(End) รักวุ่นวายลูกชายท่านประธาน #Markbam

ตอนที่ 18 : วุ่นวาย 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 363 ครั้ง
    22 ส.ค. 62



"อ้าวแบม วันนี้ไม่ขึ้นไปหาท่านรองเหรอ" แอลถามผมหลังจากที่พักเที่ยงผมเดินตามแอลมาที่โรงอาหาร

"ท่านรองออกไปข้างนอกกับเลขาอิมนะ"  
คิดถึงบรรยากาศโรงอาหารนี้จังเลย อีกไม่นานก็จะฝึกเสร็จแล้ว สงสัยต้องจัดให้ครบทุกร้าน  ผมกับแอลแยกย้ายกันไปหาข้าวตามร้านที่ตนเองชอบ แล้วก็มานั่งรวมกับพี่ที่ฝ่ายอีก 2 คน

"วันนี้โชคดีของแบมแบม ที่ยัยมินอามาหาท่านรอง แบมของเราเลยเป็นอิสระ 1 วัน"  พี่ที่ฝ่ายพูดขึ้นขณะที่ผมกำลังนั่งลงข้างๆ แอลเงยหน้ามองผม คำพูดเมื่อครู่ทำให้ผมแทบไม่อยากหย่อนก้นลงไปนั่งเลย 

"มาอีกแล้วเหรอ นึกว่าเลิกกันไปแล้วซะอีก เห็นท่านรองไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วย "

"ยัยนั่นจะยอมเลิกง่ายๆเหรอ มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อไฟแรงแบบท่านรอง หาทั้งชาติก็หาไม่ได้ เป็นเธอเธอจะยอมเลิกง่ายๆเหรอ"  

"พวกเค้าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนี้ครับ แค่ข่าวลือเอง เค้าคงมาคุยเรื่องงานมากกว่า" เสียงแอลพูดขัดขึ้นขณะที่พวกพี่ๆกำลังเม้าท์กันอย่างเมามัน เหลือเพียงผมที่ไม่ได้ร่วมในบทสนทนา แม้แต่ข้าวที่อยู่ในจานก็ไม่อยากกิน ทั้งที่อยากจะเชื่อใจ ทั้งที่พี่มาร์คบอกไว้แล้วว่าแค่เรื่องงานไม่ได้คิดอะไร แต่ทำไมหัวใจมันถึงเจ็บอยู่ดี 

"แอล นายก็พูดเป็นเด็กไร้เดียงสาไปได้ ผู้ใหญ่ที่ไหนเค้าควงกันไปไหนมาไหนแค่เพื่อนร่วมงานกันหละ" 

"แต่ผมว่าท่านรองคงไม่ได้ชอบคุณมินอาจริงๆหรอก"

"ชอบหรือป่าวไม่รู้ แต่ก็นะของดีๆมีมาให้ถึงที่ ไม่เคยได้ยินเหรอดารากับไฮโซ เค้าก็คั่วกันไปมาเพื่อชื่อเสียงและหน้าตาทางสังคมทั้งนั้น"  
ใช่สินะ ผมไม่ได้มีหน้าตาทางสังคม ไม่ได้รวย ไม่ได้มีอะไรคู่ควรจะไปเป็นข่าวหรือเป็นคนรักของพี่มาร์คได้เลย ทำไมผมถึงลืมเหตุผลข้อนี้ไปได้นะ ผมเอาความเชื่อมั่นมาจากไหนกันว่าพี่มาร์คจะรักผมและมีผมคนเดียว ผมกลืนน้ำลายหนืดลงคออย่างยากลำบาก พร้อมกับนั่งฟังการถกเถียงกันของวงกินข้าวนี้ 

