(End) รักวุ่นวายลูกชายท่านประธาน #Markbam

ตอนที่ 17 : วุ่นวาย 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 350 ครั้ง
    22 ส.ค. 62





หลังจากค่ำคืนที่แสนยาวนานของแบมแบมได้ผ่านไป พร้อมกับร่องรอยแห่งรักที่มาร์คฝากไว้ทั่วร่างกาย ร่างเล็กซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่น สองร่างกอดก่ายภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แขนของมาร์คถูกแบมแบมใช้หนุนแทนหมอน มาร์คสูดกลิ่นหอมหวานของร่างเล็กอย่างไม่รู้จักเบื่อ  มือหนาค่อยๆเกลี่ยไรผมให้กับคนในอ้อมกอดอย่างเบามือ เป็นอีกครั้งที่มาร์คตื่นมาพร้อมกับแบมในตอนเช้า แต่ครั้งนี้กลับได้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เพราะคนในอ้อมกอดเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ รอยช้ำทั่วร่างกายแบมแบมเป็นคำตอบได้ดีว่าเมื่อคืนเขามีความสุขแค่ไหน แบมแบมเหมือนขนมหวานที่กินเท่าใหร่ก็ไม่อิ่ม จนทำให้เช้านี้มีเพียงมาร์คที่สามารถตื่นมารับรุ่งอรุณได้ 

มาร์คพลิกตัวให้แบมแบมได้นอนสบาย เพราะตนเองต้องไปหาอาหารเช้าและหายาเตรียมให้คนตัวเล็กทาน เพราะแบมแบมตอนนี้น่าจะป่วยไปแล้ว แม้เขาจะรู้สึกสงสารแบมแบมแค่ไหน แต่ในตอนนั้นเขาไม่อาจยับยั้งชั่งใจไว้ได้เลย หวังเพียงแต่ว่าแบมแบมจะไม่เป็นอะไรมาก 

"ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องมาเป็นแบบนี้"  มาร์คก้มลงกระซิบข้างหูแบมแบม แม้จะรู้ว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้รู้สึกตัว





"พี่มาร์ค พี่มาร์คอยู่ไหน"  แบมตื่นลืมตาขึ้นมาพบว่าไม่มีร่างของคนที่นอนกอด คนตัวเล็กเรียกหามาร์คอย่างใจหาย แม้ว่าเมื่อคืนจะผ่านอะไรมา แต่ด้วยความที่เป็นครั้งแรกของเขา เขาไม่รู้เลยว่ามาร์ครู้สึกยังไง ที่สำคัญเขารู้มาตลอดว่ามาร์คเคยคบแต่กับผู้หญิง 

เมื่อเรียกออกไปแล้วพบว่าไม่มีการตอบรับจากมาร์ค ใจของแบมกระตุกวูบ น้ำตาเอ่อล้นดวงตาด้วยร่างกายที่อ่อนแอทำให้จิตใจก็พลอยอ่อนไหวตามไปด้วย  แบมแบมพยามพยุงร่างตนเองให้ลุก แต่ขาก็ไม่ไปตาม ร่างบางหล่นฟุบลงมาอยู่ข้างเตียง

"แบมแบม เป็นอะไร" มาร์ควิ่งเข้ามาหน้าตาตื่นเมื่อได้ยินเสียงดัง มาร์ครีบเข้ามาอุ้มแบมแบมลอยจากพื้นและวางลงบนที่นอนอีกครั้ง 

"พี่มาร์ค ฮึก" แบมแบมโผกอดรอบคอมาร์คทันทีที่มาร์คเข้ามาอุ้ม และไม่ยอมปล่อยวงแขนที่โอบรอบคอมาร์คแม้จะถูกวางบนเตียงแล้ว

"เป็นอะไร หืม"  มาร์คเช็คคราบน้ำตาให้กับแบมแบมอย่างเอาใจ

"แบมนึกว่าพี่มาร์คทิ้งแบมไปแล้ว"

"ทำไมคิดแบบนั้นละครับ" ไม่มีคำตอบจากปากแบมแบม มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ


"พี่ถามว่าทำไมคิดแบบนั้น" น้ำเสียงที่อ่อนโยนและสรรพนามที่ใช้แทนตัวเองของมาร์ค ทำให้คนตัวเล็กหน้าขึ้นสี หัวใจดวงน้อยเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

"พี่มาร์ค อย่าพูดเพราะกับแบมนักสิครับ" 

"ทำไม ไม่ชอบเหรอ" 

"เปล่าครับ แค่มันไม่ชิน" แบมตอบคำถามพร้อมกับหลบสายตาของคนตรงหน้า ที่ส่งมาแบบที่แทบจะกลืนแบมแบมไปทั้งตัว

"หึ เจ็บมั้ยครับ" มาร์คยิ้มให้กับความน่ารักของแบมแบมพร้อมกับเอ่ยถามคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน แบมแบมไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้ารับเท่านั้น

"เดี๋ยวทานข้าวต้มแล้วก็ทานยานะ นอนพักอีกสักหน่อยน่าจะดีขึ้น"  คนตัวเล็กยังคงพยักหน้ารับ มาร์คลูบกลุ่มผมยุ่งของแบมเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปยกถาดข้าวต้มเข้ามา


"พี่มาร์คแบมกินเองได้ครับ" เมื่อมาร์คทำท่าทีว่าจะป้อน แบมก็รีบออกตัวทันที ก็มือของเขาไม่ได้เจ็บสักหน่อย

"อย่าดื้อ"  มาร์คทำเสียงดุเล็กน้อย ทำให้แบมแบมยอมอ้าปากรับช้อนที่มาร์คยื่นให้แต่โดยดี






"ขอโทษนะที่ทำให้เจ็บ" เมื่อแบมแบมทานข้าวทานยาเสร็จ มาร์คส่งแบมเข้านอนอีกครั้ง พร้อมกับกล่าวคำขอโทษ

"แบมเต็มใจ"  แบมแบมส่ายหน้าเป็นเชิงตอบว่าไม่เป็นไร 

"ขอบคุณครับคนดีของพี่มาร์ค พักผ่อนนะครับ" มาร์คกดจูบลงบนหน้าผากมน คนตัวเล็กหลับตาพริ้มรับสัมผัสหวาน








(ฮัลโหล มาร์คลูก) เสียงโทรศัพท์ของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ขณะที่มาร์คนั่งอ่านรายงานข้างเตียงแบมแบมต้องลุกออกมาคุยภายนอกห้อง  มาร์คเอางานเข้าไปทำภายในห้องนอนเพราะไม่อยากให้แบมแบมตื่นมาแล้วไม่เจอตนเองอีก

"ครับ"

(ม๊าโทรหาน้องแบมตั้งแต่เช้าแล้วลูก แต่โทรไม่ติดมาร์คอยู่กับน้องมั้ย)

"ครับ แบมอยู่กับผม ม๊ามีธุระอะไรกับแบม"

(ลูกคนนี้นิ ม๊าจะไม่มีธุระกับน้องจะโทรหาน้องไม่ได้รึไง) ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงประชดเล็กน้อยเพราะรู้ว่าลูกชายตนเองหวงแบมแบมแค่ไหน

(ม๊าจะชวนน้องไปช๊อปปิ้ง วันนี้มีคอลเล็คชั่นใหม่มา ม๊าอยากพาน้องไปซื้อเสื้อผ้าดีๆใส่ เพราะลูกชายม๊าดูแลน้องไม่ดี)

"แบมไม่รับหรอก ผมพยายามยัดเยียดให้ตั้งหลายอย่างก็ไม่เอา"

(ก็นั่นเพราะเรามีแต่ออกคำสั่ง ไม่รู้จักวิธีหลอกล้อน้องนะสิ อย่าโอ้เอ้น้องอยู่ไหนม๊าขอคุยด้วยหน่อย)

"คุยไม่ได้ครับ แบมไม่สบายหลับอยู่"

