รวม Short Fic #BNIOR by Humming B

ตอนที่ 9 : [SF] #ยัยก้อนแมว #BNIOR GOT7 (part 2) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    2 ก.ย. 59

ยัยก้อนแมว

-2-

 

 

            “เอาล่ะ ก่อนอื่นฉันต้องจับแกอาบน้ำก่อน ช่วยอยู่นิ่งๆหน่อยนะ” เจบีบ่นพึมพำๆพลางรื้อหาผ้าขนหนูผืนเล็กๆที่เคยเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า “เพราะว่าฉันไม่มีแชมพูสำหรับอาบน้ำแมว เพราะงั้นวันนี้อาบน้ำเปล่าไปก่อนนะ” มือหนายังคงสาละวนกับการรื้อเก๊ะ...จำได้ว่าเก็บเอาไว้ในนี้นี่นา...

 

 

สิ่งมีชีวิตร่างเล็กแลบลิ้นเลียมือรออยู่บนเตียงไปพลางๆ มองดูมนุษย์ตัวใหญ่ที่ดูสนุกสนานกับการเล่นอยู่ในกองผ้า มนุษย์ผู้นั้นใช้เวลาอยู่พักใหญ่ๆกว่าจะได้ชิ้นผ้าที่ถูกใจก่อนจะโกยผ้าชิ้นอื่นยัดมันกลับลงไปในลิ้นชัก

 

 

“โอเค ได้เวลาอาบน้ำแล้ว” มนุษย์เจบีหันมาฉีกยิ้มให้พร้อมกับโบกผ้าสีส้มในมือไปมา ก้อนแมวสีขาวที่นอนชันคออยู่เมื่อกี้ พอได้ยินคำว่าอาบน้ำก็ฟุบหน้าลงไปกับเตียงทันที

 

 

ไม่นะมนุษย์ ฉันไม่อยากโดนน้ำ...

 

 

“ไม่ต้องมาแกล้งตายเลยจูเนียร์” สิ้นเสียงมนุษย์ ไอ้ก้อนขาวๆที่นอนขดอยู่บนเตียงนั่นก็ฟาดหางเป็นการตอบรับว่ารู้แล้ว...แต่ไม่อยากลุก เจบีจิ๊ปากอยู่ในลำคอ โอ้อวดสรรพคุณชุดใหญ่ “แกโชคดีแค่ไหนที่ได้หนุ่มฮ็อตที่สุดแห่งปีอาบน้ำให้ เพราะงั้นเลิกลีลาแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย” หมายเหตุ หนุ่มฮ็อตที่สุดแห่งปี คือชื่อตำแหน่งสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่งตั้งโดยแก๊งศิษย์พี่กะเทยที่หวังจะเคลมผู้ชายทั้งคณะ

 

 

ถึงกระนั้น...ไอ้ก้อนแมวก็ยังนิ่ง

 

 

หรือว่าจะเขินที่จะต้องเล่นฉากวาบหวิวกับเขาในห้องน้ำกันนะ...

 

 

“เอาน่าไม่ต้องเขิน ผู้ชายเหมือนกัน ไม่ต้องมาเล่นตัว” ถ้ายังจำกันได้ ทั้งหมดนี้คือการพูดเองเออเองของมนุษย์ที่ชื่อเจบี

 

 

“เอ๊ะ หรือว่าแกไม่ใช่ผู้ชาย” เออ ไม่ใช่ผู้ชาย เขาเรียกตัวผู้!

 

 

 ไหน อ้าขากว้างๆดิ๊ ขอดูชัดๆหน่อยเจบีจับจูเนียร์ถ่างขา เจ้าตัวยุ่งนั่นเบิกตากว้าง ดิ้นพล่านจนแทบตกเตียง

 

 

โถ่ อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย ขอดูไข่หน่อย จูเนียร์มีไข่ใช่ไหม?” มือหนาจับขาสีขาวๆแยกออกจากกันได้สำเร็จ ก้อนกลมที่บั้นท้ายบ่งบอกว่าเขาคิดถูก “นี่ไง ไข่จูเนียร์~” ไม่พูดเปล่า เอานิ้วชิ้ไปเขี่ยไข่แมวเล่นอีก

 

 

ม๊าววววววววววววว!!

ไอ้ตัวเล็กแผดเสียงสูงอย่างเกี้ยวโกรธ เอาเล็บตะปบคนโรคจิตอย่างบ้าคลั่ง แต่คนถูกตะปบกลับหัวเราะร่า ก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นซบหัวไหล่

 

 

“ไม่แกล้งแล้วๆ ไปอาบน้ำกันเนอะ”

 

 

น้ำอุ่นถูกเตรียมไว้ในกะละมังเล็กๆ เจบีเอามือแตะๆน้ำ เช็คดูจนมั่นใจว่าไม่ร้อนเกินไป จึงหย่อนไอ้ตัวเล็กลงไปในน้ำ เจ้าขนปุยสีขาวดิ้นพอเป็นพิธีก่อนจะยอมสงบนิ่ง ปล่อยให้ทาสแมวนวดตัวในน้ำอุ่นๆนั่น  นิ้วกร้านเช็ดคราบขี้ตาบนใบหน้าเล็กๆนั่นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆไล้ไปที่ซอกคอ เจบีสำรวจปลอกคอนั่นอยู่พักใหญ่ๆก็ไม่เห็นว่าจะที่ปลดสายรัดคอนั่นได้เลย นอกจากจะถอดมันออกจากทางหัว ถึงปลอกคอนั่นก็เล็กกว่าขนาดหัวทุยๆนั่นอย่างเห็นได้ชัด

 

 

“เจ้านายเก่าแกใส่เข้าไปยังไงเนี่ย กะไม่ให้ถอดออกเลยรึไง” เอาตัวเล็กร้องแง๊วๆเสียงเล็กเสียงอ่อน สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้กับการปลุกปล้ำปลอกคอนั่นหลังจากพยายามถอดอยู่หลายนาที

 

 

พอจบคอร์สสปาแมว จูเนียร์ก็ถูกยกขึ้นมาสะเด็ดน้ำ(?) เจบีห่อลูกแมวนั่นผ้าขนหนูสีส้ม ค่อยๆซับน้ำออกจากขนเปียกๆนั่นอย่างเบามือ ไอ้ตัวเล็กดิ้นขลุกขลักๆม้วนห่อผ้าจนเป็นก้อนเพราะทนความจักจี้ไม่ไหว ก่อนจะค่อยๆโผล่หัวออกมาจ้องมนุษย์ตาแป๋ว เจบีเผลอยกยิ้มให้ก่อนจะคลายผ้าขนหนูออกจากตัว จูเนียร์ค่อยๆลุกขึ้นมา เก้ๆกังๆ ยืนชัน 4 ขาจนเต็มความสูง ก่อนจะสะบัดน้ำออกจากตัวด้วยวิธีธรรมชาติ

 

 

