Fic Daiya no A [Misawa] Miyuki the Flirt

ตอนที่ 4 : Miyuki the Flirt 04 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    12 พ.ย. 59





Miyuki the Flirt | 04




 

            “ฉันขอโทษ.. ซาวามูระ

 

            สายลมแผ่วไล้ผ่านใบหน้า อุณหภูมิยามค่ำคืนลดต่ำ แต่ตอนนี้มีเพียงความอบอุ่นของแผ่นหลังของร่างเล็กในอ้อมกอดเท่านั้นที่มิยูกิรู้สึกได้ ความเงียบกลืนกินทุกสิ่งราวกับจะไม่มีบทสนทนาใดเริ่มขึ้น

            จนในที่สุดซาวามูระก็ทำลายความเงียบ

            ฮะ?” คือเมื่อกี้สมองกำลังจูน

            “….”

            มิยูกินิ่งรอราวกับให้ร่างเล็กเป็นฝ่ายพูดอะไรออกมาก่อน ร่างสูงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนซาวามูระรู้สึกอึดอัด

            .. มิยูกิ? นายขอโทษฉันเรื่องอะไร?”

            “ทุกเรื่องที่ฉันทำให้นายโกรธ ไม่ว่าจะเรื่องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วหรือก่อนหน้านั้น..”

            สัปดาห์ที่แล้ว.. เอ่อ สัปดาห์ที่แล้ว

            เรื่องอะไรฟะ

            ถ้าเป็นเรื่องรุ่นพี่นาตาลีล่ะก็.. เอ่อ จะว่าไงดี โกรธน่ะมันก็ใช่ แต่นั่นรายที่สิบสองแล้วแล้วไอ้เรื่องที่รุ่นพี่มิยูกิเป็นสี่ตาจอมเจ้าชู้นี่เขาก็รู้ดี เขารู้จักคนรักของตัวเองมากกว่าใคร เหมือนกับที่หมอนี่รู้จักเขานั่นแหละ

            ตลอดมาพวกเขาอยู่กันมาแบบนั้น ถึงมันจะออกแปลกๆหน่อยก็เถอะ

            จนแล้วจนรอดเขาก็นึกไม่ออกว่าเขาไปโกรธมิยูกิเข้าให้ตอนไหน

            มิยูกิ ปล่อยก่อนเสียงนุ่มนวลที่ดังขึ้นทำให้มิยูกิใจชื้นขึ้นบ้าง เขายอมคลายอ้อมกอดแต่โดยดี แล้วจับร่างเล็กให้หันมา ฝ่ามือหนาเลื่อนไปจับมือร่างเล็กไว้แน่น

            อะ เอ่อซาวามูระไปไม่ถูกเลย เขาก้มหน้าหลบสายตาร่างสูงทันที เพราะจู่ๆมิยูกิก็ทำนิ่มนวลใส่เขาแบบนี้  ไม่ใช่ว่าหมอนี่ไม่เคยทำ แต่มันก็นานๆครั้ง ถ้าเป็นปกติหมอนี่จะชอบแกล้งเขา แล้วก็หัวเราะตอนที่เขาโวยวายใส่

            ต่างคนต่างเงียบกันไปพักใหญ่ ในที่สุดซาวามูระก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคม

            เฮ้..” เขาอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นหน้ามิยูกิตอนนี้

            จะว่าไงดี เห็นได้ชัดว่าหนาว ทั้งแก้มทั้งจมูกเริ่มพาดสีแดง แต่ริมฝีปากเริ่มแห้งแล้วก็ซีด มีเพียงแต่สายตาที่ยังคงจ้องมองแต่ใบหน้าของซาวามูระ

            ให้ตายสิ แล้วนายจะเอาผ้าพันคอนายมาให้ฉันทำไมซาวามูระบ่นเบาๆ ใช้มือข้างที่ไม่ถูกจับถอดผ้าพันคอที่คอของตัวเอง แล้วจะส่งไปพันให้ร่างสูง

            มิยูกิดันมือข้างนั้นกลับไป นายพันไปเถอะ

            ซาวามูระอ้ำอึ้ง แต่ก็ยอมแต่โดยดี จากนั้นก็เริ่มบทสนทนาอีกครั้ง แล้ว.. เอ่อ ฉันขอถามอะไรนายหน่อย

            “อืม

            “สัปดาห์ที่แล้ว.. นายทำอะไรให้ฉันโกรธเหรอ

            มิยูกิเงียบไป จนซาวามูระต้องเอามืออีกข้างโบกไปมาตรงหน้าเลนส์แว่น

            นี่ มิยูกิ—“

            ตึง!