"ผมขอตัวนะครับ ปวดท้องนิดหน่อย"  ผมลุกขึ้นพร้อมกับยกถาดข้าวของตัวเองเดินออกจากตรงนั้นมาทันที โดยไม่ได้ฟังการเรียกหรือถามไถ่จากใคร แค่อยากออกจากตรงนี้ กลัวว่าน้ำตาที่กลั้นไว้มันจะไหลออกมาก่อน


"แบมแบมเราไปเป็นเพื่อน"  แอลเดินตามผมมา ผมเดินมายังสวนด้านหลังบริษัทที่สำหรับพักผ่อนของพนักงานและหามุมที่คิดว่าเงียบที่สุด 

"แบมโอเคมั้ย"  แอลเอามือมาแตะที่ไหล่ของผม ผมไม่อยากให้เขาอยู่ตรงนี้เลย กลัวว่าเค้าจะรู้ว่าผมรู้สึกยังไง กลัวจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น

"เราอยากอยู่คนเดียว"

"แบมไม่ต้องห่วงนะ เรื่องแบมกับท่านรองเรารู้มาตั้งนานแล้วหละ ไม่ต้องกังวล ต่อหน้าเราแบมระบายความรู้สึกออกมาได้เต็มที่ไว้ใจเรานะ "  ผมมองไปที่แอล แอลยังคงตบไหล่ผมเบาๆอยู่แบบนั้น ไม่นานน้ำตาที่สุดแสนจะกลั้นไหวของผมก็หล่นลงมา

"ไหล่เราอาจไม่ได้อุ่นเท่าคนนั้น แต่มันก็มีไว้สำหรับให้แบมได้พักนะ ร้องออกมาเถอะถ้าเจ็บอย่าเก็บไว้คนเดียวเลย"  แอลดึงผมเข้าไปกอด ผมได้แต่สะอื้นกับอกของเขา ผมไม่ชอบเลยเวลามีคนมาปลอบเพราะมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกอ่อนแอมากว่าเดิม 



"แบมอย่าคิดมากเลยนะ เรามองอยู่ห่างๆเรายังรู้เลยว่าท่านรองรักแบมหวงแบมมากแค่ไหน ส่วนเรื่องคนอื่นอย่าเก็บมาใส่ใจมากเลย"  แอลลูบหลังผมเบาๆ คำพูดแค่ไม่กี่คำกลับทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้น มันอาจจะแค่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจความรู้สึก ผมต้องปิดบังทุกคนว่าผมคบกับพี่มาร์ค ต้องแสร้งหลับหูหลับตาเวลาคนอื่นเค้าเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟัง แต่บางทีมันก็เกินที่ผมจะรับไหว

"ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นไร เรายินดี"  หลังจากนั้นผมกับแอลก็ไม่ได้คุยอะไรกันต่อ ผมนั่งนิ่งๆคิดคนเดียวส่วนแอลก็แค่นั่งอยู่ข้างๆแบบเงียบๆ จนเสียงออดบริษัทดังขึ้น ผมและแอลจึงลุกออกจากตรงนั้นเพื่อไปทำหน้าที่ของตนเอง ผมอยากจะฝึกงานให้เสร็จเร็วๆจัง ผมอยากอยู่แค่จุดที่ผมอยู่ได้โดยที่ไม่ต้องมารับมารู้เรื่องของพี่มาร์ค ไม่อยากเจ็บไม่อยากงี้เง้า 






"แบมแบม ท่านรองเรียกหา"  เจ้านายของผมส่งเสียงบอกผม ตอนนี้เวลา 4 โมงเย็นเข้าใจว่าพี่มาร์คคงกลับมาแล้ว ไม่อยากขึ้นไปเลย ไม่อยากไปงี้เง้าต่อหน้าพี่มาร์คเลย 

