รวม Short Fic #BNIOR by Humming B

ตอนที่ 7 : [SF] #เจบีแฟนบอย BNior GOT7 [ตอนพิเศษ 1stWIN] part 2 (130%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    8 ก.ค. 59

เจบีแฟนบอย

ตอนพิเศษ 1stWIN

(ตอนจบ)

 

 

 

                “อา...เพลงใหม่ของจูเนียร์นี่”

 

“เพราะจริงๆด้วย”

 

เสียงเพลงในร้านกาแฟเคล้าคลอไปกับคำวิจารณ์เชิงบวกลอยมาประทะหูเป็นระลอกๆ...ก็งี้ล่ะ จินยองของพิแจบมเก่งที่สุดในสามโลก

 

“มึงยิ้มให้กาแฟทำไม เจบี” เสียงนก เสียงกา เสียงมารผจญมันทำให้กูต้องหุบยิ้มฉับ แหงนหน้ามองไอ้ต้นเสียง (แบบไม่มาก เพราะมันไม่สูงเท่าไหร่) สะบัดคอซ้ายทีขวาที จนกระดูกลั่นดังกร๊อบๆ

 

“มันก็เรื่องของกูกับกาแฟ” คนชอบแหย่ยกมือยอมแพ้ ถูกด่าว่าเสือกทั้งๆที่ไม่มีคำด่าในประโยคนี่..ไม่แฟร์เลยว่ะ

 

“มึงก็รู้ว่ามันไม่ได้ยิ้มให้กาแฟ” บาริสต้าหน้าหล่อพูดปนยิ้มจนฟันเขี้ยวโผล่ตรงมุมปาก “มันยิ้มทุกครั้งที่เปิดเพลงนี้นี่แหละ”

 

“ซึ่งก็เปิดทุกชั่วโมง...ไม่รู้ไปติดสินบนอะไรกับคนเปิดเพลงไว้” แจ๊คสันบ่นถึงคนตัวเล็กที่ปกติจะเป็นเบ๊อยู่ที่สโมนิสิต

 

“ไม่ต้องติดสินบนก็ได้มั้ง มึงก็รู้แบมแบมมันติ่งจินยองขนาดไหน” มาร์คกับแจ๊คสันหันขวับมามองเขาแล้วจือปาก พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

...น้อยกว่ามึงแหละจ้ะ ไอ้ติ่ง

 

“เจบี คืนนี้จะกลับห้องไหม” คนตัวเล็ก กล้ามใหญ่ ใจขี้ประติ๋ว ทำหน้าแบ๊วใส่ แบบที่มันคิดเองว่าน่ารักมาก “กูเหงานะ”

 

“ทำพาร์ทไทม์จะกลับได้ไง”

 

“ทำพาร์ทไทม์หรือปั่นสตรีม” ก็อย่างที่ไอ้มาร์คมันว่า เจบีทำพาร์ทไทม์ร้านอินเตอร์เนท เป็นร้านที่เปิด 24 ชม. นอกจากจะได้เงินแล้วยังช่วยยอดดิจิตอลจินยองอีก...เยี่ยม!

 

“เออ พูดแล้วก็นึกขึ้นได้” มือหยาบวางถ้วยกาแฟลงบนเคาท์เตอร์หลังจากยืนโง่ถือมันมาสักพัก ไอ้สองตัวนั่นหันมามองอย่างสนอกสนใจ แอบสังเกตว่าหูไอ้มาร์คกระดิกอย่างขี้เสือก “วันนี้คุณปั่นสตรีมกันรึยังครับ?”

 

“โวะ”

 

“แมร่ง กูก็นึกว่าเรื่องสำคัญ”

 

“อ๊าว ไม่สำคัญตรงไหน กูส่งลิงค์ไปในกรุ๊ป ไม่เห็นขึ้น read เลย”

 

“รำรำรำรำ ตั้งแต่แกรนด์โอเพนนิ่งนี่เล่นใหญ่ตลอด” ไอ้มาร์คจีบปากจีบคอประชัดประชัน กรอกตาจนจะเหลือแต่ลูกตาขาวแล้วน่ะ

 

“เปิดตัวเรื่องเป็นติ่ง?”

 

“เป็นตุ๊ด!

 

“พีคไปอีก 5555” แจ๊คสันปล่อยก๊ากจนน้ำลายพุ่ง มันคงไม่คิดว่าไอ้มาร์คจะกล้าด่ากูขนาดนี้ เออ กูก็ไม่คิด ตอนแรกที่ด่าว่ากูติ่ง นี่กูก็ร้าวแล้วนะ เจอด่าว่าตุ๊ดนี่เหมือนถูกปาเกียวเสยหน้าเลย ไอ่ซั๊ส

 

“พีค มาก ไหม ครับ” ไอ้มาร์คกับเพื่อนรักมันขำหน้าสั่น ขำไม่ลืมหูลืมตา ไม่รู้จะขำอะไรเบอร์นั้น เจบีหัวเราะแห้งๆ ยกมือว่าไม่เกี่ยว

ใช่แล้ว...เจบีไม่ได้พูประโยคนั้น

แต่เป็น...คุณผู้จัดการร้าน

 

เป็นไอ้มาร์คที่ได้สติก่อน ขำเสียงหลง ลากเข้าไปในลำคอ ก่อนจะกลืนน้ำลายดังเอื้อก หันมาสบตาขอความช่วยเหลือ บังเอิ๊ญ บังเอิญ งานยุ่งขึ้นมาเฉยเลย เสียใจด้วยนะเพื่อน

 

“อุ่ย คุณผู้จัดการ” พอไอ้แจ๊คได้สติ ก็สะดุ้งจนข้อศอกไหลลงจากเคาท์เตอร์ทันที

 

ตาโปนๆของคุณผู้จัดการจ้องเขม็ง ก่อนจะพูดน้ำเสียงเรียบๆ “ตั้งใจทำงานด้วยนะครับ” มาร์คกับแจ๊คสันโค้งหัวขอโทษขอโพยยกใหญ่ คุณผู้จัดการส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอก่อนจะเดินออกไป แจ๊คสันทำหน้าแหยๆก่อนจะหันมาร่ำลา

 

“แยก!

.

.

.

 

 

 

02.50 น.

แทนที่จะได้นอนซุกบนเตียงอุ่นๆ แต่กลับต้องมานั่งหาวจนขากรรไกรแทบค้างอยู่ที่หน้าคอม ลูกค้าคนล่าสุดเพิ่งเดินออกจากร้านไป ทิ้งถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับกระป๋องเบียร์ไว้เป็นที่ระทึก ไอ้เด็กเวรพวกนี้นี่นะ...มีปัญญาซื้อมาแดรกแต่ไม่มีปัญญาเอาไปทิ้ง สุดท้ายก็เจบีนี่ไงล่ะ ที่เป็นคนเอาไปทิ้งให้มัน

 

หูฟังถูกเสียบเข้าที่เคส เมาส์หนูลั่นแกร๊กๆๆ ตามจังหวะการกด ไม่นานเกินรอ หน้าจอที่คุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับลิสต์เพลงเป็นสิบ เอาจริงๆเขาแทบจะหลับตากดได้แล้วเนี่ย ไม่ใช่ว่ากดจนชินนะ...ง่วง

 

เดินเช็คความเรียบร้อยในร้านอีกรอบ จริงๆน่าจะเรียกว่า เดินตรวจงาน(ตัวเอง) มากกว่า ไล่ขยับเมาส์ทุกเครื่องว่าสตรีมจบยัง เปิด MV อยู่หรือเปล่า บานหน้าต่างในคอมขึ้นซ้อนกันจนเครื่องกระตุก หลายคนๆอาจจะมองว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระ จริงๆแล้ว...

 

นี่เป็นเรื่องไร้สาระมากต่างหาก...

 

เจบีเคยเป็นคนหนึ่งที่ด่าอะไรแบบนี้ไว้นี่แหละ ไม่คิดว่าบาปกรรมมันจะตามทัน อะไรที่ด่าคนอื่นเอาไว้ วันนี้เข้าตัวเองหมด เพราะฉะนั้น ขอเตือนไว้เลยว่า...ถ้าไม่เชื่ออย่าลบหลู่

 

คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าวันข้างหน้าคุณจะไม่เป็นติ่ง ไม่มีใครอยากเป็นติ่งหรอก ใครๆก็อยากครอบครองทั้งนั้นแหละ เป็นติ่งนอกจากจะล้มละลายแล้วก็ยังต้องมานั่งรับฟังดราม่าไม่เว้นแต่ละวัน ถูกสังคมดูถูกดูแคลน ทั้งๆที่พวกกูก็ไม่ได้ไปติ่งบนหัวใคร แต่ก็เพราะรักไง ก็เลยได้แต่อดทนและบอกเขาไปว่าฉันชอบเขา(?) นี่ถ้าไม่ใช่จินยอง พี่คงไม่ทำตัวไร้สาระงี้หรอกนะคะ เสียชื่อพี่ว๊ากหมด สะสมความแมนมาทั้งชีวิต เสือกติสท์วิ่งตามผู้ชาย โถ....

 

ล่าสุดก็เห็นบ่นว่าอยากได้รางวัลบ้าง นี่ก็สร้างแอคหลุมรอเลย ไม่ติดเทรนโลก จะไม่หยุดเทรน บอกเอาไว้เลยว่า...งานนี้พี่ไม่ได้มาเล่นๆ ทีมอื่นน่ะหรอ ตกน้ำไปเลย

 

พูดถึงตกน้ำ...นิตยสารฉบับล่าสุดที่เพิ่งวางขาย หน้าปกเป็นรูปจินยองกับยัยนมตู้มนี่เคยเป็นข่าวกับจินยองรอบก่อน มาในธีมชุดว่ายน้ำ ฟีลแบบสดใส

...ไสว่าสิบ่ถิ่มกั๋นนนนน

แทบหมดแรง นั่งเหงือกแห้ง อยู่หน้าแผงหนังสือ ชั่งใจอยู่นานว่าจะซื้อดี หรือไม่ซื้อดี แต่...เห็นแก่ ร่องนม แอ่งสะดือ และเนินสะโพกของจินยองหรอกนะ งานดีพี่สนับสนุน

ส่วนหน้าผู้หญิงก็เอาสติ๊กเกอร์บาร์ทที่แถมมากับสมุดวาดรูประบายสีแปะทับ ไม่ได้เกลียดอะไรมาก แต่ถ้าบ้านมันไฟไหม้ คนเผาคือเจบีเอง - -..

 

บ่นยาว เบื่อกันรึยัง?

เบื่อหรอ?

ทนเอาหน่อยนะ นี่ก็เบื่อ ติดต่อแฟนไม่ได้ เซ็ง

 

ประตูร้านถูกผลักเข้ามาพร้อมกับเสียงฮึ่มๆบนท้องถนนที่เล็ดลอดมาตามจังหวะเปิดประตู จะตีสามแล้ว ไม่หลับไม่นอนรึไงครับสังคม ชายร่างสมส่วนใส่แว่นกันแดดเดินเข้ามาในร้านกับผู้ชายอีกคนนึง ติดจะท้วมๆหน่อยๆ มาในธีมชุดสีดำทั้งตัวเหมือนตัวละครชายชุดดำในการ์ตูนแนวสืบสวนสอบสวนที่พระเอกเรียนไม่จบป.1สักที

 

จริงๆเจบีก็สงสัยนะว่ามืดขนาดนี้ จะใส่แว่นกันแดดกันทำไม

ไม่ควรอะ...ไม่ควรจะยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาเลย เดี๋ยวจะไม่ตายดี

 

“สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

 

ไอ้คุณลูกค้ายืนล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ท มองไปรอบๆร้านแล้วก็หันมาถาม “มีเครื่องว่างไหมครับ”

 

“ก็ว่างทุกเครื่องแหละครับ อันนั้นคือเปิดวอร์มเครื่องไว้” แก้ตัวแบบฟังไม่ขึ้น คนถามหัวเราะเสียงแปลกๆก่อนจะผงกหัวเหมือนจะเข้าใจ “กี่ชั่วโมงดีครับ”

 

ชายชุดดำหายใจฟึดฟัด ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาแทนคำตอบ รองเท้าดำมันวับค่อยๆก้าวเข้ามาหาเรื่อยๆ จนแสงสว่างจากหลอดไฟปะทะหน้านวลๆนั่น ปากกูก็เกร็งยิ้มขึ้นมาทันที

 

“อะไร? เป็นหวัดหรอ?”