            มิยูกิเอาฝ่ามืออีกข้างขึ้นมาค้ำยันตู้กดน้ำข้างๆใบหน้าร่างเล็กเต็มแรงจนซาวามูระสะดุ้งโหยง ซึ่งร่างเล็กตอนนี้เรียกได้ว่าอยู่ในสภาวะไร้ทางหนี มีอีกข้างก็โดนจับ อีกด้านก็โดนค้ำแบบนี้.. ท่านี้มันอะไรฟะ!

            หลังจากที่เงียบไปนาน มิยูกิก็เริ่มปริปากพูด

            ตั้งแต่สี่วันที่แล้วร่างสูงเริ่มเกริ่น สายตาหลังเลนส์แว่นไม่มีความแข็งกร้าวใดๆ มีเพียงแต่ความเว้าวอนและโหยหานายทำเหมือนไม่อยากจะยุ่งกับฉัน ไม่ให้ฉันไปหาที่ห้อง

            “อ่า..”

            “ทั้งๆที่นายบอกว่าอยากเดินไปโรงเรียนด้วยกัน แต่หลังจากวันนั้นนายก็ทำท่ารำคาญฉัน ยังมีอีก.. ตอนไปกินข้าวเที่ยง นายก็..”

            มิยูกิเงียบลงไป ก่อนจะเปิดปากขึ้นมาใหม่แล้วยังมาวันนี้ ตอนเย็นนายหายไปไหนมา นายไม่เห็นจะเมลล์มาบอกฉันก่อนเลย

            ใบหน้าของร่างสูงค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ๆ ซาวามูระ.. นายรู้ไหมว่าเวลาที่นายทำแบบนั้นน่ะ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า--”

            “เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน!! สต๊อป!”

            ร่างเล็กเอามือข้างที่ว่างปิดปากมิยูกิเอาไว้ก่อนที่ตัวเองจะหัวใจวายตาย เขาสูดลมหายใจเข้าเพื่อพยายามจะจูนสมองอันน้อยนิดของตน

            จำได้ว่าสี่วันที่แล้วเป็นวันที่เขาเริ่มอึดอัดท้อง

            รุ่นพี่ก็เริ่มมีท่าทีแปลกๆ

            เขาก็ดีใจนะที่ช่วงนั้นได้รับความเอาใจใส่เป็นพิเศษ ถ้าไม่ติดว่ามันปวดท้อง

            อ่อ

            ไอ้เรื่องปวดท้องนี่เอง

            ซาวามูระผ่อนลมหายใจออก ก่อนจะช้อนตามองมิยูกิตรงๆ

            นี่ ฟังฉันก่อนนะมิยูกิซาวามูระเผยอยิ้มด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

            เขาอยู่กับมิยูกิมานานพอที่จะรู้ว่าต้องทำยังไงให้มิยูกิฟังเสียงของเขาอย่างสงบ

            เพราะฉะนั้น ต้องค่อยๆบอกล่ะนะ..

            “อือ..” มิยูกิพยักหน้าเบาๆ แล้วเริ่มเอามือข้างที่ค้ำตู้กดน้ำอยู่ออก

            คือว่า.. ฉันไม่ได้โกรธนาย ที่ฉันทำท่ารำคาญนาย ก็เพราะว่าฉันรู้สึกปะอุ้ก!!”

            ซาวามูระรีบอุดปากพองแก้มแทบไม่ทัน เมื่อความรู้สึกคลื่นเหียนแล่นขึ้นมาตามลำคอ ความพะอืดพะอมเมื่อครู่มันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอยากขย้อนของเก่าขั้นรุนแรง

            “ซา.. ซาวามูระ? นายเป็น—“ มิยูกิเริ่มมีท่าทีตกใจ

            อึ้ม!!” เขารีบสะบัดมือมิยูกิออก แล้ววิ่งเอามืออุดปากไปหาห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด

            ทำไมต้องตอนนี้ฟะ!?

