รวม Short Fic #BNIOR by Humming B

ตอนที่ 2 : [SF] #เจบีแฟนบอย BNior GOT7 [ตอนพิเศษ พาร์ทจบ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    23 ส.ค. 58

 


 

- เจบีแฟนบอย

ตอนพิเศษ (พาร์ทจบ)

 

 

 

พี่ติ่ง

โทรเข้า...

 

 

จินยองมองหน้าจออย่างลังเล...พี่แจบอมโทรมา จะรับสายดีไหมนะ?

.........................................................ไม่ดีกว่า

มือบางกำโทรศัพท์แน่นด้วยหลากหลายความรู้สึก ถึงแม้จะตั้งแบบไม่สั่นไม่เสียงไว้ แต่ทุกๆครั้งที่หน้าจอวาบ ใจของเขาก็ยังสั่นระรัวกับชื่อของคนที่โทรข้ามาทุกที นี่ก็ 5 ทุ่มแล้ว คงจะไม่มีงานอะไรให้คุยแล้วแหละ

 

 

ริมฝีปากแดงได้รูปเม้มเหยียดเป็นเส้นตรงก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขาขาวก้าวเอื่อยๆบนถนนที่ไร้ผู้คน นานแล้วที่เขาไม่ได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแบบคนทั่วไปแบบนี้ มาเรียนตั้งแต่เช้า กินข้าวกับเพื่อน ทำกิจกรรมของคณะ เข้าห้องเชียร์ ถึงแม้ว่าปีนี้จะไม่ต้องโดนว๊ากก็ตาม แต่เพื่อนคนอื่นในรุ่นก็มีหน้าที่ต้องไปช่วยสอนน้องร้องเพลง พวกพี่ว๊ากน่ะจะเป็นพวกปี 3 ขึ้นไป อย่างพี่แจบอมเงียะ ปี 4 ละ แก่และดังที่สุด จนได้เป็นประธานรุ่น ดูๆไปพี่แกก็ไม่ค่อยมีสาระอะไรเท่าไหร่ ที่ได้ตำแหน่งนี้มาก็เพราะว่าค่าเฉลี่ยของเบ้าหน้าสมาชิกในพรรคล้วนๆ

ก็ไม่ได้ว่าอะไร...เพราะนี่ก็เลือกพี่เขาเหมือนกัน

 

 

ปี๊นๆ

เสียงบีบแตรรถเรียกสติให้จินยองกลับมาสนใจคนรอบข้างอีกครั้ง หน้าต่างกระจกรถค่อยๆลดลง พร้อมกับใบหน้าของใครบางคนที่โผล่ออกมาจากมุมมืด

ใครก็ไม่รู้....

“ให้ไปส่งไหมครับ เดินคนเดียวมันอันตรายนะ” กลิ่นเหล้าลอยคลุ้งออกมาทันทีที่คนตรงหน้าพ่นคำพูดออกมา ขอบายล่ะ ไปกับไอ้หมอนี่สิอันตราย

 

 

จินยองทำเป็นหูทวนลมรีบเผ่นแบบไม่สนใจคนพวกนั้น แต่รถคันเดิมก็ยังวอแวไม่เลิก แถมยังบีบแตรเสียงดังถี่ๆอีก “อะไรว๊า หยิ่งหรอ? สวยมากปะละ?”

 

 

“ขอโทษนะ นี่ผู้ชาย กรุณาแหกตาดูให้ดี” หมดยุคนางเอกอ่อนแอ เดี๋ยวนี้ใครๆก็สายบู๊ เห็นอย่างงี้หนูมีแองเจลลิน่า โจลี่ เป็นไอดอลนะจ๊ะ เปรี้ยวๆแบบนี้ เช็คด้วย! (ไรท์ : แมนมากลูก หนูทำดีมาก แมนๆมีนางเอกเป็นไอดอลเนาะ)

 

 

“โอ๊ยยย ดุซะด้วย ชอบจังเลย ชอบบบบ” ดูเหมือนคนในรถจะชอบอกชอบใจ จินยองเบ้ปากเดินถอยหลังทันทีที่ประตูรถเปิดออก

 

 

ปัง!!

น่ากลัวววว

ไอ้คนในรถยังไม่ทันจะก้าวออกมาได้ดิบดี แผ่นหลังของใครบางคนก็เดินมาขวางตรงหน้า จับยัดไอ้ขี้เมานั่นเข้ารถแล้วกระแทกประตูปิดกลับไป “พ่อ มึง ตั้งด่านอยู่ข้างหน้า ให้กูเรียกไหมล่ะ?”

 

 

คนอะไร...

มาถึงก็ว๊าก...

จินยองยิ้ม

 

 

“เห้ยไม่เสือ ก ดิ” ไอ้ขี้เมานั่นยังไม่เลิกโวยวาย พวกที่นั่งอยู่เบาะหลังตบหัวไอ้เปรี้ยวเบาะหน้า คนพวกนั้นคงรู้จักพี่ว๊ากคนนี้เป็นอย่างดี

 

 

“คนของกู ไม่เสือ ก ได้ไง ไปเปรี้ยวที่อื่นไป เดี๋ยวกูตีกระจกแตก”

 

 

น่อววววววว เอากับเขาครับสิครับ ท่านผู้โช๊มมมมม นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าชัดๆ จู่ๆพระเอกก็โผล่มาช่วยในสถานการณ์แบบนี้ โถ่ ไม่เหลือตัวละครให้เล่นเลย งี้ผมก็ต้องเป็นนางเอกอะดิ ลำบากใจจัง .บึนปาก

นั่นล่ะครับ รู้ตัวอีกที ไอ้พวกขี้เมาก็บึ่งรถไปไหนแล้วก็ไม่รู้ จะเหลือก็แต่พี่ว๊ากคนเดิม เพิ่มเติมคือรอยยิ้มนั่น...ใจนี่สั่นระดับ 7.9 ริกเตอร์เลยครับ “ขอบคุณครับ”

 

 

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์” คิ้วเข้มขมวดเชิงตำหนิ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังติดอยู่ไม่จาง “ยังไม่ได้เมมชื่อหรอ?” รุ่นพี่ยื่นมือ ทำท่าจะเมมชื่อให้ แต่คนตัวเล็กกลับส่ายหน้าพลางยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง

งอนอยู่...ห้ามรบกวน

 

 

“หืม? เป็นอะไร?” จินยองมองค้อน แต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ ทำไงได้ล่ะ พี่แจบอมไม่รู้สักหน่อยว่าเขารู้ทันเรื่องที่ไปอ้อยกับผู้หญิงคนอื่น...แถมตอนนี้ก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน พูดว่างอนเดี๋ยวเขาจะรู้ว่ามีใจ

 

 

“ไม่มีครับ แล้วนี่รุ่นพี่ตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

 

“ตั้งแต่ที่โทรหาสายแรกนั่นแหละ จะถามว่าเมเนเจอร์ไปไหน ทำไมปล่อยให้กลับคนเดียว” รุ่นพี่ยืนกอดอกทำหน้าดุจนได้ ชอบทำหน้าแบบนี้จนติดนิสัย ทำแบบนี้ละใครจะกล้าเข้าใกล้เล่า

 

 

“ก็วันนี้ไม่ได้ทำงาน มาเรียนเฉยๆ ให้พี่เมเนพักบ้าง”

 

 

“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง” ทำหน้าแบบนี้นี่มันแบบไหนอะ จินยองเหวอไปพักนึง ก่อนจะโดนหยิกแก้มเสียเต็มมือ “เบะปากทำไม ใครแกล้งบอกมา”

 

 

“ยั๊ยยย เพ่นั่นแหละ โป่ยยยย” มือบางตีข้อมือแกร่งนั่นรัวๆ คนขี้แกล้งยกยิ้มอย่างพอใจ

อยากจับยัยก้อนสำลีนี่มานานแล้ว นิ่มจริงๆด้วย 555

 

 

“แล้วนี่กลับยังไง เดินหรอ พักอยู่แถวนี้หรอ นึกว่าอยู่คอนโดของบริษัทซะอีก”

 

 

“เคยไปรึไง” คนตัวเล็กนวดแก้มป้อยๆ ถ้าแก้มย้วยนะ จะกลับมาเอาเรื่อง คอยดู!!

