Forget or pretend to forget.[DaeJae] + specail

ตอนที่ 14 : Forget or pretend to forget.[DaeJae] 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 เม.ย. 56



Forget or pretend to forget.[DaeJae] 13


 

 

“นายจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ!!

ผมแหกปากร้องเพื่อที่จะให้แดฮยอนปล่อยผม แต่มันก็ไม่เป็นผลเหมือนกับยิ่งขัดขืนก็ยิ่งยุ

“ฉันไม่ยอมให้นายเป็นของใครนอกจากฉันคนเดียวยองแจอา” แดฮยอนพูดแล้วก้มหน้าลงมาไซ้ซอกคอของผม

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมควรทำอย่างไร ขัดขืนไปก็ไม่เป็นผล คนตัวเล็กอย่างผมจะไปสู้คนแรงเยอะอย่างแดฮยอนได้ ผมควรปล่อยให้เขาทำอย่างนี้กับผมเหรอ

……..

ตอนนี้น้ำตาของผมไหลรินออกมามันเป็นน้ำตาที่เกิดจากความสุขหรือความทุกข์กันแน่

“ยองแจอา นายร้องไห้ทำไม”แดฮยอนเงยหน้ามาคุยกับผมที่นอนนิ่งไม่ขัดขืน

“ฮึกฮึก……” น้ำตาของผมไหลออกมามากขึ้นทั้งๆที่ผมพยายามกลั้นมันอยู่

“ยองแจอา….”แดฮยอนลุกไปนั่งที่ขอบเตียง ส่วนผมยังคงร้องไห้ไม่หยุด

“ยองแจอา………..ฉันขอโทษ” แดฮยอนเข้ามากอดผมไว้

“ฮึก ๆ

“ฉันขอโทษ ฉันมันไม่ดี ฉันมันเป็นบ้าที่ทำกับนายอย่างนี้” แดฮยอนบ่นโทษตัวเองทั้งที่ยังกอดผมอยู่

“ฉันไม่โทษนายหรอกแดฮยอน ฉันเองแหล่ะที่เป็นคนผิด”

“ฉันขอโทษยองแจ ฮึกๆ” ตอนนี้ผมรู้สึกได้เลยว่าแดฮยอนกำลังร้องไห้อยู่

“แดฮยอนอา” ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ใบหน้าของแดฮยอน

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำไปมันทำร้ายจิตใจนายมากเพียงไร แต่ฉันแค่ไม่อยากให้นายไปจากฉัน”         

“ฉันม่ไปไหนหรอกน่า หยุดงอแงได้แล้วนะ”ผมยิ้มให้แดฮยอน

“ว่าแต่คนอื่นเมื่อกี้นายก็ยังร้องไห้อยู่ไม่ใช่เหรอ”

“ฉันหยุดร้องแล้วไง นายก็หยุดได้แล้วนะ”

“อื้ม….” “ยองแจอา ขออยู่อย่างนี้ต่อได้มั้ยฉันอยากอยู่กับนายอย่างนี้นานๆ” แดฮยอนสวมกอดผมแน่นกว่าเดิม

“อืม ได้ซิ ”ผมกอดแดฮยอนตอบ

ตอนนนี้ผมมีความสุขมาก อยากหยุดเวลาไว้อย่างนี้จัง แดฮยอนอา ฉันรักนายนะ

 

 

 

 

 

>>ชเว จุนฮง<<

“ฮยอนอา ขึ้นไปตามยองแจกับแดฮยอนลงมาทานข้าวซิ” ยองเจฮยองบอกฮยอนอา

“ทำไมโอป้าไม่ไปเองล่ะ หนูกำลังยุ่งอยู่นะ” ที่ว่ายุ่งอยู่คือเธอกำลังนั่งเอาเท้าก่ายโต๊ะดูทีวีอยู่ ผมไม่อย่ากเชื่อจริงๆเลยว่าเธอจะเป็นผู้หญิง

“โอป้าเตรียมอารหารอยู่ ไปเรียกหน่อยน่า” ยองเจฮยองขอร้อง

“หนูบอกว่าไม่ว่างไงคะ”

“จะไปไม่ไป”ยองเจฮยองเริ่มหงุดหงิด

“ฮยองครับ เดี๋ยวผมไปเรียกเองก็ได้ครับ” ผมตัดสินใจอาสาไปเรียกเอง ก็ใครจะไปทนได้ล่ะเถียงกันไปเถียงกันมา

“อ้อ ไม่รบกวนนายดีกว่า”

“ไม่เป็นไรฮะ”  พูดจบผมก็เดนขึ้นไปชั้นสองทันทีเลย

.