"อย่าคิดมากนะ มันไม่มีอะไรเหมือนที่คนอื่นพูดหรอก"  แอลหันมากระซิบผมเบาๆ ผมยิ้มกลับให้กับแอล นั่นสินะ ผมจะเอาเรื่องที่คนอื่นพูดมาคิดเล็กคิดน้อยไม่ได้สิ  พี่มาร์คบอกว่ารักผม กับคุณมินอาแค่เรื่องงานผมก็ควรเชื่อ ผมถอนหายใจออกเบาๆ พร้อมกับผ่อนคลายความรู้สึก แล้วก็เดินตรงไปยังลิฟท์ตัวในสุด






ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"  

"......"  ผมหันซ้ายขวา เพื่อมองว่ามีคนอื่นนอกจากพี่มาร์คหรือเปล่าอยู่ในห้องนี้ ผมมองหน้าพี่มาร์คที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน โดยที่สายตาไม่ได้เงยมาจากเอกสารเพื่อมองผมเลย ใจของผมกระตุกวูบ ทำไมรู้สึกบรรยากาศมันแปลกๆ

"ท่านรองมีอะไรให้รับใช้ครับ"  ผมเอ่ยออกไปเพราะไม่แน่ใจว่าตอนนี้ผมอยู่ในฐานะที่ต้องรักษาภาพไว้รึป่าว เอาตรงๆนะ ผมทำตัวไม่ค่อยถูกเวลาอยู่ที่บริษัทกับพี่มาร์ค คือมันต้องปิดบังเลยไม่รู้ว่าต้องระมัดระวังคำพูดตอนไหนบ้าง

"ไม่ได้เจอกันวันเดียว สรรพนามเปลี่ยนไปเลยนะ"  พี่มาร์คเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาขรึมมาก แบบไม่มีแววตาอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งเลย  นี้ผมทำให้พี่มาร์คโกรธอีกแล้วเหรอ


"ขอโทษครับ แบมไม่รู้ว่าพี่มาร์คกำลังหงุดหงิด"

"แล้วใครกันที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้"  นั่นไง โกรธจริงๆด้วยแทนตัวเองแบบนี้ 

"แบมเหรอ" ผมถามกลับออกไป เพราะไม่คิดว่าตัวเองไปทำอะไรตอนไหน

"ไม่เคยรู้ตัวเองเลยใช่มั้ย ทำอะไรลงไป"  

"แบมทำอะไร"  ทำไมพี่มาร์คถามแบบนี้  พี่มาร์คลุกออกจากโต๊ะแล้วก็มายืนกอดอกต่อหน้าผม 

"ทำไม ฉันพยายามกันนายออกจากไอ้เด็กนั่นแทบตาย แล้วพอมีโอกาศก็รีบไปอ่อยมันทันทีเหรอ" ทำไมพี่มาร์คเป็นแบบนี้วะ ทำไมคิดว่าผมเป็นคนแบบนี้ ผมเคยทำอะไรถูกในสายตาพี่บ้างมั้ย นอกจากตัวเองแล้วพี่ไม่เคยไว้ใจใครเลยใช่มั้ย โคตรเจ็บเลยวะ

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ  ชอบมันมากใช่มั้ย ถึงกล้าไปกอดกันในที่สาธารณะขนาดนั้น"  

"แล้วแต่พี่จะคิดแล้วกัน ผมไม่มีอะไรจะพูด เรียกมาแค่นี้ใช่มั้ย ผมขอตัวครับ" เจ็บกว่าการที่รู้ว่าเค้าไปมีคนอื่นก็คือการที่เค้ายัดเยียดความผิดมาให้เรา แค่อยากเลิกอยากไปคบกับผู้หญิงคนนั้น ไม่ต้องมาหาเรื่องกันก็ได้ บอกผมมาตรงๆ ผมพร้อมจะไป เพราะผมรู้ตัวว่าไม่คู่ควรกับพี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

"แบมแบม ถ้านายกล้าก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว นายจะไม่ได้กลับมายืนตรงนี้อีก"  น้ำตาที่ผมกลั้นไว้สุดท้ายก็พังทลายลง ผมได้แต่หันหลังสะอื้น ขาผมก็ก้าวไม่ออก ผมรักพี่มาร์คแต่ทำไม พี่มาร์คพูดแบบนี้ ผมควรไปหรือหยุดอยู่ตรงนี้ให้พี่มันดูถูกต่อไป

