border of love | chanbaek

ตอนที่ 2 : ☼ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ม.ค. 60

☼ 1






you are starting shining to my life 

คุณกำลังเริ่มต้นส่องแสงในชีวิตของผม



มันก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่แบคฮยอนเก็บเศษกระดาษแปลกๆและมีภาษาฝรั่งที่เขาไม่มีวันเข้าใจ เขาเข้าใจแค่ แม่น้ำตูเมน และประเทศมองโกเลีย ใช่เขาแค่รู้ว่านั่นคือเส้นทางออกนอกประเทศแล้วเขาจะออกทำไม ถึงประเทศเขาจะค่อนข้างอึดอัดและคุณภาพชีวิตของเขาไม่ได้ดีมากก็เถอะมันไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องออกไปลำบาก

 

แบคฮยอน

ม..แม่!” เมื่อได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นมารดามือเล็กก็รีบเก็บเศษกระดาษลงในกระเป๋าทันที

เศษกระดาษอะไรน่ะแบคฮยอนมือเหี่ยวย่นจากอายุและทำงานหนักกำลังชี้ไปที่กระเป๋าของลูกชายตัวดี

ไม่มีไรน่า แม่ เด็กชายตอบพลางแหงนหน้าหนี เขาจะไม่ให้แม่รู้เรื่องนี้ ถึงมันไม่ผิดมากแต่มันก็ไม่ได้ไม่แปลก

แกแน่ใจนะ

เขาพยักหน้าแทนคำตอบ ทั้งๆที่ในใจทั้งสับสนและงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องสนใจเศษกระดาษนี่ และ เขาตัดสินใจว่า

 

.

เขาจะทิ้งมันไป....


อีกวันที่แสนน่าเบื่อของพยอนแบคฮยอน เขาเป็นเด็กอายุ19 ที่ไม่ได้ต่อมหาลัยแบบคนอื่นเพราะหัวอ่อนและไม่ได้ตั้งใจเรียนเท่าไหร่เลยต้องค้าขายผลไม้ช่วยผู้เป็นมารดา แต่ละวันของเขาผ่านพ้นไปอย่างไร้ค่า

 

.

 

ขาเล็กที่มาจากพันธุกรรมและขาดแคลนอาหารที่มีประโยชย์กำลังหอบตระกร้าส้มไปส่งผลไม้ให้แก่บ้านต่างๆที่ได้สั่งไว้ ขายของก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปได้ดีนักแต่เขาจะทำอย่างไรได้เล่า

ขณะที่กำลังเดินไปอย่างเหน็ดเหนื่อยร่างผอมของตนได้ชนชายร่างสูงจนตระกร้าส้มหกกระจาย

 

อ่ะ....ขอโทษครับแบคฮยอนกล่าวคำขอโทษที่ตนไม่ระมัดระวังมากกว่านี้ เมื่อเงยหน้ามองผู้ที่อยู่ข้างหน้าตน เขาได้เห็นว่าผู้ชายคนนี้ดูสมบูรณ์และแต่งตัวดูทันสมัยมากกว่าเขามากโข

ไม่เป็นไรครับสำเนียงเกาหลีที่ดูต่างจากแบคฮยอนนิดหน่อยและน้ำเสียงทุ้มต่ำกำลังทำให้เด็กชายชาวเกาหลีเหนือประหม่า

 

ร่างผอมพยักหน้าเล็กน้อยพลางเก็บส้มที่กระจายอยู่เป็นวงกว้างแก้เก้อ

แบคฮยอนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย....

ทันใดนั้นชายสูงนิรนามก็ก้มลงเก็บช่วยแล้วพูดออกมา

ผมเป็นนักท่องเที่ยวน่ะ ผมหลงทางมาสักพักหนึ่ง คุณช่วยพาผมไปถนนโซซังหน่อยได้ไหม ที่พักผมอยู่ที่นั่นน่ะ

เอ่อ...แบคฮยอนประหม่าอย่างมากเขาไม่เคยคุยกับคนเกาหลีใต้ถึงบุคคลด้านหน้าไม่ได้พูดออกมาเขาก็พอจะเดาได้ว่าต้องเป็นคนเกาหลีใต้แน่ๆ

คุณพูดกับผมได้นะ ที่นี่ไม่มีทหารหรอกไม่ต้องกังวล ชายหนุ่มตรงหน้าได้พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มมีเสน่ห์

ครับเอ่อ...ขอผมไปส่งผลไม้ที่บ้านตรงหน้าก่อนนะครับ ถ้ากรุณารอผมตรงนี้ก่อนนะครับ!” แบคฮยอนพลางพูดแล้วก้มหน้าก่อนจะวิ่งหอบกระกร้าทรงสี่เหลื่ยมไปยังบ้านลูกค้า


เมื่อแบคฮยอนไปส่งส้มให้ลูกค้าเรียบร้อยแล้วเขารีบวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็วเพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะรอนาน เมื่อมาถึงเขาเห็นชายร่างสูงหลับตากอดอกพิงกำแพงอยู่บริเวรนั้น แบคฮยอนไม่อยากจะยอมรับว่ามันเป็นภาพที่ดูดีมากๆ

 

คุณครับร่างผอมพลางสัมผัสแขนแกร่งและออกแรงสะกิดเล็กน้อย

 

ทันทีที่ชายนิรนามเปิดเปลือกตาและเสมาสบตากับแบคฮยอนที่กำลังมองอยู่ เรามองกันอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่เด็กชายจะหลบสายตาที่เป็นอันตรายแก่เขา

.

