(End) รักวุ่นวายลูกชายท่านประธาน #Markbam

ตอนที่ 13 : วุ่นวาย 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 389 ครั้ง
    10 ส.ค. 62




Bambam Part


วันนี้พวกผมเข้ามหาลัยกันครับ มาส่งรายงานแล้วก็พบอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องการฝีกงาน ยุคยอมไปรับผมมามหาลัยพร้อมกันและตกลงกันว่าพบอาจารย์เสร็จก็คงหาอะไรกินกัน คิดถึงอาหารหน้ามหาลัยเหมือนกันครับไม่ได้มาแค่เดือนกว่าเอง แม้จิตใจจะไม่ค่อยโอเคแต่การได้มาอยู่กับเพื่อนก็ทำให้คลายความทุกข์ลงไปบ้าง และผมรู้ว่าพวกมันคงรู้อะไรมาบ้างเพราะตั้งแต่เจอกันไม่มีใครเอ่ยถึงชื่อพี่มาร์คให้ได้ยินเลย 

"แบมรอกูแป๊บหนึงนะ ไปเข้าห้องน้ำก่อน ไอ้แจไปเป็นเพื่อนกูหน่อยสิ"  

"อะไรของมึงยุคยอม กะอีแค่ไปเข้าห้องน้ำต้องให้ไอ้แจไปเป็นเพื่อน" ผมถามออกไปขณะที่พวกเรามาถึงบริเวณหน้าตึกจะไปขึ้นรถกันแล้ว ปกติแม่งก็ไปคนเดียวมาวันนี้ต้องมีเพื่อน

"เออน่า วันอาทิตย์คนน้อยกูกลัว" ผมได้แต่เอือมกับคำตอบของมันดูตอแหลชิปหาย คนอย่างยุคยอมอะนะจะกลัวอะไรแบบนี้ แต่ช่างมันเถอะวันนี้ไม่มีอารมณ์ต่อปากต่อคำกับมัน แล้วพวกมัน2 คนก็เดินตามกันไป บอกตรงนี้เลยครับว่าพิรุธมาก



"แบมแบม" เสียงที่คุ้นหูเรียกชื่อผม ทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง แล้วผมก็เห็นว่าคนที่ผมไม่อยากเจอที่สุด ยืนอยู่ไม่ไกลจากผมและกำลังก้าวขามาหาผม ทันทีที่ผมเห็นเขา ขาของผมมันก็ออกตัววิ่งอย่างที่สมองไม่ทันสั่งการด้วยซ้ำ


หมับ!

พี่มาร์คจับแขนของผมไว้ เร็วจังวะนี้ก็ว่าตัวเองวิ่งเร็วแล้วนะ แต่พี่มันยังตามมาทัน

"วิ่งหนีฉันทำไม"  พี่มาร์คถามผม ผมก็ไม่รู้ว่าวิ่งหนีทำไม รู้แค่ว่าไม่อยากเจอเลย 

"แบมแบม" ผมไม่ได้ตอบพี่มาร์ค แล้วก็หลบสายตาแต่ก็ไม่ได้พยายามจะหนีอีก 

"ท่านรองปล่อยผมเถอะครับ" ผมพยายามแกะมือพี่มาร์คออกจากแขนของตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผล แรงจับยิ่งแรงขึ้น ตอนนี้รู้สึกเจ็บแขนขึ้นมาเลยครับ เอาแรงมาจากไหนกันวะทั้งที่ผู้ชายเหมือนกัน

"ไม่ปล่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย" 

"แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับท่านรองนะครับ แต่ถ้าท่านรองจะคุยเรื่องงานค่อยคุยที่บริษัทก็ได้ครับ วันนี้เป็นวันหยุดของผม"  ผมพูดถูกมั้ย ในเมื่อเราเป็นเจ้านายกับลูกน้องคุยกันเรื่องงานก็ที่บริษัทสิ 

"ไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างฉันกับนาย" ไม่มีครับ มันไม่มีเรื่องส่วนตัวระหว่างเราอีกแล้ว ไม่สิมันไม่เคยมีด้วยซ้ำ 

"แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับท่านรอง ปล่อยผมเถอะครับผมจะกลับแล้ว"