 

“เปล่า เจ็บคอเฉยๆ” พูดเสียงอู้อี้แล้วตะกายขึ้นไปนั่งเก้าอี้สตูลฝั่งตรงข้าม มือขาวซีดยกขึ้นปลดระวางแว่นกันแดด ก่อนจะเอียงหัวลงไปนอนเอาแก้มแนบโต๊ะ

 

“ข้างนอกมันหนาว เอาอะไรอุ่นๆดื่มหน่อยไหม” มันส่ายหัวด๊อกแด๊กแทนคำตอบ ก่อนจะช้อนตามอง พูดเสียงอ่อยๆ

 

“อยากได้ไออุ่นจากพิแจบมมากกว่า”

 

ทรุด....

พี่นี่ทรุดลงไปนอนเอาแก้มแนบโต๊ะเลย...

แล้วไอ้ตัวแสบมันก็ยิ้ม

 

ได้ยินเสียงฮึดฮัดของใครบางคน ไม่ใกล้ไม่ไกล น่าจะอิจฉาหรือไม่ก็หมั่นไส้อยู่ ก็คงไม่พ้น ชเว ยองแจ เมเนเจอร์คนเดิม เพิ่มเติมคืออ้วน

 

“ทำไมวันนี้มาหาพี่ได้เนี่ย เมเนไม่ว่าเอาหรอ”

 

“ก็จินยองงอแง” เบะปากแดงๆเข้าไปอีก “จินยองป่วย” โถ...เอ็นดู อยากจับฉีดยาขึ้นมาทันตาเลยแม่เจ้าประคุณ...หมายถึงพาไปหาหมอน่ะ

 

“ไหนป่วยตรงไหนอีก ไหนๆ” เห็นไอ้ตัวขี้อ้อนตรงหน้าแล้วก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ ก็เลยยื่นไปจิ้มเอว จนผู้ป่วยโรคน่ารักระยะสุดท้ายดีดตัวขึ้นมาหัวเราะ มือเรียวตั้งการ์ดเหมือนลูกแมวพองขนขู่

 

“ไม่เอา ไม่แกล้งน้อง” ก็น้องน่ารักทำไมเล่า!

 

“เท้าเป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม?”

 

“เจบบบบบ” ลากเสียงยาว เบะปากอีกรอบ พอมองหน้าก็ทำตาแป๋วขึ้นมาซะงั้น “แต่ว่าดีขึ้นกว่าวันนั้นแล้วนะ เจ็บแค่ตอนเต้นบางท่าเท่านั้นแหละ”

 

“ต้องดูแลตัวเองมากๆรู้ไหม พี่ดูแลเราตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ”

 

“...”

 

“เป็นแฟนที่ไม่ดีเลยเนอะ”

 

“ฮื๊อออ ไม่จริง” จินยองร้องเสียงสูง ก่อนจะยื่นมาหยิกแก้มกูจนหน้านี่โย้ไปหมด “ห้ามคิดแบบนั้นนะ”

 

“เจบบบบ” พยายามเลียนแบบไอ้ตัวน่ารักตรงหน้า แต่เหมือนว่าจะยังพยายามไม่พอ จินยองยกยิ้มก่อนจะหลุดขำออกมาดังพรืด มือเรียวยอมปล่อยตอนที่กูยกมือขึ้นไปกุม

 

“แฟนจินยองดีที่สุดในโลกต่างหาก” เนอะ พี่ก็ว่างั้นแหละ “ดูดิ ปั่นยอดดิจิตอลเพลินเลย”

 

เออ...พูดถึงสตรีม “เมเนๆ ว่างๆก็เช็คคอมให้หน่อยว่าหยุดสตรีมไปรึยัง เปิดลิงค์ไว้ให้อะ อันไหนยังเหลือก็จิ้มๆเข้าไปหน่อยนะ” คนถูกใช้งานหัวเสียนิดหน่อยแต่ก็ยอมทำตามโดยดี เห็นเรียกกันไม่มีหางเสียงแบบนี้ ก็เพราะว่าสนิทกัน (ไม่รู้ว่ายองแจอยากสนิทด้วยรึเปล่า) ยองแจเป็นแฟนพี่ว๊ากคนก่อนของสโม ถ้าได้เรียนมหาวิทยาลัยก็น่าจะรุ่นเดียวกันนี่แหละ แต่ว่ายองแจออกมาทำงานก่อน เป็นเมเนเจอร์ที่แฟนคลับค่อนข้างกลัวระดับนึงเพราะความเหวี่ยงและความน่ากลัวนี่แหละ

 

แต่ว่า...ใช้ไม่ได้ผลกับเจบีหรอกนะ ใสเจีย เสียใจ

 

“ตอนที่รู้ว่าพี่กล้างัดกับพี่ยองแจ ตกใจแทบแย่ ไม่เห็นเคยบอกว่ารู้จักกันเลย” จินยองสูดน้ำมูกบ่อยจนต้องเอาทิชชู่มาเช็ดน้ำมูกให้ แอบบีบจมูกด้วยความหมั่นไส้ จนจมูกแดงไปหมด เจ้าของจมูกหน้างอไปพักหนึ่งก็ยิ้มออกมาแบบไม่ถือสา

 

“เมเนน้องไม่อยากรู้จักพี่หรอกม๊างงง”

 

จินยองยิ้มตาหยีก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ซื้ออัลบั้มใหม่รึยัง”

 

“ซื้อตั้งแต่วันแรกแล้ว เดี๋ยวไม่ทันนับเข้าชาร์ท 555

 

“รอบคอบมาก ซื้อมากี่แผ่น” เป็นคำถามที่ตอบยาก กลัวจะโดนหาว่าเยอะ ไม่รู้ดิ ระแวง 555 ก็เลยอ้อมแอ้มๆตอบไป

 

5 แผ่นเอง ยังไม่มีงานไซน์ เดี๋ยวค่อยเก็บเนอะ” เคยเป็นไหม เวลาแม่ถามว่าของนี่ซื้อมาเท่าไหร่ ก็ตอบไปว่า 50 ทั้งๆที่มันราคา 550 นี่ก็เหมือนกัน 5 แผ่น จริงๆคือ 15 แผ่น ซื้อมาลุ้นการ์ดไฮทัชก่อน เดี๋ยวค่อยปล่อยทีหลัง เอวัง อนาคตกลัวเมียรำไรแล้วกู

 

“ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวเซ็นให้” มือเรียวเล่นตบมือแปะๆทั้งที่ยังถูกกุมมืออยู่ เจ้าตัวสูดน้ำมูกอีกรอบ แล้วก็บ่นกระปอดกระแปด “เวลาพิแจบมไปแฟนไซน์ทีไร คนมองพิแจบมจนคอแทบเคล็ด ไม่ชอบอะ ไม่ชอบ”

 

“พี่หล่อขนาดนั้นเลย?”

 

“ประหลาดสิไม่ว่า” จบกัน... “ถ้าใครรู้ขึ้นมาว่าคนประหลาดหล่อขนาดนี้ ผมต้องแย่แน่ๆ” แก้มกลมพองลมจริงจัง ไม่รู้ว่าจะหลอกด่าอะไรอีกรึเปล่า แต่ก็หลุดยิ้มออกไปแล้ว ช่วยไม่ได้ล่ะน้า แฟนน่ารักก็เงียะ “สาวๆในงานเยอะแยะไปหมด ถ้าใครมาอ่อยพี่ ผมต้องหึงแน่ๆ”

 

“ไม่มีใครเขาขี้อ่อยเท่าเราแล้วล่ะ” พูดถึงเรื่องอ่อยเนี่ย มาคิดๆดูแล้ว ไม่มีใครสู้คนตรงหน้าได้แล้วมั้ง

 

“อะไรนะ!” ยัยลูกแมวขู่ฟ่อๆ เหมือนจะได้ยินว่าถูกแซว คิ้วหนาขมวดเป็นปมแน่น จนอยากจะเอากรรไกรมาตัด แต่กลัวจะโดนข่วนหน้าแหกซะก่อนเลยทำได้แค่ยื่นหน้าเขาไปเอาหน้าผากโขกเหม่งน้อยๆนั่นเบาๆ จินยองหลับตาปี๋ ก่อนจะปรือขนตาหนาๆขึ้นมาสบตาช้าๆ แววตาระยิบระยับนั่นงดงามอดไม่ได้ที่จะยิ้มจนปวดแก้มไปหมด

 

“แค่นี้หรอ?”

 

“...?”

 

“แค่นี้จริงๆหรอ?” เจ้าตัวยังคงย้ำคำถามเดิม งุ้มปากงอลงกว่าเก่า

 

“ห๊ะ?”

 

“ไม่จุ๊บหรอครับ?”

 

“...”

 

“...”

 

“...”

 

“ว๊า นึกว่าจะ....อืมมมม”

 

“โว๊ยยยย คอมนี่ก็ค้างจังวะ หนำคานนนนนน(รำคาญ)!!!” แน่ล่ะ ว่าไอ้พวกขี้อิจฉามันต้องตาร้อนเป็นไฟ แต่เจบีจะไม่ด่า เพราะปากมันไม่ว่างจริงๆ (ยักคิ้ว)

 

 

 

.

.

.

เช้าวันหนึ่ง ซึ่งเขาก็ยังไม่ตื่นดีนัก มาถึงร้านกาแฟตั้งแต่ยังไม่ 8 โมง ผู้จัดการมองตั้งแต่หัวจรดเท้า มองแบบไม่เชื่อสายตา ว่าคนอย่างอิมแจบอมจะมาเช้าได้ขนาดนี้ ปกติจะเข้าร้านประมาณ 10 โมง ความจริงก็อยากมาสายกว่านั้นแต่กลัวจะถูกหักค่าจ้าง ก็รับจ๊อบร้านคอมด้วย เอาอะไรมาตื่นเช้า

นอกเสียจาก...ไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนนั่นแหละ

 

วันนี้ผู้จัดการจะกลับเร็ว เห็นบอกว่ามีนัดประชุมกับสาขาใหญ่ อาจจะกลับไปตั้งแต่บ่ายโมง

ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดี

เพราะว่าวันนี้....

 

เพลงใหม่ของจินยองเข้าชิงอันดับ 1’

 

หว่ายยยย แฟนใครเนี่ย ออลคิลด้วยยยยยย ดิจิตอลดันยากชิบเป๋งเลย ยิ่งไอ้แอพผลไม้เนี่ยนะ เดี๋ยววูบๆ โชคดีว่าคัมแบ๊ครอบนี้ไม่ค่อยเจอนักร้องค่ายใหญ่ๆ เพราะฉะนั้นวันนี้...มีลุ้น!!!

 

‘[บน] ถ้าวันนี้ จินยองชนะ จะแจกโฟโต้การ์ดลายเซ็นสดของจินยอง RT ไว้ ไม่ต้องฟอล อัพทวิตพร้อมแนบรูป ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็...ไม่มีทางแจกหรอก

 

Mark Tuan รีทวิตคุณ

 

นี่ก็ไวเหลือเกิน อัพยังไม่ถึงนาที รีทวิตแล้ว ตั้งแต่เปิดตัวว่ารู้ทันกูเนี่ย ประกาศตัวเองใหญ่เลยนะ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเหมือนเดิมก็ได้มั้ง กูไม่ชิน ยังไงๆกูก็ไม่ชิน ทั้งรีทวิตทั้งเมนชั่นเลยวันนี้

 

Mark Tuan @mtuan93  1 นาที

@def_soul_jb อยู่ไหนวะติ่ง

 

 ติ่งโพ่งงงง...