“ไหน? หอมยัง? ขอดมหน่อย” เจบีอุ้มไอ้ตัวเล็กขึ้นมาฟัดพุงขาวๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะพามันออกไปจากห้องน้ำ “คราวนี้ตาฉันอาบน้ำบ้างละ อยู่เฉยๆล่ะ อย่าซนเข้าใจไหม?” พูดก่อนจะวางลงบนเตียงอย่างเบามือ เขายืนมองซ้ายมองขวาเช็คความปลอดภัยให้แน่ใจว่าไอ้ตัวเล็กนี่จะไม่เผลอซนวิ่งออกไปนอกห้องได้อยู่พักใหญ่ๆแล้วค่อยเดินไปหยิบผ้าขนหนูลายบาร์ทที่น้องรหัสซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อ 2 ปีที่แล้วขึ้นพาดบ่า

 

 

จูเนียร์ชันคอหูตั้งทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ ไอ้ตัวเล็กค่อยๆหยัดตัวเองลุกขึ้นยืนบนเตียงนุ่ม มันค่อยทดสอบความแข็งแรงของฟูกด้วยการกระโดดไปมา หลังจากทดสอบอย่างพึงพอใจแล้วก็เริ่มมองหาของเล่นอย่างอื่น ไอ้ก้อนแมวกระโดดลงมาจากเตียง เดินด้อมๆมองๆเรียนรู้สิ่งแวดล้อมใหม่ๆรอบตัว

 

 

อันที่จริงก็เรียกว่าใหม่ไม่เต็มปากนักหรอก

ก็เคยมาแล้วนี่...

 

 

โชคร้ายที่ไนห้องนี้ไม่มีไหมพรมให้เล่นเหมือนบ้านหลังก่อนๆที่จูเนียร์เคยอยู่ แต่สำหรับแมว ผ้าม่าน หรืออะไรที่ห้อยล่อตาล่อใจ ก็ถือว่าเป็นของเล่นได้ทั้งนั้น...จูเนียร์น่ะ เลี้ยงง่าย อยู่ง่ายนะ ไอ้ตัวเล็กวิ่งตะปบชายผ้าม่าน ทั้งข่วนทั้งรูด มุดไปมุดมาอยู่นานสองนานก็เริ่มเบื่อ โชคดีที่มนุษย์เจบีเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

 

 

“ไอ้ตัวเล็ก อยู่ไหน~” จูเนียร์กระดิกหูเงี่ยฟังอีกรอบแบบไม่ค่อยมั่นใจ ทำไมเสียงมนุษย์ถึงเปลี่ยนไป ไม่คุ้นหูเลยแฮะ

 

 

“จูเนียร์~” เจบีเรียกอีกครั้งด้วยเสียงหวานกว่าเดิม หรือที่เรียกว่าเสียงสองนั่นแหละ ไอ้ตัวเล็กเจ้าของชื่อขานรับทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง

 

 

เมี๊ยววว~

 

 

มนุษย์หน้าตี๋เดินเปลือยอก พันผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวย่อตัวลงมาคุยกับลูกแมวตัวเล็ก “มาซนอะไรตรงนี้” พูดจบก็อุ้มไอ้ตัวเล็กขึ้นมายืน 2 ขา แล้วมันก็ทำหน้าตาเหรอหราจนเจบีอดหัวเราะไม่ได้

 

 

“อะไร แกเป็นอะไร” ลูกแมวน้อยทำตาแป๋ว ค่อยขยับเท้าเซไปเซมาเหมือนกำลังพยายามทรงตัว “ฉันก็จับแกไว้อยู่นี่ไง ไม่ล้มหรอกน่า ไม่ต้องทำหน้าตาตื่นเลย” เขาหัวเราะก่อนจะยกตัวขึ้นมาพาดบ่า ไอ้ก้อนแมวเอาขาหน้าตะกายไหล่เนียนๆ หันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นเต้น ลูกแมวตัวจ้อยส่งเสียงแง๊วๆข้างหูราวกับจะฟ้องอะไรบางอย่าง แน่ล่ะว่าเจบีก็คงไม่เข้าใจ

 

มนุษย์ๆ

 

เมื่อกี้ตอนนายจับเรายืน

 

เราเห็นไข่มนุษย์ด้วยแหละ

 

...

 

 

 

 

1.15 น.

 

หางสีขาวๆฟาดลงบนที่นอนเป็นจังหวะที่เข็มวินาทีกระดิก ไอ้ตัวเล็กที่นอนขดอยู่บนเตียงมองมนุษย์ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กระพริบ จูเนียร์กำลังแข่งกระพริบตากับเจ้านายใหม่แบบที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว กติกามีอยู่ว่า ใครกระพริบตาก่อนแพ้ และตานี้เจ้านายใหม่นั่นก็แพ้อีกตามเคย ไอ้ตัวยุ่งสังเกตอยู่สักพักใหญ่ๆว่ามนุษย์นั่นนั่งจ้องตากับจอฟ้าๆนั่นทำไม ไม่เห็นทำอะไรสักอย่าง พอเจ้านายเริ่มเหนื่อยก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆอย่างเช่นตอนนี้

 

 

“เฮ่ออออออออออออ~

 

 

เมี๊ยวววววววววววว~

 

ไอ้ก้อนสีขาวบนเตียงเลียนเสียงตามในแบบฉบับที่มันทำได้ เรียกความสนใจจากเจ้าของได้เพียงนิดเดียว...ขอย้ำว่านิดเดียวจริงๆ

 

 

แบบนี้มันหยามศักดิ์ศรีแมวชัดๆ!

 

 

ไอ้ตัวเล็กหยัดตัวลุกขึ้นมาจากฟูกนุ่มๆก่อนจะกระโจนลงมาจากเตียง ค่อยๆย่องไปที่ขาเก้าอี้ที่มีมนุษย์นั่งอยู่ มันยืนชั่งใจอยู่พักใหญ่ๆว่าจะกระโดดขึ้นไปบนตักนั่นหรือบนโต๊ะดี สุดท้ายมันก็ดีดตัวขึ้นไปห้อยต่องแต่งอยู่ที่ขากางเกงเจบี ไอ้ตัวเล็กร้องโวยวายแง้วๆๆ กรงเล็บของมันจิกเนื้อผ้าไว้ข้างนึง อีกสามข้างก็ตะกายตัวเองขึ้นไปบนตัวเจ้านายให้ได้ เจบีก้มลงมามองไอ้ก้อนกลมที่ไม่เจียมบอดี้ ตัวใหญ่กว่าดินสอนิดเดียวริอาจจะปีนที่สูงๆแบบนี้ มือหนาดึงหลังคอไอ้ตัวสีขาวนั่นขึ้นมาเสมอระดับสายตา ขาทั้งสี่ของมันแข็งทื่อ ทำหน้าตาเอ๋อๆแบบงุนงงว่าตัวเองลอยขึ้นมาได้ยังไง

 

“ซน!” เขาตำหนิสั้นๆก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขานั่นแหละ

 

 

ซึ่งนั่น...เป็นความผิดพลาดอย่างร้ายแรงในเวลาต่อมา...