"มองหน้าฉันสิ แล้วบอกฉันว่านายไม่อยากคุยกับฉัน" สิ้นคำพี่มาร์คผมหันหน้าไปมองพี่มาร์คตรงๆ ผมนิ่งอยู่สักพัก คำพูดที่ผมจะพูดว่าผมไม่อยากคุย ไม่อยากเจอพี่มาร์คอีก มันกลับพูดไม่ออก ทั้งที่ผมบอกตัวเองว่าผมควรอยู่ให้ห่างกับเขา แต่หัวใจกับปากผมมันไม่สัมพันธ์กับสมองเลย 

"ฉันขอโทษ"  เป็นพี่มาร์คเองที่พูดออกมาก่อนผม แววตาที่จริงจังพร้อมกับคำขอโทษที่หลุดออกจากปากพี่มัน ทำให้น้ำใสๆที่เคยคลออยู่ที่ดวงตาของผมมันไหลออกมาแบบที่ไม่อาจรั้งไว้ได้ คือไม่ได้จะสำออยเลย แต่เหมือนผมรอ รอ แค่พี่มาร์คมาขอโทษ รอแค่พี่มาร์คมาทำดีด้วยแค่นี้จริงๆ พี่มาร์คดึงผมเข้าไปกอดพร้อมกับลูบที่ศรีษะผมเบาๆ ผมไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไง แล้วก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดี ได้แต่ยืนให้พี่มาร์คกอดอยู่แบบนั้น 

"ขอโทษที่ทำให้นายเจ็บ ขอโทษที่เห็นแก่ตัว ขอโทษที่เอาแต่ออกคำสั่งและไม่เคยคิดถึงจิตใจนายเลย นายจะยกโทษให้ฉันได้มั้ย"

ผมผละหน้าออกจากอกพี่มาร์คแล้วก็มองหน้าพี่มาร์ค พี่มาร์คใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาให้กับผมเบาๆ ผมไม่เคยรู้ตัวเองมาก่อนด้วยซ้ำว่าพี่มาร์คมีอิทธิพลกับความรู้สึกแค่ไหน แต่ทุกการกระทำคำพูดของพี่มาร์คมันมีผลกับจิตใจของผมทั้งหมด 

ผมพยักหน้าเบาๆให้กับคำขอโทษของพี่มาร์คแทนคำตอบ พี่มาร์คยิ้มรับการพยักหน้านั้นแล้วก็รั้งผมเข้าไปกอดอีกครั้ง ผมใจง่ายใช่มั้ยครับ ทั้งที่เขาเมินผม ทำให้ผมเจ็บ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองเป็นแบบนี้


"กำลังจะกลับแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวฉันไปส่ง" 

"แบมรอยุคยอมกับยองแจก่อนครับ เรามีนัดทานข้าวกัน"  

"สองคนนั้นกลับไปแล้ว" 

"กลับไปแล้ว?  หมายความว่าไงครับ"  

"ฉันบอกยุคยอมเองว่าให้กลับไปเลย"  อ่อเข้าใจและ ไอ้ที่จะไปห้องน้ำกันสองคน เหตุผลที่พี่มาร์คมาอยู่ตรงนี้วันนี้ ไอ้พวกเพื่อนเลว ไอ้เพื่อนทรยศ อย่าให้เจอ


"อย่าโกรธพวกนั้นเลย ฉันเป็นคนขอให้พวกนั้นช่วยเอง"

"นี้พี่มาร์คเอาเพื่อนแบมไปเป็นพวกหมดแล้วนะ ครั้งก่อนก็ทีหนึงแล้ว"  ผมทำปากยู้ใส่พี่มาร์ค ไม่พอใจเลยครับ ครั้งที่แล้วก็รวมหัวกันปกปิดเรื่องพี่มาร์ค ครั้งนี้ก็นัดแนะกับพี่มาร์คอีก 

"นายเองก็เอาคนของฉันไปเป็นพวกเหมือนกัน" ผมมองหน้าพี่มาร์คแบบงงๆ คนของพี่มาร์คนนี้ใคร จะว่าพี่แจบอมเหรอ ก็ออกจะเข้าข้างพี่มาร์คจะตาย 

"ใครอะครับ"

"เดี๋ยวก็รู้เอง ไปกันเถอะ"  พี่มาร์คจูงมือผมไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าคณะ วันนี้คนไม่พุกพ่านเท่าใหร่เพราะเป็นวันอาทิตย์ ไม่งั้นผมคงอายเหมือนกันที่ร้องให้กอดกับผู้ชายหน้าคณะ 