            มิยูกิไม่รู้ว่าร่างเล็กเป็นอะไร แต่ความเป็นห่วงทำให้เขาออกวิ่งตามซาวามูระไปติดๆ

 

            ประตูห้องน้ำเปิดผาง ตามด้วยร่างของเซาท์พาวพิชเชอร์ที่รีบพุ่งตัวเข้าไปข้างใน ตอนนี้ซาวามูระน้ำตาเล็ดเพราะความพะอืดพะอมพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาหันไปยกมือห้ามพร้อมกับส่ายหน้ารัวด้วยท่าทางเร่งร้อนใส่มิยูกิที่วิ่งตามเขามา

            ห้ามตามเข้ามานะ! รออยู่ข้างนอกนั่นแหละ

          มิยูกิที่พอฟังรู้เรื่องตัดสินใจรออยู่ข้างนอกตามที่คนรักต้องการ ประตูปิดงับลงด้วยเสียงดังสนั่น เขายืนจ้องประตูห้องน้ำด้วยความแคลงใจผสมปนเปกับความเป็นห่วง

            “.. ซาวามูระ

            เขาเรียกชื่อเบาๆ แต่คนในห้องน้ำคงไม่ได้ยิน เขาตัดสินใจเดินไปเดินมาอยู่สักพัก จนประตูห้องน้ำเปิดออก ตามด้วยร่างอ่อนละโหยโรยแรงของซาวามูระที่กำลังเกาะขอบประตู

            โอย…”

            “ซาวามูระ! นายเป็นอะไรหรือเปล่า?” ร่างสูงเตรียมจะปราดเข้าใส่ แต่ซาวามูระชิงพูดขึ้นมาก่อน

            ไม่ ไม่.. ฉันไม่เป็นไร โอย.. ออกมาหมดเลยมั้งเนี่ย

            “หา?”

            “.. รุ่นพี่ ขอโทษนะ แต่ช่วยอะไรอย่างสิ

            “อือ ว่ามาสิ

            .. ไปเอาแปรงสีฟันให้ที

 

 



            มิยูกิเดินไปตามทางเดินหอพักจิตวิญญาณด้วยใบหน้างุนงง ก่อนที่จะถึงห้องหมายเลยห้า ยังไม่ทันได้ส่งเสียงเรียกคนข้างในก็เปิดประตูออกมา

            คุราโมจิมิยูกิเรียกชื่อหนึ่งในเจ้าของห้อง

            หืม เคลียร์กันเสร็จเร็วกว่าที่คิดนะพวกแกช็อตสต็อปหมายเลขหกหันมาถามด้วยความประหลาดใจ

            หึมิยูกิส่ายหน้า ยังไม่ได้เคลียร์ แต่คุราโมจิ! ซาวามูระป่วยเป็นอะไร!?”

            “ท้องอืดเพราะอาหารไม่ย่อยเพื่อนร่วมห้องตอบด้วยใบหน้าเฉยเมย ก่อนจะอ้าปากหาว แล้วเดินไปตามทางเดิน จะไปนอนห้องโซโนะ คืนนี้เชิญแกตามสบาย อย่าคิดจะหื่นแล้วกัน เพราะปล้ำคนท้องอืดมันไม่ใช่เรื่องตลก

            อย่าทิ้งมุกแบบนั้นจะได้ไหม

            มิยูกิมองตามผมเขียวๆนั่นไปจนเกือบจะอ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว

            ท้องอืด..?

            อาหารไม่ย่อย

            แล้วทำไมฉันไม่รู้

 

 

            เขาเดินกลับไปที่ห้องน้ำหอ แล้วยื่นแปรงสีฟันกับยาสีฟันพร้อมแก้วน้ำให้ซาวามูระ แล้วเขาก็นั่งมองหมอนั่นเดินไปที่อ่าง แล้วเริ่มแปรงชนิดทุกซอกทุกมุม จนทำให้เขาต้องกระดิกนิ้วรอว่าเมื่อไรซาวามูระจะเสร็จสักที

            “เรียบร้อย! โอเค! มาต่อกัน.. เอ่อ รุ่นพี่ เมื่อกี้เราคุยถึงไหนแล้วนะ

            มิยูกิไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวฉับๆเข้าไปหารุ่นน้อง สองมือตรงเข้าหยิกแก้มคนรักเต็มแรงแล้วออกแรงดึงจนยืด

            โอ๊ย!!! อะ.. อิ๊อูอิ!! เอ๊บอ๊ะ! อ่อย!!”