 

 

“ไม่ใช่ซาแซงซะหน่อย จะไปทำไม” ไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง ความจริงเคยเดินผ่านครั้งนึง สาบาน...แค่เดินผ่านทั้งๆที่ไม่ใช่ทางผ่านแค่นั้นเอง

 

 

“แอบเดินตามนี่ก็ถือว่าซาแซงนะ”

 

 

“ก็โทรบอกอยู่เนี่ย ซาแซงตรงไหน?” พูดแล้วก็อยากมะเหงกหัวยัยลูกแมวนี่จริงๆ ถ้าเมื่อกี้เขาไม่อยู่จะเป็นยังไง ดึกมากแล้ว คนก็เปลี่ยว จะไปขอความช่วยเหลือที่ไหน ตัวกระเปี๊ยกนึง ทำซ่า “อยู่ไหน เดี๋ยวไปส่ง”

 

 

“แถวนี้แหละ ไม่ต้องไปส่งหรอก เดินแป๊บเดียวก็ถึง” ปากแดงเผลอเหยียดเป็นเส้นตรงอีกรอบ “รุ่นพี่ล่ะ อยู่แถวนี้หรอ?”

 

 

“อื้ม เลี้ยวซ้ายข้างหน้าก็ถึงแล้ว” ร่างสูงพยักเพยิดหน้า ก่อนจะยกยิ้มกวนๆ “จริงๆก็ไม่ได้เดินตามนะ นี่ก็ทางกลับหอ 555

 

 

“ไม่ขำ”

โครกกกกกกกกกกกก...!!!

เสียงประท้วงดังลั่นจนเจ้าของท้องหน้าเสีย มันจะมาลั่นอะไรตอนนี้

 

 

“ฮ่าๆๆๆ อันนี้ขำหนักมาก” เจบีหัวเราะลั่นจนเสียงก้องไปหมด จินยองแทบจะทุบไอ้คนไม่มีมารยาทนั่นให้หน้าหงายไปเลย “ปะ!! ไปหาอะไรกินกันเถอะ” พูดจบก็ลากไอ้คนตัวเล็กให้เดินตามหน้าตาเฉย

 

 

“เดี๋ยวก่อน จะไปไหน ร้านปิดหมดแล้วนะ นี่มัน 5 ทุ่มแล้ววว” จินยองอิดออดไม่ยอมตามคนพี่ไปแต่โดยดี

 

 

“ที่หอรามยอนเพียบ เดี๋ยวทำให้กิน ไม่ต้องพูดมาก” เย้ยยยย ให้ไปหอพี่แจบอมเนี่ยนะ!!

 

 

“ที่หอผมก็มี รุ่นพี่ไม่ต้อง...”

 

 

“ก็เป็นห่วง” รุ่นพี่เอ่ยเสียงเรียบพูดแบบไม่มองหน้า “ไม่รู้จริงดิ?” เห็นเพียงแค่แผ่นหลังของคนที่จูงมือนำหน้าไป และ...เสียงหัวใจที่เริ่มเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆอีกครั้ง

 

 

“รู้แล้ว” จินยองพูดเสียงเบา พยายามเกร็งมุมปากไม่ให้ยิ้มมาก “แต่ไม่ต้องจูงมือก็ได้มั้ง เดี๋ยวมีคนเห็น” โดยเฉพาะพวกปาปารัซซี่..

 

 

เจบีแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะฉุดมือจินยองเข้ามาในกระเป๋ากางเกงตัวเอง “แบบนี้ก็ไม่มีใครเห็นละ” เอียงหน้ามามองคนตัวเล็กกว่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นิ้วเรียวสอดประสานกันแน่นภายในที่แคบๆ จินยองเบะริมฝีปากแก้เขิน

เชื่อเขาเลย...

ไอ้คนตัวแสบตีเนียนเบียดตัวเข้าไปใกล้ๆพี่แจบอม...

 

 

“หิวแล้ว” จินยองพูดเสียงอ่อยพร้อมกับเอาแขนไปชนอีกฝ่ายเบาๆ เจบียิ้มกว้างแบบไม่เปิดปาก คว้ากระเป๋าในมือจินยองมาช่วยถือให้ ก่อนจะหันไปมองทางอื่นแก้เก้อ

ก็เจบีเขินจินยองอะ

ส่วนจินยองก็เขินพี่เจบีเหมือนกันนั่นแหละ...

ง่อวววว~

 

 

 

 

 

.

.

.

นี่มัน

ไลฟ์สไตล์ประเภทไหนกันเนี่ย?

 

 

 

จินยองย่นจมูก กรีดนิ้วจิกพวงกางเกงในที่แขวนล่อกบาลอยู่หน้ากระจกตรงอ่างล้างมือให้พ้นตัว(และหัว) ไม่มีใครบอกพี่เขาหรอว่าไม่ควรตากผ้าในที่อับชื้นแบบนี้ ไอ้ตัวเล็กโผล่หน้าขาวๆออกมาจากห้องน้ำ ชั่งใจอยู่นานว่าจะถามรุ่นพี่ดีหรือไม่ เรื่องที่จะขออนุญาตอาสาเอาราวกางเกงในไปตากที่ริมระเบียงให้แทน

จินยองกลัวพี่แจบอมเป็นสังคังจังเลย

“รุ่นพี่ครับ ผมเอาราวตากผ้านี่ไปตากข้างนอกให้ไหมครับ” อย่างน้อยเขาก็มีมารยาทพอที่จะละคำว่ากางเกงในไว้ในฐานที่เข้าใจ

 

 

...

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

แผ่นหลังของใครบางคนกำลังก้มเงยๆอยู่ในซอกครัวเล็กๆ กับอีกแค่รามยอนถ้วยเดียว...ไม่สิ สองถ้วย ทำไมจะต้องจริงจังขนาดนั้น เรียกก็ไม่ได้ยิน พี่เขาถึงวัยหูตึงรึยังน้า?

ไอ้ตัวแสบแอบย่องไปที่ระเบียงเงียบๆ ฉวยพวงคอลเลคชั่นกางเกงลิงไปผึ่งไว้หลังคอยร้อนแอร์ด้วยความหวังดี ก่อนจะย่องไปแอบดูว่าเจ้าของห้องทำรามยอนไปถึงไหนแล้ว

 

 

“อู๊ววว ใส่ชีสด้วยหรออออ” เสียงเจื้อยแจ้วดังจากด้านหลัง เจบีแทบตวัดหม้อทิ้งด้วยความตกใจ กำลังจะหันไปเอ็ด แต่ดันไปสบตาใสๆนั่นซะก่อน

 

 

.....เมื่อกี้จะพูดว่าอะไรนะ?

 

 

“ทำไมหรอครับ?” จินยองกะพริบตาปริบๆ นึกในใจว่าทำอะไรผิดไปรึเปล่า จู่ๆก็หันมามองค้างแบบนี้ ทำท่าเหมือนจะว๊ากแต่ก็ไม่ เอ๊ะ งง

 

 

เจบีกะพริบตาตามปริบๆ สะบัดหน้าเรียกสติก่อนจะแก้เขินโดยการเอาตะเกียบเคาะหัวยัยลูกแมวนั่นเบาๆ “ไปตั้งโต๊ะสิ จะยืนกินตรงนี้รึไง” คนตัวเล็กลูบหัวเบาๆ ก่อนจะเดินเงอะๆงะๆหาโต๊ะที่ว่า “โต๊ะญี่ปุ่นอยู่ตรงซอกเตียง ลองหาดู” เสียงใสขานรับ ก่อนจะเดินไปลากของกุกกักๆ

 

 

...ขืนมีคนน่ารักมาอยู่ด้วยแบบนี้บ่อยๆ สักวันยัยลูกแมวนั่นต้องโดนฟัดแน่ๆ

เจบีสะบัดความคิดนั่นทิ้ง ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำโปรเจคอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง

........ทำฟู๊ดซัพพอร์ท

 

 

 

 

 