 

@mtuan93 อยู่ร้าน

 

Mark Tuan @mtuan93  16 วิ

@def_soul_jb มีความตอแหล กูรออยู่ป้ายรถเมล์เนี่ย

แนบรูปที่ถ่ายติดป้ายรถเมล์แถวหอครึ่งหน้ามันอีกครึ่งนึงมาในทวิต เอ้อ...มันไม่ได้โทรถามแจ๊คสันรึไงว่ากูไม่ได้กลับหอ

 

แชะ!

เอ้า ลืมปิดเสียงกล้อง ผู้จัดการร้านหันมามองแล้วก็ยิ้มๆ กูกดเซฟแล้วทวิตรูปเซลฟี่หามัน พร้อมกับข้อความที่ว่า มาเร็วๆล่ะ ไอ้พวกขี้เกียจ เผลอยกยิ้มร้ายๆที่มุมปากแบบลืมตัว

ทำไมกูหล่อแบบนี้วะ ไอ้มาร์คต้องแอบไปร้องไห้แน่ๆเลย

เฮ่อ กลุ้ม~

 

เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าไอ้มาร์คกับเพื่อนรักมันจะมาถึง แจ๊คสันทำท่าโอเว่อร์แบบที่มันชอบทำ มันบอกว่าวันนี้ฝนจะตกเพราะว่าคนอย่าอิมแจบอมมาก่อนร้านเปิด นี่ขนาดมันยังไม่รู้นะว่าเขามาตั้งแต่ยังไม่ 8 โมง มาร์คเข้าไปแต่งตัวก่อนจะออกมาช่วยจัดเก้าอี้ที่เกือบจะเสร็จหมดแล้ว มันถามด้วยว่าชงกาแฟแก้วแรกไปรึยัง ไม่รู้ว่าที่อื่นจะเป็นเหมือนที่นี่ไหมนะ เพิ่งเคยได้ยินเหมือนกันว่า เครื่องชงกาแฟต้องวอร์มเครื่องสักพักแล้วชงแก้วแรกทิ้ง เพราะรสชาติมันจะแปลกๆ แก้วที่ 2 ถึงจะเอามาขายได้ แต่วันนี้เขากินแก้วแรกไปแล้วแหละ หูตานี่สว่างเชียว

 

ไม่นานนัก เสียงกรุ๊งกริ๊งที่ประตูก็ดังถี่ๆ ลูกค้าขาประจำที่ชอบแวะมาเวลานี้เดินมาร่ายคาถาสั่งกาแฟแบบไม่ต้องดูเมนู ที่นี่เปิดตั้งแต่ 10 โมงจนถึง 2 ทุ่ม คนไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็มีมาเรื่อยๆ พื้นที่ร้านไม่ใหญ่มาก มีที่นั่งรองรับถึง 2 ชั้น ช่วงสอบคนจะมากันเยอะมาก (อันนี้ผู้จัดการบอกมา) แต่คงทำที่นี่อีกไม่นานหรอก เดือนหน้าก็คงไม่มาแล้ว ความจริงจะมาทำพาร์ทไทม์ที่นี่คนเดียวด้วยซ้ำ แต่แจ๊คสันมันว่างพอดี แถมไอ้มาร์คก็เบื่อๆ บ้านมันรวยจะตายจะมาทำพาร์ทไทม์ทำไม ทำไปทำมา ดูเหมือนไอ้มาร์คจะชอบที่นี่มากกว่าคนอื่นอีก เห็นบ่นๆว่าอยากมีร้านกาแฟเป็นของตัวเองบ้าง แจ๊คสันมันเลยยุให้มาร์คเทคโอเว่อร์ที่นี่....ดูมันพูดสิ!

 

 “วันนี้ทำไมคนเยอะจังวะ” แจ๊คสันเดินเอาถาดมาคืนที่เคาท์เตอร์แล้วก็บ่นเป็นรอบที่ 3 ได้ จะว่าไปก็จริงอย่างที่มันพูด ปกติช่วงเที่ยงๆจนถึงบ่ายโมงจะมีคนเยอะก็จริง แต่นี่มันจะ 3 โมงแล้วคนยังแน่นร้านอยู่เลย ที่เห็นๆนั่งอยู่ก็เหมือนจะเป็นลูกค้าใหม่ๆด้วย แถวนี้มีทัวร์จีนลงรึไง...แปลก

 

จนถึงตอนนี้ 5 โมงกว่า คนยังไม่มีทีท่าว่าจะลดเลย ส่วนใหญ่จะเป็นพวกสาวๆมานั่งจับกลุ่มเม้ากันยาว นี่ถ้าผู้จัดการรู้ว่าพวกเขาขยันกันจนแทบไม่มีเวลาจับโทรศัพท์ขนาดนี้ เขาจะให้โบนัสอะไรงี้ไหม?

 

“กี่โมงแล้ววะแจ๊คสัน”

 

5 โมง 47 นาที ถามอะไรบ่อยๆวะ ยังไม่ถึง 5 นาทีเลย ถามอีกละ” น้ำเสียงมันไม่เชิงหงุดหงิดหรอก แต่ก็คงรำคาญนิดๆแหละ งานยุ่งๆด้วย ไอ้มาร์คที่ยืนบดกาแฟอยู่บ่นอะไรงึมงำๆสักพักก็เดินไปหยิบรีโมท เปลี่ยนช่องทีวี “เอ้า เปลี่ยนทำไม รายการกำลังสนุกเลย”

 

“ได้ดูด้วยหรอ” ไอ้มาร์คมันแซวขำๆ “ดูรายการเพลงดีกว่า เดี๋ยวก็มาแล้ว” แล้วก็หันมายิ้มให้กู

 

ผี!!! มึงมันผี ไอ้มาร์ค!!!!

แอบค้อนใส่มันทีนึง ข้อหารู้มาก ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ ตั้งใจว่าจะส่งข้อความไปหายัยแฟน แต่ดันเข้าไปเช็คการแจ้งเตือนในทวิตเตอร์ซะก่อน น่าแปลกใจนิดหน่อยที่วันนี้มีแจ้งเตือนเยอะแต่พอกดเข้าไปดูก็ไม่มีใครเมนชั่นมาสักคน มีแต่รีทวิตไอ้ที่บนเอาไว้นั่นแหละ ยอดรีเกือบๆ 8 ร้อยได้ นอกนั้นก็....

ก็....

เดี๋ยวนะ รีทวิตรูปที่กูคุยกับไอ้มาร์คทำไมเนี่ย?

ทั้งรูปกูทั้งรูปไอ้มาร์คเลย...

 

มีคนโควทรูปกูด้วยภาษาที่กูอ่านไม่ออกด้วย ชิบหาย กูทำอะไรผิดปะวะเนี่ย รีกันทำไมเยอะแยะ เยอะกว่ายอดรีที่กูบนอีก “มาร์คๆ มึงอ่านภาษานี้ออกไหม?” กูส่งมือถือไปให้มันด้วยสีหน้าตื่นๆ ไอ้มาร์คบ่นงึมงำว่าเห็นเป็นกูเกิ้ลแปลภาษารึไง แต่ก็ยอมละสายตาจากเครื่องชงกาแฟมามองจอจนได้

 

“ภาษาไทย? รึเปล่าวะ?” มันเองก็ไม่แน่ใจ “ส่งให้แบมแบมแปลดิ ทำไมวะ เกิดอะไรขึ้น”

 

“ไม่รู้ว่ะ ทำไมไม่พิมพ์ภาษาเกาหลีวะ กูจะอ่านไปออกได้ไง”

 

ไอ้มาร์คจิ๊ปาก “มึงคิดว่าทุกคนบนโลกเขาพูดเกาหลีเป็นรึไง”

 

“มึงถามแบมแบมให้หน่อยดิ แต่ไม่ต้องแคปหน้ากูกับแอคทวิตไปนะ”

 

“กูไม่อยากรู้ว่ะ มึงอยากรู้มึงก็ส่งไปถามแบมดิ เห็นไหมเนี่ย กูไม่ว่าง” กวนตีนเนี่ยที่ 1 ไม่มีใครเกินมึงเลยมาร์ค

 

เจบีพยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้เผลอตบกบาลมัน ตกลงว่าไม่มีใครเกรงใจประธานสโมอย่างกูแล้วใช่ไหม? “รูปมึงก็โดนโควท” ดูซิว่ามันจะอยากรู้เหมือนกูไหม

 

“โควทไปว่าอะไรวะ”

 

“กูไม่อยากรู้ว่ะ มึงอยากรู้มึงก็ส่งไปถามแบมแบมดิ”

 

“...” มันนิ่งแล้วเดินกลับไปหยิบรีโมททีวี

 

“อ่ะ ล้อเล่นนนน” กูนี่กำแขนมันแน่นเลยครับ 5555

หลังจากลงมติกันอยู่ประมาณ 20 วิ ก็ตัดสินใจลบภาพเซลฟี่ทั้งคู่ รู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดๆ ไอ้มาร์คบอกว่าบางโควทที่เป็นภาษาอังกฤษบอกว่าหล่อดี คงไม่มีอะไรมากหรอก มันยักไหล่ก่อนจะกลับไปชงกาแฟ ส่วนเจบี...เดินกลับเข้าไปเอาของที่ห้องแต่งตัว ก็พวกกระดาษใบเล็กๆปึกนึงที่นั่งตัดเมื่อคืน กับพวงกุญแจตุ๊กตาหมีที่ไปเหมามาวันก่อน พี่อีกคนที่ทำงานประจำอยู่ที่นี่เดินสวนเข้ามาในห้องพลางทำหน้าสงสัยว่าเขาหอบอะไรเยอะแยะ

 

“อะไรวะน่ะ” แจ๊คสันที่กำลังเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้าหันมาถามแบบลืมตัว

 

“ตุ๊กตาไง ไม่เคยเห็นหรอ” ตอบมันแบบขอไปทีก่อนจะเดินไปที่เคาท์เตอร์ พวงกุญแจตุ๊กตาหมีถูกเทลงบนกระจาด พยายามจัดอยู่นานสองนานให้มันดูสวยๆหน่อย วางการ์ดที่ปรินท์มาเมื่อคืนลงบนตุ๊กตาตัวหน้าสุด...เป็นอันเสร็จพิธี เสียงเพลงจากทีวีบ่งบอกว่ารายการที่รอมาทั้งวันกำลังออนแอร์อยู่ กูตบบ่าน้องที่รับออเดอร์อยู่ กระซิบไล่ให้มันไปทำอย่างอื่น เดี๋ยวตรงนี้จัดการเอง

 

“ไอซ์อเมริกาโน่...ไซส์นี้อะค่ะ” สาวน้อยตัวเล็กยืนเลือกเมนูอยู่นาน ก่อนจะจิ้มไปที่แก้ว 16 ออนซ์

 

“แกรนด์ไอซ์อเมริกาโน่ที่เดียวนะครับ รับขนมหวานเพิ่มไหม?” พยายามฉีกยิ้มหวานๆใส่ จนคุณลูกค้าทำหน้าตาประหลาด ยืนเลิ่กลั่กอยู่สักพักก็จิ้มไปที่ตู้เค้กข้างๆ

 

“บราวนี่ด้วยก็ได้ค่ะ”

 

“แกรนด์ไอซ์อเมริกาโน่ กับบราวนี่นะครับ” จิ้มเครื่องคิดเงินสักพักตัวเลขก็ขึ้นมา “9800 วอนครับ” คุณลูกค้าพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะก้มหน้าก้มตาควานหาเงินในกระเป๋าสตางค์ บิลรายการถูกส่งต่อไปให้มาร์ค เหลือบไปมองทีวีแวบนึงก่อนจะหันมาปั้นยิ้มให้ลูกค้าคนเดิมอีกรอบ “คุณลูกค้าครับ ชั่วโมงนี้มีโปรโมชั่น ถ้าคุณลูกค้าส่งข้อความไปที่เบอร์นี้ ทางเราจะแถมพวงกุญแจน่ารักๆแบบนี้ให้ฟรีเลยๆครับ”

 

“...”