(ไม่สบาย ทำไมน้องไม่สบาย แล้วพาไปหาหมอรึยังเป็นอะไรมากหรือป่าว แล้วนี้มาร์คอยู่ไหน ให้คุณลุงหมอไปดูอาการมั้ย)

"เดี๋ยวๆ ครับม๊า ทีละคำถามครับ น้องไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ คือ... แค่.. เอ่อ.. ช่างเถอะม๊าเอาเป็นว่าทานข้าวทานยาแล้วหลับอยู่สักพักคงดีขึ้น"

(มาร์ค เราทำน้องเจ็บใช่มั้ย บอกม๊ามาตรงๆ) เสียงปลายสายเริ่มแข็งขึ้น 

"ก็ ครับ"

"ม๊า เงียบทำไม"  เมื่อปลายสายเงียบทำให้มาร์คใจคอไม่ดี ทั้งที่ปกติเค้าจะมีอะไรกับใครที่ไหน เขาก็ไม่เคยแคร์ใคร และม๊าเองก็ไม่ได้มายุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา

(มาร์ครักน้องใช่มั้ย)

"ครับ ผมรักแบมแบม"

(งั้นมาร์คอย่าทำให้น้องเสียใจนะลูก ม๊ารักและเอ็นดูน้องมากมาร์ครู้ใช่มั้ย)

"ครับม๊า ม๊าไม่ต้องห่วงนะ ยังไงแบมแบมก็คือลูกสะไภ้คนเดียวของม๊า"

(ตายแล้วลูกชายของม๊า พูดจาแบบนี้ก็เป็นด้วย คิคิ ม๊ารักลูกนะมาร์ค ดูแลน้องดีๆด้วย ถนอมลูกสะไภ้ม๊าบ้าง)

"ครับ ผมก็รักม๊านะครับ ขอบคุณที่เข้าใจและรักแบมแบมนะครับ"


หลังจากวางสายมาร์คก็ยิ้มให้กับตัวเอง ตั้งแต่ได้พบและรู้จักกับแบมแบม หลายสิ่งรอบกายเค้าก็เปลี่ยนไป แม้แต่ตัวเค้าเองก็เปลี่ยนไป แบมแบมคือคนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขามากจริงๆ




Bambam Part

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนบ่าย ผมเห็นพี่มาร์คนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียงผม 

"ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง" พี่มาร์คลูบผมของผมเบาๆ ผมชอบจังเวลาที่พี่มาร์คอ่อนโยนกับผมแบบนี้ 

"ดีขึ้นแล้วครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง

"แบมอยากอาบน้ำ"  ตอนนี้รู้สึกเหนียวตัวยังไงไม่รู้อาจจะด้วยยาที่กินขับความร้อนในร่างกายออกมา

"เช็ดตัวก็พอแล้ว เดี๋ยวพี่ทำให้" 

"ไม่เอา แบมอาบน้ำได้แล้ว"

"เป็นหมอเหรอ ถึงรู้ แล้วถ้าป่วยขึ้นมาอีกจะทำไง" ทำไมต้องดุด้วย ผมไม่ชอบเลยเอาแต่ดุเอาแต่ว่า

"แบมแบม พี่ไม่ได้ดุพี่แค่เป็นห่วง" 

"แบมแบม หันมาคุยกันดีดี"  ไม่อยากคุยแล้ว ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่มาร์คแท้ๆ แล้วจะมาดุผมทำไม ไม่รู้แล้วงอน

"ถ้าไม่หันมาพี่จะออกไปแล้วนะ"  ออกไปเลยแล้วก็ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องเอาไอ้นั่นมาใส่ร่างกายผมด้วย แล้วผมก็ได้ยินเสียงปิดประตูห้องนอน 

"ฮึก..." น้ำตาผมไหลออกมาจริงๆแล้วครับ ผมคงงี้เง้ามากใช่มั้ย ทำไมไม่ง้อผมสักนิดเลยใจร้ายชิบหาย