            “เจ็บสิดี เจ้าบ้า ปวดท้องทำไมไม่บอกฉันเล่า!” เขาปล่อยแก้มนิ่มๆนั่นออกเพื่อเปิดโอกาสให้คนตรงหน้าได้พูด

            ก็นาย..” ซาวามูระบุ้ยปากแล้วเสมองไปทางอื่น ทางไหนก็ได้ที่ไม่ใช่มิยูกิ

            ฉันทำไม?”

            “วันนี้นายบอกว่าจะรับลูกให้ซาวามูระไหล่ตก โทษที เมื่อสี่วันที่แล้ว ที่ฉันทำท่ารำคาญ ไม่ใช่เพราะโกรธนายหรอก แต่ฉันอารมณ์บูดเพราะปวดท้องอ่ะ แล้วมันดันมาทนไม่ไหวเอาตอนเย็น—“

            “เดี๋ยวนะ นี่นายปวดมาสี่วันแล้วเหรอ?”

            “เอ่อ..”

            “เชื่อเขาเลยมิยูกิขยี้หัว ตอนนี้.. ไหวไหม?”

            “อื้อซาวามูระพยักหน้ารัวๆ

            ถ้างั้นไปอาบน้ำ แล้วก็วันนี้ห้ามไปวิ่ง เข้าใจ?”

            “อือ เข้าใจ

            มิยูกิคงดุไปหน่อย เขาเห็นร่างเล็กจ๋อยลงถนัดตา

            ซาวามูระเป็นเด็กที่มีทุกมุมทุกอารมณ์ เวลาหวงเขาจะดูน่ากลัว(มาก) แต่ว่าบางสถานการณ์ก็กลับกัน เวลาที่เขาดุเจ้านี่มากไปหน่อย ซาวามูระจะหูหางตกทันที

            เอ่อ เขาไม่ได้บอกว่าหมอนี่เป็นหมานะ แต่ก็ค่อนข้างเหมือน

            มิยูกิเอื้อมมือไปจับมือของคนรัก แล้วบีบเบาๆ

            ฉันเป็นห่วงนายใบหน้าคมเผยอยิ้มอย่างอ่อนโยนไม่ต้องเสียดายที่ไม่ได้ขว้างลูกวันนี้หรอกน่า พิชเชอร์กับแคชเชอร์ต้องเล่นด้วยกันตลอดอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น.. ไว้นายแข็งแรงเมื่อไร ค่อยมาขว้างให้ฉันรับ

            “อือ

            “ไปอาบน้ำเถอะ..” มือหนาของแคชเชอร์ดันที่หลังเขาเบาๆ

            ร่างเล็กพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขาจะไปอาบน้ำ เขาหันมาทางร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง แล้วโบกมือบ๊ายบาย

            ราตรีสวัสดิ์ รุ่นพี่..”

            มิยูกิยิ้ม แล้วโบกมือตอบ

 

            กู๊ดไนท์

 

 



 

            เดี๋ยวนะ..” ซาวามูระกระตุกคิ้ว หลังจากที่เปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นบุคคลที่ไม่พึงประสงค์ เมื่อกี้ไหนบอกว่าราตรีสวัสดิ์ไง! แล้วไหงรุ่นพี่ถึงโผล่มาห้องนี้เล่า!”

            “อ้อ.. ลืมบอกไป คุราโมจิไปนอนห้องโซโนะ ฉันก็เลยมาอยู่เป็นเพื่อนนาย

            “ไม่ต้องการ!!”

            “อย่าพูดงั้นสิมิยูกิปิดสกอร์บุ๊คในมือแล้ววางไว้ด้านข้าง คืนนี้ไม่กวนหรอกน่า ไปนอนเถอะ ฉันไม่ได้นอนมองหน้านายมาหลายวันแล้วนะ แค่คิดถึงไม่ได้หรือไง..?”

            ซาวามูระสะบัดหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหูตัวเองที่เขารู้สึกว่ามันเริ่มร้อนจนแดงฉ่า

            อย่ากวนแล้วกัน

            “ครับ ครับมิยูกิตอบรับ เขาเห็นซาวามูระกำลังขึ้นไปบนเตียง แล้วนอนลงเอาผ้าคลุมจนมิดหัว กินยาแล้วนะ?”

            “กินแล้วน่าเสียงอู้อี้ใต้ผ้าห่มตอบกลับมา

            มิยูกิหัวเราะในลำคอ เขาเอาหลังพิงเตียงซาวามูระแล้วหยิบสกอร์บุ๊คขึ้นมาเปิดอ่านต่อ

            ทางด้านซาวามูระ เขานอนไม่หลับ.. เพราะคืนนี้ไม่ได้วิ่ง แถมไม่ได้ซ้อมตอนเย็น พลังงานในร่างกายเต็มสมบูรณ์ จะมือแค่อาการปวดท้องนิดหน่อยเท่านั้น

            ร่างเล็กเลิกผ้าห่มที่คลุมหน้าตัวเองออกเมื่อรู้สึกอึดอัด เขาเห็นแผ่นหลังของร่างสูงที่นั่งพิงข้างเตียงเขาอยู่ ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีกาแฟก้มลงอ่านสกอร์บุ๊คด้วยอาการจดจ่อ

            ซาวามูระนึกสนุก มือเรียวเอื้อมไปจับผมสีอ่อนม้วนเล่นอย่างไม่ตั้งใจ

            ยังไม่หลับอีกเหรอ?”

            ซาวามูระไม่ตอบ เพราะมัวแต่เล่นสนุกสนานกับผมมิยูกิจนลืมตอบคำถาม

            เจ้าของผมหันมา แล้วจับมือเขาไว้ ซาวามูระเกือบจะสะดุ้งเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็โน้มใบหน้าลงมาแนบจูบเบาๆที่ริมฝีปากของเขาอย่างปลอบประโลม นอนได้แล้วน่า พรุ่งนี้ไม่หายอดขว้างลูกไม่รู้ด้วยนะ

            ซาวามูระเงียบไปเมื่ออีกฝ่ายหันไปสนใจสกอร์บุ๊คต่อ ร่างเล็กลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหอบผ้าห่มผืนหนาลงไปด้วย

            เฮ้..” มิยูกิร้องออกมาเบาๆ ซาวามูระ ไม่นอนหรือไง?”

            “นอนร่างเล็กตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะล้อมตัวลงนอนพื้น แล้วเอาศีรษะแทรกดันสกอร์บุ๊คออกเพื่อนอนหนุนหน้าตักคนรัก แต่จะนอนตรงนี้

            ร่างเล็กพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ที่นอนที่ถูกใจ ถึงพื้นมันจะเย็นไปหน่อยก็เถอะ

            ซาวามูระพลิกตัวเพื่อจะหันหน้าเข้าหาด้านมิยูกิ มือเล็กเลื่อนขึ้นมากำชายเสื้อด้านหลังของชายหนุ่มเอาไว้ราวกับเด็กควานหาตุ๊กตานอนกอด เขาอดที่จะถูไถใบหน้าเข้ากับเสื้ออีกฝ่ายไม่ได้เมื่อได้นอนท่านี้

            ทำแบบนี้รู้ไหมว่ามันน่าจับจูบอีกสักรอบ..