 

 

เจบีนั่งถอนหายใจรัวๆ หลังจากนั่งสมองตื้อมาได้พักใหญ่ๆ หรือที่เขาเรียกกันว่าตันนั่นเอง อันที่จริงเขาว่าพล็อตไว้เรียบร้อยแล้วนะ แต่พอลงมือเขียนแล้วมันออกอ่าวออกทะเล พอจะดึงเนื้อเรื่องกลับก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยน่าสนใจแล้ว จะให้เข็นต่อก็ไปไม่เป็นเอาเสียดื้อๆ บางทีเขาควรจะพักนิยายเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ขืนดื้อเขียนต่อไป ยังไงก็ต้องมาลบเขียนใหม่ในวันถัดๆไปอยู่ดี นิยายที่เจบีกำลังเขียนอยู่เป็นนิยายออนไลน์ที่เปิดให้อ่านฟรี มีคนติดตามอยู่ประมาณร้อยกว่าคนได้ แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยได้อัพบทความลงบ่อยๆ นิยายก็เลยดูกร่อยๆลงไปด้วย จากที่เคยมีคอมเมนท์ 10-20 ข้อความต่อ 1 ตอน ก็เริ่มเหลือไม่ถึง 5 ข้อความ จริงๆเลยนะ เขาก็ไม่อยากทำในสิ่งที่เรียกว่า ดอง หรอก แต่ถ้าไม่มีอารมณ์จะเขียน มันก็เขียนไม่ได้ ไม่ถูกใจตัวเองอยู่ดี พอมีอารมณ์จะเขียนก็ดันไม่ว่างเสียนี่ ยิ่งพักหลังๆมานี่ เริ่มอยากผันตัวจากพวกฟรีแลนซ์มาเป็นนักเขียนที่มีสังกัด ก็เลยทำให้มีเวลาเขียนน้อยลง

 

 

ที่พูดมาเนี่ย

 

 

จะเรียกว่าข้ออ้างก็ได้...

 

 

“คิดไม่ออกโว้ยยยยยยย” เจบีแหกปากลั่นพร้อมกับเอามือขยำหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

 

 

เขาถอนหายใจหนัก แล้วก็วางมือลงบนเมาส์เลเซอร์เหมือนเดิม และทุกอย่างก็วนลูปกลับไปเหมือนตอนแรก

 

 

ลูกแมวสีขาวกระพริบตามองเจ้านายปริบๆ จ้องมองอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเจ้านายไม่ยอมนอน ทั้งๆที่ทำหน้าพร้อมที่จะหลับอยู่รอมร่อ ไอ้ตัวเล็กไกวหางตัวเองเล่นแก้เบื่อ สายตาก็ยังไม่ละออกไปจากมนุษย์ที่ตอนนี้นิ่งเป็นภาพ .JPG ไปแล้ว ไอ้ตัวเล็กหาวหวอดก่อนจะชันขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มันยืดขาบิดขี้เกียจก่อนจะเดินย้ายตัวลงไปบนแป้นพิมพ์ของมนุษย์

 

 

Adgcfxswdfgggggdfdsfsdfdxcv

 

 

ตัวอักษรประหลาดผุดขึ้นอยู่บนหน้าจอคอม เจบีร้องเสียงหลง ก่อนจะหันไปมองไอ้ตัวต้นเหตุ “ไปนอนที่อื่นเลยไป” พร้อมกับหนีบหลังคอไอ้ตัวเล็กไปไว้อีกด้านของโต๊ะ ก้อนสีขาวๆปัดหางไปมาก่อนจะเดินมาเดินที่เมาส์บ้าง เจบีจิ๊ปาก เหล่มองไอ้สิ่งมีชีวิตแสนซนนั่นแบบไม่กระพริบตา

 

 

“แนะ!!” เขาแกล้งส่งเสียงดังไปงั้นแหละ ลูกแมวตัวน้อยหดคอหนีด้วยความหวาดกลัวหรือตกใจอะไรสักอย่าง สักพักมันก็มาดมที่มือเจบีใหม่ แถมคราวนี้ยังเอาขาหน้ามาตะกุยๆที่นิ้วของเขาด้วย อันที่จริงเขาเลิกสนใจงานที่ทำอยู่ไปแล้วแหละ ตอนนี้เขากำลังใจจดใจจ่อกับการสังเกตพฤติกรรมของเพื่อนร่วมห้องตัวจ้อย ลูกแมวสีขาวขนฟูฟ่องกำลังไต่ไปตามแขนเขาที่วางพาดกับขอบโต๊ะ มันค่อยๆก้าวเดินแบบกล้าๆกลัวๆ มีหยุดพักอยู่ตรงกลางแขนด้วยครู่หนึ่ง มันมองซ้ายมองขวา มองไปทางด้านล่าง มองความสูงจากพื้นแล้วชะงักขา ทำหน้าตาตลก เจบีหลุดยิ้มออกมา แล้วก็มองมันแบบเงียบๆ

 

 

ในที่สุดมันก็เดินไต่มาจนถึงหัวไหล่ของเขา แล้วหยุดพักตรงบ่ากว้างๆนั่น “เอาที่แกสบายใจเลย อยากนั่งตรงไหนก็นั่งเนอะ” ใช่แล้ว เขาประชด

 

 

แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะฟังออก

 

 

ไม่รู้ฟังออกรึเปล่า แต่ไอ้การที่มันกำลังไต่ขึ้นมานั่งบนหัวเขาเนี่ย มันแกล้งเขาใช่ไหม!!

 

“ย่าห์!!!! นี่แกจะนั่งตรงไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่บนหัวฉัน!!!” เจบีเอียงหน้าหลบอุ้งเท้าน้อยๆที่กำลังเหยียบอยู่ตรงโหนกแก้ม มือหนารีบคีบไอ้ตัวยุ่งออกไปห่างๆ เขาทำหน้าดุใส่ แต่พอไอ้ตัวแสบมันร้องว่าเมี๊ยว คนหน้าดุก็เลยทำได้แค่พรูลมหายใจ “ไปนอนเลยไป ฉันให้แกนอนบนเตียงเลยนะ เพราะฉะนั้นอย่าดื้อ” พูดพร้อมกับจับไอ้ตัวเล็กไปวางบนเตียง พอย้ายตัวกลับมานั่งบนเก้าอี้ ไอ้ตัวแสบนั่นก็ร้องประท้วงขึ้นมาอีก

 

 

“อะไรอีกล่ะ!

 

 

มันไม่ตอบ ถึงตอบก็ได้แค่ร้องเมี๊ยวๆ ก้อนสีขาวบนเตียงแกว่งหางไปมา มองที่หน้าเจ้านายตาแป๋ว แล้วก็หาวจนขากรรไกรแทบหลุด

 

 

“ง่วงก็ไปนอนสิ ไม่ต้องมารอฉัน”

 

 

...