 

คุณลูกค้าเงียบจนใจไม่ดีเลยขรับทั่นผู้โช๊มมม...

จะโดนร้องเรียนไหมเนี่ย มาหลอกให้ลูกค้าช่วยโหวตจินยองในรายการเพลง เฮ้ย ก็ไม่ได้หลอกนะเว่ย เนี่ย...ให้จริงๆ พวงกุญแจแพงกว่าค่าส่งเมสเสจอีก ส่งเถอะ T T

ยิ้มจนเหงือกจะแห้ง

สุดท้ายคุณลูกค้าก็หัวเราะออกมา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาช่วยโหวต

 

“แบบนี้ถูกต้องไหมคะ”

 

“ใช่แล้วครับ” หล่อนยื่นทั้งมือถือทั้งเงินค่ากาแฟมาให้ นี่ก็รับมาทั้งๆที่มือยังสั่นอยู่ หน้านี่ร้อนไปหมด รู้สึกว่าตัวเองหน้าด้านขึ้นมาอีกหลายนิ้ว เงินทอนถูกส่งกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ “รอกาแฟทางด้านเลยนะครับ” ลูกค้าคนเดิมยิ้มรับใบคิวกับเงินทอนและก็ตุ๊กตา แถมยกกำปั้นอีกข้างขึ้นมาเสมอแก้ม

 

“สู้ๆนะคะ”

 

ค่ะน้อง....T T

 

ไอ้แจ๊คสันที่ยืนแอบดูสถานการณ์อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หัวเราะจนลูกค้าเริ่มกันมามอง มันเดินเข้าข้างๆ ยืนเคาะถาดกาแฟอย่างอารมณ์ดี “ง่อวววว พี่เจบีน่ารักอะไรอย่างนี้นะ” มันล้อเลียนเสียงสูง ก่อนจะหยิบปึกกระดาษที่กูตั้งไว้ใกล้ๆตุ๊กตาขึ้นมาอ่าน “พิมพ์คำว่า จูเนียร์ ส่งไปที่...”

 

“ส่งด้วย มึงอะ” ไหนๆก็ไหนๆละ เมื่อคืนนั่งทำใจเรื่องโดนเพื่อนล้ออยู่นาน มาขนาดนี้แล้ว ต้องเอาให้สุด

 

“ได้เลยครับพี่ เดี๋ยวนี้เลยครับผม” แอบเห็นไอ้แจ๊คสันหยิบโทรศัพท์ขึ้นพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปไปปั้นยิ้มให้ลูกค้าคนต่อไป “ไอ้การ์ดนี่ทำมาแจกใช่ไหม?”

 

“อือ”

 

“เดี๋ยวกูเอาไปแจกตามโต๊ะให้” พูดจบมันก็คว้ากระดาษปึกนั้นไปเลย กูรีบจิ้มแคชเชียร์ ทวนรายการให้ลูกค้าซ้ำ ก่อนจะหันไปเรียกมัน

 

“เดี๋ยว!” แจ๊คสันเบรกตัวโก่งก่อนจะหันมาทำหน้าเด๋อๆ

 

“...”

 

“ขอบใจ”

จะว่าไป...

วันนี้อากาศร้อนเป็นบ้าเลยครับ

ฟู่วววววว....

 

 

เกือบๆชั่วโมงได้แล้วที่ยืนขาแข็งอยู่หน้าเคาท์เตอร์ ตุ๊กตาในกระจาดก็หมด พอไม่มีอะไรจะแถม ลูกค้าสาวๆก็ขอถ่ายรูปกับกูแทน แลกกับการโหวตจินยอง ไอ้มาร์คที่เพิ่งได้พักจากการชงกาแฟเดินมายืนขนาบข้าง ก่อนจะเอามือล้วงกางเกงกู

 

“เชี่ยมาร์ค!

 

“แหม สะดิ้ง” มันยิ้มกวนตีน “มือถือมึงอะ อยู่ไหน”

 

“อยู่ข้างนี้” พูดพร้อมกับตะปบกระเป๋าอีกข้าง “จะเอาไปทำไร”

 

“ส่งเมสเสจไงคะ พิเจบี” ทำเสียงงุ้งงิ้งน่าถีบที่สุด “ส่งรึยัง?”

 

“ยัง” ก็เห็นอยู่ว่าเพิ่งว่าง “เดี๋ยวกูส่งเอง ไม่ต้องมาล้วง” มันทำท่าล้อเลียน ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกเอนตัวพิงเคาท์เตอร์

 

“จินยองนี่โชคดีจังเลยน้า มีแฟนบอยอย่างมึงเนี่ย” รู้ว่าเขาไม่ชอบก็ยังจะแหย่ “อ่อ ลืมไปว่าไม่ใช่แค่แฟนบอย” ถึงปากจะพูดอยู่อย่างนั้น มันก็ยังชักเท้ากลับได้ทันตอนที่เจบีแอบยกขากระทืบ

 

“พูดมาก” อีกครั้งที่จู่ๆหน้าก็ร้อนขึ้นมาดื้อๆ

 

“ถ้าไม่กลัวโดนกระทืบกูอยากจะถ่ายรูปมึงตอนนี้ไว้จริงๆ” แล้วมันก็หัวเราะเป็นม้าแบบที่มันชอบทำ

 

“นี่ขนาดกลัวแล้วเนอะ...”

 

“ถึงจะเด๋อๆไปหน่อย แต่มึงเท่มากเลยนะ” เกิดอาการเด๊ดแอร์ขึ้นมากะทันหัน ตกลงมันชมหรือมันด่า “ไอดอลกูเลย ไอ้ท่านประธาน 5555

 

บอกกูที นี่มันชมใช่ไหม?...

 

 

 

เที่ยงคืนกับอีกสี่สิบนาที ทายซิตอนนี้อยู่ที่ไหน...

ปิ๊งป่อง อยู่ที่ร้านคอมไง จะไปไหนได้ล่ะ วันนี้อารมณ์ดี๊ดี ลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้านไปตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว เจบียังมีอารมณ์ยืนเต้นแด่วๆอยู่ในร้านอยู่เลย ไม่รู้เพราะว่าฤทธิ์กาแฟขมๆเมื่อเช้านี้ที่ทำให้คึก หรือเป็นเพราะว่า...

วันนี้จินยองชนะ!

ฮั่นน่อววว~ ใครเอ่ยอัพไอจี ติ๊กตอก ติ๊กตอก เฉลยยยยย น้องจินยองของพี่เจบีไงครับ 55555

 

ขอบคุณทุกคนนะครับ ถ้าไม่มีแฟนๆก็คงไม่มีวันดีๆแบบนี้ ขอบคุณมากนะครับ ผมจะตั้งใจให้มากขึ้น นี่เป็นรูปแรกใน IG ขอบคุณคุณพ่อกับคุณแม่และก็พี่สาวทั้ง 2 คน รักนะครับ

 

น่อววววว ให้อ่านแค่แคปชั่นพอ ไม่ให้ดูรูปหรอก หวง : P

 

อันที่จริง ระดับคนอย่างเจบีแล้วเนี่ย จะให้มานั่งดีใจกับอีแค่ดาราอัพไอจี ก็ดูจะเสียภาพพจน์ไปหน่อย (หรอ?) ที่อารมณ์ดีขนาดนี้ก็เพราะว่า....ได้รับเมสเสจจากจินยองต่างหาก

 

เดี๋ยวคืนนี้ไปหาที่ร้านนะครับ

 

ก็นั่นแหละฮะท่านผู้ชม ไล่ลูกค้าตั้งแต่เที่ยงคืน รอมาเกือบชั่วโมง ยัยแฟนก็ยังไม่มา นี่อุตส่าห์หรี่ไฟ จุดเทียนหอม กับน้ำอัดลม สร้างบรรยากาศสุดๆ งบน้อย เอาไปแค่นี้พอ มากกว่านี้ไว้ให้พ่อไปขอละกัน เอ้อออออ นี่แต่งหล่อรอนานละนะ เมื่อไหร่จะมาน้อ เมื่อไหร่จะมา

 

Rrrr…

พูดปุ๊บก็มีสายเข้ามาปั๊บ

“จินยอง~

 

“เสียใจ กูชื่อมาร์ค” โคตรจะหมดอารมณ์ วางเลยได้ไหม?

 

“ฮ๊ายยย มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก”

 

“เบิกไหนล่ะครับ เบิกงบภาคปีหน้าได้ไหม”

 

“ถุยยย เรียนจบแล้ว ไม่ห้ามแล้วยังเล่นต่ออีก” เสียงหัวเราะไอ้มาร์คนี่แสบแก้วหูเลย “แล้วนี่มันกี่โมงกี่ยาม ทำไมมึงยังไม่นอน” ไอ้เด็กอนามัยอย่างมัน มีเหตุผลอะไรถึงยอมเสียสละเวลานอนโทรหากูเนี่ย

 

“ตอนแรกก็ว่าจะนอน พอดีเข้าทวิตแล้วหยุดเผือกไม่ได้เลย ว่าจะไปคุยกับมึงที่ร้าน แต่กลัวว่าจะไม่มีเวลาอีก”

 

“ทำไม? พรุ่งนี้จะขายดีอีกแล้วหรอ เออ ดีๆ พรุ่งนี้จินยองมีเข้าชิงอีกรายการ”

 

“นั่นแหละ ที่เป็นประเด็น”

 

“อะไรวะ?” จู่ๆตาก็กระตุกขึ้นมาเฉย

 

“กูคิดว่าวันนี้ที่คนไปที่ร้านเยอะก็เพราะมึงอะ”

 

“กูก็อยู่ร้านทุกวันไม่เห็นมันจะขายดีเหมือนวันนี้เลย”

 

“ก็มึงเซลฟี่ลงทวิตไง เขาเลยตามไปที่ร้านกัน แบมแบมบอกว่ารูปมึงไปโผล่ในแทกพ่อค้าแซ่บเต็มเลย แถมคนที่มาเซลฟี่กับมึงวันนี้ ก็ลงรูปอวดกันใหญ่ว่าไปเจอมึงมา และที่สำคัญ...” ไอ้มาร์คถอนหายใจเฮือกใหญ่ “มีคนเอาหน้ามึงไปเทียบกับรูปแฟนบอยที่สนามบิน เดาว่าคนคงรู้กันแล้วว่าเป็นมึง ยอดฟอลมึงพุ่งไปสองพันแล้ว รู้ยัง?”

 

“ชิบหาย....” ตั้งแต่กลับจากร้านมาก็เช็คแค่ไอจีซะด้วยสิ แถมปิดแจ้งเตือนไว้อีก

 

“แล้วคนก็ฟอลกูมาด้วยเนี่ย...” เสียงมันดูลำบากใจ แต่ไม่ค่อยมั่นใจว่ามันแกล้งทำรึเปล่า “พรุ่งนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะ กูจะอยู่หลังร้านเอง”

 

“มึงหล่อกว่ากู มึงอยู่หน้าร้านดีกว่า เดี๋ยวกูชงกาแฟเอง”

 

“แฟนกูชื่อจินยองหรอ?”

 

“เดี๋ยวถีบ!