"แบมแบม!! "  แน่นอนว่าผมเลือกที่จะก้าวขาต่อ คนอย่างผมก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน พี่มาร์คขว้าข้อมือผมไว้ 

"นี้นายไม่ได้รักฉันจริงๆใช่มั้ย"  พี่มาร์คถามขณะที่มือยังรั้งผมไว้ ผมหันกลับไปมองพี่มาร์คด้วยน้ำตาที่อาบสองแก้มอย่างไม่อาย

"เพราะแบมรักพี่มาร์คไง แบมถึงได้เจ็บแบบนี้ พี่มาร์คไม่เคยไว้ใจแบมเลย ไม่ว่าจะตอนไหน พี่มาร์คเชื่อทุกคนบนโลกยกเว้นแบม พี่มาร์คทำอะไรก็ไม่เคยผิด แต่แบมทำอะไรก็ผิดทุกอย่าง แบมเชื่อใจพี่มาร์คเพียงแค่พี่มาร์คพูดมาคำเดียว แบมรอแค่พี่มาร์คบอกแบม แบมก็พร้อมจะเชื่อทุกอย่าง ฮึก แต่ทำไมพี่มาร์คไม่รอฟังแบมพูดบ้าง ฮึก"


"แบมแบม" เสียงของพี่มาร์คที่เรียกผมแผ่วลง

"แบมต้องทำไง พี่มาร์คบอกแบมที แบมไม่รู้ว่าจะยืนข้างพี่แบบไหนแล้ว ฮึก"  น้ำตาผมยังคงไหลออกมาไม่หยุด ผมเหนื่อยและท้อจริงๆนะ ผมไม่รู้แล้วว่าผมควรทำยังไง จะให้เลิกตอนนี้ผมก็จะทำ ผมเหนื่อย ผมเจ็บ 

พี่มาร์คดึงผมเข้าไปกอด ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกโกรธในใจพี่มาร์คหายไปรึยัง แต่อย่างน้อยอกอุ่นๆของพี่มาร์คมันก็ทำให้ผมคลายความกลัวลงไปได้บ้าง

"ไม่ร้องนะ พี่ขอโทษพี่ไม่ดีเอง พี่ใช้แต่อารมณ์ อย่าร้องเลยนะ"  พี่มาร์คพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้ผม ผมหยุดไม่ได้หรอก

"ทำไมพี่มาร์คชอบดุ ชอบว่าแบมจัง ถ้าแบมไม่ดีมารักแบมทำไม ฮือ"

"พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ ไม่ร้องนะครับคนดี"



"พี่มาร์คไม่โกรธแบมแล้วเหรอ ฮึก" เวลาผ่านไปสักพัก พี่มาร์คกอดปลอบผมไว้อย่างนั้น จนผมรู้สึกว่าน้ำตาเริ่มจาง ผมจึงถามพี่มันออกไป


"ลูกน้องพี่บอกว่าแบมกับแอลกอดกันที่สวนหลังบริษัท พี่หึงจนหน้ามืด พี่รักแบมนะ ที่พี่เป็นแบบนี้เพราะพี่รักและหวงแบมมาก พี่ขอโทษที่ไม่ได้ถามก่อน"

"แอลเป็นเพื่อนแบม แอลรู้ว่าเราสองคนคบกัน แบมร้องไห้ แอลแค่เข้ามาปลอบ แบมขอโทษที่ให้แอลกอด"

"แบมร้องไห้ทำไม"

"ก็ มีคนบอกว่าพี่มาร์คออกไปกับคุณมินอา แล้วพวกพี่ก็ยังคบกันอยู่ แบมแค่น้อยใจ" 