จนแล้วจนรอดผมก็ไม่กล้าถามเรื่องคุณมินอา ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากรู้แต่ผมไม่แน่ใจว่าผมมีสิทธิ์ถามมั้ย ถึงการกระทำที่ผ่านมาพี่มาร์คมาขอโทษผม ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าขอโทษที่เมินผม หรือขอโทษเรื่องอะไร แต่ผมรู้ว่าผมเจ็บเพราะพี่มาร์คแล้วเขาก็มาขอโทษ เออพอมานึกดูอีกทีพี่มันขอโทษเรื่องอะไรวะ แล้วผมหายโกรธเรื่องอะไร แต่ทำไมรู้สึกไม่เคลียร์เลย

ผมนั่งนิ่งตลอดการเดินทาง ช่างใจกับความคิดของตนเอง ตกลงผมกับพี่มาร์คอยู่ในสถานะอะไร สิ่งเดียวที่ผมรู้ตอนนี้ และคิดทบทวนกับใจตัวเองมาตลอดคือผมว่า ผมรักพี่มาร์คครับ แต่นั่นมันไม่สำคัญเลยเพราะมันเป็นความรู้สึกแค่ของผมฝ่ายเดียว อีกคนเขารู้หรือป่าวว่าสิ่งที่เขาทำมันทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ ทำให้ผมคิดกับเขาเกินกว่าเจ้านายและลูกน้อง ผมรักพี่ได้ใช่มั้ยพี่มาร์ค ผมมีสิทธิ์รักพี่ใช่มั้ย แล้วถ้าผมไม่มีสิทธิ์พี่ช่วยบอกผมทีว่าผมควรถอยยังไง 

"เป็นอะไรนั่งเงียบตลอดทางเลย"  พี่มาร์คถามผมขณะที่พวกเราจอดรถตรงหน้าร้านอาหารร้านนึง 

"เปล่าครับ"

"แบมแบม นายรู้ตัวมั้ย เวลาที่นายโกหก นายจะพูดคำว่าเปล่าครับ" อ้าวเหรอ คำว่าเปล่าครับคือไม่ได้โกหกเว้ย แต่มันเป็นคำตอบเวลาไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร

"มีอะไรก็พูดออกมา ฉันอยู่ตรงนี้แล้วพี่มาร์คคนเดิม คนที่นายบอกว่าคิดถึงไง" งื้อทีงี้ทำเป็นจำได้ ทีเมื่อวานนะ ไม่แม้แต่มองหน้า ไม่รู้โกรธกันมาแต่ชาติปางไหน หืมไม่อยากจะด่า 

"ว่าไง หรือยังไม่หายโกรธฉัน"
พี่มาร์คดึงมือผมไปจับไว้ แต่คือผมพูดได้ป่าววะ ถ้าพูดออกไปแล้วมันไม่เป็นแบบที่ผมคิด เค้าอาจจะแค่เอ็นดูผมก็ได้  แล้วถ้ามันไม่เป็นแบบที่ผมคิด ผมจะทนทำงานที่บริษัทนี้ต่อให้ครบระยะเวลาฝึกงานได้มั้ย หรือผมควรพูดหลังจากฝึกงานเสร็จ

"ไม่มีอะไรจริงๆฮะ แบมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยแค่นั้นเอง"

"แล้วแต่นายแล้วกัน ถ้าอยากพูดเมื่อใหร่ก็พูด อย่าเก็บไปคิดคนเดียว"




ผมกับพี่มาร์คเข้ามาในร้านอาหารแล้วก็สั่งอาหารมาทานกันเรียบร้อย พี่มาร์คยังคงดูแลผม ตักอาหารให้ผมตลอด 

"พี่มาร์คแบมถามอะไรหน่อย"  ผมช่างใจอยู่สักพัก แต่ถ้าไม่ถามเรื่องนี้ผมก็จะคาใจ ไม่บอกความรู้สึกแต่ถามเหตุผลที่พี่มันเมินผมได้ใช่มั้ยครับ

"หืม ว่ามา"

"ทำไมพี่มาร์คเมินแบมตอนที่อยู่ที่งาน"

"ก็ฉันไม่พอใจที่นายขัดคำสั่งฉัน"

"คำสั่งอะไร พี่มาร์คสั่งแบมว่าอะไร"