"รุ่นพี่ชอบอ่านการ์ตูนหรอ เห็นสะสมโมเดลด้วย" จินยองอดสงสัยไม่ได้ว่าคนๆนึงจะบ้าบอสะสมของอะไรได้ขนาดนี้ ชั้นวางหนังสือมีแต่หนังสือการ์ตูน แล้วก็พวกโมเดลเท่ๆ จะมีที่ไม่เข้าพวกอยู่นิดหน่อยก็พวกโมเดลซิมป์สันที่วางบนชั้นข้างเตียง

 

 

บางทีก็คิดนะ...อัลบั้มที่ซื้อไปอะ เอาไปหมกไว้ไหน ทำไมไม่เอามาตั้งโชว์บ้าง

 

 

"อื้อ ก็ชอบอ่านนะ ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจสะสมขนาดนี้หรอก แต่แบบ..." พูดยังไม่จบก็ซู๊ดรามยอนเข้าไปคำโต ก่อนจะเล่าต้อด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "ญาติไปเที่ยวญี่ปุ่นบ่อย ก็ชอบซื้อมาฝาก ไปๆมาๆก็เลยสะสมเอง นี่ยังเก็บไม่ครบเลยนะ"

 

 

จินยองอ้าปากพะงาบๆ มองคนตัวโตที่เอาตะเกียบสาวเส้นในชาม ปั้นจนเป็นก้อนใหญ่ แล้วส่งเข้าปากไปแบบหน้าตาเฉย...พี่เขารีบหรือเขาหิว

แค่กๆ

เพราะว่ากินคำใหญ่เกินไป ก็เลยสำลัก จินยองรีบส่งแก้วน้ำให้พลางลูบแขน

"ใจเย็นๆครับรุ่นพี่ ค่อยๆกินก็ได้ ผมไม่แย่งหรอก"

 

 

เป็นห่วงเหลือเกิน

เคยมีใครกินข้าวจนติดคอตายบ้าง? ผมกลัวรุ่นพี่จะเป็นรายแรก

 

 

"ไม่ดิ..แค่กๆ..พี่แจบอมดิ" ร่างสูงไอจนหน้าแดง รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดหายใจในอีกไม่กี่นาที เจบีกลืนน้ำดังเอื๊อกๆ ก่อนจะทำเสียงดุใส่อีกคนทันทีที่หายสำลัก "เรียกพี่แจบอม"

 

 

"งื้อออ รุ่นพี่ ดุไมอะ!!!"

 

 

โป๊ก

จินยองได้ลูกมะเหงกมาแทนคำตอบ ปากแดงเบะเหมือนจะร้อง แต่สายตาดุๆนั่นทำให้เขาต้องฮึบเอาไว้

จริงๆมันก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น...แต่ทำไมต้องเขกหัวเล่า!!!

 

 

"บอกว่าให้เรียกพี่แจบอม" หน้านิ่งๆของคนตรงหน้าทำให้เขาเบะปากหนักกว่าเดิม ถึงกระนั้นก็ยังทำตามคำขอแต่โดยดี

 

 

"พิแจบม" ยัยก้อนสำลีรั้นจมูกพูดเสียงอ้อมแอ้ม ทำเสียงแบ๊วเข้าสู้ คนเป็นพี่ยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัว

 

 

"แบบนั้นก็ได้" ตาเรียวจ้องยัยลูกแมวที่หดคอหนีอย่างเอ็นดู "ชอบ"

 

 

พูดทั้งๆที่ยังค้างมืออยู่อย่างนั้น

สายตาจินยองดูหวั่นๆ เขาไม่แน่ใจนักว่านี่เป็นการเอาคืนที่เขาไปทำซ่าใส่รุ่นพี่เอ้ย พิแจบมเมื่อวันก่อนรึเปล่า?

 

 

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง...

พี่เขาจะเขินเหมือนเขาตอนนี้ไหมนะ?

"จ้องขนาดนี้ ถ้าผมเป็นปลากัดนี่ท้องไปแล้วนะ"

 

 

"ท้องได้ปะล่ะ? พี่จะได้ทำให้ท้อง" สายตาไอ้พี่ว๊ากนั่นดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันตา

 

 

"ยั่ยยยย!!!" จินยองยกตะเกียบขึ้นตีมือไอ้คนบ้ากามนั่นทันที ในหัวต้องคิดอะไรลามกอยู่แน่ๆ!!

 

 

เจบีชักมือกลับหัวเราะคิกคักในลำคอ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาโซ้ยต่อไป จินยองบ่นขมุบขมิบ เอาตะเกียบเขี่ยเส้นรามยอนเล่น "ไม่อร่อยหรอ ทำสุดฝีมือเลยนะ" คนเป็นพี่แกล้งทำเป็นน้อยใจ ไม่ใช่อะไร...เสียดายเครื่อง ใส่ไปซะเยอะ

 

 

"เปล่า" จินยองเลี่ยงสายตาคู่นั้น

อยู่ๆก็มาชวนทำให้ท้อง..

เขินนะว้อยยยยยย!!!!

 

 

ฮืออออ แม่จ๋า จินยองกำลังคิดเรื่องลามก T T

 

 

"ต้องให้ป้อนไหม?

 

 

"ไม่ต้องอะ เดี๋ยวติดคอตายกันพอดี" ตนตัวเล็กยังคงทำปากเก่ง ลองแหย่รุ่นพี่ขาโหดนั่นเป็นระลอกๆ แต่ดูเหมือนพี่เขาจะไม่หงุดหงิดอะไร เขาก็แค่ยิ้ม แล้วก็หัวเราะ "นี่พี่.."

 

 

"หืมมมม?"

 

 

"พี่ชอบผมจริงๆหรอ?"

 

 

แค่กๆๆๆ

คราวนี้แจบอมได้สำลักจนทุกอย่างแทบพุ่งออกจมูก จินยองยกมือขอโทษขอโพย เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพิแจบมซักหน่อย ก็แค่ถามอะ... "แค่กๆ ทำไม?"

 

 

"เปล่าก็แค่ถามน่ะ ผมไม่เห็นรุ่นพี่.." ถึงตรงนี้คนถูกอ้างอิงหรี่ตามองอีกรอบ "ม..หมายถึงพิแจบมอะ ทำไมพิแจบมไม่เห็นติดโปสเตอร์รูปผมมั่งอะ ผิดหวังนะเนี่ย"

 

 

แฟนบอยกระแอมเสียงเข้ม หยิบทิชชู่ขึ้นเช็ดปากจนโย้ไปข้างนึง "ไม่อะ หลอน เหมือนมีคนแอบมองอยู่" ว่าไปนู้นนนน

ความจริงน่ะหรอ...

จะให้เขาทำหน้ายังไงเวลามีเพื่อน/รุ่นน้อง/ญาติมาหอแล้วพบว่าคนแมนๆอย่างเขาแปะโปสเตอร์รูปผู้ชายแต่งหน้าท่าทางสะดีดสะดิ้งไว้ข้างฝา

เออ...โปสเตอร์นักบอลก็ว่าไปอย่าง

 

 

"วันหลังจะไม่เซ็นให้แล่วววว!!" ไอ้ตัวเล็กแหวลั่น คนเป็นพี่หัวเราะหึๆในลำคอ

 

 

“อย่าขู่ผมสิ คุณก็รู้ว่าผมทุ่มเทให้คุณขนาดไหน” มุขตลกเรื่องค่าใช้จ่ายนี่มันจี้ใจดำคนเล่นเสียจริงๆ จินยองยู่จมูก ตวัดนิ้วชี้ไปมา

 

 

“โน๊ว โนว...” ปากแดงบ่นเจื้อยแจ้ว “มาบังคับให้ผมเรียกพี่ แต่ตัวเองยังเรียกคุณอยู่เลย แบบนี้มันไม่แฟร์ ไม่รู้จักชื่อผมรึไงครับ พิแจบม”

 

 

เจบีวางตะเกียบลงพร้อมกับเอาแขนเท้าโต๊ะ “ก็ได้...” คนเจ้าเล่ห์ขยับรอยยิ้ม

“จินยอง...” แล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆอีก “จินยองอ่า...”

