ  ไม่หยุดใช่มั้ย นี่ ๆ” ว่าแล้วแดฮยอนก็หยิบหมอนมาฟาดผม

ตอนนี้ศึกฟาดหมอนก็เริ่มขึ้น

“ลงไปกินข้าวกันเหอะ” ผมชวนแดฮยอนสงบศึกโดยการชวนไปกินข้าว

“หิวล่ะซิไอ้หมูน้อย”

“เออ” แล้วผมก็เดินออกจากห้องไป ส่วนแดฮยอนก็เดินตามมากอดคอผม

เฮ้อ ถึงจะมีทะเลาะกันบ้าง อะไรกันบ้าง แต่แดฮยอนเขาก็ไม่เคยที้งผมไปไหน คอยดูแลผมมาตลอด

อ้อ ตอนนี้ผมกับแดฮยอนย้ายมานอนห้องเดียวกันแล้ว เตียงเดียวกันด้วย แต่มีหมอนข้างคั่นกลางเอาไว้ อย่าคิดลึกล่ะ ผมกับแดฮยอนเราไม่เคยมีอะไรกันจริงๆ  จริงๆนะ

 

 

 

 

>>จอง แดฮยอน<<

ในตอนนี้ผมมีความสุขมาก เพราะผมมีคนรักที่ผมไม่อาจจะเสียเขาไปได้คอยอยู่ข้างกายผม

 

ผมกอดคอยองแจเดินลงบันไดมาข้างล่างเพื่อไปทานข้าว แต่ยองแจจะสะบัดมือผมออกตลอด ที่สะบัดออกไม่ใช่เพราะไม่ชอบหรอกแต่เป็นเพราะยองแจเขินต่างหาก เพราะผมสังเกตใบหน้าที่แดงระเรื่อของเขาได้

 

“อ้าวมากันแล้ว ปล่อยให้เรารอตั้งนาน” คุณน้าพูด

“ขอโทษครับ” ผมพูดขึ้นแล้วลากตัวยองแจไปนั่งที่

“งั้นก็ทานกันได้เลย”

.

.

“อื้อ แล้วทางมหาลัยเป็นไงบ้าง มีอะไรติดขัดกันหรือเปล่า” คุณน้าถาม

“ของผมไม่มีอะไรหรอกครับ รอแค่ยืนยันเป็นนิสิตใหม่เท่านั้นเอง” ยองเจเอ่ย 

“แล้วลูกกับแดฮยอนล่ะ” คุณน้าหันมาถามผมกับยองแจ

“ไม่มีปัญหาครับออมม่า อย่าห่วงเลย” ยองแจตอบ

“ดีแล้วล่ะ”

“ฮยอนอาไม่มาทานข้าวเหรอครับ” ผมถาม

“รายนั้นน่ะเหรอ เห็นเหมือนจะยุ่งๆอยู่โรงเรียน ยังไม่กลับมาเลย เป็นถึงว่าที่ประธานนักเรียนของปีการศึกษาหน้าก็ต้องยุ่งแบนี้แหล่ะ” ยองเจตอบ

 

กริ๊ง!! กริ๊ง!!

“คุณผู้หญิงคะ คุณท่านโทรมาค่ะ” แม่บ้านคนหนึ่งยืนโทรศัพท์ให้คุณน้า

 

“ว่าไงคะคุณ”

“จะกลับมาเกาหลีแล้วเหรอคะ”

“จริงเหรอคะ”

“ฉันจะรอนะคะ”

“รักเหมือนกันค่ะ”

“แล้วเจอกันค่ะ”

 

“พ่อโทรมาเหรอครับออมม่า” ยองแจถาม

“จ่ะ  พ่อเค้าจะกลับมาเกาหลีแล้วจ่ะ”

“จริงเหรอครับ” ยองเจทำหน้าตาดีใจ

“เมื่อไหร่ครับ” ยองแจถามด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี

“พรุ่งนี้จ่ะ”

“ฮ้ะ!!ทำไมกลับมากระทันหันแบบนี้ล่ะครับ” ยองแจเริ่มสีหน้าไม่ดี

“ไม่รู้เหมือนกันจ่ะ อ้ะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมชุดไปรับพ่อขอลูกที่สนามบินวันพรุ่งนี้ดีกว่า” คุณน้าพูดเสร็จก็เดินจากไป