"เห็นมั้ย ขนาดคำสั่งฉันนายยังจำไม่ได้" อะไรวะ ก็แค่สั่งไม่ให้ไปกินเหล้ากับคนอื่น

"เรื่องเด็กที่ชื่อแอล ฉันบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ไปไหนมาไหนด้วย ฉันไม่ชอบ"  อ่ออออ เรื่องนี้นี้เอง แต่เอ๊ะแล้วพี่มันรู้ได้ไงวะ ก็ตัวเองหายไปเกือบสองอาทิตย์ 

"แบมก็ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับแอลนี้ครับ กินข้าวเที่ยงก็ในบริษัท พี่ที่แผนกก็ไปด้วยหลายคน อ่อมีแค่วันเดียวที่แอลขอไปส่ง"  เสียงผมค่อยๆหายเข้าไปในลำคอเมื่อนึกขึ้นได้ พี่มาร์คมองหน้าผมประมาณว่านั้นไงจับได้แล้ว แต่คือทำไมวะ กะอีแค่เพื่อนไปส่งต้องโกรธด้วยเหรอ

"แต่แอลบอกว่าทางเดียวกัน อีกอย่างมันก็หนาวแบมไม่อยากขี่มอไซต์ แต่คราวหน้าแบมนั่งรถเมล์ตามเดิมก็ได้ฮะ"
เออแล้วทำไมต้องยอมวะ แอลมารับมาส่งมันก็สะดวกดี อีกอย่างก็ทางเดียวกัน แต่เอาเถอะไม่อยากให้พี่มาร์คโกรธ 

"เดี๋ยวฉันไปรับเอง ถ้าวันไหนฉันไม่ได้ไปรับไปส่ง คนขับรถฉันจะทำหน้าที่นั่นเอง" ห๊ะ อะไรนะคนขับรถพี่มาร์ค แล้วเค้าจะมารับมาส่งผมทำไม 

"ไม่เอา ทำไมคนขับรถพี่มาร์คต้องมาคอยรับคอยส่งแบมด้วยหละ ไม่เห็นมีเหตุผลเลย"

"ฉันทำขนาดนี้ นายยังไม่เข้าใจเหตุผลอีกเหรอ" พี่มาร์คจ้องหน้าผม แต่คือผมต้องเข้าใจว่าไงวะ ให้เข้าใจเองเดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีกหรอก ไม่รู้เว้ย ไม่บอกก็ไม่รับรู้ ไม่อยากคิดเองเออเอง ไม่งั้นจะคิดเข้าข้างตัวเองทันที

"ไม่เข้าใจ แล้วแบมก็ไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ด้วย แบมนั่งรถเมล์ได้สบายใจกว่าเยอะ"

"แบมแบมทำไมชอบขัดใจฉันอยู่เรื่อยเลยนะ รู้มั้ยตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งฉัน" เนี้ยพี่มาร์คมึงก็เป็นแบบนี้ คำก็ขัดคำสั่งสองคำก็ขัดคำสั่ง รู้แล้วว่ารวย มีอำนาจเกิดมาก็มีแต่คนตามใจ แล้วไอ้ที่ก่อนหน้านี้มาขอโทษที่เอาแต่สั่ง ลืมไปแล้วรึยังไง 

"พี่มาร์ค แบมไปเองได้ อีกอย่างออฟฟิศก็ไม่ได้ไกลจากบ้านแบมเท่าใหร่ นั่งรถเมล์ก็สะดวกดี นะครับ" พี่มันยังนั่งกอดอกทำหน้าขรึมมองผมอยู่ครับ บรรยากาศเริ่มมาคุยังไงไม่รู้

"นายขับรถเป็นมั้ย" 

"ก็เป็นครับ ถามทำไมครับ" แต่ถามทำไมวะ เฮ้อเอาเถอะ จะอะไรก็แล้วแต่ผมไม่ยอมให้ส่งคนขับรถมาตามรับตามส่งผมแน่นอน ผมไม่ได้เป็นอะไรกับพี่มันสักหน่อย มันเกินไปจริงๆถ้าพี่มาร์คจะทำแบบนั้น








เช้าของอีกวันผมกำลังจะออกไปทำงาน เมื่อคืนผมไลน์ไปบอกแอลแล้วว่าผมจะไปเอง ซึ่งตอนแรกแอลเองก็ไม่ยอมง่ายๆหรอกครับ แต่ผมก็ต้องโกหกคำโตไป จนสุดท้ายแอลเองคงสัมผัสได้ว่าผมไม่สะดวกให้แอลไปรับไปส่งจริงๆ 