นอกจากจะประสบความสำเร็จในการลดช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคนแล้ว เจบียังประสบความสำเร็จในเรื่องการลดระยะทางระหว่างใบหน้าของเขาทั้งสองคนอีก คนตัวเล็กตัวแข็งทื่อ เบิกตากว้าง จ้องตารุ่นพี่ที่จู่ๆก็เลื่อนหน้ามาใกล้จนตั้งตัวแทบไม่ติด

เสียงแหบพร่ากระซิบไม่ใกล้ไม่ไกล พร้อมกับภูเขาไฟที่ระเบิดอยู่ในสมองจินยอง....

“...จินยองของผม”

 

 

ตึก ตัก

 

ตึก ตัก...

 

 

“โอ๊ะ!!!” จินยองร้องเสียงหลง งอตัวหนีด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ปวดท้องจังเลยครับ” ไอ้ตัวเล็กถดตัวหนี เอามือกุมท้อง “ไม่ไหวแล้ว ขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ” พูดจบก็วิ่งปรื๋อเขาห้องน้ำทันที เจบีกะพริบตาปริบๆ มองตามหลังเด็กนั่นด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะลุกขึ้นไปยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าห้องน้ำ

 

 

“จินยอง..” รัวมือไปที่ประตูอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “โอเคไหม?”

 

 

“อ...โอเคครับ ท้องไส้ผมมัน...ไม่ค่อยดีอะ”

มัน...ปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูกเลย พิแจบม...

 

 

“อ่า...ขอโทษนะ คราวหลังจะระวังให้มากขึ้น” เสียงเจบีอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

คนตัวเล็กยกมือขอโทษขอโพยอยู่ในห้องเงียบๆ แอบฟังเสียงฝีเท้าของอีกคนที่ก้าวออกไปไกล ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรุดตัวเอาหลังพิงประตูอย่างอ่อนแรง

 

 

ตึกตัก ตึกตัก...     

ทำไมหัวใจต้องเต้นแรงแบบนี้....น่าอายชะมัด

........

 

 

 

 

เจบีตั้งหน้าตั้งตาล้างจานด้วยสีหน้ายุ่งๆ หลากหลายความความคิดกำลังประเดประดังเข้ามาในหัวของเขา เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีดำสนิท ไม่มีเมฆ หรือสัญญาณใดๆที่จะเป็นลางบอกว่า ฝนกำลังจะตกในไม่ช้านี้

เฮ่ออออ....

เขาถอนหายใจหนักๆ คิดยังไงก็คิดไม่ตก จะทำให้ยังไงดีให้ไอ้ตัวแสบนั่นอยู่กับเขาจนถึงเช้าเลย

“พิแจบม โทรศัพท์คร๊าบบบบบ” เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากด้านหลัง เจบีล้างฟองสบู่ที่ติดมือก่อนจะสลัดลวกๆเพื่อไปรับโทรศัพท์ จินยองที่นอนเลื้อยอยู่บนเตียงชันตัวขึ้นมานั่งตาแป๋วทันทีที่เขาเดินมาหา มือบางส่งโทรศัพท์ให้ด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น

 

 

เบอร์แปลก...

 

 

“ครับ เจบีพูด”

 

 

“สวัสดีค่ะ นี่อึนจองนะคะ” อึนจอง? อึนจองไหนวะ เจบีเหลือกตาไปมาอย่างใช้ความคิด แอบเห็นไอ้ตัวเล็กที่หูผึ่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงคนในโทรศัพท์เล็ดลอดออกมา “ที่เจอกันเมื่อตอนกลางวันไงคะ จำได้ไหม หน้าโรงอาหารไง”

 

 

อ๋อออออออออ...ผู้หญิงที่มาขอเบอร์เมื่อตอนกลางวันนี่เอง เจบีอ้าปากพะงาบๆ ก่อนจะนึกได้ว่ามีใครบางคนแอบมองอยู่....จะให้รู้เรื่องนี้ไม่ได้

ร่างสูงยกมือปิดมือถือกันเสียงเข้าโทรศัพท์ ก่อนจะกระซิบกระซาบกับคนที่นอนบนเตียงว่า...ขอคุยแป๊บนึงนะ...แล้วก็รีบเผ่นออกไปนอกห้องทันที โดยมีสายตาของจินยองมองตามอย่างจับผิด

หึ...เสียงผู้หญิงชัดๆ

ถึงขั้นต้องออกไปคุยข้างนอกเลย

 

 

เชอะ!!!

โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากลงไปนอนดิ้นแด่วๆอยู่บนเตียงคนอื่นเขา หน้าขาวๆซุกผ้านวมลายซิมป์สัน เผลอสูดกลิ่นบนเตียงนั่นจนสำลัก...นี่มันกลิ่นพี่แจบอมชัดๆ

จะว่าไป...ไอ้โรคคลั่งซิมป์สันของพิแจบมนี่มันมากไปไหม?

จินยองสาวโมเดลบาร์ทที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงมาดูใกล้ๆ พิแจบมนี่เป็นคนยังไงกันนะ นอนกับโมเดลแทนตุ๊กตารึไง “ย่าห์!! ทำหน้าเย้ยฉันหรอ คิดว่านอนกับพิแจบมทุกวัน แล้วฉันจะอิจฉารึไง?”

 

 

แกร๊ก..

เจ้าของห้องโผล่หน้าเข้ามาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ไอ้ตัวแสบรีบเด้งขึ้นมานั่งทันที...พี่เขาคงไม่ได้ยินที่พูดเมื่อกี้หรอกมั้ง? “คุยเร็วจัง” ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่

 

 

“อ่า...เลยเวลางานแล้ว ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้” พูดพลางยกมือเกาท้ายทอย “อ้อ นั่นบาร์ทนี่ หาตั้งนาน อยู่นี่นี่เอง” ร่างสูงทรุดนั่งลงขอบเตียง ก่อนจะยื่นมือขอโมเดลตัวโปรดคืน

 

 

“ขี้งก” ร่างเล็กเบะมุมปากลงยื่นของเล่นคืนแบบเคืองๆ “จินยองกับบาร์ท ชอบใครมากกว่ากัน?”

 

 

หืม?

เจบีเลิกคิ้ว มองหน้าคนตัวเล็กอย่างนึกสนุก “บาร์ท” คนถามชักสีหน้าไม่พอใจกับคำตอบ ทำท่าค้อนฟึดฟัดๆจนเจบีแอบยิ้ม

 

 

“คนหลายใจ” ปากแดงเปรยเบาๆ เจบีที่นั่งมองอยู่ตลอดหลุดขำออกมาจนได้ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวคนที่ไม่สบอารมณ์

 

 

“กับจินยองน่ะ เคยบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ใช่แค่ชอบ” น้ำเสียงทุ้มๆกับสายตาคู่นั้น กำลังจู่โจมเขาอีกรอบ จินยองพยายามข่มสีหน้าและอารมณ์อย่างยากลำบาก ก่อนจะปัดมืออีกคนทิ้ง

 

 

“กลับแล้วนะ ขอบคุณสำหรับรามยอน” จินยองหยัดตัวขึ้น แต่เจบีกลับคว้ามือเขาเอาไว้เสียอย่างนั้น “ครับ?” เจ้าของห้องไม่พูดอะไร นอกจากจะนั่งส่งสายตาให้เขานิ่งๆ

สายตาที่เต็มไปด้วยการเว้าวอน...

“จะกลับแล้วครับ” จินยองย้ำคำเดิม เหล่มองที่มือประมาณว่า ให้ปล่อยมือสักที

 

 

“อืม..” ร่างสูงส่งเสียงในลำคอแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือเสียที จนคนตัวเล็กชักสีหน้ารำคาญ...

รำคาญที่พี่เขาไม่ยอมพูด..

กับอีแค่ชวนให้อยู่...พูดแล้วจะตายไหม?

 

 

“พี่ครับ...มันดึกมากแล้ว”

 

 

“เนอะ” แล้วพี่เขาก็ยิ้ม...ยิ้มทำบ้าอะไร?

 

 

ครืดด...