"พี่มาร์ค "  เออไม่ง้อผม ผมง้อเองก็ได้ ตอนนี้ผมเดินมาหาพี่มาร์คที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น หลังจากที่ร้องให้ไปสักพักพี่มันก็ไม่เข้ามาเลย

"เช็ดตัวให้แบมหน่อย" ผมเดินลงไปนั่งข้างๆพี่มาร์คแล้วก็กอดแขนพี่มันไว้ พร้อมกับเอาหน้าไปถูที่แขนเรื่องอ้อนผมถนัดครับ 

"ไม่อาบเองแล้วเหรอ" เนี้ยพอมาง้อก็มาพูดประชด เบื่อจริงๆ

"แบมอยากให้พี่มาร์คเช็ดตัวให้" ผมส่ายหน้าพร้อมกับอ้อนพี่มันอีกครั้ง ถ้ายังประชดอีกกรูร้องพูดเลย

"หึ ขี้อ้อนเวลาป่วยนี้หลายอารมณ์จริงนะเรา" พี่มาร์คยกแขนขึ้นมารวบผมเข้าไปกอดไว้ เฮ้อค่อยหายใจโล่ง ตอนพี่มาร์คทำหน้าขรึมนี้โคตรน่ากลัวเลย แต่ต่อไปผมรู้แล้วว่าทำยังไงพี่มันจะยิ้ม 

"อ๊ะ " พี่มาร์คช้อนตัวผมขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวและเดินเข้าห้องน้ำไปวางผมไว้กับอ่าง 

"พี่ไม่ได้โกรธแบมจริงๆหรอกนะ ไม่ต้องกลัวพี่แค่แกล้ง อยากรู้ว่าเด็กขี้แยจะทำไงถ้าไม่มีคนตามใจ" อ้าวพี่มาร์คทำไมเป็นคนแบบนี้วะ นี้หลงกลพี่มันอีกแล้วเหรอ ฮึ้ยยย

"ชิส์" ผมยู้ปากใส่พี่มันอย่างงอนๆ แล้วพี่มาร์คก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างพอใจที่แกล้งผมได้ ขออนุญาติเกลียดรอยยิ้มของผู้ชนะนี้






"พี่มาร์คแบมไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน โทรศัพท์ก็แบตหมดพี่จินยองต้องเป็นห่วงแบมแน่ๆเลย"  

"พี่โทรบอกจินยองแล้ว"

"ตอนไหน"

"ตั้งแต่เมื่อคืน" อ้าวอย่าบอกนะว่านี้วางแผนไว้หมดแล้ว 

"ไม่ต้องมามองหน้าแบบนั้น เมื่อคืนแบมเมาแล้วจินยองจะไปค้างกับเลขาอิม พี่ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียวเลยพามาที่นี้ "  

"แล้วถ้าพี่จินยองไม่ไปค้างกับพี่แจบอม พี่มาร์คจะพาแบมกลับไปบ้านเหรอครับ" 

"ไม่ เพราะพี่อยากนอนกับแบม" แล้วจะอธิบายเพื่อ?

"เลิกถามมากได้แล้ว วันนี้ม๊าให้ไปทานข้าวเย็นด้วยแต่งตัวซะ"

"แต่แบมไม่มีชุด มีแค่ชุดที่ใส่เมื่อคืนแล้วตอนนี้ก็หาไม่เจอ"  ครับผมหาชุดผมที่ใส่มาเมื่อคืนตั้งแต่เช้าแล้วก็หาไม่เจอ ผมเลยใส่ชุดลำรองของพี่มาร์คซึ่งมันใหญ่กว่าตัวผมมากตอนนี้