 

“เอาน่า เพื่อแฟน” พูดจบมันตัดสายไปเลย ค่อนข้างสับสนว่านี่เราคุยกันจบแล้วหรอ อันนี้คือโทรมาแจ้งข่าว ถูกมะ ระหว่างที่กำลังชั่งใจว่าจะโทรกลับดีหรือไม่ ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามาเสียก่อน ร่างของคุ้นเคยเรียกความสนใจไปจากหน้าจอจนหมดสิ้น

 

“มาแล้วหรอคนเก่ง” ฉีกยิ้มกว้างรับ...เก้อ เพราะอีกคนดันเดินหน้ามุ่ยมาแต่ไกล ยัยลูกแมวเดินขากระเผลกเข้ามาก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้หน้าคอมที่อยู่ไม่ไกลนัก

 

เหมือนถูกทิ้งให้มีระยะห่างอย่างไง ชอบกล

 

“จุดไฟทำไมครับ เดี๋ยวก็ไฟไหม้ร้านหรอก เปิดไฟเถอะ” น้องดารามองไปรอบๆร้านพลางทำหน้าไม่สบอารมณ์ รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี สงสัยจะหงุดหงิดอะไรมา กูก็ตามใจเหลือเกินรีบทำตามคำสั่งเดี๋ยวคุณแฟนจะขัดใจ

 

“ขายังไม่หายอีกหรอ” คนฟังทำหน้าหงิกกว่าเดิม

 

“ไม่หายซักกะที” มุ่ยปากหนักบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ “คุณหมอพันขามาให้เลยเดินไม่ถนัด” พอเห็นว่ากำลังโดนจ้องอยู่ก็เสริมประโยคขึ้นมาอีกหน่อย “อย่ามองแบบนั้นซี่ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”

 

“ขอดูเท้าหน่อย”

 

“ไม่ให้ดูหรอก” พูดช้าไปนิด เพราะเท้ายัยลูกแมวอยู่บนหน้าตักของกูที่คุกเข่าลงไปดูแล้ว “พี่อย่าแกะที่พันเอาไว้นะ คุณหมอห่อตั้งนานแน่ะ” ถุงเท้าลายลูกพีชถูกถอดออกเบาๆ ถ้าไม่แกะผ้าพันแผลก็จะไม่เห็นอะไรเลย แต่ถ้าให้เดาสันเท้าคงจะเขียวไม่แพ้วันก่อน

 

“พ่วง หายยย!” ตอนเด็กๆเคยเห็นแม่ทำให้แบบนี้ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดีขึ้น

 

“หูยยย คาถาดีจริงๆ จินยองออกไปวิ่งเล่นได้เลยนะเนี่ย” ตั้งแต่เดินเข้ามาก็เพิ่งจะยิ้มเป็นครั้งแรกนี่แหละ

 

“ฮั่นแน่ ยิ้มแล้ว หน้าหงิกได้ไงวันนี้วันดีนะ” จินยองหุบยิ้มฉับก่อนจะหันหน้าหนี ไอ้ท่าทางแบบนี้ สงสัยจะเผลอไปทำอะไรไม่ถูกใจเข้าให้ เก้าอี้มีล้อถูกลากเอาไปนั่งข้างๆคนหน้าบูด เจ้าตัวทำท่าจะหันหน้าหนีอีกรอบ แต่โดนจับหน้าเอาไว้ก่อน ก็เลยยอมมองหน้าดีๆ

 

“เกือบดีแล้ว ถ้าใครบางคนไม่ฮ็อตขึ้นมาซะก่อน” คนตรงหน้าบ่นเสียงงุ้งงิ้งๆ  แต่ก็พอฟังออกว่าเจ้าตัวบ่นว่าอะไร “บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่อยากให้ใครรู้ว่าพี่แฟนบอยลึกลับนั่นป็นใคร มันน่าหงุดหงิดจริงๆเลย”

 

“อ่าววว ตกลงหงุดหงิดเพราะพี่หรอ นึกว่าเจ็บเท้าซะอีก”

 

“เพราะพี่นั่นแหละ พี่คนเดียวเลย!” ไม่ว่าเปล่า ยกมือขึ้นฟาดแขนผัวะๆๆ แขนนี่แดงไปหมด “ไม่ชอบเลยนะ จินยองไม่ชอบเลย” โวยวาย ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ดูสิ เบะอีกแล้ว เอ็นดู...

 

“ไหน ไม่ชอบอะไร ไม่ชอบพี่แล้วหรอ” แขนที่ถูกยกตั้งการ์ดจนโดนตีเป็นแนวตวัดรวบแขนอีกคนให้หยุดทำร้าย ยัยคนตรงหน้าเบะปากหนักขึ้นไปอีก

 

“พี่นั่นแหละ ไม่ชอบจินยองแล้วใช่มะ ไปถ่ายรูปคู่กับสาวๆ ยิ้มหน้าบานเลยนะ อย่าคิดว่าไม่เห็น เมเนบอกผมหมดแล้ว!!

 

ไอ้ชเวยองแจ.....

เดี๋ยวตีเลย!

 

“สาวๆที่ไหน ก็ลูกค้าร้านกาแฟนั่นแหละ ที่พี่ไปทำพาร์ทไทม์ไง”

 

“ลูกค้าน่ารักจังเลยเนอะ น่ารักกว่าผมอีก ลืมไปแล้วมั้งว่ามีแฟนแล้วน่ะ” ไปกันใหญ่ละ บนโลกนี้ยังมีคนน่ารักกว่าจินยองอีกหรอ ถามจริง...

 

คนตัวเล็กกว่าถูกโอบจนหัวทุยๆนั่นเอียงมาซบอก นั่นแหละ ถึงจะยอมหยุดโวยวาย “ได้ยินเสียงหัวใจพี่รึเปล่า เจ้าคนขี้หึง” จินยองซุกอยู่ตรงหน้าอก แล้วหูก็เริ่มแดงขึ้น “เราไม่ได้มาเจอกันเพื่อทะเลาะกัน ถูกไหม?”

 

“จินยองไม่ได้ทะเลาะกับพี่ซักกะหน่อย” พูดเสียงอู้อี้แบบไม่ยอมรับความจริง

 

“ไม่ได้ทะเลาะแล้วตีพี่ทำไม” ไอ้ตัวแสบแทบเบียดหน้าเข้าไปในอกแบบหนีความผิด  “ไม่ได้ทะเลาะแล้วทำหน้าบึ้งทำไม”

 

“ใครหน้าบึ้ง ไม่มี๊” พูดจบก็แหงนหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มแบบฝืนๆ

 

“พี่ไม่รู้ว่ายองแจเล่าอะไรให้เราฟังบ้าง ความจริงพี่คุยกับไอ้มาร์คในทวิตแล้วมันถ่ายรูปมา พี่ก็เลยส่งรูปกลับไปเพราะว่ามันไม่เชื่อว่าพี่อยู่ที่ร้าน ส่วนเรื่องที่ถ่ายกับลูกค้าอะ คือพี่ให้เขาช่วยโหวตให้จินยองไงแล้วตอนแรกก็ให้ตุ๊กตาไป แต่ตอนหลังมันหมด เขาเลยขอถ่ายรูปกับพี่แทน เนี่ย ไม่มีอะไรเลย ทำเพื่อแฟนแท้ๆ โดนหาว่าลืมแฟนอีก เสียใจดีไหมน้า”

 

“ไม่ต้องมาอ้างเลย ไม่ให้ถ่ายแล้วนะ ทีผมถ่ายรูปกับนางแบบคนอื่นพี่ยังไม่ชอบเลย ผมก็ไม่ชอบเหมือนกันนะ”

 

“โอเค ไม่ถ่ายแล้วๆ เดี๋ยวลบทวิตเตอร์ทิ้งเลย” แต่หลังจากที่แจกของแก้บนแล้วนะ

 

“จินยองไม่ได้บังคับนะ” สีหน้าเริ่มดีขึ้นมานิดนึง

 

“งั้นไม่ลบก็ได้”

 

“ลบไอจีทิ้งด้วยซี่ ทั้ง 2 อย่างเลย”

 

“ไหนบอกไม่บังคับ”

 

“แล้วจินยองบังคับตรงไหน”

 

จ้า...เอาที่จินยองสบายใจเล๊ยยยย...

หลังจากที่สัญยิงสัญญาว่าจะลบ SNS ทั้งหมดทิ้ง ไอ้ตัวแสบนั่นก็ดูอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง เล่านู่นเล่านี่ให้ฟังเยอะแยะ ตั้งแต่ตอนซ้อม ตอนอัดรายการ แถมยังบอกอีกว่าโทรไปร้องไห้กับหม่าม๊ามาตอนที่รู้ว่าชนะรายการเพลงช่องหลักเป็นครั้งแรก แล้วก็ยังให้บัตรเข้าชมรายการที่เข้าชิงวันพรุ่งนี้อีกด้วย คนอื่นเขาต้องไปกดลุ้นในเว็บเอานะจ๊ะ ระดับอิมแจบอม ศิลปินเอามาให้กับมือเองเลย แถมยังกำชับนักกำชับหนาว่าต้องเห็นตอนอัดรายการด้วย ทำไมจะไม่รู้ว่าไอ้ตัวแสบนี่กำลังกันซีนไม่ให้เขาไปถ่ายรูปกับสาวๆที่ร้านกาแฟอีก พรุ่งนี้คงต้องลางาน บอกแต่ผู้จัดการพอ ส่วนไอ้มาร์คเนี่ย ช่างหัวมันเถอะ ขี้เกียจฟังมันบ่น บรัยยยยส์

 

จนเกือบๆตี 5ครึ่ง นั่นแหละ ที่ชเวยองแจมารับจินยองกลับไป เจ้าตัวหลับปุ๋ยไม่รู่เรื่องไม่รู้ราว สงสัยจะโม้หนักไปหน่อย แอบเหม็นหน้าไอ้เมเนเจอร์นี่เหมือนกัน ข้อหาใส่ไฟชาวบ้านชาวช่อง แต่เห็นแก่หน้าที่ที่ไม่เคยบกพร่องของมัน จะยกโทษให้ครั้งนึงก็ได้ นั่งเหงือกแห้งไปอีกเป็นชั่วโมงๆ กว่าพี่อีกคนจะมาเปลี่ยนกะ กว่าจะได้กลับบ้าน หัวถึงหมอนปุ๊บ หลับเป็นตายเลย พอตื่นมา ตั้งใจว่าจะออกไปส่งของที่ไปรษณีย์ ก็...ส่งให้ไอ้คนที่สุ่มโดนตอนที่บนเอาไว้ในทวิตนั่นแหละ พอส่งของเสร็จก็ sns ทั้งหมดทิ้งเลย...แล้วก็เอาเบอร์ใหม่สมัครอีกแอคเคาท์ คราวนี้สมัครเอาไว้เพื่อส่องจินยองโดยเฉพาะ ก็ดีเหมือนกัน ไอ้มาร์คจะได้ไม่มาเผือก หว่ายยย...พูดถึงไอ้มาร์ค มันส่งข้อความมาด่าทุกชั่วโมงเลย แต่ด่าเป็นภาษาอังกฤษ กูแปลไม่ออก ถือว่าเป็นโมฆะ  5555 ขอให้สนุกกับการทำงาน วันนี้ขอมาติ่งที่รายการเพลง 1 วัน

 

จะให้ไปยืนเฉยๆก็รู้สึกไม่เป็นตัวเอง ก็เลยหยิบมาทั้งแท่งไฟ ทั้งผ้าปิดปากนั่นแหละ แถมวันนี้ยังใส่ฮู๊ดสีดำ แปลงร่างเป็นแฟนบอยในตำนานหลังจากที่หายไปพักใหญ่ๆ มีแฟนคลับบางคนที่ตามด้วยกันมาตั้งแต่แรกๆจำได้ ก็เข้ามาคุยด้วย โชคดีที่ในนี้เขาไม่ให้ถ่ายรูป ไม่งั้นคุณศิลปินได้ข่วนหน้าเอาแน่ๆ