.

ก๊อกๆ   แกร็ก!

“ฮยองฮะไปทานข้าวได้แล้ว” มเปิดประตูห้องยองแจฮยองเพื่อเข้าไปเรียก

O[]O!!!

“จุนฮง!!

ภาพที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าคือยองแจฮยองกับแดฮยอนฮยองกำลังนอนกอดกันอยู่

“ผ….ผม  ..มาเรียกแค่นี้ล่ะครับ ไปก่อนนะครับ”

ปัง!!

เมื่อผมเห็นดังนั้นทำให้ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย ยองแจฮยองกับแดฮยอนฮยองเขาเป็นอะไรกันเหรอ ผมถามตัวเอง มันไม่จริงใช่มั้ย ผมตาฝาดไปใช่มั้ย ผมพยายามรวบรวบสติเพื่อเก็บกลั้นความรู้สึงของผม

.

.

“ฮยองครับผมลาล่ะครับ” ผมลงมาจากชั้นสองแล้วรีบตรงไปหายองเจฮยองเพื่อบอกลา

“อ้าว ไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันแล้วเหรอ”

“คือผมมีธุระด่วนน่ะครับ ต้องรีบไปจริงๆ ขอโทษด้วยนะครับ”

“อ้อจ่ะๆ”

“ไปล่ะครับ”

เมื่อลายองเจฮยองเสร็จผมก็รีบเดินไปประตูหน้าบ้านทันที

 

“ย่าห์!! จุนฮง ย่าห์!” เสียงตะโกนของยองแจดังขึ้น

แต่ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ผมอยู่ในอาการช็อคกับสิ่งที่ผมเห็น ใครก็ได้ช่วยบอกผมที ผมควรทำยังไง

ควรอยู่ฟังคำอธิบายจากยองแจฮยองหรือจะเชื่อในสิ่งที่เห็นแล้วเดินจากไป  

ผมควรทำอย่างไรดี?




ผมทำเป็นไม่ได้ยินเสียงที่ยองแจเรียก ผมรีบเดินออกจากบ้านยองแจฮยอง ตอนนี้ผมยังไม่อาจยอมรับความเป็นจริงได้

 

“ย่าห์ จุนฮงอา!!” ยองแจฮยองวิ่งเข้ามาจับแขนผมไว้

……

“ฮยองเรียกทำไมไม่หยุด ไม่ได้ยินรึไง” ผมได้ยินครับฮยองแต่ตอนนี้ผมเพียงแค่ต้องการเวลา

“ผมไม่ได้ยิดครับ ฮยองมีอะไรเหรอ?” ผมปั้นหน้ายิ้มให้ยองแจฮยอง

“ฮยองรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ในตอนนี้ จุนฮง ฮยอง…..เอ่อ….

“ฮยองอย่ากังวลเลยครับผมไม่คิดมากหรอก”ผมยิ้มให่ยองแจฮยอง

“ฮยองขอโทษ จุนฮง” ยองแจโผเข้ากอดผม เหมือนตอนนี้ยองแจฮยองจะร้องไห้ด้วย

“ฮยองครับผมไม่เป็นไรจริงๆ เห็นมั้ย” ผมฉีกยิ้มกว้างแล้วลูอใบหน้าที่เปื้นน้ำตาของยองแจฮยอง

“ขอบใจนะจุนฮง ที่เข้าใจฮยอง” ครับฮยอง ผมเข้าใจ เพียงแค่ตอนนี้ผมขอเวลาทำใจเพราะผมยังไม่ชินที่จะเห็นฮยองกับแดแดฮยอนฮยองในตอนนี้