 

ยองแจก็เดินคอตกกลับห้องไป  ผมจึงลุกตามเขาไป

“นายเป็นอะไรไป ไม่ดีใจเหรอที่พ่อของนายจะกลับมา” ผมถามยองแจ

“แดฮยอน………ฮือๆ” ยองแจวิ่งเข้ามากอดผมแล้วร้องไห้ฟูมฟาย

“นายร้องให้ทำไม เกิดอะไรขึ้น” ผมพยายามปลอบเขา

“ฉันกลัว….กลัวว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกต่อไป ฮึกๆ” ยองแจสะอื้น

“นายพูดอะไรของนาย ฉันงงไปหมดแล้ว”

“พ่อของฉันน่ะซิ เขาไม่ชอบพวกที่มีรสนิยมแบบเรา ที่ยองเจฮยองถูกส่งตัวให้ไปเรียนออสเตรเลียก็เพราะเมื่อก่อนฮยองคบกับผู้ชายคนหนึ่งแต่พ่อดันรู้ จึงถูกส่งตัวไป แต่ต่อมาพ่อก็มารู้อีกว่ายองเจคบกับผู้ชายที่เรียนด้วยกันที่โรงเรียนเดียวกันทในออสเตรเลีย เพราะออมม่าช่วยพูดพ่อจึงยอม แล้วพ่อก็เลยมาบอกกับฉันว่าเหลือฉันเท่านั้นที่จะสามารถสืบสกุลยูได้ อึกๆ”

………..

“ฉันควรทำยังไงดีแดฮยอน ” ผมกอดยองแจแน่นอยากกับว่าเราจะไม่ได้กอดกันอีกต่อไปแล้ว

“หยุดร้องไห้ได้แล้ว เอาอย่างงี้นะ พอพ่อนายมาถึงเราก็ทำเป็นแค่เพื่อนกัน พอพ่อของนายกลับไปแล้วเราก็กลับมาเหมือนเดิม”

“แต่ฉันคงทนไม่ได้ที่ต้องฝืนทำอะไรแบบนั้นนะ” ยองแจโต้

“ฉันก็ลำบากใจเหมือนกันแต่เราไม่มีทางเลือกนะยองแจอา”

“อื้ม”

“เราจะต้องผ่านมันไปด้วยกันนะยองแจอา” ผมโน้มใบหน้ามาแล้วจูบลงบนหน้าผากยองแจอย่างแผ่วเบา

 

 

 

 

>>ยู ยองแจ<<

“โอป้า!!!!!!!!!! อาปากลับมาแล้ว!!!!!!!”  ฮยอนอาแหกปากลั่น เธอทำท่าทางดีใจมาก ผิดกับผมที่ไม่ค่อยจะโอเคสักเท่าไหร่

“ร้องซะลั่นบ้านเลยนะฮยอนอา” ยองเจฮยองพูด

“ก็หนูดีใจไงคะ ไม่ได้เจออาปาตั้งนาน เนาะยองแจโอป้า” ฮยอนอาเหล่ตามาทางผม

“จ่ะๆ” ผมแสยะยิ้มให้เธอ

 

“อาปา!!”  ฮยอนอาวิ่งกรูเข้าไปกอดพ่อที่เพิ่งลงจากรถมา

“ฮ่าๆ เป็นไงบ้างเรา โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย” พ่อเอ่ย

“สวัสดีครับพ่อ” ผมกับยองเจฮยองพูดพร้อมกัน

“อ้าว ไม่ได้เจอตั้งนานหล่อขึ้นนะเนี่ย ฮ่าๆ” พ่อชมพวกผม

ผมกับยองเจฮยองได้แค่ยิ้มตอบ

“เอ๊ะ แล้วนี่ใครกันเหรอ” พ่อหันไปทางแดฮยอนที่ยืนอยู่ข้างผม

“อ้อ นี่จอง แดฮยอน ลูกชายของเพื่อนคุณไงคะ คุณจำไม่ได้เหรอ” ออมม่าพูด

“อ๋อๆ โตขึ้นเยอะเลยนะเมื่อก่อนยังตัวแค่นี้อยู่เลย”