เฮ อึนจอง ส่งข้อความ

พรุ่งนี้จะเข้าไปหาตอนเช้านะคะ

 

 

โปรแกรมแชทสีเหลืองเด้งวาบขึ้นมาบนหน้าจอ จินยองเหล่มองโทรศัพท์รุ่นพี่ก่อนจะสะบัดมืออย่างรุนแรง “พี่ไปตอบแชทก่อนก็ได้มั้ง ดูเหมือนจะมีธุระ”

 

 

“ช่างสิ” คนตัวสูงยักไหล่แบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว จินยองโค้งหัวก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบๆ

 

 

“ไม่รบกวนแล้วครับ ขอบคุณครับ” แล้วเจ้าตัวก็คว้ากระเป๋าเป้เดินออกจากห้องไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้อีกคนพูดหรืออธิบายอะไรเลย

 

 

โกรธอะไรของเขา?

ได้แต่เก็บคำถามนั้นเอาไว้ในใจก่อนจะรีบคว้ากุญแจเดินตามออกไป

.

.

.

 

 

 

 

“ขึ้นมา เดี๋ยวไปส่ง” ร่างสูงชะลอบิ๊กไบค์เทียบเคียงคนตัวเล็กที่เดินจ้ำอ้าวแบบไม่สนใจใยดีเขาสักนิด มันก็สักพักแล้วที่เขาขับรถตามง้อคนน่ารักที่ไม่รู้ว่างอนอะไร “จินยองอ่า...” เรียกชื่อเป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง ไม่เห็นจะหันมาสักที

หันมาเถอะ...อย่าให้ต้องว๊ากเลย

“พี่ทำอะไรผิด ก็บอกมาดิ” ไม่มีวี่แววที่จะชะลอฝีเท้าลงเลย เจบีถอนหายใจหนัก ก่อนจะขับปาดหน้าโฉบขึ้นฟุตบาทไปขวางคู่กรณี “ขึ้นมา” น้ำเสียงแกมดุเรียกให้ดวงหน้าง้ำงอนั่นเงยขึ้น จินยองชะงักฝีเท้าเพราะเดินต่อไปไม่ได้

 

 

“จะถึงแล้ว ไม่เป็นไรครับ” ตั้งแต่เดินออกจากหอมา นี่เป็นประโยคแรกที่คนตัวเล็กยอมพูด เจบีถีบขาตั้งก่อนจะก้าวลงมาจากบิ๊กไบค์ ร่างสูงถอดหมวกกันน๊อคตัวเองก่อนจะจับมายัดลงมาบนหัวอีกคน

 

 

“ไม่ไปส่งแล้ว” เสียงทุ้มนั่นดุดันขึ้นเล็กน้อย เขาจัดการใส่หมวกกันน๊อคให้จนเสร็จ โดยไม่สนใจว่าอีกคนจะยอมให้ใส่หรือไม่ “ไปนั่งรถเล่นกัน” ประโยคเชิญชวนที่ฟังยังไงก็เป็นคำสั่ง จินยองร้องเหวอทันทีที่ถูกยกขึ้นไปนั่งบนบิ๊กไบค์จนตัวลอย จะปฏิเสธก็ไม่กล้า สีหน้าพี่แจบอมตอนนี้ดูจะไม่สบอารมณ์เอามากๆ

ตกลงไม่รู้ใครโกรธใคร?

แต่ที่แน่ๆ...เรื่องที่เขางอนพี่แจบอมเนี่ย...ยังไม่หายนะ

แค่พักก่อน..

จินยองคว้าเอวรุ่นพี่ทันทีที่สตาร์ทรถ

 

 

ลมเย็นๆตีประทะหน้าจนชาไปหมด แน่ล่ะว่าไม่ใช่จินยองที่ชา ก็ใส่หมวกกันน็อคอยู่นี่ คนขับนี่สิ เหงือกแห้งไปหมดแล้ว คนขี้งอนกระชับกอดแน่น เอาคางเกยไหล่หนา แอบบ่นเบาๆว่าทำไมคนขับถึงไม่ยอมใส่หมวก เอามาให้เขาทำไม แต่เจบีทำเป็นไม่ได้ยิน ขับเลียดไปตามแม่น้ำไปจนสุดสายก็ถึงสะพานพอดี

ตี 2 กว่าๆ อากาศเย็นๆ กับสะพานที่ไร้ผู้คน

ร่างสูงดับเครื่องถีบขาตั้งลง ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กกว่าลงมายืนข้างๆ เสียงอู้อี้ดังไม่หยุดตอนที่เขาพยายามถอดหมวกกันน็อคให้

“บอกว่าทำเองได้” คิ้วเข้มขมวดมองคนเจ้ากี้เจ้าการเชิงตำหนิ เจบีมองนิ่งๆปัดปรกผมที่หล่นมาบดบังใบหน้าน่ารักนั่นให้เข้าที่เข้าทาง

 

 

“โกรธอะไรนักหนา”

 

 

คนถูกถามพ่นลมหายใจแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น “ผม...มีสิทธิ์ทำแบบนั้นได้ด้วยหรอ?”

 

 

“นั่นมัน....” ร่างสูงหยุดพูดพลางใช้ความคิด “ควรจะเป็นคำพูดของพี่ไม่ใช่หรอ” เป็นคำพูดที่จินยองแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเอง เจบีอมยิ้มที่มุมปากก่อนจะฉุดมือให้เดินตามมาที่กลางสะพาน ร่างสูงสอดส่องสายตามองหาบทสนทนาต่อไป เพื่อไม่ให้ความเงียบปกคลุม ตาเรียวมองท้องฟ้าที่มืดสนิทอยู่นานสองนาน ก่อนจะเอ่ยปากถาม "จำได้ไหมว่าแหงนหน้าดูท้องฟ้าครั้งสุดท้าย เมื่อไหร่? กับใคร?"

 

 

คนตัวเล็กเงยหน้ามองตาม “ใครจะไปจำได้ล่ะครับ”

 

 

“งั้นก็จำไว้นะ ว่าดูท้องฟ้าครั้งสุดท้ายกับพี่”



"อ่า....จะจำไว้ครับ" ว่าผมอยู่กับพี่เจบี



"นั่นคือจินยอง" เจบีชี้ไปที่พระจันทร์ก่อนจะละสายตาจากท้องฟ้าหันมามองหน้าอีกคนตรงๆ “จินยองเป็นนักร้องชื่อดังที่ไม่ว่าจะมองจากตรงไหนก็ยังไกลเกินเอื้อมเสมอ ต่อให้มองใกล้ๆแบบนี้ก็ตาม” รอยยิ้มอบอุ่นฉายชัดบนริมฝีปาก "เจิดจรัสเสมอ" คนที่ถูกยกยอมองหน้าก่อนจะเม้มปากเป็นเส้นตรง

 

 

“ฟังดู....ไม่ค่อยดีเลยแฮะ ผมวางตัวออกห่างจากแฟนคลับรึไง”

 

 

                ร่างสูงส่ายหัวรัวๆ “ต่อให้แฟนคลับพยายามมากแค่ไหน ทุ่มเทเท่าไหร่ ก็ยังอยู่ไกลจากคนที่เขารักอยู่ดีนะ” นัยน์ตาสีเข้มเต็มไปด้วยหลายหลายความรู้สึก “เมื่อก่อนก็แค่อยากเห็นหน้าจินยอง ต่อมาก็เริ่มอยากให้จินยองจำได้ อยากมีตัวตนในสายตาของจินยอง ทุกครั้งที่ไปรับที่สนามบิน ได้เจอตามงานไซน์ ได้เห็นจินยองประสบความสำเร็จขึ้นเรื่อยๆ พี่แมร่งโคต ร จะมีความสุขเลย”

 

 

“....”

 

 

“พอได้มาอยู่ใกล้ๆจินยองแบบนี้  มันทำให้พี่เปลี่ยนความคิด” ตาเรียวหรี่ลงเพราะกลั้นยิ้มไม่อยู่ “พี่อยากเป็นคนที่ทำให้จินยองมีความสุขมากกว่า” คนฟังหลุดยิ้มออกมาอย่างเคอะเขิน ก่อนจะทำเฉไฉมองไปทางอื่น มือหนาประคองหน้าให้หันกลับมาทางเดิม ก่อนจะพล่ามต่อ “พี่อยากมีจินยองแบบนี้ทุกคืนนะ”

 

 

พ...พี่เขาอยากมีจินยองทุกคืนแหละ...