“หยุดงอแงได้แล้วครับ เดี๋ยวไม่สวยนะ ฮ่าๆ” ผมพยายามทำตัวรน่าเริงเพื่อที่ยองแจฮยองจะได้ไม่กังวล

“สวยบ้าบออะไรกัน ฮ่าๆๆ”

“กลับบ้านได้แล้วนะฮยอง ค่ำแล้วไม่กลัวโดนฉุดเหรอครับ” ผมทำหน้าทะเล้นใส่ยองแจฮยอง

“ไม่กลัวโว้ยย ใครที่ไหนจะกล้ามาฉุดฮ่าๆๆ” ยองแจทำหน้าระรื่น

“ฮ่าๆ แล้วเจอกันครับฮยอง”

“นายไม่กลับด้วยกันเหรอ ยังไม่ได้ทานอะไรเลยไม่ใช่เหรอ” ยองแจฮยองจ้องหน้าผมเหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่าอยากให้ผมไป

“ไม่ดีกว่าครับฮยอง มันค่ำแล้วเดี๋ยวแม่ผมจะด่าเอาน่ะครับ” ผมปฏิเสธฮยองไป

“อ้าวงั้นเหรอ นายโอเคนะจุฮง” ยองแจฮยองถามผมด้วยความเป็นห่วง

“ครับฮยอง ไปล่ะ บ๊ายบาย” ผมโบกมือให้ฮยองแล้ว

“แล้วเจอกันนะจุนฮง” ยองแจฮยองโบกมือตอบ

.

.

หลังจากที่ผมหันหลังมาเพื่อจะกลับบ้าน ไม่รู้ทำไมน้ำตาผมคลอเบ้าตา ผมไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดฮยองเลย ผมแค่ทำใจยอมรับไม่ได้ ขอเวลาผมนะฮยอง เฮ้อ ”จุนฮง จุนฮง สู้ๆ”   ผมพูดให้กำลังใจตัวเอง

 

 

เอี๊ยด!!!!!!!!!  ย่าห์!!!!!!! ปล่อยฉันนะ  ย่าห์!!

 

เสียงรถเบรกกะทันหัน พร้อมกับเสียงใครบางคน  ผมจึงหันไปดู เห็นชายชุดดำสามคนกำลังจับตัวยองแจฮยองขึ้นรถตู้

“ย่าห์ พวกแกเป็นใคร!! ปล่อยยองแจฮยองเดี๋ยวนี้นะ!!” ผมวิ่งไปหายองแจฮยองที่ถูกจับตัวอยู่

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็หลบไปไอ้น้อง” ชายคนหนึ่งพูด

“ปล่อยยองแจเดี๋ยวนี้นะ” สิ้นเสียงผมกระโจนใช้เท้าถีบพวกชายชุดดำทันที

ตุ๊บ!

“สงสัยแกคงไม่อยากอยู่บนโลกอีกต่อไปแล้วใช่มั้ย เฮ้ย จัดการ!” ชายคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าสั่ง

ตอนนี้ผมถูกล้อมด้วยชายชุดดำสามคน เพื่อปกป้องฮยองแค่นี้ผมไม่กลัวหรอก

“เข้ามาเลย ฉันไม่กลัวพวกแกหรอก”

“พวกเราจัดการ!!

ตุ๊บๆ  ตั๊บๆ !!!!!

“นึกว่าจะแน่” ผมพูดกับชายสามคนที่ถูกผมซดซะไม่น่าดู

นี่ไม่ใช่เวลามาทำอย่างนี้นี่ ผมวิ่งไปหายองแจฮยองที่นอนสลบอยู่ซึ่งคาดว่าอาจจะโดนยาสลบของชายชุดดำ

“ฮยอง ฮยอง ตื่นซิ  ฮยองๆ” ผมเขย่าตัวยองแจฮยองที่สลบอยู่

ตุ๊บ!!!