"ใครพูดแบบนั้น"  เสียงพี่มาร์คเข้มขึ้นราวกับว่าจะไปเอาเรื่องคนที่พูด

"เอ่อ แบมได้ยินที่โรงอาหาร "  

"แบมแบมเชื่อใช่มั้ยว่าพี่รักแบม รักคนเดียว"

"ครับแบมเชื่อ แต่แบมแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับพี่มาร์คเลย ไม่มีหน้าตาทางสังคม แล้วก็ไม่ได้รวยเหมือนใคร"

"แล้วพี่เคยบอกเหรอว่าพี่ต้องการ  สิ่งพวกนั้นพี่มีทุกอย่างแล้วไม่ต้องให้ใครมาช่วย อย่าคิดแบบนั้นอีกนะ"

"พี่มาร์ค พี่ให้แบมเชื่อพี่ มั่นใจในตัวพี่ แล้วพี่มาร์คเชื่อใจแบมบ้างมั้ย "  ผมถามออกไปตามที่คิดจริงๆ ถ้าพี่มันจะให้ลูกน้องตามเฝ้าผมแบบนี้ นั่นหมายความว่าไม่เคยเชื่อใจผมเลย

"พี่ขอโทษ พี่ไม่เคยไม่เชื่อใจแบม แต่พี่ไม่เชื่อใจคนอื่น ขอโทษที่ใช้แต่อารมณ์ ยกโทษให้พี่มาร์คนะครับคนดี"
เนี่ย พี่มาร์คแม่งขี้โกง แค่พูดจาหวานๆ ผมก็อ่อนละทวยแล้ว ผมไม่ควรยกโทษให้ง่ายๆนะ แต่สุดท้ายผมก็ใจอ่อนอยู่ดี เกลียดตัวเองวะ

"คราวหน้า ถ้าพี่มาร์คว่าแบมอีก แบมจะไม่ให้อภัยจริงๆนะ " ผมทำหน้ายู่ใส่พี่มัน  ยังมีหน้ามาขำใส่ผมอีก

จุ๊บ!  

"ไม่ว่าแล้วครับ"  พี่มาร์คอะ  จุ๊บปากผมทำไม ขี้โกง 

"อย่ามาจุ๊บนะ ไม่ให้จุ๊บ 3 วัน"

"คิดว่าห้ามได้เหรอ"  เกลียดหน้าตาเจ้าเล่ห์นี้จริงๆ

"ปล่อยแบมจะกลับ"  ผมฟึดฟัดออกจากอ้อมกอดของพี่มาร์คแต่พี่มันก็กอดแน่นเหลือเกิน

"จูบก่อน ไม่งั้นไม่ปล่อย"

"ที่พูดไปตะกี้ไม่ได้ยินเหรอครับ" 

"ไม่คิดจะฟัง หึ"

"อือ  พี่.."  ไม่ทันแล้วครับ พี่มันจูบลงมาเต็มๆ และแรงจนผมเม้มปากไม่ทัน สุดท้ายลิ้นของพี่มาร์คก็เข้ามาในปากผมอย่างง่ายดาย แบมเอ้ย ไม่เคยจะทันความเจ้าเล่ห์ของพี่มันเลย 






พี่มาร์คจูบผมเนิ่นนานก่อนที่จะปล่อยผมลงมาเก็บของ เพราะใกล้เวลาเลิกงานแล้ว และพี่มาร์คบอกว่าจะพาไปทานข้าวเย็นด้วย ผมนั่งเคลียร์งานนิดหน่อยก่อนจะกลับ ไม่นานเสียงฮือฮาในแผนกของผมก็เริ่มขึ้นอีกครั้งเพราะมีผู้มาเยือน ไม่ใช่ใครเลยครับ คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