 

 

“โอเค ขอเซฟงานก่อน” ทาสยังไงก็เป็นทาส มีหรือที่ทาสจะชนะไอ้ตัวน่ารักนั่น เจบีส่ายหัวไปมาก่อนจะยอมปิดคอมแต่โดยดี

 

 

อันที่จริง...ต่อให้นั่งอยู่ก็ไม่ได้งานเพิ่ม นอนก็ได้วะ

 

 

มนุษย์ร่างสูงเดินไปปิดไฟ แล้วค่อยๆคลานขึ้นเตียง สายตาของเขายังไม่ค่อยคุ้นชินกับความมืดดีนัก มีเพียงแสงไฟจากด้านนอกระเบียงที่ทำให้พอเห็นได้ลางๆว่าไอ้ก้อนแมวนั่นอยู่ตรงไหน ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าทิ้งตัวลงไปล่ะก็ อาจจะเผลอทับแมวคอหักตาย ออกหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งฉบับวันพรุ่งนี้เลยก็ได้

 

เมี๊ยว~

 

 

“ชู่ววว บอกว่าอย่าเสียงดัง” เจบีลูบหัวลูกแมวตัวน้อยที่ตอนนี้เขาอุ้มมันมานอนบนอกเรียบร้อยแล้ว มันไกวหางไปมาอย่างพอใจ เขารู้สึกได้ตอนที่หางของมันสัมผัสตรงกลางอกผ่านเนื้อผ้าบางๆนั่น นิ้วชี้ของเขาค่อยๆลูบขนนุ่มๆบนหัวไอ้ตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนว่ามันเคลิ้มหลับไปในอีกไม่กี่นาทีต่อมา เจบียกยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

 

 

“ฝันดีนะ...จูเนียร์”

 

 

 

 

 

 

“เดฟ..”

 

 

“เดฟโว้ยย..”

 

 

“ไอ้เดฟโซลลลลลล!!!

 

 

เฮือก!

เจบีสะดุ้งสุดตัว เหลือกตาชันตัวขึ้นมากึ่งนั่งกึ่งนอน รีบโกยอากาศเข้าปอดราวกับหายใจไม่ออกมาพักใหญ่ๆ ร่างล่ำๆที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงทำหน้าถมึงทึงเอาเรื่อง เจบียกมือข้างซ้ายขึ้นขยี้ตาก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนอีกรอบนึง

 

 

“มีอะไร?” เขาถามเสียงงัวเงีย เปลือกตาเจ้ากรรมก็เตรียมพร้อมจะปิดลงมาอีกรอบ

 

 

“กูสิต้องถาม ว่านี่มันอะไร?”

 

 

เจบีเลิกคิ้วสูงพยายามจะยกหนังตาขึ้นมาข้างนึง “หืม” แล้วก็ส่งเสียงได้แค่ในลำคอ

 

 

“เดี๋ยวนี้ออฟเด็กขึ้นมากินบนห้องเลยหรอ?”

 

 

คนฟังนิ่งไปพักใหญ่ๆ สมองของเขากำลังประมวลผลคำถามเมื่อครู่แบบไม่รีบร้อน ถอดความได้ว่า...ว่า...ว่าอะไรนะ ขออีกทีดิ๊ “มึงว่าไงนะ?”

 

 

“กูถามว่า มึงพาเด็กขึ้นมากินบนห้องหรอ” กิน?

 

 

“พูดจาให้มันเข้าใจหน่อย” เจบีลุกขึ้นมาอีกรอบ แล้วอะไรบางอย่างก็กลิ้งตกลงไปจากอกของเขา ก็ถ้าจำไม่ผิด เมื่อคืนนอนเอาลูกแมวมานอนบนอกไง “เฮ้ย จู...”

 

 

ลูกแมว????

 

 

“เนียร์...” เสียงของเจ้าของห้องแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด คนที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงกระแอมเสียงขัด

 

 

“อ้อ ชื่อจูเนียร์” มันพยักหน้าเข้าใจอะไรเอง แบบไม่ต้องอธิบายซ้ำ

 

 

“มาได้ยังไงวะ?” ประโยคนี้เจบีหันไปถามแจ๊คสัน อดีตรูมเมทที่ย้ายออกไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว แต่ยังคงถือกุญแจสำรองเอาไว้อยู่

 

 

“นั่งเครื่องบินมาแล้วก็ต่อรถแท็กซี่มาเนี่ย” พูดพร้อมทำไม้ทำมือเลียนแบบเครื่องบินตอนแลนด์ดิ้ง

 

 

“ไม่ใช่ กูไม่ได้หมายถึงมึง”

 

 

“แล้วมึงหมายถึงใคร?”

 

 

“ก็ไอ้นี่อะดิ!!” เจบีพูดพร้อมกับชักแขนข้างขวาตัวเองที่โดนไอ้เด็กหัวกลมนั่นๆหนุนกลับ

 

 

“ว้าววว แมนมากเพื่อนกู กินเด็กแล้วหงายการ์ดความจำเสื่อม” ไอ้แจ๊คสันตบมือประชดประชันก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนฟูก

 

 

“กินเด็กห่าอะไรล่ะ!

 

 

“นอนเปลือยตัวกอดกันกลมดิ๊กขนาดนั้น พวกมึงโคฟเป็นหมีโคอาล่ากันเหรอ”

 

 

“แจ๊ค มึงอย่าเว่อ เสื้อผ้ากูครบ” คนถูกใส่ร้ายยกผ้าห่มขึ้นพิสูจน์ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสารร่างของอีกคนที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว จนเผลอค้างมือไว้ท่านั้น

 

 

แจ๊คสันมองดูท่าประหลาดๆของเพื่อน ก็เลยอดเผือกไม่ได้ “ไหน ขอดูมั่ง” ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะชายผ้าห่มก็โดนถีบออกมาซะก่อน “อะไรวะ...ไหนว่าเสื้อผ้ามึงครบ”

 

 

“ห้ามดู!” เจ้าของห้องพูดเสียงเข้ม ยิ่งตอกย้ำความคิดของเขาว่ามันไม่ผิด

 

 

“หวงด้วยว่ะ ไหนว่าจำไม่ได้ ลึกซึ้งนี่หว่า” แล้วมันก็ยกยิ้มร้ายๆ

 

 

“กูไม่ได้หวง แต่มึงจะมาซี้ซั๊วดูของคนอื่นเขาไม่ได้” แจ๊คสันขมุบขมิบปากทำท่าเลียนแบบ “ของกู มึงก็ห้ามดู” ประโยคนี้เสริมเพื่อความเท่าเทียมกัน

 

 

“หวงตัวสัสสส ทำอย่างกับว่าเมื่อก่อนไม่เคยอาบน้ำด้วยกัน” พูดแล้วก็หมั่นไส้ ทำเป็นหวงตัว หวงเด็กก็บอกว่าหวงเด็กดิวะ จะเก็บไว้ดูคนเดียว ขี้งก!

 

 

“จูเนียร์” ไอ้คนขี้หวงเรียกชื่อขึ้นมาลอยๆ ที่น่าแปลกก็คือ ทำไมถึงลงไปหมอบกับพื้นแบบนั้น “อยู่ไหน ออกมาเร็ว”

 

 

“เดฟ มึงเรียกตัวอะไรอยู่วะ”

 

 

เจ้าของฉายาหันมามองหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบแบบขอไปที “แมว” ก้มๆเงยๆอยู่พักใหญ่ก็หันมาถามอดีตรูมเมทที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ “เห็นแมวตัวเล็กๆขาวๆบ้างไหม?”