 

รอบนี้เป็นรอบซ้อมก่อนอัดรายการจริง จินยองโบกมือยิ้มร่าทักทายแฟนๆ สายตาดูวอกแวกๆเป็นพิเศษจนกระทั่งหันมาเห็นแฟนบอยคนสำคัญที่มาพร้อมกับลุคชวนน่าอึดอัดใจ ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากให้คนอื่นเห็นแฟนบอยคนนี้อีก แต่คิดอีกที ถ้าพี่เจบีไม่ใส่ผ้าปิดปากมา อาจจะฮ็อทกว่าเดิมก็ได้ แล้วคนที่ชวนให้มาก็เป็นตัวจินยองเอง ไม่เอาหรอก จินยองจะไม่งี่เง่า เดี๋ยวพี่เจบีไม่รัก : P

 

เสียงแฟนแชนท์ดังอย่างต่อเนื่อง เคล้าคลอไปกับเสียงดนตรี ทุกอย่างมันเกือบจะเรียบร้อยแล้ว ถ้า...ขาของจินยองไม่พลิกขึ้นมาเสียก่อน ร่างสมส่วนเสียหลักทิ้งตัวลงกระแทกพื้นเวทีดังโครมท่ามกลางความตื่นตระหนกของบรรดาแฟนคลับที่อยู่ด้านล่าง เมเนเจอร์คนเก่งพุ่งตัวขึ้นมาบนเวทีเพื่อมาพยุงร่างให้ลุกขึ้นมานั่ง ถ้าไม่ติดว่าข้างล่างเวทียืนกันแน่นขนัดแบบนั้น คงจะมีอีกคนที่วิ่งขึ้นมาบนเวทีแบบลืมตัวแน่ๆ จินยองทำหัวเราะกลบเกลื่อนความเจ็บปวด ปากบอกว่าไม่เป็นไรๆ แต่สีหน้าเจ้าตัวก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก พวกสต๊าฟทำท่าจะช่วยพยุงเข้าไปหลังเวที แต่จินยองปฏิเสธ แล้วกลั้นใจเดินขากระเผลกๆเข้าไปด้านหลังเวที

 

“ไหวไหม?” ชเวยองแจถามพร้อมๆกับตั้งมือประคองเอาไว้แบบไม่โดนตัว

 

“ไหวครับ ฉีดสเปรย์เดี๋ยวก็หาย” ไม่ยอมไปรักษาจริงๆจังๆมันจะไปหายได้อย่างไร กับอีแค่สเปรย์ที่ทำให้รู้สึกดีไปชั่วขณะ ไม่รู้จะทนไปได้อีกกี่นาที

 

“แม่นายโทรมา บอกว่าพรุ่งนี้จะมาหาน่ะ”

 

“จริงหรอครับ” จินยองยิ้มแฉ่งเมื่อได้ยินคำว่าแม่ ยองแจลูบหัวก่อนจะดันตัวเข้าไปในห้องพัก ออกคำสั่งกับสต๊าฟอยู่พักนึงก็รีบแจ้นไปหาพีดีทันที

 

จินยองเอนตัวลงบนโซฟา ยืดขาไปบนโต๊ะ รับการรักษาแบบเบื้องต้น หัวทุยกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเบาะ ก่อนจะเด้งหัวขึ้นมาเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวทรงผมหล่อๆจะพังเสียหมด พอดีกับตอนที่หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา ข้อความสั้นๆ สู้ๆน บนแอพพลิเคชั่นสีเหลืองเรียกรอยยิ้มคนเจ็บได้เป็นอย่างดี อันที่จริงเขาก็ยิ้มตั้งแต่เห็นว่าเป็นชื่อพี่เจบีแล้วนั่นแหละ สักพักพี่เมเนเจอร์ก็กลับมาที่ห้องบอกให้เตรียมตัว พีดีนิมเลื่อนคิวให้เป็นกรณีพิเศษ พี่ยองแจเขย่าขวดสเปรย์ฉีดอัดมาที่ข้อเท้าไปอีกชุดใหญ่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เขารู้ดีว่าไอ้สเปรย์เย็นๆนี่จะทำให้รู้สึกดีไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมง ก็...น่าจะอัดรายการเสร็จพอดีนั่นแหละ

 

อีกประมาณ 15 นาที สต๊าฟก็มาเรียกให้ไปอัดรายการกับ MC ก่อนจะไปเตรียมตัวขึ้นแสดงบนเวทีอีกครั้ง หน้าแฟนคลับแต่ละเหมือนมีคำว่า สู้ๆ แปะไว้บนหน้าฝาก จินยองฉีกยิ้มกว้างแล้วก็ชูสองนิ้ว เขาจะไม่เป็นไรตราบเท่าที่แฟนๆยังยืนอยู่ตรงหน้า...และพี่เจบียังยืนอยู่ตรงนั้น...ท่ามกลางความรักของทุกคนที่ส่งมาให้ เพราะฉะนั้น...จินยองจะไม่เป็นไรเด็ดขาด

 

เสียงเพลงถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง สปอตไลท์ทุกตัวสาดส่องลงมาจุดเดียวกับที่จินยองยืนสแตนด์บาย เสียงกรี๊ดดังระงมไปทั่วสตูดิโอ จินยองหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปลอบใจตัวเอง

 

ทำได้อยู่แล้วน่า จินยองเก่งจะตาย...

 

รองเท้าหนังสีดำวาววาดลวดลายไปตามพื้นเวที ขาซ้ายออกเสต็ปแบบที่ซ้อมมาหลายเดือน เรือนร่างสะบัดพริ้วงดงามแต่แฝงไปด้วยความดุดันจากท่วงท่าที่แข็งแรง ตาคมลิ่วล้อกล้องราวกำลังจะหยอกเย้าทุกสายตาที่จับจ้องผ่านเลนส์นี้ ลมหายใจผะแผ่วกับเสียงร้องทรงพลังที่ซ้อมมาอย่างดี ทำให้ไม่หลุดคีย์แม้จะเต้นอยู่ก็ตาม แฟนแชนท์ของแฟนๆยิ่งทำให้การแสดงบนเวทีมันสมบูรณ์มากขึ้น จินยองยกยิ้มหล่อๆ มองดูแฟนๆที่คอยเติมเต็มความฝันให้และยังคอยเป็นกำลังใจให้มาโดยตลอด

 

ช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอกัน

 

เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ ก็เลยหลุดจังหวะไปนิดนึง อันที่จริงก็คิดว่าเนียนอยู่เหมือนกัน แต่มันดันไม่พ้นสายตาของใครบางคนนี่สิ พอถึงท่อนที่ลงไปเลื้อยบนพื้น สายตาก็ดันไปสบกับคนๆนั้นเข้า

 

“คอน-เซน-เทรท” เดี๋ยวเถอะ แก้แค้นหรอ 555 คนพูดแอบหลุดขำออกมานิดนึงด้วย เจ้าตัวเหนี่ยวผ้าปิดปากลงมาแล้วพูดคำโตๆให้อ่านปากออก แล้วดันยืนอยู่หน้าสุดเลยนะ พี่เจบี!

 

จินยองยกลำตัว เตรียมลุกขึ้นจากพื้น ข้อเท้าก็ดันเสียวแปล๊บขึ้นมาจนหน้าเสีย

 

“สตรอง!!!” เสียงเมนเทอร์พี่บีดังพอๆกับตอนชั่วโมงสอนน้องร้องเพลงที่คณะ พี่แกเล่นพูดพร้อมกับยกแท่งไฟอย่างกับมาประท้วง  คนรอบข้างนี่หันมองกันขวับ โชคดีที่เสียงเพลงกับเสียงแฟนคลับด้านหลังยังดังอยู่ แต่พวกหน้าเวทีนี่ได้ยินกันหมด พี่เจบีกลั้นขำตัวสั่น รีบดึงผ้าปิดปากขึ้นมาครอบจมูกก่อนจะซบหน้าลงบนฝ่ามืออย่างอับอาย

 

แล้วไอ้ที่เจ็บข้อเท้าเมื่อกี้ก็ลืมไปเลย วินาทีนั้นดันตกใจพี่เจบีแทน 555555555555555 ดีว่าตั้งสติทัน แต่ถ้ากล้องจับหน้าเมื่อกี้ได้ทัน ก็คงจะเหวอน่าดู พอหายตกใจก็ต้องมากลั้นขำแทน โชคดีอีกย่างที่มันเป็นท่อนที่ไม่มีเนื้อร้อง เป็นโซโล่แดนซ์อย่างเดียว แอบเสียวๆเหมือนกันว่าพี่เขาจะเพี้ยนอะไรขึ้นมาอีกไหมนะ ยังดีที่พี่แกไม่องค์ลงอีกรอบ ทำให้การอัดรายการผ่านไปได้ด้วยดีจนจบเพลง แฟนคลับกรี๊ดลั่นตอนที่กล้องตัดภาพไปที่ MC อีกด้านของเวที  จินยองโบกไม้โบกมือให้แฟนๆแล้วก็เดินเข้าเวทีด้านหลังไป

 

“ไอ้บ้านั่น...ไม่ได้กินยามาหรอ” เสียงพี่เมเนกระซิบข้างๆหู

 

“ข้างหลังเวทีก็ได้ยินหรอ?” จินยองเอียงหัวถอดเอียร์มอร์นิเตอร์ออก ก่อนจะหันไปมองชเวยองแจเต็มๆตา

 

“เสียงดังขนาดนั้น ตอนเด็กๆแม่ให้กินลำโพงเข้าไปรึไง”

 

55555 แล้วแบบนี้เสียงจะเข้าไมค์ไหมเนี่ย?”

 

“ไม่อะ” พี่เมเนตอบทันที

 

“ก็ดีแล้วครับ”

 

“ไม่เหลือ!!!” เอ๊า 5555555555555555555555555 พี่เจบี ดังอีกแล้วนะ 555555555555555555

 

พอกลับมาถึงห้องพักก็ต้องมาพักขาอีก ดีแค่ไหนที่ไม่ล้มไปแบบตอนซ้อมอีก อันที่จริงเมื่อกี้ก็เกือบล้ม ถ้าไม่ตกใจพี่เจบีเสียก่อนนะ 555 ต้องรออีกครึ่งชั่วโมงกว่าๆ กว่าจะออกไปหน้าเวทีอีกรอบ เพราะว่าวันนี้เพลงของจินยองได้เข้าชิงที่ 1 อีกแล้ว เจ้าตัวเลยแอบเล่นโทรศัพท์รอ

 

อัดรายการเสร็จจะมาหาไหมครับ

 

เขานั่งรออีกคนตอบกลับอยู่นานสองนานก็ไม่เห็นว่าพี่เจบีจะอ่านข้อความเสียที ขนาดรัวไปแซวเรื่องที่พี่เขาเผลอว๊ากหน้าเวทีก็ยังนิ่ง จนสต๊าฟมาเรียกให้ออกไปหน้าเวทีนั่นแหละ จินยองถึงยอมปล่อยโทรศัพท์ออกจากมือ

 

ตอนประกาศรางวัลก็ไม่เห็นหน้าคนที่ไม่ยอมตอบข้อความ คงเป็นเพราะมีแฟนๆหลายวงที่อยู่ด้านล่าง ทำให้มองไม่เห็นพี่เจบี...ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ น่าเสียดายนิดหน่อยที่วันนี้เขาไม่ชนะรายการเพลง จินยองฉีกยิ้มแสดงความยินดีให้กับรุ่นพี่อีกวงที่ได้คะแนนอันดับ 1 วันนี้ ที่บอกว่าเสียดายนิดหน่อย ก็เพราะวันนี้แพ้ไปแค่ 13 คะแนนเอง ไม่เป็นไรหรอก ค่อยๆพยายามไปด้วยกันเนอะ วันนี้เขาก็ยอมรับว่าทำได้ไม่เต็มร้อย เดี๋ยวอัดรายการเสร็จจะรีบไปหาหมอเลย สัญญา!