            มิยูกิเผยอยิ้มบางเมื่อโดนออดอ้อน มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ มองดูใบหน้าเนียนที่หลับตาลงนอนสบาย

            เอาเถอะ

            ร่างสูงโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูของคนหลับ


            พรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยกันนะ ซาวามูระ…”

 

           

 



           

            หลังจากเรื่องวันนั้น เป็นเวลาสองวันมาแล้วที่ซาวามูระอารมณ์ดีจนเพื่อนหมั่นไส้

            เขาฮัมเพลงจนคาเนมารุกับฟุรุยะที่กำลังคุยกันเรื่องการบ้านอยู่ต้องหันมามอง คาเนมารุอดไม่ได้ที่จะตะโกนแซว ว้อย~ คนมีปั๊ปปี้เลิฟนี่มันน่าหมั่นไส้จริงว้อย

            “ผมว่ามันเกินคำว่าปั๊ปปี้ไปไกลแล้ว..” แม้แต่ฟุรุยะก็ยังอดไม่ได้จริงๆ

            ซึ่งซาวามูระไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น ยังคงจมอยู่ในโลกสีชมพูต่อไป

            หลังเสียงออดบอกเวลาพักเที่ยง ซาวามูระลุกขึ้นยืนเมื่อคนที่ตนรอคอยมาหาที่ห้อง

            ไปล่ะน้า คาเนมารุ ฟุรุยะ

            “เออ/โชคดีทั้งสองตอบออกมาพร้อมกันด้วยใบหน้าซังกะตาย

            ซาวามูระเดินไปหามิยูกิที่ยืนยิ้มให้เขาอยู่หน้าห้องแล้วพากันขึ้นไปบนดาดฟ้าตามเคย มันน่าแปลกเหมือนกันที่สองวันนี้พวกเขาเดินไปโรงเรียนด้วยกัน แล้วยังกินข้าวด้วยกันอีก

            แต่เขาขอเลิกสนเรื่องนั้นสักพัก

            “อ้า..” ใบหน้ายิ้มแย้มอ้าปากจนสุดงับคาราอาเกะชิ้นโตเข้าไปแล้วเคี้ยวอย่างมีความสุข จะไม่ให้มีความสุขได้ไง ปวดท้องไปสี่วัน พลาดของอร่อยๆไปเยอะ

            หายแล้วกินใหญ่เลยนะนายมิยูกิว่าพลางคีบไข่หวานเตรียมป้อนให้อีกชิ้น

            แต่คราวนี้ซาวามูระไม่อ้าปาก นายกินไปเหอะน่า ไม่ต้องป้อนแล้ว เดี๋ยวไม่มีแรงซ้อมเย็นก็ความผิดฉันสิ

            มิยูกิไม่ฟัง เขาเอาไข่ม้วนชิ้นเดิมจรดปากคนรักเป็นเชิงบอกให้กิน

            ซาวามูระถอนใจ แล้วเอาไข่ทั้งชิ้นเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มตุ่ยไปพลางมองหน้ารุ่นพี่ที่กำลังรับประทานอาหารไปพลาง

            รุ่นพี่” 

            “หืม ว่าไง เอาอีกเหรอ?”

            “เปล่าๆซาวามูระก้มหน้ามองข้าวกล่อง ทำไมจู่ๆเราถึงได้มากินข้าวกลางด้วยกัน แถมมาโรงเรียนด้วยกันได้ล่ะ?”

            “เอ๋?”

            “ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวว่าทำแบบนี้ไปนานๆแล้วรุ่นพี่จะเบื่อน่ะ ถ้าอยากจะกลับไปนั่งกินสบายๆที่ห้องกับรุ่นพี่คุราโมจิ—“

            ฟอด

            คนตัวเล็กกว่านิ่งค้างไปเมื่อมิยูกิก้มหน้าลงไปหอมแก้มคนรักฟอดใหญ่

            บ๊องเอ๊ย..” มิยูกิยิ้ม ไม่ มี วัน ใครจะเบื่อแฟนตัวเองได้ลง~”

            หลังจากที่มิยูกิละใบหน้าจากเขาแล้วหันกลับไปกินข้าวต่อ ซาวามูระก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรเพิ่มอีก

            จะว่าไป

            ที่มิยูกิลากเขาไปคุยเมื่อวาน เพราะเข้าใจผิดว่าเขากำลังรำคาญนี่

            อย่าบอกนะว่าหมอนี่กลัวโดนทิ้งน่ะ?

            ซาวามูระแอบขำกับความคิดของตน หัวเราะคิกคักจนมิยูกิต้องหันมามอง

            หัวเราะอะไร?”