 

 

แจ๊คสันส่ายหน้าหวือ ก่อนจะชี้ไปที่เด็กอีกคนที่นอนอยู่บนเตียง “กูนึกว่าน้องเขาชื่อจูเนียร์”

 

 

“ไม่ใช่ กูเรียกแมวกู”

 

 

“แต่ก็ตัวเล็กๆขาวๆเหมือนกันนะ”

 

 

“...” เออ ขาวทั้งตัวเลย

 

 

“แน่ะ! ทำหน้าแบบนั้น คิดเรื่องไม่ดีอยู่แน่ๆ” และนั่นก็ทำให้แจ๊คสันถูกตบกะโหลกไปทีนึง ข้อหารู้ทัน

 

 

“แล้วนั่นก็จะนอนไปถึงไหน ตื่นได้แล้ว เฮ่ยยยย!” สาบานว่าเขาพูดเสียงดังมาก แต่ไอ้เด็กนั่นกลับนิ่งจนเขาคิดว่ามันไม่หายใจไปซะแล้ว “ตื่น บอกให้ตื่น!!” เรียกเฉยๆไม่ตื่นก็ต้องเขย่ากันแล้วแหละงานนี้ เขย่าอยู่ 3-4 รอบ ไอ้เด็กนั่นก็เริ่มตอบสนองโดยการขยับเปลือกตา สีหน้าดูงัวเงียไม่แพ้ตอนที่เขาโดนไอ้แจ๊คสันปลุกเมื่อกี้นี้เลย

 

 

“อืมมม...” มันค่อยๆปรือตามอง ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ “อรุณสวัสดิ์ครับพี่”

 

 

“ไม่ใช่เวลามาทักทาย นายเป็นใคร มาทำอะไรห้องฉัน”

 

 

“อืมมม...” เด็กนั่นหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆชันตัวลุกขึ้นมานั่ง

 

 

“เฮ่ยๆ ระวังหน่อย ไม่ต้องออกมาจากผ้าห่มเลย” เจบีรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้

 

 

“พี่จำผมไม่ได้หรอ” เจ้าตัวเอียงคอขาวๆพร้อมๆกับเอานิ้วเหนี่ยวโชกเกอร์ที่อยู่ที่คอพลางเผยอปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ คนมองแทบกุมขมับ ตกลงมันยั่วหรือมันอะไร ใครสั่งใครสอนให้ทำท่านั้น

 

 

แต่พอเห็นชื่อที่เขียนบนสายสีดำๆนั่นเท่านั้นแหละ

 

 

“นี่นายอีกแล้วหรอ ก็ว่าทำไมหน้าคุ้นๆ!

 

 

“ตกลงว่ารู้จักกัน?!” แจ๊คสันยืดคอมาถาม

 

 

“ไม่!” เจ้าของห้องปฏิเสธเสียงแข็ง แต่เด็กบนเตียงนั่นกลับพยักหน้าหงึกๆ แจ๊คสันจิ๊ปากในลำคอก่อนจะออกความเห็น

 

 

“ตอแหลไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่นะเดฟ”

 

 

“หวัง แจ๊คสัน!!

 

 

“เงียบไป กูสัมภาษณ์เอง” มันหันมาสั่งเจ้าของห้อง พลางเอานิ้วทาบปากทำท่าจุ๊ๆ แล้วค่อยหันไปซักไอ้ตัวต้นเหตุ “หนูมาอยู่ในห้องนี้ได้ไง หื๊มม”

 

 

“ก็เขาพาหนูเข้ามา” ว่าแล้วก็ชี้โบ้ยไปที่เจ้าของห้องที่ตอนนี้ทำท่าจะหักคอไอ้ตัวแสบอยู่รอมร่อ

 

 

“ตกลงหนูรู้จักไอ้เดฟใช่ไหม?”

 

 

“เดฟไหน พี่เขาชื่อเจบีต่างหาก พี่แบมบอกหนู”

 

 

“นั่นไง รู้จักแบมแบมด้วย” แจ๊คสันจิ๊ปาก ทำหน้าตาไม่ไว้วางใจใส่อดีตรูมเมทที่ยืนหน้าหงิกอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล “แล้วเพื่อนพี่น่ะ...เขาทำอะไรไม่ดีกับหนูรึเปล่า?”

 

 

“ไอ้แจ๊คสัน!” เจ้าของห้องโวยลั่น ถามแบบนั้นเห็นเขาเป็นคนยังไงกันฮะ!

 

 

“โวยวายงี้มีพิรุธ” เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกหรี่ตามองเพื่อนตัวเองก่อนจะหันไปซักไซ้ไอ้ตัวเล็กที่นั่งชันเข่าอยู่บนเตียงอีกรอบ “ตกลงพี่คนนั้นเขาทำอะไรไม่ดีรึเปล่า?” ไอ้เด็กตาแป๋วนั่นสั่นหัวยิกๆ ก่อนจะพูดแจ้วๆเต็มสองหูว่า

 

 

“อย่าใส่ร้ายซี่ พี่เขารักหนูนะ เมื่อวานเขาก็หอมหนูด้วยตอนเขาอาบน้ำให้หนูเสร็จ” เป็นประโยคไม่สั้นไม่ยาวที่ทำให้เจบีตบะแตก สบถด่าจนแทบลืมหายใจ ส่วนไอ้คนที่อยากรู้คำตอบนักหนา ทำได้แค่อุทานเบาๆว่า ไอ้หยา แล้วก็หลุดยิ้มหน้าแดงเถือกไปหมด ตอนที่นึกภาพตามคำบอกเล่านั่น

 

 

 

 

“ตกลงว่าเป็นแมวหรือเป็นคน” เจบีกอดอกนั่งพิงเก้าอี้ ทำสีหน้าไม่ไว้ใจขั้นสุด ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงเขากับคนแปลกหน้าที่ยืนยันว่าตัวเองอยู่กับเขาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้

 

 

ส่วนแจ๊คสันน่ะเหรอ...โน่นนน ไปถ่ายละครแล้วโน่น ไปพร้อมๆกับความเข้าใจผิดๆ ที่คิดว่าเขากำลังเลี้ยงต้อยอยู่นั่นแหละ พูดไปก็ไม่เข้าใจ สงสัยกลับไปอยู่จีนนานเลยไม่เข้าใจภาษาเกาหลีที่เขาย้ำนักย้ำหนาว่าไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้เด็กนี่

 

 

“เป็นคนไง แล้วก็เป็นแมวด้วย” นี่จะต้องได้รับการจดบันทึกลงกินเน็สบุ๊ค เขาว่าเขาเจอมิจฉาชีพที่แปลกที่สุดในโลกแล้วล่ะ

 

 

“ถ้างั้นแปลงร่างเป็นแมวให้ดูสิ ฉันถึงจะเชื่อ”

 

 

“หุย...” มันบึนปากทำหน้ายู่อย่างขัดใจ “ยังไม่ถึงเวลา ยังเป็นแมวไม่ได้”

 

 

“ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ก็ออกไปจากห้องฉัน อย่าต้องให้เรียกตำรวจมาลากคอไปหรอกนะ ฉันเห็นว่านายเป็นเด็กหรอก ถึงได้ใจเย็นไม่เอาความ”

 

 

“ได้ไงเล่า ก็พี่บอกว่าจะให้ผมอยู่ด้วยไง”

 

 

“ฉันไปพูดตอนไหน?”