“สวัสดีครับคุณอา”

“พ่อเราเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าเป็นเจ้าของบ่อน้ำมันอยู่แถวบรูไนนี่”

“ก็ดีครับ”

“อื้ม   ป่ะเข้าบ้านกันเถอะพ่อมีของฝากมาให้พวกเราด้วยนะ” ว่าแล้วเราก็เดินเข้าบ้านกัน

 

 

หลังจากแจกจ่ายของฝากกันเสร็จเรียบร้อยตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว

“ฮยอนอา ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างลูก”พ่อถามฮยอนอา

“ก็ไปได้ดีค่ะ หนูได้เป็นถึงว่าที่ประธานนักเรียนในปีการศึกษาหน้าด้วยนะคะ” ฮยอนอาอวดตัวเอง

“ดีแล้วล่ะลูก”  “แล้วแกล่ะยองเจ” พ่อหันไปถามยองเจ

“ผมเอ็นติดแพทย์ครับ”

“อืมก็ดี” “แล้วลูกล่ะยองแจ

“ผมติดบริหารธุรกิจการจักการระหว่างประเทศน่ะครับ แต่คนละมาหาลัยกับยองเจฮยอง”

“อืม จบมาจะได้ช่วยพ่อบริหารบริษัท”

“ส่วนเธอแดฮยอน เธอก็คงจะเรียนวิศวะกรปิโตรเลียมเคมีละซินะ เพราะพ่อเธอเพิ่งได้เป็นเจ้าบองบ่อน้ำมันที่บรูไนนี่”

“ครับคุณอา”

หลังจากนั้นเราก็คุยกับเรื่อยเปื่อย พ่อเอาแต่ถามนู่นถามนี่ แต่มีคำถามนึงที่ทุกคนถึงกับพูดไม่ออกคือ พ่อถามว่าผมมีแฟนรึยัง ทุกคนได้แต่เงียบ ผมจึงตัดสินใจตอบไปว่าไม่มีทั้งๆที่รู้ว่าเป็นการโกหก

 

ผ่านไปหลายอาทิตย์พ่อก็ยังไม่กลับ  ผมกับแดฮยอนตอนนี้เราแยกกันอยู่คนละห้องแล้ว เราทั้งสองต้องแอบสวีทหวานกันแบบลับๆ เพื่อไม่ให้พ่อสงสัย

“แดฮยอนอา ฉันคิดถึงนายมาเลย เมื่อไรเราจะได้อยู๋เหมือนเดิม”

“คงอีกไม่นานหรอก รออีกหน่อยนะ”

“แต่พ่อดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะกลับเลยนะ”

“อย่าท้อซิ เราจะต้องผ่านมันไปด้วยกันให้ได้นะยองแจอา” แดฮยอนดึงผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอด

“อื้ม เราจะต้องผ่านมันไปให้ได้” ผมกอดแดฮยอนตอบ

แกร๊ก!!

“ยองแจ!

“พ่อ!!!!!!!!!

 






 

ตอนที่16 มาแล้ว  ซอรี่นะครับที่ให้รอนาน
ใกล้จะจบแล้วนะครับ   


-อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #230 chanmo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 15:31
    จนกว่า!!!!!!
    #230
    0
  2. #135 cclacl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 03:17
    พ่ออย่าเลยน้าา ยอมๆไปเถอะ
    ยังมีฮยอนอาอยู่ไงงง
    #135
    0
  3. #109 mimikuo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 22:18
    คุณพ่อหยุดการกระทำที่จะทำต่อไป ณ บัดนี้!
    ปล่อยแด้แจเค้ารักกันเถอะ TT[]TT
    #109
    0
  4. #108 ChillELFopor (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 18:35
    ว๊ากกกกกก! ตายๆๆๆๆ ขออย่าให้มีดราม่ากันเลยเน้อ T^T
    #108
    0
  5. #107 babymind (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 09:40
    ซวยแล้วไงงงงงง!!!!!! T^T

    พ่อของยองแจทำไมใจร้ายงี้ เดี๋ยวนี้มีเยอะแยะแล้ว -3-

    อย่าให้มีเรื่องเลวร้ายเลยนะ *-*
    #107
    0