ทุกคืน...งือออออออออ

“บ..บ้าหรอ ผมน่ะ ผม....คือผม...” คนตัวเล็กถึงกับไปไม่เป็นเลย ในหัวมันตีกันยุ่งไปหมด เจบีกลั้นยิ้ม เอาลิ้นดุนแก้ม มองคนตรงหน้าที่พร้อมจะระเบิดตลอดเวลา ก่อนจะบิดแก้มนิ่มนั่นด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

 

“หน้าแดงขนาดนี้ คิดอะไรไม่ดีกับพี่ปะเนี่ย”

 

 

“ยั่ยยย!! พี่นั่นแหละ” ยัยลูกแมวแทบจะข่วนหน้าไอ้มนุษย์ขี้ว๊ากนั่นทันที ติดที่ว่าอีกคนไหวตัวทันก่อน จินยองทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ข่มยิ้มแล้วแหงนมองท้องฟ้าแก้เขิน “นี่พี่...ผมให้พี่เป็นดาวนั่นก็ได้นะ” มือเล็กชี้ไปที่กลุ่มดาวที่อยู่ใกล้ดวงจันทร์ที่สุด “เห็นไหม? ไม่ไกลกันสักหน่อย”

 

 

“หึ...ไม่เอาหรอก พี่อยากเป็น นีล อาร์มสตรอง”

 

 

“อยากเป็นคนแรกที่เหยียบดวงจันทร์งี้” คนตัวเล็กกว่าหรี่ตามองอย่างกวนๆ จนคนยิงมุขหัวเราะลั่น

 

 

“ไม่ดิ ทำทุกอย่างเพื่อขึ้นไปหาดวงจันทร์ต่างหาก” แถมลูกมะเหงกบนหัวไอ้ตัวแสบนั่นเบาๆอีกลูก “บ๊อง!” จินยองลูบหัวป้อยๆ นี่รักแบบไหนกัน เขกหัวจนจะเป็นอัลไซเมอร์ เจบีมองยัยลูกแมวที่ขู่ฟ่อๆแล้วก็ขำก่อนจะดึงเข้ามาโอบไหล่ “รอนะ...กำลังขึ้นไป”

 

 

จินยองเหล่ตามองคนที่สวมกอดแล้วก็ถอนหายใจหนักๆ

เออ....รอนานแล้ว พิแจบม

 

 

 

 

.

.

.

“อา...อา..อา... เทส” ร่างสมส่่วนเดินอาดไปทั่วเวที เสียงกรี๊ดดังเป็นระลอกๆจากสแตนด์เชียร์ จินยองโบกมือน้อยๆ ฉีกยิ้มใส่กล้องที่กำลังรัวชัตเตอร์มาทางนี้ เจ้าตัวขยับไมค์ให้เข้าที่เข้าทาง เช็คเสียงจนพอใจค่อยเดินกลับเข้าไปหลังเวที

 

 

วันนี้เป็นวันเชียร์ กับวันแข่งบอล หลายๆคนให้ความสนใจกับกิจกรรมนี้มาก โดยเฉพาะพวกสาวๆที่มากรี๊ดนักฟุตบอล กับพวกที่มาดูแสตนเชียร์ พิเศษหน่อยก็มีบรรดาแฟนคลับของจินยองที่ยกพวกมานั่งกันเต็มแสตนฝั่งคนดู แหงล่ะ...มีงานคอนเสิร์ตฟรีด้วยนี่ ขนาดยังไม่เริ่มงาน คนก็นั่งกันจนเกือบเต็มแสตนแล้ว นี่ยังไม่รวมพวกที่ไปดูบอลอีกนะ อยู่อีกสนามนึงโน่น อีกครึ่งชั่วโมงนั่นแหละ กว่าจะมากันครบ พอจบคอนเสิร์ตก็ต่อด้วยพิธีปิดเลย เลิกงานตามกำหนดการก็ 2 ทุ่มได้

ฮรอลลลล...หวังว่าแป้งบนหน้าจะติดทนถึงช่วงพิธีปิดนะ

เดี๋ยวแฟนไซต์ถ่ายรูปออกมาไม่หล่อ T T

 

 

“จูเนียร์~ ฮไวท์เต้งงงง” พี่แจ๊คสันวิ่งดี๊ด๊ามาให้กำลังใจหน้าระรื่น ตามมาด้วยพี่มาร์คที่ยืนทำหน้ากรุ้มกริ่มอยู่ด้านหลังพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้

 

 

“ขอบคุณครับรุ่นพี่” คนตัวเล็กยิ้มก่อนจะชะโงกหน้ามองหาใครบางคน “พิแจบมล่ะครับ?” หลุดปากพูดอย่างเคยตัว ไอ้ต่างด้าว 2 คนนั่นเลิกคิ้วยกยิ้มแซวจนอยากจะข่วนหน้าให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

“พิแจบมดั๊วะ” แจ๊คสันล้อเลียน “มุ๊งมิ๊งกันชิบหายเลย 555

 

 

“มีอะไรก็ถามพี่ได้นะ พิแจบมของน้องเขางานยุ๊งยุ่งงงง” มาร์ค บุคคลที่จินยองไม่เคยคิดว่าจะมีโหมดกวนตีนกับเขาด้วย กระแนะกะแหนทันที

 

 

“เออ กูยุ่งเพราะมึงสองตัวอู้งานนี่แหละ ว่างมากไหมล่ะ มาตรงคอนโซลเดี๋ยวนี้เลย” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากเฮดโฟน จะนินทาอะไรทั้งที ทำไมไม่รู้จักปิดไมค์ แจ๊คสันกับมาร์คสะดุ้งตัวโยน รีบมองไปทางคอนโซลที่มีใครบางคนส่งสายตาอาฆาตมาอยู่ก่อนแล้ว “กูบอกว่าเดี๋ยวนี้!!! ไม่ทันสิ้นเสียงคำสั่งหรอก 2 คนนั่นรีบวิ่งกันหน้าตั้งเลย จินยองหลุดขำทันทีที่หันไปสบสายตาดุๆของคนที่อยู่ข้างล่างนั่น

 

 

เจบีมองยัยลูกแมวนั่นนิ่งๆ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียง “นี่...เราน่ะ อย่าไปยิ้มให้คนอื่นเขาทั่วรู้ไหม?”

 

 

“อย่าดุซี่...เดี๋ยวผมร้องไห้น้า~~” แล้วเจ้าตัวก็เบะปากแกล้งทำหน้าเหมือนจะร้องจริงๆ

 

 

“แสตนบายได้แล้ว คุณนักแสดง”

 

 

“รู้แล้วน่า ท่านประธาน” ใครบางคนส่งเสียงจิ๊จ๊ะใส่ในเฮดโฟน ไม่เดาก็พอรู้ ก็มีอยู่คนเดียวนี่แหละที่ไม่พอใจเรื่องที่เขาเรียกซะห่างเหินเลย

 

 

“เพลง All of me...อย่าลืมมองไปที่โซนฝั่งซ้ายนะ”

 

 

All of me อะนะ? ทำไมหรอ?”

 

 

“พูดมากอีกแล้ว ไป! ไปแสตนบายได้แล้ว!! อ่าว...ก็แค่ถามนี่หว่า

จินยองโยกหัวไปมา มองคนที่โบกมือไล่ไหวๆอยู่ที่ไกลแบบงงๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่จุดแสตนบาย

 

 

เสียงแจ้งเตือนแชทดังขึ้นจากโทรศัพท์เจบีพอดี มือหนาสไลด์หน้าจอเพื่อเช็คข้อความ

 

 

เฮ อึนจอง

ขอบคุณมากนะคะพี่ ทางนี้เตรียมพร้อมเรียบร้อย

JB

อื้ม ไม่เป็นไร พี่ก็ขอบใจมากนะ

เฮ อึนจอง

ขอบใจอะไรล่ะ พี่แฟนบอย หนูสิต้องขอบคุณ อุตส่าห์ช่วยล็อคโซนให้ตั้งเยอะ แถมยังช่วยคิดคำให้อีก

JB

ส่งสติ๊กเกอร์

 

เจบีกดล็อคหน้าจอก่อนจะถอนหายใจยาวๆ ด้วยความที่โด่งดังในโซเชียลชั่วข้ามคืนเลยทำให้ติ่งที่มอรู้จักกันเยอะ ตอนแรกก็อาย แต่ไปๆมาๆ เห้ย เรามาถึงจุดนี้กันได้ไงวะ จุดที่กูวางผ้าเชียร์แล้วมาทำโปรเจคแทน ไอ้เฮี่ยยย ยิ่งกว่าแฮชแทก 25 ใบอีกสังคม กูนี่ล๊อคทีเป็นร้อย อย่าให้ใครรู้ล่ะสังคม 

อันที่จริง...ก็ไม่กล้าพูดว่าแฟนโปรเจคเต็มปากหรอกนะ

ขอโทษนะทุกคนที่เป็นแฟนคลับด้วยละกัน เดี๋ยวจะชดใช้ด้วยการดูแลจินยองไปตลอดชีวิตเลย เอ้า สาบาน

ทำโปรเจคออกมาให้ดีๆนะหนู สู้ๆ

 

 

 

 

 

.

