Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 15 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 เม.ย. 56



Forget or pretend to forget.[DaeJae] 14



 

>>ยู ยองแจ<<

ผมลืมตาขึ้นมาด้วยสภาพมึนๆ  และถูกมัดแขนมัดขาเอาไว้  ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับผมเหรอ  ผมนั่งรวบรวมสตินึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น   ใครกันที่เป็นคนจับผมมา แล้วจับผมมาเพื่ออะไร เรียกค่าไถ่เหรอ ผมได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง

“ตื่นแล้วเหรอ”  ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา แล้วเดินเข้ามาหาผม

“นายเป็นใคร จับฉันมาทำไม” ผมจ้องหน้าชายคนนั้น แต่ก็เอะใจอยู่ไม่น้อยที่ชายที่อยู่ตรงหน้ามีหน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเจอกันมาก่อน

“อย่ามาเสแสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉันหน่อยเลย” ชายคนนั้นกระแทกเสียงใส่ผม

ผมพยายามนึก ว่าเขาเป็นใคร   เฮ้ย! นั่นมันชายเหงือกที่เจอกันที่สนามบินนี่นา ผมทำตาเบิกโพลงเมื่อรู้ว่าเขาเป็นใคร แล้วเขาจับผมมาเพื่ออะไร ผมไม่เข้าใจ ทั้งๆที่เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง

“นึกออกแล้วเหรอยู ยองเจ” ชายเหงือกพูดขึ้น

ยูยองเจ ผมยูยองแจนะ เขารู้จักพี่ชายของผมได้ยังไง

“ยองเจ นายรู้จักพี่ชายฉันได้ยังไง”

“พี่ชายบ้าบอะไรของแก อย่ามาทำไขสือ หรือว่าช็อคจนลืมว่าตัวเองชื่ออะไร ยองเจ”

“ฉันไม่ใช่ยองเจ” ผมเถียงกับชายเหงือก

“หุบปากซะ!!” เสียงของชายเหงือกน่ากลัวมากจนผมต้องเงียบแต่โดยดี

“ไม่เป็นไร แกจะพูดอะไรก็เชิญ แต่ฉันขอบอกว่าฉันรอเวลานี้มานานเวลาที่จะได้เจอแกยังไงล่ะ ยู ยองเจ ลูกชายคนเดียวของตระกูลยู”   ลูกชายคนเดียวเหรอ หมอนี่พูดบ้าอะไร ผมเริ่มแปลกใจ  ยองเจฮยองไปทำอะไรไว้กันแน่

“นายจับฉันมาทำไม”

“ก็ฉันอยากเจอแกไง เออ แล้วอีอย่างตอนนี้ฉันร้อนเงินอยากจะได้เงินจากแกสักหน่อยน่ะ”

“แกต้องการเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้ แล้วก็ปล่อยฉันไปซะ”

“กว่าจะได้เจอแกมันก็นนานแสนนานฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆได้ยังไงล่ะ” ชายเหงือกเอื้อมมือเข้ามาลูบหัวผม

“แก

“จะว่าไป ไม่ได้เจอแกตั้งนายดูดีขึ้ยเยอะเลยนี่” ชายเหงือกใช้มือลูบแก้มผม

“แกจะทำอะไร” ชายเหงือโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ผม ผมพยายามขัดขืนสุดชีวิต  ใครก็ได้ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย

 

 

 

>>ชเว จุนฮง<<

ผมรู้สึกตัวขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักแห่ง ผมมองไปรอบๆ อย่างสงสัย อ้ะ ผมเหลือไปเห็นยองเจฮยองที่นั่งหลับข้างเตียงที่ผมนอน แถมยัง>/////< จับมือผมไว้อีก   ผมจึงใช้มืออีกข้างจับมือยองเจฮยองออก

“หือ……จุนฮง ฟื้นแล้วเหรอ” ไม่รู้ว่าผมขัยบแรงไปรึเปล่าเลยทำให้เขาตื่น

“ที่นี่ที่ไหนครับฮยอง” ผมถาม

“ที่นี่โรงพยาบาลพิเศษสำหรับตระกูลของฮยองเอง  นายเป็นยังไงบ้าง เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฮยองฟังเดี๋ยวนี้”

“คือว่า………… @#$%^&*(*&^%$@#$%^&*()(*&^%@#$%^&*()

ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ยองเจฮยองฟัง

“มันเป็นใคร นายพอจะจำหน้ามันได้มั้ย”ตอนนี้ฮยองเหมือนจะโกรธมาก

“ผมไม่รู้ ฮยองครับ ผมขอโทษ ผมปกป้องยองแจฮยองไม่ได้ ผมขอโทษ ฮึกๆ” ใช้มือปิดหน้าตัวเองที่มีน้ำตาไหลออกมา

“มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอกจุนฮง” ยองเจฮยองเอื้อมมือมาปาดน้ำตาผมที่ใบหน้า

“ฮยองครับ…..” ผมคว้าตัวยองเจฮยอง มากอดไว้

“ฮยองครับ เราจะทำยังไงดี ยองแจฮยองจะเป็นอะไรมั้ย ฮยองครับ ฮึกๆ”

“ยองแจต้องไม่เป็นอะไร ฮยองจะพายองแจกลับมาเอง ไม่ต้องกังวลนะจุนฮง” ตอนนี้เหมือนฮยองจะกอดผมแน่นมาก

“ครับฮยอง”

“เอาล่ะ นายพักผ่อนก่อนเถอะ ฮยองจะไปคุยกับแดฮยอน”

“ฮยองครับ ขอบคุณนะครับ”

“อืม ฮยองไปล่ะ”

 


 

 

 

>>จอง แดฮยอน<<

ยองแจนายออกไปนายเกินไปแล้วนะ แค่ออกไปปรับความเข้าใจกับจุนฮงเองนะทำไมไปนานจัง ผมได้แต่ชเง้อมองที่ประตูบ้าน จนกระทั่งมีคนติดต่อเข้ามาว่าจุนฮงถูกทำร้ายร่างกาย แล้วยองแจล่ะ เขาเป็นอะไรรึเปล่า เขาอยู่ไหน ตอนนั้นใจผมไม่อยู่กับเนื่อกับตัว กลัวว่ายองแจจะเป็นอะไรไป จนยองเจต้องเข้ามาหยุดความคลั่งของผม แล้วเอาอะไรสักอย่างให้ผมดื่มจนสลบไป

 

“เป็นไงบ้างแดฮยอน” ยองเจที่เพิ่งกลับจากไปเยี่ยมจุนฮงเอ่ยขึ้น

“ดีขึ้นแล้วว่ะ ยองแจมีไหน ฉันไม่เห็นเขาเลย” ผมรีบถามยองเจทันทีเผื่อว่ายองแจจะกลับมาตอนที่ผมสลบ

“แดฮยอน….คือว่า…………” ยองเจทำเสียงลากยาว

“อะไร เกิอะไรขึ้นกับยองแจ”

“ใจเย็นๆก่อนซิ”

“เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมายู ยองเจ”

“เออ..คือว่า   ยองแจถูกลักพาตัวไป จุนฮงพยายามจะช่าวยแต่ก็เป็นอย่างที่แกเห็นนี่แหล่ะ”

“แกว่าไงนะยองเจ” ผมแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ใครกันเป็นคนจับตัวยองแจไป มันเป็นใคร

“มันเป็นใครนายรู้มั้ย” ผมถามยองเจ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ก็ได้แต่รอพวกมันติดต่อมา ฉันคิดว่ามันคงจับตัวยองแจไปเพื่อเรียกค่าไถ่”

“แล้วถ้ามันไม่ใช่ล่ะ”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะโทรเข้าเบอร์ของยองแจ

ตู๊ด……………..ตู๊ด………………………..






>>ยู ยองแจ<<

ไอ้เหงือก  อย่าทำอะไรฉันนะ อย่า!

ติ๊ดๆ   ติ๊ดๆ  !!

เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น  ชายเหงือกจึงผงะออก แล้วใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของผมเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ออกมา

“จอง แดฮยอน  หึ ไอ้แดเองเหรอ” ชายเหงือกดูชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วกดรับสาย

[ย่าห์!! นาย อยู่ไหน ย่าห์!!]

“แกไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเพื่อนของแกอยู่ที่ไปไหนหรอก” ชายเหงือนพูดด้วยเสียงเรียบ

[แกเป็นใคร ต้องการอะไร]

“ฉันไม่ต้องการอะไรมากหรอก แค่เงินสิบล้านวอนก็พอ หึๆ”  ชายเหงือกยื่นข้อเสนอ

[ได้ แต่แกต้องไม่ทำอะไรยองแจ ]

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ทำอะไรหรอก  เฮ้อ เวลาและสถานที่ฉันจะโทรไปบอกอีกที  อ้ะ อย่าคิดตุกติกล่ะไม่งั้นฉันไม่รับประกับความปลอดภัยคนของแก”

ตู้ด ๆ  ๆ…………

ชายเหงือกกดวางสายแล้วหันมามองที่ผม

“นายนี่มีเสน่ห์ไม่เบาเลยนี่ ขนาดนายเป็นคนแย่งคนรักของไอ้แดฮยอนมา มันยังเป็นห่วงเป็นใยนายถึงขนาดนี้”ชายเหงือกพูดขึ้น

หมอนี่รู้จักยองเจฮยอง แล้วยังรู้จักแดฮยอนอีก เขาเป็นใครกันแน่ ผมสับสนไปหมดแล้ว

“แกเป็นใครกันแน่” ผมถามชายเหงือก

“ฮึ” ชายเหงือกจ้องหน้าผมแล้วเดินหันหลังเละเดินออกไป

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่ชายเหงือกนัดแดฮยอนมา  ผมถูดปิดตาด้วยผ้าสีดำโดยที่ข้อมือถูกมัดด้วยเชือก พวกมันจะพาผมไปที่ไหนผมไม่รู้เลย   ผมได้แต่คิดในใจว่าอีกไม่นานแดฮยอนก็จะมาช่วยผมแล้ว ผมจะได้ไปจากที่นี่สักที

เมื่อมาถึงสถานที่ๆหนึ่ง ตาของผมที่ถูกปิดด้วยผ้าสีดำถูกแกะออก      ที่นี่มันดูเหมือนเป็นตึกหรือโกดังร้าง ซึ่งดูน่ากลัวมาก เหมาะแก่การล่าท้าผี  วิญญาณของเจ้าของอาจวนเวียนอยู่แถวนี้ก็เป็นได้   (เอิ่ม  มันไม่ใช่เวลา)

ตอนนี้ข้างตัวผมถูกล้อมไปด้วยชายชุดดำสามคนและมีชายเหงือกยืนอยู่ข้างๆ

 

“มาแล้วเหรอ” ชายเหงือกพูดขึ้น ผมจึงมอกไปที่ทางเข้า แดฮยอนนายมาช่วยฉันแล้ว

“นี่ เงินสดสิบล้านวอน แล้วส่งตัวคนของฉันมาได้แล้ว”แดฮยอนยื่นกระเป๋า

“พวกแกไปดูซิ” ชายเหงือกสั่งลูกน้องไปดูเงินที่แดฮยอนยื่นมา

“ครบครับ” ชายลูกน้องของชายเหงือกพูด แล้วก็ถือกระเป๋ากลับมา

“แกได้เงินไปแล้วก็ปล่อยคนของฉันมา”

“หึๆ ฮ่าๆๆ ”ชายเหงือกหัวเราะ     “แกคิดว่าฉันจะปล่อยไปง่ายๆอย่างงั้นเหรอ จอง แดฮยอน”

“แก!   ไอ้บัง ยงกุก”  แดฮยอนตะโกนขึ้น ใช่จริงๆด้วย พวกเขารู้จักกันมาก่อน

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เปลี่ยนไปเยอะเลยนี่ แดฮยอนผู้เย็นชา หึ”

“แกต้องการอะไร” แดฮยอนพูดเสียงแข็ง

“แกยังไม่รู้อีกเหรอ แกนี่มันโง่จริงๆ”  “ฉันจะบอกอะไรให้นะฉันจะไม่มีวันปล่อยมันไป” ชายเหงือกใช้มือบีบแก้มของผม  “มันต้องชดใช้หนี้ที่มันทำกับฉํนโดยการ………

“โดยอะไรล่ะ!”  เสียงหนึ่งดังขึ้น   ยองเจฮยอง!!!

“กแก เป็นใคร” ชางเหงือกเหมือนจะอึ้งเมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้ากับผมมีใบหน้าที่เหมือนกัน

“ฉัน ยู ยองเจ   ส่วนนั่นยู ยองแจ น้องชายของฉัน” ยองเจฮยองชี้มาที่ผม

“นี่มันอะไรกัน” ชายเหงือกตอนนี้สับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“แกจะทำอะไรก็มาลงที่ฉัน ปล่อยยองแจไปซะ เขาไม่เกี่ยวอะไร”

“แก ไอ้คนสารเลว ไอ้คนโกหกหลอกลวง ” ชายเหงือกเอ่ยขึ้น

……………

“ฉันได้แต่รอ รอเวลาที่แกจะหันมาสนใจฉัน ทั้งที่ฉันทำดีกับแกทุกอย่างแต่แกก็ไม่คอยสนใจฉันเลย แกบอกกับฉันว่าแกรักฉันแต่ว่าแบบเพื่อน แต่แกไม่เคยรู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไงกับแก ความรู้สึกที่ฉันมีต่อแกมันมากกว่าคำว่าเพื่อน”

ตอนนี้ชายเหงือกน้ำตาไหลเป็นทาง

“นี่แก….