 

 

“ก็เมื่อคืนไง ตรงนั้นอะๆ” แล้วมันก็ชี้ไปที่ระเบียง เจบีชายตามอง นึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น...มันจะเป็นไปได้หรอวะ?

 

 

“ไม่ต้องมาตอแหลเลยแกเนี่ย มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย” เขาโบกมือไล่เป็นร้อยๆรอบได้แล้วมั้ง แต่ไอ้เด็กนั่นก็ยังนั่งหน้าด้านได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

 

 

“พี่ไม่รักษาสัญญา” ใครไปสัญญาอะไรกับแก ฮึ! “พี่ไม่รักผมแล้ว” ไม่เคยรักต่างหากเว้ย!!

 

 

ไอ้มิจฉาชีพหน้าใสถอนหายใจดังฮื่ออออ มันนั่งไหล่ตกนิ่งๆอยู่พักใหญ่ โดยมีสายตาของเจบีจับจ้องอยู่เป็นระยะๆ  เขาพยายามกดดันเด็กนั่นด้วยการไม่พูด และก็ดูเหมือนว่าจะได้ผล เมื่อเด็กที่ชื่อจูเนียร์ยอมลุกออกจากเตียงแต่โดยดี แถมเดินแก้ผ้าโทงๆไปที่ระเบียงอีก เจบีทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น หน้านี่ร้อนวูบขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ คนอะไรไร้ยางอายชะมัด

 

 

“พี่ ผมไปละนะ” เด็กนั่นพูดสั่งลา เจบีปรายตามอง ร้องดังอื้อ แล้วก็แปรเป็นร้องเสียงหลง เมื่อเห็นไอ้เด็กนั่น กำลังตะกายราวบนระเบียง เตรียมจะพุ่งพสุธาในอีกไม่กี่วินาที

 

 

“เหี้xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx(เซนเซอร์เพื่อเยาวชนจะได้ไม่เอาไปเป็นตัวอย่าง)

เจบีแหกปากลั่น พุ่งตัวไปคว้าเด็กนั่นไว้ได้ทัน บางทีเขาก็สงสัยเหมือนกันว่าจากระยะตรงที่เขานั่งอยู่ห่างจากระเบียงขนาดนั้น เขาสามารถหายตัวมารับทันไอ้ตัวแสบนี่ทันได้ยังไง

 

 

ปึก!

สีหน้าของเจบีบูดเบี้ยว รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสันหลัง โชคดีที่เขากระดกหัวตัวเองเอาไว้ ไม่งั้นอาจจะเป็นเจ้าชายนิทราตอนที่กะโหลกฟาดพื้นด้วยแรงขนาดนั้น ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแน่นๆของบุรุษที่เพิ่งออกปากไล่เขาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

 

 

“พี่ไม่ให้ผมไปแล้วหรอ?” จูเนียร์ยิ้มร่า มองดูท้องฟ้าด้วยใจที่เป็นสุข เห็นไหมล่ะ พี่เจบีรักจูเนียร์จะตาย ยอมเอาตัวเป็นหมอนให้เขานอนดูเมฆด้วย

 

 

“นี่ พี่เจบี” ไอ้ตัวเล็กยังคงส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมตอบ จูเนียร์พลิกตัวในอ้อมกอด ชันแขนบนแผ่นอกแน่นๆ จ้องตาอีกคนที่มองทอดลงมาแบบไม่กระพริบ “ให้ผมอยู่กับพี่นะ”

 

 

เจบีลอบกลืนน้ำลายดังเอือก นิ้วกร้านๆของเขาสั่นเทิ้มไปตามสัมผัสนุ่มๆที่ลากไล้ไปตามจังหวะการพลิกตัวของไอ้คนด้านบน แถมยังมีหน้ามาทำตาแป๋วใส่อีก...คุกอยู่แค่เอื้อม

 

 

“แกมันแมวยั่วสวาทชัดๆ ไม่ใช่ลูกแมวตัวเมื่อวานแน่ๆ”เขาได้แต่บ่นงึมงำอยู่คนเดียว ก่อนจะผลักไอ้คนข้างบนให้ไหลลงไปจากตัวเขา “หนัก!” อันนี้กระแทกเสียงใส่ปิดท้ายการกระทำ “ไปใส่เสื้อผ้าซะ ถ้าจะหงายการ์ดว่าไม่มีเสื้ออีก ก็ไปหยิบๆในตู้ไป” ไอ้ตัวแสบรีบพยักหน้ารับ ลุกขึ้นแบบที่อีกคนไม่ทันตั้งตัว เจบีรีบหลับตาปี๋ รอจนเสียงย่ำเท้าของอีกคนเดินไปไกลแล้วจึงค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นมานั่ง

 

 

ขอแก้ข่าวดักคนเข้าใจผิดเอาไว้ตรงนี้เลยว่า...

 

 

ที่เขาทำแบบนี้ไม่ใช่เกิดติดใจหรือพิศวาสอะไรเด็กนั่นหรอกนะ แต่ถ้ามันเกิดพลัดตกลงไปจากระเบียงเขานี่เป็นเรื่องแน่ เขาจะโดนมองว่ายังไง ที่มีเด็กเปลือยร่างกระโดดลงมาจากระเบียงห้อง มีหวังได้โดนมองว่าเป็นไอ้เฒ่าตัณหากลับ ขมขื่นเด็ก แล้วกำจัดทิ้ง ซวยแน่ๆ

 

 

“พี่เจบี ผมใส่ตัวนี้นะ” เจ้าของชื่อหันตามเสียงเรียก เห็นไอ้เด็กตัวเล็กนั่นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง มือเล็กๆนั่นพยายามจะโบกไม้โบกมือให้ทั้งๆที่ความยาวของแขนยังโผล่ไม่พ้นแขนเสื้อเลยด้วยซ้ำ

 

 

“ฉันมีกางเกงขาสั้นอยู่ในลิ้นชักด้านหลัง เลือกๆไปสักตัว” เขาพูดปัดๆ รอจนอีกคนแต่งตัวเรียบร้อยจึงเดินกลับไปในห้องตัวเอง “ร้ายนักนะ พอฉันไม่ให้อยู่ ขู่จะฆ่าตัวตายเลยเหรอ”

 

 

“ก็พี่บอกว่า มาทางไหน ให้กลับไปทางนั้น” ว่าแล้วก็ยอกย้อนเสียงแจ้วๆ

 

 

“จะบอกว่ามาทางระเบียงว่างั้น”

 

 

“ก็บอกแล้วไงว่าผมเป็นแมว แล้วเมื่อวานพี่เจอแมวที่ไหนล่ะ” เอาจริงๆก็เริ่มจะเชื่อขึ้นมานิดนึงละ จากที่มันเล่าแต่ละอย่าง ถ้าไม่ได้แอบอยู่ในห้องตั้งแต่แรกก็คงเป็นไอ้ลูกแมวที่ว่านั่นจริงๆ

 

 

...ไร้สาระน่า เจบี

 

 

 “เรามาตกลงกันก่อน” เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงนอน หรี่ตามองเด็กตรงหน้าอย่างพิจารณา “ถ้านายพิสูจน์ได้ว่านายไม่ได้โกหก ฉันจะยอมให้นายอยู่ด้วยก็ได้”