มาทำไม???? หวังว่าคงไม่ก่อเรื่องให้ผมอีกนะ

"ท่านรอง มีอะไรให้รับใช้คะ หรือว่าแบมแบมไปขัดใจอะไรอีก"  เสียงหัวหน้าของผมดังขึ้น ทุกคนในฝ่ายลุกขึ้นยืนทำความเคารพ  สายตาพี่มาร์คกับเลขาอิมมองมาทางผม ทำให้สายตาของคนทั้งแผนกมองตามมา

"แบมแบม"  แอลสะกิดผมส่งสัญญานว่าควรลุกขึ้นด้วยเหมือนกัน  ผมได้แต่ลุกแล้วก็ก้มหน้าไม่กล้าสบตาพี่มาร์คเลย

"ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่มารับแฟนกลับบ้าน ทุกคนตามสบายนะ" แฟนแฟนแฟนแฟน แฟน  โอ้ววว ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย พี่มาร์ค พี่จะมาประกาศแบบนี้ไม่ได้ ฮือผมไม่ได้เตรียมตัวเลย

"แฟน????"   เสียงทุกคนคนเหมือนตะลึงกับคำพูดของพี่มาร์คไม่ต่างจากผมที่ยืนหน้าชา มีเพียงแต่พี่มาร์คกับเลขาอิมที่ยืนยิ้มอยู่

"ครับ"  พี่มาร์คตอบเพียงสั้นๆ แล้วก็หันมามองผมอีกครั้ง

"เก็บของเสร็จรึยัง พี่หิวข้าวแล้ว" พี่มาร์ค ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ ฮืออยากจะบ้าตาย 

"แบมแบม ท่านรองรอนานแล้วนะ"  เสียงเลขาอิมที่มาเป็นลูกคู่กับพี่มาร์ค ทำให้ผมต้องตื่นจากฝันร้ายแล้วก็รีบหันซ้ายหันขวา คือทำอะไรไม่ถูก เพราะตอนนี้ทั้งฝ่าย ยืนอ้าปากค้างกันหมด

"แป๊บนึงครับ"  ผมเก็บของแบบลวกๆ ปิดคอมแล้วก็โกยทุกอย่างลงกระเป๋า  คืออยากไปให้พ้นตรงนี้มากหน้านี้ถ้าระเบิดได้คงละเบิดแล้ว ทั้งเขินทั้งอาย

"คนนี้แหละแฟนผม อย่าให้รู้ว่าใครยัดเยียดคนอื่นมาให้ผมอีกนะ"  พี่มาร์คพูดขณะที่มือโอบที่ไหล่ของผมพร้อมกับส่งยิ้มพิฆาตไปยังทุกคนในฝ่าย ผมลอบมองหลายคนกลืนน้ำลายหนืดลงคอ  ส่วนแอลยืนยิ้มให้ผมอยู่  




หลังจากออกมาจากตรงนั้น ผมก็งอนพี่มาร์คสิครับ ไม่ยอมกินข้าวไม่ยอมพูดด้วย พี่มันพยายามง้อ แต่ผมไม่หาย คือจะให้ผมทำงานอย่างมีความสุขสักวันไม่ได้รึไง  อีกไม่กี่วันก็จะฝึกเสร็จอยู่แล้ว จะรีบประกาศไปไหน

"แบมจะโกรธพี่ไม่ได้นะ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"  ผมเดินเข้ามาในร้านหลังจากที่พี่มาร์คขับรถมาส่งแล้วพี่มันก็เดินตามเข้ามา

"พี่มาร์คอะ แบมบอกไปแล้วว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา"

"ทำไม"

"ก็คนอื่นเค้าจะมองแบมยังไง"

"มองยังไง"

"ก็หาว่าแบมเป็นหนูตกถังข้าวสาร หรือหาว่าแบมจับพี่มาร์ค หรือหาว่าแบมเป็นเด็กเส้น โอ๊ย พี่มาร์คไม่เข้าใจหรอก"  เออพูดไปก็ไม่เข้าใจหรอก คนที่อยู่เหนือทุกคนแบบพี่อะ ไม่มีทางเข้าใจ

"แล้วไง ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ"  อ้าวพี่มาร์ค 

"พี่รวย พี่หล่อ พี่เก่ง แล้วคบกับแบมไม่ได้เหรอ"  นี้อวยตัวเองให้กรูรู้สึกต้อยต่ำเพื่อ.