“ใช่ ฉันรักแก รักมาตลอด ถึงแกจะไม่เคยสนใจฉันเลยก็ตาม ยูยองเจ”  

“ยงกุก….

“แต่ตอนนี้แกต้องชดใช้ในสิ่งที่แกทำกับฉัน” ชายเหงือกจากที่ร้องไห้เปลี่ยนมาเป็นคนละคน เขาดูน่ากลัวมากในตอนนี้

ชายเหงือกจับผมไว้แล้วดึงปืนที่เอวมาจ่อหัวผมไว้  

“ปล่อยยองแจไปซะ เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยงกุก……….” ยองเจฮยองเดินเข้ามาใกล้ผมกับชายเหงือกเรื่อยๆ

“อย่าเข้ามานะ! ชายเหงือกตะโกนขู่

แต่ไม่มีทีท่าว่ายองเจฮยองจะหยุด ยองเจฮยองเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมกับชายเหงือก

“ฉันอยู่นี่แล้วไง นายจะทำอะไรฉันก็เชิญ” ยองเจฮยองพูดขึ้น

“ยองเจ…….” ชายเหงือกมองหน้ายองเจฮยอง

“ฉันขอโทษที่ฉันไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของนายเลย ยงกุก ฉันขอโทษ” ยองเจฮยองเอื้อมมือมาจับแขนของชายเหงือกที่ล็อคตัวผมไว้

“ยองเจอา ชายเหงือกเริ่มคลายมือออก

 

ผลัก!!!!!!!

“ยองแจหนีไป เร็ว!!!” ยองเจฮยองผลักชายเหงือกล้มลง

“ไปด้วยกับนะฮยอง” ผมจับมือยองเจฮยอง เราทั้งสองรีบวิ่งออกมา

“แก!!!!!!!!!!!

 

ปัง!!!!!!!!!!!!!!!









 

ตอนที่14 งงกันมั้ยครับ มันแปลกๆรึเปล่าครับ ฮ่าๆๆ

ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันนะครับ



-อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง 









 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #247 Nananthan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 00:30
    ใครโดนยิงง ไม่นะ -0-
    #247
    0
  2. #228 chanmo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 15:16
    ฮยอนอา- -
    #228
    0
  3. #169 meto2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:57
    เฮียโหดดดดดดดด
    #169
    0
  4. #133 cclacl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 03:07
    พี่บังต้องรักมาดามสิ
    #133
    0
  5. #104 babybest66 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 22:28
    เฮียรักยองเจ โอ้มายล็อดดด
    #104
    0
  6. #97 snake_mmt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 00:24
    ลุ้นมากเลยไรเตอร์ รออ่านตอนต่อไปอยู่น้ะ
    #97
    0
  7. #96 babymind (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 20:29
    สรุป ที่เฮียบังข่มขืนออบ เพราะ หึงยองเจ ที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเฮ๊ยบังที่มีให้ยองเจ?

    สงสารออบจริงๆ T^T แล้วเฮียบังนี่อารมณ์ก็เปลี่ยนโคตรจะไว เมื่อกี้ร้องไห้ตอนนี้โกรธไฟแทบไหม้โกดัง #หือ

    คงจะอึ้งนะเฮ๊ย ยองแจบอกก็ไม่เชื่อ โด่ว -.-



    แต่ตระกูลยูนี่รวยจริง มีโรงพยาบาลพิเศษสำหรับตระกูลด้วย *0*



    สุดท้าย ใครโดนยิงงงงงง????
    #96
    0
  8. #94 mpp_king (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 15:47
    สรุปแล้วเรื่องราวมันไปไงมาไงกันละเนี่ย 
    แล้วใครกันที่โดนยิง O.O? 
    #94
    0
  9. #93 mimikuo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 14:43
    ทำไมปังร้ายงี้ อย่ายิงโดนเลยเถิดดด
    #93
    0