"พี่จินยอง แบมไปก่อนนะ" ผมหอมแก้มพี่ชายสุดที่รัก ไม่ทันที่ผมจะเดินออกจากร้าน ก็พบว่าหน้าร้านมีรถคุ้นตาจอดอยู่ พร้อมกับคนใส่สูตรดำสนิดอีกสองคนยืนอยู่ 

"ร้านยังไม่เปิด ใครมายืนรอตั้งแต่เช้าเลยละครับพี่จินยอง" ผมหันกลับไปถามพี่จินยอง พี่ชายผมยิ้มเล็กน้อยเหมือนรู้อะไรแต่ไม่บอกผม

"ออกไปถามเค้าสิ มาทำไม" ผมมองหน้าพี่จินยองอย่างงงๆ ก่อนจะเปิดประตูร้านออกไป 

ทั้งสองคนโค้งให้ผม ซึ่งผมก็สะดุ้งนิดนึงแล้วก็รีบโค้งกลับแบบงงๆ ทักผิดคนป่าววะ ผมกำลังจะก้าวผ่านไปเพื่อเดินไปป้ายรถประจำทาง

"คุณแบมแบมครับ" เสียงชายร่างกำยำคนนึงเรียกผมไว้ ทำให้ผมชะงักฝีท้าวแล้วหันกลับมามอง เออแสดงว่าเมื่อกี้ไม่ได้ทักผิดคน 

"ครับ"

"ท่านรองให้เอารถมาให้คุณแบมแบมใช้ครับ" เอารถมาให้ผมใช้เหรอ ผมมองไปที่รถคันเดิมที่จอดอยู่ เพิ่งนึกออกว่าเคยเห็นรถคันนี้ที่ไหน คันที่พี่มาร์คเคยขับมารับผมครั้งนึง แต่คือไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นี้หว่า รถทั้งคันจะมาให้ผมได้ไง โอ้ยผมจะทำยังไงกับคนรวยอย่างมาร์คต้วนดีครับ

"เอ่อ ผมรับไม่ได้ครับ ช่วยกลับไปบอกท่านรองด้วยนะครับ"

"รับเถอะครับคุณแบม ถ้าพวกผมทำงานไม่สำเร็จต้องโดนไล่ออกแน่ๆ"

"แต่ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ งั้นรอแป๊บนึงนะครับ " คือก็เข้าใจความรู้สึกของพวกเขานะ กลัวเจ้านายว่า แต่ผมก็รับไว้ไม่ได้จริง ผมกดโทรศัพท์หาพี่มาร์คทันที 




(ว่าไง)

"พี่มาร์ค พี่ทำอะไรอะ แบมรับไว้ไม่ได้หรอก ให้ลูกน้องพี่เอารถกลับไปเลยนะ" ผมเดินเข้ามาในร้านเพื่อคุยโทรศัพท์กับพี่มาร์ค ไม่อยากให้ลูกน้องพี่มาร์คได้ยิน

(รับไปเถอะ รถคันนั้นฉันใช้ไปแค่ครั้งเดียวแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันแล้ว)

"แต่มันมากเกินไปแบมรับไว้ไม่ได้"

(งั้นก็ไปบอกพวกมันเอาไปทิ้งที่ไหนก็ได้ แล้วอย่าลืมบอกด้วยหละว่าไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก)  เฮ้ย ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ 

"พี่มาร์ค"

(ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้ ฉันตามใจนายแล้วนะ ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับ) ใช่เหรอวะ นี้เรียกตามใจเหรอวะ งอนโว้ยยยย ไม่อยากพูดกับพี่มาร์คแม่งแล้ว คนบ้าอะไรเอาแต่ใจตัวเอง

"ก็ได้ครับ แต่แบมขอยืมใช้แค่ช่วงฝึกงานแล้วกันนะครับ"  เออเหลืออีกแค่ไม่ถึง 2เดือนก็จะฝึกจบแล้วยอมไปก่อนแล้วกัน เฮ้อออเหนื่อยใจจริงๆ

(ดีมาก เวลานายไม่ดื้อรู้ตัวมั้ยว่าน่ารักแค่ไหน)  ไม่ต้องมาชมเลยกูไม่อินเว้ยยย

"แค่นี้นะครับ แบมจะรีบไปทำงาน" 

(อืม แล้วตอนเที่ยงรอด้วยนะ ไปทานข้าวกับฉัน)