 

 

“ตกลง” ไอ้ตัวเล็กตรงหน้ารับปากทันที แววตาของมันระริกระรี้อย่างน่าหมั่นไส้

 

 

“แต่ถ้าวันนี้นายพิสูจน์เรื่องที่นายบอกไม่ได้ พรุ่งนี้นายจะต้องออกไปจากห้องฉัน” คนฟังยังคงยิ้มร่า พยักหน้ารับแบบไม่รู้สึกรู้สา “ออกไปจากชีวิตฉันด้วย” พอถึงตรงนี้เด็กตรงหน้ายักคิ้วกวนๆ ทำหน้าทะเล้นใส่

 

 

“ถ้าผมพิสูจน์ได้” แววตาซุกซนนั่นจ้องมองที่เขาอย่างมีความหวัง “ผมอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตเลยได้ไหมครับ”

 

 

นี่มัน....ประโยคขอแต่งงานที่เคยเห็นในทีวีรึเปล่า เจบีได้แต่อ้าปากพระงาบๆ ก่อนจะแค่นเสียงประชดขึ้นโพรงจมูก “ได้คืบจะเอาศอก ไอ้เด็กนี่!" แถมด้วยลูกมะเหหงกอีก 1 ลูก คนถูกประเคนกำปั้นหัวเราะร่า ยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆก่อนจะเลื่อนมากุมกำปั้นอีกคนที่ค้างไว้หลังจากสำเร็จโทษ มือเล็กพยายามแกะนิ้วก้อยอีกฝ่าย ก่อนจะส่งนิ้วก้อยเล็กๆของตัวเองเข้ามาเกี่ยวไว้หลวมๆ

 

 

“เกี่ยวก้อยสัญญา” มือเล็กหมุนกำปั้นให้ชนกันก่อนจะเอื้อมนิ้วโป้งตัวเองไปแตะที่นิ้วโป้งอีกคน “ประทับตรา” เจบีร้องดังหึ พอจะชักมือกลับ เด็กนั่นก็ส่งเสียงแง้วๆ “ห้ามเบี้ยวแล้วนะ”

 

 

อือ..

เขาพยักหน้ารับแบบขอไปที ก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะพิสูจน์อย่างไร อันที่จริงเขามีคำถามที่อยากรู้มากกว่า ทำไม๊ ทำไมเขาถึงได้ยอมไอ้เด็กตรงหน้าขนาดนี้ ลองมาคิดๆดู เขาเองก็ใจดีแบบผิดวิสัยเหมือนกัน จู่ๆก็ยอมให้คนแปลกหน้าเข้ามาปวนเปี้ยนในชีวิตเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว สงสัยจะได้ใจ เลยไม่ยอมเลิกตอแยเสียที คงเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กด้วยแหละ

 

 

แต่ดูๆไปแล้วก็น่าจะประมาณ 16-17 ปีได้ ความสูงก็ประมาณไหล่ของเขา จะเรียกว่าเด็กก็เรียกไม่เต็มปาก แต่ถ้าน่ารักเนี่ย...เต็มๆ

 

 

“ไปกินข้าวได้แล้วไป แจ๊คสันมันอุตส่าห์ซื้อของกินมาฝาก” นับว่ามันเป็นเพื่อนที่ดี ได้ดีแล้วก็ยังไม่ลืมกัน “ไปล้างหน้าแปรงฟันซะ”

 

 

“ผมใช้แปรงสีฟันของพี่ได้เหรอ?” เจบีชะงักมือจากถุงเสบียง ทำท่านึกอยู่พักใหญ่ๆ

 

 

“เดี๋ยวฉันเอาอันใหม่ให้ จะมาใช้อะไรอันเดียวกับฉัน” เขาเดินไปรื้อลิ้นชักที่เก็บของ ส่วนไอ้ตัวแสบนั่นก็วนเวียนอยู่แถวๆของกิน

 

 

“พี่แจ๊คสันหล่อแล้วยังใจดีอีก” เจ้าตัวบ่นลอยๆ หน้าตาชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เจบีแอบเหลือบมองด้วยความหมั่นไส้

 

 

“ก็แหงสิ มันเป็นดาราฮ่องกง”

 

 

“ทำไมพี่คนหล่อเขาถึงเรียกพี่ว่าเดฟล่ะ” หึ...

 

 

“นามปากกาน่ะ รู้จักมะ เดฟโซล” แล้วนามปากกาที่เขาแสนจะภาคภูมิใจก็จบลงตรงที่ไอ้เด็กนั่นส่ายหัวว่าไม่รู้จัก

 

 

เอ้ออออ เขามันโนเนม สู้ดาราฮ่องกงคนหล่อไม่ได้หร๊อกกกกก!!!

 

 

“เดฟโซล” ปากเล็กๆนั่นเรียกชื่อเขาเสียงเบาหวือ “ชื่อเจ๋งดีอะ ให้ผมเรียกพี่ว่า พี่เดฟ บ้างได้มะ”

 

 

“ตามใจ” มุมปากยกยิ้มตอนไอ้เด็กนั่นชมว่าเจ๋ง มือหนากดแปรงสีฟันด้ามใหม่ออกมากล่องพลาสติก พลางถามประโยคไร้สาระที่ไม่ได้ผ่านกลั่นกรองมาจากสมอง “เดฟโซลกับแจ๊คสัน ใครเจ๋งกว่ากันนะ” เรียกได้ว่ามาจากความขี้อิจฉาของเขาล้วนๆ

 

 

จูเนียร์มุ่ยปาก ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด “หนูว่าพี่แจ๊คสันหล่อ แต่ชื่อเดฟโซลเจ๋งดี”

 

 

เหอะ!

เป็นอีกครั้งที่เขาต้องแค่นเสียงประชด

 

 

“หล่อมากก็ไปอยู่กับมันไป๊!”  ขอบอกไว้เลยว่า แถวนี้ไม่มีคนขี้น้อยใจ นี่หวังดีล้วนๆ “ทีพูดถึงแจ๊คสัน หนูอย่างนั้น หนูอย่างนี้” เขาเดินไปยัดแปรงสีฟันใส่มือเล็กๆนั่นด้วยความหงุดหงิด “ทีอยู่กับฉัน แทนตัวเองว่าผม”

 

 

“ก็พี่เขาเรียกหนู ก็ต้องหนูตามสิ” เถียงอีก..

 

 

“ไม่ได้ แบบนี้เขาเรียกสองมาตรฐาน จะผมก็ผม จะหนูก็หนู” ชายวัยเกือบสามสิบต้องมาเถียงเรื่องไร้สาระแบบนี้ มันใช่เรื่องเหรอ..?

 

 

“งั้นพี่จะให้เรียกอะไรล่ะครับ”

 

 

เจบีกลอกตาพูดแบบขอไปที “เรียกหนูมันน่ารักไป” ยังไม่ทันที่อีกคนจะซ้อมเรียกตัวเอง เจ้าของห้องก็รีบสรุป “เพราะงั้น เอาไว้พูดกับฉันเท่านั้น”

 

 

“...” จูเนียร์กระพริบตาปริบๆ พยายามทำความเข้าใจอะไรบางอย่างเหมือนจะซับซ้อน

 

 

“เข้าใจไหม?” คนตัวเล็กกว่าพยักหน้ารับทั้งๆที่จริงๆก็ไม่เข้าใจ

 

 

แบบนี้มันไม่เรียกสองมาตรฐานเหรอ?