 

แล้ววันนี้..ก็รีบไปหมอจริงๆ ชเวเมเนเจอร์จับเขาขึ้นรถตู้แล้วรีบบึ่งไปโรงพยาบาลทันที ไม่ทันได้อิดออดนั่งรอใครบางคนในห้องแต่งตัวเลย แถมไอ้คนที่จินยองตั้งใจว่าจะรอ ป่านนี้ยังไม่อ่านข้อความด้วยซ้ำ

 

มีความหงุดหงิดเล็กน้อย...

แต่ถ้าต่อยหน้าได้ก็จะทำ...หน็อยยยยย!!!

 

“วันนี้ก็เข้านอนเร็วๆล่ะ ไม่ต้องออกไปหาใครทั้งนั้นเข้าใจไหม?” พี่เมเนเจอร์เอ็ดอย่างรู้ทัน อันที่จริง ถึงพี่เขาไม่บอกก็ไม่ไปไหนหรอก เชอะ มีอย่างที่ไหน ปล่อยให้คนอื่นเขารอเก้อ

 

“ไม่ไปหรอกครับ คนไม่คิดถึง ไม่ไปหาให้เสียเวลาหรอก” ชเวยองแจถึงขั้นกลอกตามองบน

 

“นี่งอนแล้วเนาะ เบาจนแทบไม่รู้สึกอะไร”

 

“...”

 

“ช่างเถอะ ฉันไปละ เจอกันพรุ่งนี้” โบกมือไล่เจ้าของห้องให้ไปพักผ่อนก่อนจะปิดประตู จินยองเดินกระฟัดกระเฟียด เอาหัวทิ่มโซฟา ขาชี้เพดาน มือเรียวควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าก่อนจะยกขึ้นมาจ่อระดับสายตา

 

“โทรมาซี่....โทรมา....บอกให้โทรมา....” ตากลมโตจ้องหน้าจอจนลูกตาแทบจะไหลมารวมกัน นี่ถ้าเขาตาเหล่ขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบฮะ

 

“ย๊า!!! อิมแจบอม!!!!

 

ปิ๊งป่อง...

ไม่ใช่เสียงโทรศัพท์หรอก นั่นเสียงกริ่งที่ประตูต่างหาก สงสัยพี่ยองแจจะลืมอะไรไว้ จินยองลุกขึ้นมานั่งดีๆมองซ้ายมองขวา หาสิ่งที่ไม่ใช่ของๆตัวเอง ก็ไม่พบอะไรแปลกประหลาด เลยเดินไปเปิดประตูแบบไม่ได้ดูอินเตอร์คอม

 

“คร๊าบบบ พี่ยองแจ..............บอม”

 

ไม่ได้เรียกผิดหรอกครับ คนตรงหน้าไม่ใช่พี่ยองแจ แต่เป็นพี่แจบอมต่างหาก คนถูกเรียกชื่อแบบสมาสกับชื่อชาวบ้าน ยิ้มตาหยี จนไฝสองจุดบนเปลือกตาแทบหายเข้าไปในร่อง

 

“เมื่อกี้เรียกชื่อพี่ซะเสียงดังเชียว ได้ยินนะ”

 

เท่านั้นแหละจินยองก็เลยนึกขึ้นได้ว่าหงุดหงิดอยู่ เจ้าตัวเลยยกมือขึ้นกอดอกยืนพิงกรอบประตูทำหน้าหาเรื่องใส่...แบบที่ในหนังเขาชอบทำกันน่ะ เวลาผัวกลับบ้านช้า จินยองเรียนมา คลาสการแสดงเขามีสอน

 

“มาได้ยังไง พี่รปภ.ไม่ตีหรอ” ถึงจินยองจะง้องแง้ง แต่อิมแจบอมก็ยังมองว่าน่ารักอยู่ดี ใครเขาพูดประโยคแบบนี้กัน มีแต่คนน่ารักเท่านั้นแหละที่พูด นี่นึกภาพรปภ.เดินมาตีมือเลยนะเนี่ย

 

“เอาของมาส่งครับ”

 

“ไม่ได้สั่งสักหน่อย” แต่คอนี่ยืดแล้ว มองซ้ายมองขวา ไหนละของที่ว่า

 

เจบีหัวเราะ ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ที่ซ่อนเอาไว้ข้างหลังมาให้ “ยินดีด้วยครับคนเก่ง”

 

“ไม่เก่งซักหน่อย วันนี้ไม่ชนะนะ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า” ถึงปากจะบ่นแต่มือก็ยืนไปรับดอกไม้หน้าตาเฉย ยังหรอก ยังไม่หายเคือง จะเล่นตัวซะให้เข็ด

 

“จริงๆจะให้ตั้งแต่เมื่อเช้า แต่มีคนงอแง ก็เลยเอามาให้ตอนนี้แทน”

 

“ใครงอแง ไม่มีซักหน่อย” เบะปาก

 

“อ้อ มีอีกอย่างนึง” เจบีทำท่าล้วงกระเป๋าเสื้อ ไอ้ตัวแสบรีบแบมือรอ

 

“เอามา”

 

พูดอย่างกับขอขนม แต่เสียใจด้วยเจบีไม่มีขนมให้หรอก มีแต่...ฮาร์ทถึที่ล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่อยู่ตรงหัวใจพอดี เจบีไขว้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้เป็นรูปหัวใจพร้อมกับขยิบตาข้างซ้าย เท่านั้นแหละ....

 

จินยองขอถอนคำพูดเมื่อ 1 นาทีก่อนหน้านี้ว่าจะเล่นตัว

 

ข่นบว้า T T

 

เขาแทบจะเอาหน้ามุดช่อดอกไม้ด้วยซ้ำ เจบียิ้มจนแทบจะเห็นฟันทุกซี่ แถมยังมีหน้ามาถามว่า “หอมไหม?”

 

จินยองยู่จมูกแต่ก็ตอบไปแบบส่งๆว่า “อื้อ”

 

พอจบประโยคปุ๊บ พี่แกก็เอียงแก้มเข้ามาใกล้ๆทันที พอจินยองทำหน้างง ก็ยังจะมายิ้มดี “ก็หอมสิ เอียงให้ขนาดนี้แล้ว”

 

นี่มันมุขตั้งแต่ไดโนเสาร์ยังไม่สูญพันธุ์  ถ้าไม่หล่อนี่เรียกตำรวจมาจับแล้วนะ แต่เพราะว่าเป็นพี่เจบีหรอกนะ ก็เลยทำแค่เอาช่อดอกไม้ตีหัว แล้วก็เดินเข้าห้องไป แอบปรายตามองคนที่ยืนหัวเราะอยู่หน้าห้องเล็กน้อย นี่ต้องทำการ์ดเชิญเข้าห้องด้วยไหมล่ะ

 

“หายไปไหนมา” ถามตอนที่พี่เขาเลิกหัวเราะคนเดียว แล้วเดินตามเข้ามา

 

“โดนสต๊าฟลากออกไปนะสิ 555 น่าสงสารเมนเทอร์พี่บีจริงๆ

 

“ทำไมไม่อ่านข้อความ” เจบีทรุดตัวนั่งลงข้างๆบนโซฟาจนเบาะยุบฮวบไปข้างนึง

 

“ไอ้มาร์คโทรมาด่า 55555 มันบอกว่าได้ยินเสียงพี่ตอนที่ออนแอร์ด้วย พี่ลาป่วยไป แต่ดันไปโผล่ในรายการเพลง แจ๊คสันมันขู่ว่าจะฟ้องผู้จัดการ ก็เลยต้องพาพวกมันไปเลี้ยง”

 

“ฟังไม่ขึ้น”

 

“ขี้งอนมากๆระวังตีนกาขึ้นนะ”

 

ไม่เห็นจะเกี่ยว พี่อย่ามาหลอกซะให้ยาก นักร้องตัวแสบยกนิ้วขึ้นขึงหางตาให้ยกขึ้น นี่ไม่ได้กลัวหรอกนะ นี่บริหารกล้ามเนื้อตาเฉยๆ จินยองเปลี่ยนเรื่องก็ได้ เชอะ! “แล้วขึ้นมาได้ไงครับ”

 

คนถูกถามยกยิ้มมุมปาก ตกลงว่าเชื่อเนาะ 555 “ก็ยองแจพาเข้ามาไง พี่บอกยองแจแล้วว่าให้คนดื้อไปหาหมอ แล้วเดี๋ยวพี่จะมาหาที่นี่”

 

“อ๋อ นี่วางแผนหรอ” จินยองยืดตัวตรง ทำท่าเหมือนแมวที่กำลังขู่ ขนพองฟู แต่เจบีกลับยิ้มสบายๆ ยกมือขึ้นเท้าคางบนพนักพิง แล้วเอานิ้วอีกข้างไล้แก้มของคนตรงหน้า

 

“ก็เป็นห่วงแฟน” พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อ จินยองกำลังจะสูญเสียการควบคุมตัวเองอีกรอบ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะพยายามทำไปทำไม ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยทำได้สักที

 

“ไม่ต้องเอานิ้วมาเขี่ยเลย” มือเล็กตีเผียะเข้าให้ที่หลังมือ แต่เจบีก็ยังคงยิ้ม

 

“ก็คิดถึงแฟน” มุมปากจินยองนี่กระตุกรัวๆ ไอ้เสียงออดอ้อนแบบนี้ เขากำลังจะแพ้ในอีกไม่กี่นาที

 

“พี่เจบี...” กดเสียงต่ำกลั้นยิ้มจนไม่รู้จะทำยังไงละ

 

“ก็รักแฟนไง”

 

“ยั่ยยยยยยยยยยย พอแล้ว!! นี่จะมาไม้ไหนอีก บทจะว๊ากก็ว๊าก บทจะอ้อนก็อ้อน เขินเป็นนะ จินยองยกมือขึ้นปิดหน้าแดงก่ำ ปกติจะชอบแหย่พี่เจบีมากกว่า พอวันนี้โดนแหย่เองแล้วทำตัวไม่ถูกเลย แถมพี่เจบียังมีหน้ามาหัวเราะใส่อีก นิสัยไม่ดี มาแหย่คนอื่นแบบนี้ได้ไง อยากจะโวยวายอยู่หรอก แต่พี่เจบีโถมตัวเข้ามากอดจนล้มลงไปนอนบนโซฟาด้วยกันเสียก่อน เสียงหัวใจของพี่เจบีมันดังอยู่ใกล้หูของเขา แขนล่ำๆของพี่เขาประคองหัวและโอบกอดไปถึงเอว จินยองยืดแขนออก แล้วสวมกอดคนตรงหน้าบ้าง

 

“อยู่แบบนี้ไปนานๆเลยได้ไหม”

 

“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวตะคริวก็กินพี่แล้ว เชื่อสิ” จินยองหัวเราะเสียงใส เงยหน้าไปแลบลิ้นให้คนข้างบน เจบียกยิ้มร้ายก่อนจะพลิกตัวให้ตัวเองลงไปอยู่ด้านล่าง แล้วให้จินยองขึ้นไปอยู่ด้านบน

 

“แบบนี้ก็ไม่เมื่อยแล้ว”

 

จินยองชักมือกลับ ก่อนจะยกขึ้นมาชันคางบนอกแน่นๆของพี่เจบี “ไม่หนักหรอ พี่เจบีไม่หนักหรอ”

 

“หายใจแทบไม่ออกแล้วเนี่ย”

 

“เดี๋ยวเถอะ!” แล้วก็ตีป๊าบเข้าให้

 