"ครับ"  ไม่ต้องถาม ไม่ต้องต่อรองห่าอะไรแล้ว อยากให้ทำอะไรก็บอกมาเลย อย่าให้ฝึกงานเสร็จนะ นี้จะเป็นที่แรกเลยที่จะไม่สมัครเข้าทำงานคอยดู




End Bambam Part









Talk 
 
อะไรของพี่มาร์ควะ อย่างว่าคนถูกตามใจแต่เด็ก นี้ก็ถือว่ายอมแบมมากสุดแล้ว  ต่างคนต่างถูกเลี้ยงดูมาคนละแบบแต่แบบนี้แหละที่ไรท์ว่าลงตัวสุดแล้ว
ตอนนี้หลายคนคงลุ้นจนเหนื่อยแล้ว ว่าเมื่อไหร่พี่มาร์คจะบอกน้องแบมสักที น้องแบมเผยออกมาแล้วว่ารักพี่มาร์ค แค่ไม่กล้าบอก แต่พี่มาร์คเนี้ยสิเมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเอง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 389 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

392 ความคิดเห็น

  1. #374 lek0868909108 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 08:44

    เอาแต่ใจสุดดด แต่ก็พร้อมเปย์สุด

    #374
    0
  2. #328 HunsaPumpuy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 13:04
    จ้าพ่อคนหล่อ คนรวย อยากทำอะไรก็ได้ แบมตามใจพี่เค้าหน่อยยย
    #328
    0
  3. #324 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 08:38
    แหมโว้ยยอยากมีฟีลเอารถไปทิ้งได้แบบไม่แคร์บ้างไรบ้างงง หมั่นไส้! คืออยากรวยบ้างงี้ 555555555555
    #324
    0
  4. #312 VivoV5 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:37
    จ้าพ่อคนรวยยยย
    #312
    0
  5. #287 WWaraporn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 15:46

    พี่มาร์คตื้อเข้าไว้https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #287
    0
  6. #263 pimpimpim1a (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 04:13
    เปย์เด็กเหรอจ๊ะ
    #263
    0
  7. #235 Nuthathai Por (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 18:54

    พี่เค้าก็แค่เป็นห่วงกลัวแบมลำบากอ่ะ

    #235
    0
  8. #212 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 18:16
    ชัดเจนได้แล้ว ปากแข็งจริงเลย หมั่นไส้ๆๆๆ
    #212
    0
  9. #176 rannn2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:50
    ขิงคนรวยวุ้ยย!!
    #176
    0
  10. #161 jm2611 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 05:06
    น่ารักอ่ะ ฮื่ออออน่ารักมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด เราชอบเขียนดีจริงๆค่ะ
    #161
    0
  11. #152 lukpla2112 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 22:50
    โอ๊ย ยอมใจพี่มาร์ค 55555 น้องไม่ให้มารับ เอารถมาให้แทน ยอมมมมม
    #152
    0
  12. #102 SSMMTBB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:17
    พี่มาร์ค พี่-ดื้อจนหมดลุคท่านรองเลยอะ5555
    #102
    0
  13. #66 jinnie.gung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 21:37
    555 พี่มันดื้อมากเลยเว้ย แต่น่ารักอ่ะ
    #66
    0
  14. #57 bbm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:59
    มาร์คนี้มันติดนิสัยเจ้านายจริงๆสงสารแบม
    #57
    0
  15. #55 PMTB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    คือมันจะมีติดขัดอยู่นะคะตรงภาษา ใหน=ไหน ร้องให้=ร้องไห้ ใ/ไ ยังสลับกันอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #55
    0
  16. #54 minichon1993 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 12:48
    ต่อค่ะไรท์ ต่อๆๆๆ
    #54
    0
  17. #52 yok1122 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:21
    อะไร ค่ะพี่มาร์ค
    #52
    0
  18. #50 catzazaza2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:39
    แงง น่ารักอ้ะ ต่อไวๆน้า รออยู่
    #50
    0
  19. #49 GandaManeetaem (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:30
    เผด็จการสุดๆนะท่านรอง
    #49
    0
  20. #48 Jiberita (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:10
    ดีกันแล้วแต่ยังไม่เคลียร์ความรู้สึกกันเลย ดูแล้วมินอาจะต้องสร้างเรื่องอีกแน่ เดาเอา555 ไรท์สู้ๆนะคะ
    #48
    0