ตอนนี้ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดบริเวณท้ายทอยของผม   มันคือฝีมือของชายคนหนึ่งซึ่งหน้าตาน่ากลัวมาก ผมเห็นลางๆชายคนนี้เป็นใคร ต้องการอะไร ทำไมถึงต้องจับยองแจฮยองด้วย ผมไม่เข้าใจ     เรี่ยวแรงผมตอนนี้หายไปหมดแม้แต่จะลุกยังไม่ได้ ผมนอนราบไปกับพื้น ฮยองครับ ผมขอโทษที่ผมปกป้องฮยองไม่ได้ ผมขอโทษ……………………….

 

 

 

 

 

“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่แกจะได้รู้ว่าคนที่แกทำให้ชีวิตของเขาต้องหมดอนาคตลงกลายเป็นไอ้ขี้คุก  ตอนนี้เขามาเพื่อทวงหนี้แกแล้ว ยูยองเจ”










ตอนที่13อ่านแล้วยังโอเคอยู่ป่าวครับ

ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันนะครับ



-อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
        -ชอบไม่ชอบก็เม้นบอกด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุง
        -หนึ่งความเห็นของคุณสามารถเป็นกำลังใจ้ให้กับwriterนะครับ
 
        -ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนก็ขออภัยด้วยครับ 
***
มือใหม่หัดแต่ง 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #246 Nananthan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 00:26
    แจ้โดนตลอด สงสารอ่ะ กุกกี้ไม่ทำแบบนี้นะไม่เอา
    #246
    0
  2. #168 meto2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:56
    แจเป็นแพะเหอะ อย่าเป็นหมูเลย -_-
    #168
    0
  3. #132 cclacl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 03:03
    ทำไมยองแจรับเคราะห์ทุกอย่างเลย!
    #132
    0
  4. #92 khytar (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 00:01
    ไม่ใช่!!! นี่ยองแจ > <

    ยองเจไปทำอะไรไว้นักหนาเนี่ยยยยย มีแต่คนตามมาแก้แค้น โอยๆๆๆๆ
    #92
    0
  5. #91 ChillELFopor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 20:23
    เฮ้ยยยพี่บังมาอย่างโหดอ่ะ! =0=''
    #91
    0
  6. #89 mimikuo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 01:56
    ฉากจบของตอนนี้ต้องเม้นต์ว่า       'ปรี้บังปรากฏกาย'
    อัลไลจิเหมือนขบวนการห้าสีปานนั้น
    #89
    0
  7. #88 mpp_king (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 01:53
    อะไรเนี่ยยยย ยองแจต้องเดือดร้อนเพราะพี่ตัวเองอีกแล้ว
    รู้เลยว่ามันเป็นใคร ชายชุดดำนั่นนะ
    หนูฮงอย่าโทษตัวเองสิ นายพยายามช่วยแจ้เต็มที่แล้วนะ แล้วอย่าเป็นอะไรไปอีกคนละ TT 

    #88
    0
  8. #86 babymind (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 15:47
    จุงฮงอา มาซบไหล่ฉันก็ได้ #โดนตบ



    นายไม่น่าขึ้นไปเลย ไม่งั้นคงไม่เห้นภาพบาดตา(?)ยังงั้นนะ ไปคบกับพี่เจก็ได้นะ ไปๆ -*-



    แดแจหวานฟุดๆ อ๊ากกกกกกกกกก -////////////-
    #86
    0
  9. #85 ChillELFopor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 14:50
    โอ๋เอ๋ๆ ถ้าไม่มีใครให้ซบก็มาซบหนูได้นะคะจุนฮงโอป้า -..- #โดนตบ
    #85
    0
  10. #84 mpp_king (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 14:32
    งือๆแง้ๆๆ สงสารหนูฮง มันก็ดีนะที่แด้แจ้รักกัน แต่แบบนี้หนูฮงก็เสียใจแย่ดิ TT^TT
    ไรท์จ้าขอหนูฮงคู่ยองเจได้ป่ะ แบบว่ามันค่อยดูไม่ทำร้ายหนูฮงจนเกินไป
    #84
    0
  11. #83 mimikuo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 11:11
    แง้!!! ทำไมน้องต้องขึ้นไป สงสารน้องอ่ะ ไปคู่กับพี่เจนะน้อง
    โอ้ยยย แด้แจหวานมาก จะบร้าาาาา งื้ออออ เขิน อาาา พรั๊ยยยย
    #83
    0