ขณะเดินไป เราไม่ได้พูดคุยกันแม้แต่นิดจนกระทั่งเขาเป็นคนเริ่มบทสนทนา

ฉันชื่อ ปาร์คชานยอล ร่างสูงเอ่ยออกมาพลางมองไปข้างหน้า

แบคฮยอนร้องอ๋อในใจ เขาอยากรู้ชื่อของชายร่างสูงเหมือนกันแต่ไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยถามออกไป

 “ผมบยอนแบคฮยอนครับ

“…….”

ละ...แล้วทำไมคุณถึงมาเที่ยวที่นี่ล่ะครับ?”

ฉันแค่อยากพักผ่อน

พักผ่อน? ที่ประเทศเกาหลีเหนือเนี่ยนะ! แบคฮยอนทำได้แค่คิดแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรมากไปกว่านั้น

อ๋อครับ

แล้วนายอายุเท่าไหร่ยังไม่จบมัธยมเลยใช่ไหม

ผ..ผมอายุ19 จบมัธยอมปลายมาได้หนึ่งปีแล้วครับ

งั้นหรอ ชานยอลยิ้มแล้วมองคนประหม่าที่อยู่ตัวเล็กกว่าเขามาก

"......." แบคฮยอนไม่ได้กล่าวอะไรต่อเพียงแต่ก้มหน้าแล้วเดินต่อไป


จนกระทั่งถึงที่พักของคุณชานยอลการเดินมาไม่ได้สะดวกสบายนัก เขาทั้งต้องเดินหลบทหารและผู้คนบริเวณนั้นระหว่างเดินมา คุณชานยอลบอกว่าเขาเป็น ประธานใหญ่แห่งบริษัทขายอุปกรณ์ก่อสร้างของตระกูล และเขาอายุ 25 ปี เขาห่างจากแบคฮยอนตั้ง6ปีแหนะ  

ผ..ผมขอตัวนะครับ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งนะครับ

 แบคฮยอนก้มลงเคารพเขาหนึ่งทีอย่างสุภาพและเตรียมตัวจะเดินกลับบ้าน ป่านนี้แม่ต้องบ่นเป็นเป็ดแน่ๆ

 

เดี๋ยวสิเขาพูดรั้งเด็กตัวเล็กไว้

ครับ

พรุ่งนี้ทานมื้อเช้ากับฉันหน่อยสิเขากล่าวประโยคบอกเล่าเชิงขอร้อง ปาร์คชานยอลกำลังคิดอะไรอยู่กัน! รู้ว่าเขาประหม่าที่อยู่กับอีกคนหรือไงถึงแกล้งปั่นหัวกันอยู่ได้

เอ่อ…..” แบคฮยอนกำลังคิดประโยคปฏิเสธที่สุภาพที่สุดเขาไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายเพียงเขาแค่ประหม่า ทั้งๆที่ไม่ได้คิดอะไรกับอีกคนแต่มันก็รู้สึกแปลกๆไม่ได้

นะ..”

ครับ และแล้วเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธอีกคนได้


แบคฮยอนเดินกลับบ้านพลางกัดนิ้วตัวเองไปด้วยเขากำลังคิดว่าคุณปาร์คชานยอลต้องการอะไรคุณชานยอลมักทำให้เขาประหม่าทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกัน

หรือผู้ชายคนนี้ชอบพูดแบบนี้นะ?

 อีกทั้งยังชวนให้ทานมื้อเช้าด้วยกันอีกระดับอย่างคุณชานยอลไม่มีวันมาแลเด็กเกาหลีเหนือคนหนึ่งที่ชีวิตไม่มีอะไรมากอย่างเขาหรอก  มันดูแปลกมากกับการปรากฏตัวของชานยอล ทั้งๆที่ปกตินักท่องเที่ยวทหารจะไม่ปล่อยให้มาเดินหลงทางแบบนี้ แต่เขาก็สงสัยอะไรไม่ได้มากเขาได้นามบัตรของคุณชานยอลมาแล้วนี่ พรุ่งนี้เขาจะบอกแม่อย่างไรนะว่าจะไปทานมื้อเช้า ถ้าบอกไปเที่ยวกับเพื่อนแบคฮยอนก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนนี่

เขาจะทำอย่างไรดี?

แม่พรุ่งนี้ผมไปห้องสมุดนะ

  30% soon…..


การดำเนินเนื้อเรื่องค่อนข้างเร็วนะคะ เพราะมีจุดพีคค่ะ อิอิ

เราไม่ใช่คนใจดีค่ะเราเป็น กัปตันฮุค 


 

ขอบคุณที่เลือกกดเข้ามาแล้วกดfavนะคะ รักทุกคนค่ะ

 

#เขตแดนชบ 

คุยกับเราทวงฟิคได้ที่ : อริ้

luv 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น