.

.

เสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วสนาม บ่งบอกถึงคิวที่จินยองต้องออกโรง ร่างสมส่วนกระชับไมค์และเฮดโฟนให้เข้าที่ก่อนจะกระโจนเข้าสู่เวทีที่แสนคุ้นเคย พร้อมรอยยิ้มซุกซนแบบที่เขาเคยทำ ยัยลูกแมวกระโดดตัวปลิว ทั้งร้องทั้งเต้นจนบรรยากาศในคอนเสิร์ตร้อนระอุ เสียงกรี๊ดดังลั่นสนามทุกๆครั้งที่จบแต่ละเพลง จนกระทั่งแสงอาทิตย์ลาลับจากเส้นขอบฟ้า เหลือเพียงดวงดาวที่ประดับพร่างพราวเคียงคู่กับดวงจันทร์ แหงนมองทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที

 

 

นักร้องกับแฟนคลับงั้นหรอ?

จินยองยิ้มให้กับแสตนฝั่งซ้ายที่ชูป้ายไฟกันระยิบระยับ

...ต่อให้อยู่ใกล้แค่ไหนก็ยังเหมือนไกลกันอยู่ดี

 

 

“ทุกคนครับ...เหนื่อยกันรึยังงงง” เสียงใสตะโกนใส่ไมค์อย่าบ้าคลั่ง เหล่าแฟนคลับและคนที่มาดูคอนเสิร์ตพร้อมใจกันตะโกนกลับว่า....ยังงงงง

 

 

“แต่ผมเหนื่อยแล้วอะ555” เจ้าตัวทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะยกขวดน้ำขึ้นดื่ม “เรามาเปลี่ยนบรรยากาศกันบ้างดีกว่า ลองมาฟังเพลงช้าๆ...โยกตัวเบาๆ กับเพลงนี้กันเถอะครับ”

 

 

“เพลงนี้ชื่อว่า... All of me

เสียงเปียโนเริ่มบรรเลงทันทีที่สิ้นเสียงชื่อเพลง จินยองหันไปมองโซนฝั่งซ้ายตามที่เจบีว่า เห็นคนก้มหน้าก้มตาหยิบอะไรบางอย่าง เจ้าตัวหลุดยิ้มอย่างเดาไม่ยาก

...แฟนโปรเจค


[ALL OF ME เผื่อใครอยากฟังนะคะ]

 

 

What would I do without your smart mouth

Drawing me in, and you kicking me out

Got my head spinning, no kidding, I can't pin you down

 

ร้องเพลงนี้ทีไร จู่ๆหน้าพี่แจบอมก็ลอยขึ้นมาทุกที...

 

จินยองเหล่มองคนด้านล่างเวทีที่ยืนกอดอกอยู่ตรงคอนโซล ส่วนปากก็ยังขยับร้องเพลงต่อไป

เสี้ยวหน้าของคนที่กำลังจ้องมองไปทางแสตนด้วยสีหน้าจริงจัง มันทำให้จินยองละสายตาไปไม่ได้เลยสักนิด คนๆนั้นเป็นคนเลือกเพลงนี้ให้เขาร้อง ทั้งๆที่เขาบอกเป็นร้อยๆรอบว่ามันยากเกินไป เขาไม่ได้ร้องเพลงภาษาอังกฤษเก่งขนาดนั้นสักหน่อย

แต่สุดท้ายก็ร้อง...เพราะพี่แจบอมบอกว่าชอบ

 

My head's under water but I'm breathing fine

You're crazy and I'm out of my mind

ใช่...พี่มันบ้า และผมก็คือคนที่เสียสติไปเพราะพี่นั่นแหละ

 

Cause all of me, Loves all of you

เพราะทุกๆอย่างในใจของผม รักทุกๆอย่างในตัวพี่แจบอม

Love your curves and all your edges, All your perfect imperfections

หลงรักทุกสัดส่วน ทุกความไม่สมบูรณ์แบบอันสุดแสนจะเพอร์เฟค

Give your all to me, I'll give my all to you

มอบทุกๆอย่างให้ผมเถอะนะ แล้วผมจะมอบทุกๆอย่างให้พี่

You're my end and my beginning, Even when I lose I'm winning

พี่คือจุดจบและจุดเริ่มต้นของผม ถึงแม้ในตอนที่ผมแพ้ ผมก็ยังชนะได้

Cause I give you all, all of me

เพราะผมมอบทุกๆอย่างให้กับพี่แล้ว

 

 

ตั้งใจฟังให้ดีสิ...คนโง่

 

 

Cause all of me

ท่อนฮุคถูกร้องเป็นรอบที่ 3 เสียงกระซิบดังขึ้นเบาๆจากเฮดโฟน

“บอกที่มองที่แสตน ไม่ใช่มองที่ผม”

พี่แจบอมหันมายิ้มให้ก่อนจะพยักเพยิดไปฝั่งตรงข้าม จินยองสะดุ้งก่อนจะยิ้มแก้เขิน...แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาจินยองพูดไม่ออก

แสตนฝั่งซ้ายทั้งแถบเปิดไฟสีขาวทั้งหมด มีเพียงบางคนที่เปิดแท่งไฟสีแดงแปรอักษร

 

Love only you…

น้ำเสียงจินยองเริ่มสั่นจนแฟนข้างล่างต้องช่วยร้อง จินยองกระตุกยิ้มมุมปาก เหล่ไปมองคนชี้นำที่ยิ้มรอ

 

 

Love your curves and all your edges, All your perfect imperfections

“จำได้ไหมที่พี่เคยบอกว่าจะทำทุกอย่างให้ได้เป็นแฟนจินยอง” เสียงกระซิบดังแผ่วเบาอยู่ข้างหู คนตัวเล็กขยับรอยยิ้มนิดๆ ตั้งใจฟังใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ

 

 

Give your all to me, I'll give my all to you

“ส่งมันมาให้พี่เถอะนะ เพราะพี่ก็จะมอบทุกอย่างให้เราเหมือนกัน” คนพูดยกมือขึ้นบังรอยยิ้มตัวเองแต่ก็ไม่ยอมหลบสายตาที่เขาส่งไป

 

 

You're my end and my beginning, Even when I lose I'm winning

“พี่เป็นของเราตั้งแต่วันแรกและจะเป็นตลอดไป เพราะงั้น...”

 

 

“เป็นแฟนพี่เถอะนะ จินยอง”

 

 

Cause I give you all, all of me.......

and you give me all, all of you

 


ผม...เป็นแฟนพี่ตั้งนานแล้วครับ

คนโง่

.

.

.