 


 TALK

หนูว่าพี่เดฟเขาแปลกๆนะคะ .มองบน

เม้นวันละนิดจิตแจ่มใส ^ ^ รู้ว่าไม่ได้อัพนาน คนอ่านยังอยู่ใช่ไหมคะ T T

เล่นทวิตติดแทกมาหาหนูด้วย #ยัยก้อนแมว ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

377 ความคิดเห็น

  1. #373 love bb lava (@lava2000lava) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 02:15
    ก็คือพี่หึง5555
    #373
    0
  2. #363 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 14:41
    สรุปแจ็คสันเข้าใจว่าอะไรบ้างเนี่ย 5555555 พี่เจบีไล่น้องแต่ก็อิจฉาที่น้องชมแจ็คสัน ตกลงจะเอายังไง้ 55555
    #363
    0
  3. #329 P.Ploy Kung (@lipaploy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 19:54
    โอ้ยยยตลกตรงแมวยืนสองขาา5555555555555555555555555555
    #329
    0
  4. #327 FMBN9394_ (@aliizabett2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 17:40
    งื้อออออชอบบบบบบบ พี่เดฟเขาแพ้ความน่ารักของเหมียวจูสิน้าาาาา แล้วที่หวงนั่นคือไม่ติดใจอะไรกับการที่น้องมาอยู่ในห้องแล้วใช่ไหมคะพี่เดฟ555555555555
    #327
    0
  5. #319 นยอง (@ryuusongyi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 23:22
    ยังรอไรท์มาต่ออยู้น้าาา ~ ? ?
    #319
    0
  6. #310 Noon Pacharapan (@noonfairytail) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 23:26
    เดี้ยวน่ะเดฟ 555
    #310
    0
  7. #304 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 08:50
    เง้ออออ น่ารักกกก มาต่อเร็วๆนะค่า
    #304
    0
  8. #303 only_got7 (@only_got7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 19:12
    บอกพี่เค้าไปสิคะเมื่อวาน เรื่องจับไข่อ่ะค่ะ 55555
    #303
    0
  9. #302 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 18:05
    หนูอ่ะไว้ใช้กับพี่เท่านั้น พี่เดฟขี้หวงอ่อ 555555
    #302
    0
  10. #301 newexo (@newsjexo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 05:17
    น่ารักอะฮือออ ตลกพี่แจบอมตรงเอ็นดูแมวประหนึ่งเป็นลูก ขอดูไข่นี่ฮามาก คนบ้าาาาาที่สุด 
    นี่ว่าจินยองต้องเป็นคนแต่ตอนเช้าถูกมะ พอมืดพระอาทิตย์หายไปก็เป็นแมว หึ้ยๆๆ เพิ่งไปอ่านย้อนมา ว่าอายีพีนปีแล้ว อย่าบอกว่าเป็นปีศาจแมว แล้วจำไรไม่ได้ด้วย ยังไงเนี่ยยยย
    พี่แจ็คทำดีน่าให้รางวัลมากเลยอะ เรียกหนูนี่น่ารักมาก โอ้ยยยย พี่แจบอมมีหวงน้องด้วยนะแหม๋ เวลาพูดกับจูเนียร์เวอร์คนนี่พูดไม่ดีเล้ย ห้วน ไม่เพราะ ไล่ตัลหลอดดดด แต่พอแมงละเอาใจจริง ทั้งอาบน้ำให้จับหมาหอมอีก สองมาตรฐานแท้ๆ
    รอๆๆๆ รอจูเนียร์น้อยพิสูจน์ความจริง เป็นแมวแน่ๆอะ พี่แจบอมต้องให้น้องอยู่ด้วยไปชั่วชีวิตแล้วแหละ เกี่ยวก้อยกันแล้วหนิเนอะ
    #301
    0
  11. #300 ❛F tO THE N 。 (@superfon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 00:31
    อะไรรรของพี่เค้าคะะะะ 5555555 มีการหึงหรืออะไร
    #300
    0
  12. #299 pimshermat55 (@pimshermat55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 21:58
    หึงๆๆๆๆๆพี่เดฟหึง
    #299
    0
  13. #297 boksungaaa (@miumiunpp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 18:46
    อ๊อยยย น่ายักกกกก
    มาให้พี่ฟัดที
    #297
    0
  14. #296 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 18:30
    โอ้ยยยยย เลี้ยงหนูไปตลอดชีวิตเลยนะ
    #296
    0
  15. #295 Diary_JJ (@jeab-wow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 18:01
    หมั่นไส้คนปากแข็งแถวนี้วุ้ยยย
    #295
    0
  16. #294 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 16:13
    ว่อยย อิพี่เดฟมีความย้องแย้งนะคะแหม่ โอ่ยย อยากอ่านตอนพี่เต้าเรียกหนูแล้วอะ
    #294
    0
  17. #293 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 08:53
    พี่เค้ารักหนู พี่เค้าอาบน้ำให้หนู 555
    #293
    0
  18. #292 berzent (@berzent-laverta) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 01:20
    น้องบอกว่า พี่เค้ารักหนูวววววววว ;/////;
    #292
    0
  19. #291 ❛F tO THE N 。 (@superfon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 23:05
    ทำไมมอิหนูกลายเป็นคนได้
    #291
    0
  20. #290 only_got7 (@only_got7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:57
    55555 เห็นไข่พี่เจบี ดีนะไม่เอาเล็บตะปบด้วย 55555555
    #290
    0
  21. #289 The-Stranger (@stranger18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 10:01
    เด่วๆๆๆๆ อะไรคือขอตัวไปดูคุณอุบลก่อน???? คาดว่า ตื่นมาตอนเช้า จะแปลงร่างเป็นเนียร์น้อยสินะะะ รึป่าว?
    #289
    0
  22. #288 berzent (@berzent-laverta) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 22:59
    จำได้ว่าอ่านตอนแรกเมื่อนานมากแล้วจริงๆ5555 เจ้าแมวน้อยน่ารักมาก เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #288
    0
  23. #287 palimx3 (@palimbt05) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 15:01
    ฮึ้ยยยย อยากจับยัยแมวก้อนมันปั้นกลมๆแล้วกลืนลงท้องจริงๆ จะน่ารักเกินไปแล้วนะ
    #287
    0
  24. #286 Freegirl Aundy (@aundy1234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 07:34
    น่ารักทั้งก้อนแมวและทาสแมว
    #286
    0
  25. #285 จีบกุ้ง (@Gramma99999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 14:52
    อ่านไปก็ขำไป55555555555555 ชอบสไตล์การแต่งของไรต์มากๆเลยค่ะทั้งน่ารักทั้งน่าหยิก555555 เห็นไข่ของกันและกันแล้วเนาะ เจ๊าๆ55555555555555 ยัยก้อนแมวจอมซนกับมนุษย์ชิคติสสสส
    #285
    0