“คืนนี้นอนนี่นะ” เหมือนจะเป็นการขออนุญาต แต่ฟังดีๆก็ประโยคบอกเล่านั่นแหละ

 

“บนโซฟาอะหรอ”

 

“บนตัวได้ไหมละ”

 

“ทะลึ่ง!! โดนไปอีกป๊าบ คราวนี้เล่นเอาเกือบจุก

 

“พูดผิด จะบอกว่าบนเตียง แค่กๆ...แล้วบนตัวนี่ทะลึ่งตรงไหน ทีเรายังนอนบนตัวพี่เลย ตอนนี้” คนด้านบนมองแรง ก่อนจะค่อยๆกระดึ๊บๆขึ้นมาเสมอหัว เอามือประคองแก้มแล้วโหม่งสุดแรงเกิด

 

ทำไมเมื่อกี้ถึงคิดไปได้นะว่าจินยองจะจุ๊บ....บาดเจ็บไปทั้งคู่ ไอ้ตัวแสบนี่กลิ้งตกโซฟาลงไปกุมหน้าผากร้องโอดครวญ พอความเจ็บมันทุเลาเจบีก็ปีนลงมาจากโซฟาลงมานั่งข้างๆอีกคนที่นั่งชันเข่า

 

“พิแจบม”

 

“แนะ เสียงสองแบบนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ” เบื่อคนรู้ทันจริงๆ

 

จินยองเอียงหน้าลงไปซบที่หัวเข่า ทำตาจ้องแป๋วอย่างมีนัยยะ “ไม่เห็นพี่เคยเล่าเลย ว่าพี่ชอบผมตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“อารมณ์ไหนเนี่ย”

 

“ก็ อยากรู้ ทำไมจู่ๆก็มาชอบ จำได้ว่าวันแรกก็โดนดุ แล้วอยู่ๆก็มาชอบผม...งงอ๊ะ” คนถามหัวเราะเสียงใส “จริงๆชอบตั้งแต่วันแรกเลยใช่ไหมล่ะ ทำเป็นเก๊กแน่ๆเลย”

 

“รู้ว่าน่ารักหรอกนะ แต่ไอ้รักแรกพบนี่มันไม่หน่อมแน้มไปหน่อยหรอ” อิมแจบอมยกยิ้มมุมปาก

 

“ชิ..”

 

“ก็แอบมองบ่อยๆ เห็นว่าน่ารักดี ก็มองไปงั้นๆแหละ มองไปมองมา เอ๊า ชอบเฉยเลย” เล่าแบบติดตลก ก่อนจะหันไปถามคนตั้งคำถามบ้าง “แล้วเราน่ะ ชอบพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 

“ตั้งแต่แอบมองพี่บ่อยๆนั่นแหละ เห็นว่าหล่อดี มองไปมองมา เอ๊า ชอบเหมือนกันเลย 555” ไอ้ตัวแสบหัวเราะลั่น ไม่อยากจะบอกว่าที่พูดติดตลกออกไปนั่น เรื่องจริงทั้งนั้น

 

“ไอ้ตูดหมึก ลอกข้อสอบ!!” เจบีผลักหัวจินยองด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

แต่คนน้องกลับไม่สะทกสะท้าน ยังมีหน้ามายิงมุขใส่อีกว่า “เอ๊า ก็พี่อยากเป็นคำตอบของผมทำไมอะ”

 

“น่อวววว จีบพี่นี่หว่า”

 

“ว๊ายแพ้” มีความทะเล้นไม่เลิก 555

 

เจบียกยิ้มร้ายๆ คว้าคออีกคนเข้ามาใกล้ๆ พลางกระซิบ “ข้อสอบเป็นข้อเขียน น้องเรียนวิธีทำกับพี่รึยังครับ” คนฟังตาโตเท่าไข่ห่าน หันไปตีเผียะเข้าให้

 

“ทะลึ่งละ พรุ่งนี้หม่าม๊ามา”

 

“โอ๊ย ไม่ถึงเช้าหรอก สอนแป๊บเดียว ไม่ยาก!

 

“พี่เจบี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

บ้า!...

 

 

 

 

 

 

 

 

-จบ-

ไปคิดเอาเอง 5555555555





 Talk

ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้ 555555555555 จบจริงๆค่ะ ตอนแรกมันเป็นแค่เรื่องสั้น พอมีคนบอกให้ต่อ เราก็เขียนต่อ (หูเบา) พอเขียนอันนั้นจบ ก็บนว่าน้องวินซักรายการนึง จะเขียนเพิ่ม (ซึ่งน้องวินบั้ม MAD อะค่ะ นานมั้ยล่ะ นี่อัลบั้ม FLY ละ 55555) ต้องขอโทษด้วยที่ดองไว้นานมากกกกกก ขนาดพิมพ์เสร็จแล้วตั้งแต่เดือนที่แล้วยังไม่มีเวลาเอาลงเลยอะ เนื่องจากตารางงานเราเอง แงงง แต่ตอนนี้เริ่มว่างแล้ว ก็กำลังทยอยๆลงให้นะคะ ที่ติดค้างเอาไว้ (ปาดเหงื่อ) 

สำหรับตอนจบอันนี้ สารภาพว่าแก้มา4-5 รอบ อยากให้มันดูจบจริงๆ เขียนไปเขียนมา ดราม่าเบาๆ ก็แก้ๆลบๆ สุดท้ายก็บอกตัวเองว่า นี่มันฟิคไร้สาระ ทำไมต้องจริงจังกับตอนจบด้วย ไหนๆก็กากมาตั้งแต่เริ่ม งั้นกากยันจบดีกว่า 5555 ก็เลยออกมาแบบที่เห็นนี่แหละค่ะ 

วอนรีดใจดี เม้น ให้กำลังใจ ติชม ใต้บทความ หรือถ้าใครเล่นทวิต ติดแทก #เจบีแฟนบอย มาให้ด้วยนะคะ ขอบคุณที่ยังติดตาม 555 เจอกันเรื่องหน้า ลาก่อยยยย

ปล. ลืมบอกว่าจะรวมเล่มในเร็ววัน (ประมาณ เดือนนึงนี่เร็วไหม 555) จะมีเจบีแฟนบอย vol.2 ด้วย ตั้งใจเขียนมากๆเช่นกันนะคะ พลอทเรื่องคนละอัน แต่แนวๆเดียวกันค่ะ เอาไว้จะมาสปอยให้นะคะ จุ๊บๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

377 ความคิดเห็น

  1. #371 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52
    น่ารักกมากกก
    #371
    0
  2. #362 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 14:26
    เอ้ออน่ารักจริงๆอะเรื่องนี้ คิดถึงตอนเราบนให้น้องเลย มันก็จริงจังประมาณนี้แหละ 5555555 ไรท์แต่งออกมาได้น่ารักมากๆเลยค่าา
    #362
    0
  3. #345 it's mean* (@chinkunzen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 20:01
    ฮืออออ นั่ลลั๊กกก ไม่ไหวแล้ววววว >_<
    #345
    0
  4. #342 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 08:57
    ชอบบบบ ไม่อยากให้จบเลย
    เล่นมุขกันฮามาก แต่ยังแอบแทรกความเขินมาให้อีก งื้อออ รอ ver.2 นะคะ
    #342
    0
  5. #315 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 07:13
    อันดเววววววววววววววววว
    ตะไมไรท์ทำแบบนี้กับรีดอีกแล้วววว
    ตัดจบแบบนี้ไม่ได้นะคะ
    รีดจินไปไกลนะ -.,-
    ไม่อยากให้จบเลย ให้ตายสิ
    รอ ver.2 ค่ะ
    #315
    0
  6. #282 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:44
    ชอบบบบบบบบบ
    กวนกันไปกวนกันมา รักกันหวานเจี๊ยบ~! >3<
    ฮาตอนเมนเทอร์บี ถึงกับโดนลากออก 5555555
    #282
    0
  7. #281 D-T-M-456 (@D-T-M-456) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 08:14
    กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ//พ่นไฟ
    #281
    0
  8. #280 sirinya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 03:21
    เพิ่งได้อ่าน น่ารักมากกกก ฮามากกกก ชอบความเกรียนของแจ็คสันกะมาร์คด้วย ไรท์จะใจดีเขียนต่ออีกมั้ยคะ เรายังอยากอ่านต่ออ่ะ เขียนต่อเหอะนะ
    #280
    0
  9. #279 idealizmfay (@idealizmfay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 00:18
    ง่อววววว มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวมว่าก -/////-
    #279
    0
  10. #278 only_got7 (@only_got7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:39
    แฟนบอยน่าร้ากกกกกกก สตรอง!!! 5555555
    #278
    0
  11. #277 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:25
    ทำไมเขาจีบกันน่ารักจังเลยละคะ 555555 งื้ออออ เขินนนน ><
    #277
    0
  12. #276 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 17:45
    งื้อออ จบน่ารักมากกก ดีใจที่มาอัพต่อนะค่า
    #276
    0
  13. #275 Freegirl Aundy (@aundy1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 17:03
    ไม่อยากให้จบเลย อยากให้มาต่ออีกเรื่อยๆ
    #275
    0
  14. #274 PEPIPRIM (@so_youngha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 16:02
    งืออออคิดถึงเรื่องนี้มากกกกกก T_____T 

    จริงๆก็อยากให้มีต่ออีกเรื่อยๆนะคะ *ยุ* 555555

    ตอนนี้ก็ยังคงความฮาไว้เสมอ อ่านแล้วหลุดขำออกมากลางบริษัทเลย แง ขำมากตอนพี่แกโดนสตาฟลากออกไป โอ้ยคุณแฟนบอย5555555 
    #274
    0
  15. #273 mindmax (@mindmax) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 01:32
    เพื่อแฟนเจบีทำได้ทุกอย่าง
    #273
    0
  16. #271 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 20:24
    จินยองน่ารัก ~ ก็หนูหึงอะพี่แจบอม หนูหึงงงงง งึ '3'
    #271
    0
  17. #270 D-T-M-456 (@D-T-M-456) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 01:42
    น่ารักไปอี๊กกกกก
    #270
    0
  18. #269 Bua_Mu (@Bua_Mu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 21:58
    โอ้ยยยยย ลบให้หมดนะอิมแจบอม!!
    #269
    0
  19. #268 P.Ploy Kung (@lipaploy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 12:49
    พี่บีเป็นแฟนที่น่ารักมว๊ากกกกกกกก ชอบตอนที่ฮยองไลน์อยู่ด้วยกันอ้ะโคตรฮาา5555555555555555555555
    #268
    0
  20. #267 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 09:10
    งื้ออออ น่ารักมากจริงๆ ฮืออ
    #267
    0
  21. #266 Freegirl Aundy (@aundy1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 02:49
    ขี้หึงเบอร์แรง
    #266
    0
  22. #265 ❛B!M0Λ 。 (@superfon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:49
    ทำไมแฟนพิแจบมมีความน่ารักขนาดเน้ จินยองน่ารักกกก จปมมีความบ่น
    #265
    0
  23. #264 Jeedontop (@jeedontop) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 00:48
    น่ารักกกกกกกกกกกกกก แต่ขำตอนมัคคึโทรมา555555 เข้าใจอารมณ์พี่บี5555555555
    #264
    0
  24. #263 PKKKKK (@parkbyoun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:57
    กรี้ดดดดด เป็นคุณแฟนที่น่ารักกก ชอบแบบนี้อ่ะ เจอกันไม่บ่อยแต่พอเจอทีอย่างงุ้งงิ้งเลยเถอะ จินยองน่ารักเบอแรงงงง
    #263
    0
  25. #262 It's CRACK! (@mukzababin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:51
    ไม่ต้องบังคับหรอกจินยอง แจบอมเชื่องจะตายย ไม่บังคับก็ทำให้แล้วว
    #262
    0