"แบมนั่นแหละ อย่าคิดมากต่อไปไม่มีใครกล้ามาว่าหรือมาพูดอะไรไม่เข้าหูให้แบมฟังอีกแล้ว ส่วนเรื่องเราคบกันยังไงสักวันก็ต้องเปิดเผย ถ้าแบมรักพี่อย่าแคร์คนอื่นเข้าใจมั้ยครับ"  พี่มาร์คเดินมากอดผมจากด้านหลังแล้วก็เอาคางมาเกยไหล่ผมไว้ แล้วคือในร้านลูกค้าก็อยู่ พี่จินยองก็มอง

"พี่มาร์คปล่อยคนมองใหญ่แล้ว"

"เห็นมั้ย แบมแคร์คนอื่นไม่แคร์พี่เลย" เฮ้ยจะมาน้อยใจอะไรตอนนี้ครับ 

"โอเคๆ แบมรู้แล้วแบมไม่โกรธพี่มาร์คแล้วก็ได้ครับ ปล่อยแบมได้แล้วนะ"

"หึ น่ารัก" หมั่นใส้จริงๆ

"จินยอง วันนี้ขอตัวน้องนายไปได้มั้ย"  พี่มาร์คเดี๋ยว คิดว่าผมจะอายพี่จินยองมั้ย พูดกับพี่ผมแบบนี้ได้ไง ฮือ

"ตามสบายเลยครับ อย่าให้ป่วยเหมือนคราวก่อนก็พอ"  

"พี่จินยอง นี้แบมน้องพี่นะ"  ผมแหวใส่พี่ชายสุดที่รักที่ประเคนผมให้พี่มาร์ค อะไรกันไม่มีใครเข้าข้างผมเลย

"ไม่ต้องมองแบบนั้น แบมไม่ไป"  ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่พี่มาร์คที่ยืนยิ้มอยู่

"ไม่ไปก็ไม่ไป งั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำกัน" หะ ขึ้นไปอาบน้ำกัน 

"ไปสิ เดินนำไปเลย"

"โอ้ยย พี่นั่นแหละ ไม่กลับเหรอ เดินนำไปสิ" แล้วผมก็ตกหลุมพลางที่พี่มันวางไว้ จนได้ ผมผลักพี่มาร์คออกจากร้านมาพร้อมกับตัวเอง เขินก็เขิน แต่ถ้าให้พี่มันค้างที่นี้ก็ยิ่งจะแย่ ห้องผมกับพี่จินยองก็กั้นแค่กำแพงบางๆไม่ได้เป็นกำแพงหนา ถ้าพี่มันทำอะไรขึ้นมา โอ้ยไม่อยากจะคิด  ฮือ โลกช่างโหดร้าย












Talk  


ว้ายยยตายแล้ว ทำไมพี่มาร์คร้ายคะ  แอบหน่วงเบาๆช่วงหนึง ตอนหน้าถ้าเป็นไปได้จะจบแล้วนะทุกคน
ฝากให้กำลังใจ ใครอ่านแล้วยังไม่เม้นท์ให้เค้า เม้นท์ให้กำลังใจหน่อยน๊า

ถึงจะเป็นนักเขียนมือใหม่ แต่พออ่านคอมเม้นท์มันก็มีแรงฮึดจริงๆนะ

1 เม้นท์ =  1 ล้านกำลังใจ

ปล.มีอีกเรื่องที่จบไปแล้ว ใครชอบการเขียนแบบนี้ ไปอ่านเลย "รักไร้เหตุผล"