 

 

Talk

จบแล้ว ไม่พูดมาก 55 ตี 4 แล้ว ง่วงไง ตัดจบเลย 5555

เม้นที่นี่ หรือที่โน่น (#เจบีแฟนบอย

เจอกันเรื่องหน้า #ยัยก้อนแมว หลังสอบเสร็จนะคะ

จุ๊บบบบ



ปล. แรงบันดาลใจที่เลือกเพลงนี้เพราะ...อยากฟังนยองร้องเพลงนี้เต็มๆ แงงงงง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

377 ความคิดเห็น

  1. #377 love bb lava (@lava2000lava) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 04:03
    ดีมากกกกก อยากมีแฟนมาทำโปรเจคให้แบบนี้บ้างจัง อิจฉาน้องจินยอง คิๆ
    #377
    0
  2. #369 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48
    เขินมากก พี่ให้ทุกอย่างกับน้องแล้วว
    #369
    0
  3. #357 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 12:18
    โง้ยย จบน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ อยากเห็ยภาพพิแจบมตอนถือผ้าเชียร์โคตรๆอะ 555555
    #357
    0
  4. #340 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 01:37
    ขอเป็นแฟนได้หวานมากเลย งื้อออ แต่ไรท์จะจบแค่นี้จริงดิ ต่ออีกจี้ดนึงมั้ยคะ 555
    #340
    0
  5. #337 melone97 (@melone97) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 02:03
    งุ้ยงื้อออ มันน่ารักกก
    #337
    0
  6. #335 WaterSweetNW (@namzazii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 19:25
    ่ดาดาำนำยดสสดสดสดสดนพนสพ
    ให้ตายยย เขินนนนนน แง้วเวบก
    #335
    0
  7. #325 takuruko (@takuruko) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 01:58
    พี่คะพี่จะตัดจบแบบนี้จริงๆเหรอ
    #325
    0
  8. #320 Sunny.c (@kerokobb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:50
    น่ารักไปดิ 5555555555555555 พิจบมขอเป็นได้โรแมนติกเหมือนกันนะเนี่ย
    #320
    0
  9. #313 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 01:17
    ไรท์คะ อัลไรคือตัดจบแบบนี้
    ไรท์ทำแบบนี้กับรีดไม่ได้นะคะ รีดไม่ยอม โอ้ยยยย มจะลงแดง
    งอแงลงไปดีดดิ้นกับพื้น
    #313
    0
  10. #307 hhantrz (@hana124) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:55
    โง้ยยยย ขอเป็นแฟนได้ชิคมากเลยค่ะพี่ แหมตอนแรกก็นึกว่าอะไร ที่แท้ก็เตี้ยมทำโปรเจคกันนี่เอง ทำเอาจินยองแอบนอยเลย5555555
    //กลัวพี่แจบมเป็นสังคังจัง ลั่นมากก55555555
    #307
    0
  11. #254 D-T-M-456 (@D-T-M-456) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 13:02
    รับปากไป!งื้อนัลลักอะ
    #254
    0
  12. #253 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 11:49
    น่ารักมากเลย ฮืออออออ
    #253
    0
  13. #203 Tan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:54
    โอย ดีที่สุดดดด เขินนน ขอเป็นแฟนผ่านทางเฮดโฟนนนน
    #203
    0
  14. #180 P.Ploy Kung (@lipaploy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 21:40
    งุ้ยยยนั่ลร้ากกกกกกก
    #180
    0
  15. #140 aa2501 (@aa2501) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 12:13
    เราอ่านมา3รอบแล้ว ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ร้องไห้น้ำตานองทุกรอบ มันน่ารักเกิน ฮืออ
    #140
    0
  16. #93 Nam_Monster (@Nam_Monster) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 16:03
    ชอบมากอ่ะไรท์ พีคมากอ่ะ ฟินสุดๆ
    #93
    0
  17. #69 fatymi (@fatymi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 03:32
    น่ารักกกกกกกดกแรงงงงง
    #69
    0
  18. #68 fatymi (@fatymi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 20:51
    น่ารักกกกกกกดกแรงงงงง
    #68
    0
  19. #49 Sugagarr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 01:06
    เห้ย แก คือแบบพิมพ์ยาวมากแล้วอยู่ดีๆกดผิด เม้นหาย เสียใจแรงงงงงงงง ต้องพิมพ์ใหม่ แงงงงง เลาว่าเลาไม่ไหวกับฟิคเรื่องนี้อะ พีคเวอร์ ชอบมากกกกกกก 55555555555555555555555555



    ไรท์เขียนมาแบบ อห นี่มันเรานี่หว่า คือเก็บทุกเม็ดจริงๆ ชอบตอนแบบใส่เสื้อนศ แล้วคิดว่าเป็นเสื้อคู่ อห พีค55555555555 ได้ไฮทัชงี้ ทำรามยอนแล้วคิดว่าฟู้ดซัพพอร์ต เห้ย ไม่ติ่งจริงคิดไม่ได้ เจบีแฟนบอยว่ะ 5555555555555555555 ชอบมากกก เหมือนเขียนมาจากประสบการณ์ตรง ซึ่งก็น่าจะเป็นแบบนั้นใช่ไหมคะ... 555555555555



    เป็นช๊อตฟิคที่เขียนตอนจบได้ดีมากๆๆๆ แง ไม่เหมือนฟิคที่จะเขียนมาแค่ตอนเดียวเหมือนที่ตอนแรกบอกเลยอ่า เราชอบตอนจบมากๆเลย อยากให้มีสเปออกมาเป็นตอนๆเรื่อยๆเลย แง ไม่ค่อยเห็นคนเขียนแนวนี้เลย แบบชอบแรง อ่านแล้วขำจนปวดฉี่ 5555555555



    เกลียดพี่มัค ถ้ามีเพื่อนงีเคือแบบ โคตรรู้ทันและจี้ใจดำค่อดๆ อะไรคือแอบมีแอคหลุมแล้วยังตามไปเจอ จี้มากก 5555555555 ชอบคาแรคเตอร์พิแจบอมด้วย เป็นพี่ว๊ากต้องนิ่งไว้ต้องเก๊ก มีฟอร์ม สุดท้ายมาช่วยเค้าทำแฟนโปรเจค อห มีใครให้มากกว่านี้มั้ย 555555555555555555 ตอนแรกนึกว่ายัยอึนจองอะไรนี่จะเป็นคนสร้างความร้าวฉานซะอีก 55555 ชอบที่แบบจินยองอ่อยตั้งนานแล้วพี่แจบอมไม่รู้หรือไง ฮื่อ นัลล๊ากอ่า



    อยากได้งี้แบบชีวิตจริงค่ะ แต่ชาตินี้คงไม่มี ไม่ได้กู้ชาติเหมือนพิแจบมนี่คะ 555555555555555555 คือแบบถึงจะฮาทั้งเรื่องแต่ตอนซึ้งก็มีนะ อ่านแล้วบางปย ก็จุกเลยอะ เหมือนพูดแทนเรา ความรู้สึกของฟค กับศลปอะ แงงง



    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ เขียนแนวนี้อีกบ่อยๆนะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้นะคะะะ น่ารักเวอร์ เจบีแฟนบอยเป็นอีกเรื่องที่เราเก็บขึ้นหิ้งเลยค่ะ รักเวอร์ ขอบคุณนะคะะะะะะะ
    #49
    0
  20. #45 Peppper (@IM_MnB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 19:22
    มัน ฟหกดาว้ว้วดร-้หิฟฟสหยนดาดื มากกก มือหงิกงอ นั้มลายฟูมปากกก ฮรืออ ทำไมพี่เค้าน่ารักแบบนี้ TT
    #45
    0
  21. #43 chokywing (@chokywing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 00:03
    ฮือออ ระเบิดตัวแตกตาย
    แงงงง ไม่ใช่แค่แฟนบอยแล้วนะ
    แฟนตัวจริงแล้ว มันฮือมาก 
    มีโปรเจคบอกรักด้วย โอ้ยยย เขินแทน แงงงง
    #43
    0
  22. #42 pepperminttny (@mymint0426) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 22:27
    โง้ยยยยยยยยยย มันแบบน่ารักมากกก อ่ายไปกัดลิ้นไป มุดหัวกับหมอนไปอีก งื้อออออออออออ พิแจบมน่ารักมากๆเลยยย เขินทุกๆการกระทำ >////////<
    #42
    0
  23. #40 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:34
    กรี้ดดดดดด ทำได้ดี คุมโปรเจ็คเองนี่เองพิแจบม 555555 >///<
    #40
    0
  24. #39 JJP Lover (@dle-2208) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:00
    อร้ายยยย ตั้ลล้ากกก แต่งอีกๆค่าาา
    #39
    0
  25. #38 ปมปม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:41
    โง้ยยยยมันฟรุ้งฟริ้งมากกกก ชอบตัวชงอ่ะ555555
    #38
    0