"ตู้ที่สอง เปิดดูสิ"  ผมเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่แยกต่างหากจากห้องนอน เปิดตู้ที่สองตามที่พี่มาร์คบอก ก็พบว่าเสื้อผ้ามากมายถูกแขวนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ผมพยายามแหวกหาชุดของตัวเองแต่ก็ไม่เจอ แล้วก็เอะใจนิดหน่อย เสื้อผ้าพวกนี้ดูไม่ใช่สไตล์พี่มาร์คเลย แถมตัวก็ดูเล็กเกินไปที่พี่มันจะใส่ หรือว่าของแฟนเก่าวะ แต่พี่มาร์คเคยมีแฟนเป็นผู้ชายด้วยเหรอทำไม่ไม่เห็นเคยรู้เลย นึกแล้วก็เจ็บในอกจัง ทำไมยังเก็บเสื้อผ้าแฟนเก่าไว้ด้วย ยังไม่ลืมสินะ แล้วยังมีหน้ามาให้เราใส่เสื้อผ้าแฟนเก่าอีก จิตใจทำด้วยอะไรพี่มาร์ค

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น" ผมเดินหน้ายุ่งออกจากห้องแต่งตัวมา พบว่าพี่มันยืนรออยู่

"เป็นอะไรไหนบอกสิ ไม่ชอบเหรอ หืม"  พี่มาร์คเดินมากอดผมไว้ ใช่ครับผมไม่ชอบ ไม่ชอบเลยที่พี่มาร์คยังเก็บของแฟนเก่าไว้แบบนี้ อยากจะร้องให้จริงๆเลย แต่ฮึบไว้แล้วกัน

"ทำไมต้องเก็บไว้ด้วย พี่ยังไม่ลืมเขาเหรอ" ผมถามออกไปตามที่ผมคิด พี่มาร์คมองหน้าผมแล้วคิ้วขมวด

"เก็บอะไร ลืมใคร"  ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อเลย 

"ก็เสื้อผ้าแฟนเก่าไง แล้วยังจะให้แบมไปเปิดดูอีก สะใจแล้วใช่มั้ยที่แกล้งแบมได้ ทั้งที่รู้ว่าแบมรักพี่แล้วจะแกล้งให้แบมเจ็บทำไม ฮึก ฮือ" ไม่ไหวแล้ว ไม่กลั้นแม่งแล้วจะหาว่างี้เง้าก็ว่าเลย เจ็บโว้ย คนใจร้าย

"ฮ่าๆ แบมอะไรกันคิดอะไรเป็นตุเป็นตะแบบนี้" นี้ผมร้องให้นะ พี่มันยังมาหัวเราะใส่ กลับแล้วไม่อยู่กับคนแบบนี้แล้วจริงๆครับ ผมสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดพี่มัน แต่พี่มาร์ครวบกอดผมจากด้านหลังแล้วยังเอาคางมาเกยไว้ที่ใหล่ผม นี้จะไม่สำนึกเลยใช่มั้ย

"ทั้งหมดนั่นมันของแบม ม๊าเพิ่งสั่งเด็กเอาขึ้นมาจัดไว้ให้ตอนที่แบมหลับไปนะ" เพล้งงงง เก็บเศษหน้าผมทีครับ เอาน้ำตากรูคืนมาาาาา อื้อเขินมากบอกตรงนี้ บ้าไปแล้วเสื้อผ้าเต็มตู้ซื้อมากันได้ไงขนาดนี้

"หึ ทำไมหึงพี่ขนาดนั้นเชียว" อื้ออย่าล้อสิ พี่มาร์คจับผมหันหน้าไปหาแล้วก็ยิ้มแบบล้อเลียนอะ คิดดูว่าผมควรทำหน้ายังไง 

"ก็ใครจะไปรู้หละ ทีหลังก็บอกก่อนสิ" ผมพูดพร้อมกับมุดหน้าซุกอกพี่มันแทน ไม่กล้าสบตาเลยอายสมองตัวเอง

"เวลานายหึงนี้ น่ารักมากเลยรู้มั้ย" น่ารักอะไรเมื้อกี้กรูร้องให้ เห็นใช่มั้ยหรือมัวแต่ขำ 

"ทำไมพี่มาร์คชอบแกล้งแบม"

"ก็แบมน่ารัก รักก่อนได้มั้ยค่อยแต่งตัว" พี่มันจับคางผมขึ้นแล้วก็มองมาแบบจะกินผมทั้งตัวอยู่แล้ว สายตาหื่นนี้ผมรู้เลยว่าหลังจากนี้จะทำอะไร 