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 363 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

392 ความคิดเห็น

  1. #379 lek0868909108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:43

    ถึงจะหึงไร้เหตุผล แต่พี่มาร์คชัดเจนนะครับบบ

    #379
    0
  2. #357 StandbyBam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:41
    เปิดตัวแล้วค่า หลงน้องมาก
    #357
    0
  3. #292 อาจุมม่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 18:41

    ป้าฟินจิกหมอนเลยขอบอก

    #292
    0
  4. #288 ju_juff (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 16:44
    เปิดซะทีนะ
    #288
    0
  5. #271 AmethystXCI (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 01:38
    แบมนี่ย้อนแย้งเน๊าะ พอเค้าเปิดก็ไม่พอใจ พอเค้าไม่เปิดก็คิดเองเออเอง น่ารำคาญ มโนแต่ละอย่างดีๆทั้งนั้น
    #271
    0
  6. #268 pimpimpim1a (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 04:32
    ทำดีค่ะ ท่านรอง /ตบมือแปะแปะ
    #268
    0
  7. #240 Nuthathai Por (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:45

    เปิดตัวแล้วจร้า เปิดใหญ่ซะด้วย

    #240
    0
  8. #217 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 18:35
    แบมเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยมากอ่ะ ดีใจที่มาร์คเปิดตัวและชัดเจรกับแบมขนาดนี้ ชื่นใจมากๆเลย
    #217
    0
  9. #185 PSNS.BB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:35
    เขินนนน พี่มาร์คมันร้าย!!
    #185
    0
  10. #164 jm2611 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 06:35
    น่ารักว้อยยยยยยย
    #164
    0
  11. #154 lukpla2112 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 00:35
    ร้ายกาจมากอ่ะพี่มาร์ค 555555
    #154
    0
  12. #142 bever2017 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:45
    555 ขำพี่มาร์ค มีความเจ้าเล่ห์ตลอดเวลา
    #142
    0
  13. #119 PPruedee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 23:35
    ไม่อยากให้จบบบ อยากฟินอีกก
    #119
    0
  14. #117 kwan-sao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 03:35
    น่ารักมากค่ะ...
    ถ้าจบแล้ว...
    พล็อตใหม่ของพี่มาร์คน้องแบม คลอดตามมาเลยมั้ยคะ 55
    รักไรท์มากค่า ขอบคุณสำหรับเรื่องราวน่ารัก ๆ นะคะ
    #117
    0
  15. #116 view2544 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 23:23
    โอ๊ยยย ชอบพล็อตแบบนี้ อ่านสบาย ไม่เครียดดี
    #116
    0
  16. #115 JiaJia_MarkBam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 22:05
    พี่มาร์คชัดเจนมากค่ะ
    #115
    0
  17. #114 Chontitata (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:32
    สนุก อบอุ่น สู้ๆค่ะไรท์
    #114
    0
  18. #113 Sisisaline2739 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:00
    เปิดตัวววว
    #113
    0
  19. #112 MaiWarisara (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:37
    ว้ายยยยยเปิดตัว
    #112
    0
  20. #111 Smilelyy99 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:22
    บ้าบอแก๊ร 👀 เขิลลลลล
    #111
    0
  21. #110 n_ok_namo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:15
    โอ้ยยยยย อีพี่มาร์คมันร้ายยยย 5555
    #110
    0
  22. #109 jinnie.gung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    ว้อยยยย ท่านรองแม่งน่ารักว่ะ
    #109
    0
  23. #108 SSMMTBB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 19:54
    แบบนี้ก็ได้ใช่มั้ยมาร์คต้วนนนนน
    #108
    0
  24. #107 minichon1993 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    ชัดเจนนะคะพี่มาร์ค
    #107
    0
  25. #106 DarkST (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 19:08
    ชอบพี่มาร์คที่ชัดเจนกับน้อง
    #106
    0