ไม่นานริมฝีปากหยักของพี่มาร์คก็กดทับปากของผม ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่พี่มาร์คจูบผม ผมอ้าปากรับลิ้นหนาของพี่มาร์คเข้ามาภายในปากของผม ผมดูดลิ้นของพี่มาร์คไว้แบบที่พี่มันชอบทำ พี่มาร์คครางออกมาอย่างพึงพอใจ และก็เป็นแบบนั้นเนิ่นนาน รู้ตัวอีกทีตัวผมก็ลอยหวืดจากพื้นมาอยู่บนเตียง โดยที่มีพี่มันตามขึ้นมาคร่อมร่างของผมไว้ ผมตั้งใจว่าจะปฏิเสธ เพราะผมยังรู้สึกเจ็บตรงนั้นไม่หายเลย แต่สุดท้ายปากของผมก็ไม่ได้พูดมันออกไป แล้วก็ปล่อยให้พี่มาร์ครักผมได้เต็มที่อย่างที่พี่มันต้องการ 




















Talk 

จะจบแล้วนะทุกคน เรื่องนี้สั้นจริงๆ เพราะไม่อยากมีดราม่าเยอะ ฝากให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

ใครชอบการเขียนของไรท์ ฝากอีกเรื่องที่จบไปแล้ว >>> รักไร้เหตุผล<<<

แต่บอกไว้ก่อนอีกเรื่องจะบีบอารมณ์นิดนึงนะ ไม่ได้มาแนวน่ารักเหมือนเรื่องนี้






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 350 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

392 ความคิดเห็น

  1. #378 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:29

    โอยยยหวานละมุน

    #378
    0
  2. #291 อาจุมม่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 18:24

    สนุกละมุนไปหมดภาษาก็อ่านง่ายค่ะชอบๆ

    #291
    0
  3. #267 pimpimpim1a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 04:27
    น่ารักกกก ผ่านฉลุยทั้งกับเข้าตัวและคุณม๊า โอยยย หวาน
    #267
    0
  4. #248 Eve-krD (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:46

    ฮฮืออออ เท้นได้แล้ววว ละมุนไปหมด แงงง น้องขี้อ้อนมากเลย อิพี่ก็กินน้องตั้งแต่วันแรกที่บอกรักเลยระ แล้วดู บอกน้องน่ารักก็รักน้องต่อเฉ้ยยย น้องป่วยหนักขึ้นมาทำไง น้องนี่ก็น่ารัก พี่อยากรักก้ให้รัก คนดี ใจง่ายแบบน่าให้อภัยที่สุดหลงง

    #248
    0
  5. #239 Nuthathai Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:26

    น้องยังไม่หายเจ็บเลยพี่มาร์ค แล้วลืมแล้วเหรอว่าจะต้องไปทานข้าวกับม๊าน่ะ

    #239
    0
  6. #216 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 18:30
    โน้ยยยยยยยยนนย น้องน่ารักง่าาาา
    #216
    0
  7. #141 bever2017 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:30
    แล้วก็ป่วยอีกรอบ 5555😂😂😂
    #141
    0
  8. #118 PPruedee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 23:27
    อนุญาติ -> อนุญาต งี้เง้า -> งี่เง่า
    #118
    0
  9. #104 SSMMTBB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 19:06
    ไรท์มาต่อนะๆไม่รู้สิน่ารักไปหมดเลยยยย
    #104
    0
  10. #95 So_Chic93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 09:11
    มีความออดอ้อนนะน้องแบมเป็นกำลังใจให้นะไรท์
    #95
    0
  11. #94 yok1122 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 08:14
    ชอบ อ่ะ. แต่อย่าดุ น้องมาก
    #94
    0
  12. #93 Natchanan Patcha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 01:02
    มีความอ้อนพี่มาร์คหนักมาก😆😆
    #93
    0
  13. #92 NSnamsom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:05
    ว้าวววว
    #92
    0
  14. #90 Smilelyy99 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:27
    หวานนนนนหลงน้องหนักมาก
    #90
    0