            “ลองมาคิดๆดูแล้ว รุ่นพี่เองก็น่ารักดีนะ คิกหลังจากนั้นก็หลุดพรืดจนแทบจะกลับไปปวดท้องเหมือนเดิม

            โฮ่ยๆ หัวเราะมากไปแล้วนะเจ้าบ้า มิยูกิยิ้มแล้วนึกสนุกอยากแกล้งคนข้างๆขึ้นมาบ้าง แต่เสียงออดดังขัดจังหวะของเขา

            ถึงคาบบ่ายแล้วล่ะ งั้นฉันไปเรียนก่อนนะ เจอกันตอนซ้อมนะ! มิยูกิ

            “เดี๋ยว! ซาวามูระ—“

            มิยูกิเรียกไม่ทัน ร่างเล็กเดินออกนอกประตูดาดฟ้าไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

 

            วันนี้คาบสุดท้ายของห้องซาวามูระเป็นคาบพละ ซึ่งเขาคิดว่าวันที่มีเรียนพละเสร็จก็ต้องต่อด้วยกิจกรรมชมรมเลยนี่มันเป็นวันที่สาหัสใช่ย่อย

            เขาเอาผ้าขนหนูขึ้นมาซับหน้าพลางเดินตรงไปที่ล็อกเกอร์เก็บรองเท้าเพื่อที่จะเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าสำหรับเดินในอาคาร

            วันนี้เป็นเวร.. คงต้องไปชมรมช้าสักหน่อย

            ส่งเมลล์บอกมิยูกิก่อนดีไหมนะ?

            “ซาวามูระเสียงเรียกอันคุ้นเคยทำให้เขาต้องยิ้มอย่างดีใจ

            อ๊ะ! มิยูกิ

            “ไปชมรมด้วยกันเถอะ ฉันอยากเดินไปกับนาย

            “อ้อซาวามูระร้องออกมา เขาก้มหยิบรองเท้าพละใส่เข้าไปในล็อกเกอร์ โทษทีนะ แต่วันนี้เป็นเวรน่ะ ไว้ค่อยไปด้วยกันวันหลังนะ

            “งั้นเหรอมิยูกิยกมือเกาหลังคอแล้วยิ้มเจื่อนๆ

            ซาวามูระนิ่งมองคนตรงหน้าสักพัก มิยูกิ

            หือ?”

            จุ๊บ

            ร่างเล็กเขย่งปลายเท้าแล้วแนบริมฝีปากของตนลงกับแก้มของคนรัก ละออกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มือเรียวเกลี่ยผมสีอ่อนที่ปรกใบหน้ามิยูกิออกเบาๆ

            ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทิ้งนายไปไหนหรอก ไม่ว่านายจะเป็นจอมเจ้าชู้ จีบสาวอีกสักยี่สิบคน ฉันก็จะตามไปตบตีแล้วฆ่านายถึงที่ แล้วสักวันนายจะเข็ดเอง ฮ่าฮ่าฮ่า!”

            มิยูกิมองหน้าซาวามูระค้างไปจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังหน้าแดง

            “เอาล่ะ..” ซาวามูระเอามือสองข้างขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบาๆ คราวนี้จริงจังๆ

            ร่างเล็กยิ้มออกมาจนตาปิด ใบหน้าเนียนขึ้นสีระเรื่อดูน่าเอ็นดู

            ซึ่งมิยูกิได้แต่คิดว่า มันเป็นรอยยิ้มที่เจิดจ้า เขาไม่เคยเห็นใครยิ้มได้เหมือนกับซาวามูระ ร่างเล็กที่เผยอยิ้มกว้างค่อยเปล่งถ้อยคำออกมา โดยที่มันยังดังก้องชัดในโสตประสาท


            ซาวามูระ เอย์จุน รักรุ่นพี่มิยูกิ คาซึยะที่สุด ผมขอสัญญาว่า จะไม่ปล่อยให้รุ่นพี่ต้องอยู่คนเดียว แล้วก็จะไม่มีวันทิ้งรุ่นพี่ไปไหน.. ครับ!”

           

            มิยูกิไม่รู้ว่าเขายืนค้างอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าซาวามูระเดินขึ้นอาคารเรียนไปตอนไหน

            เขาเดินไปเปลี่ยนรองเท้าของตัวเองบ้างเพื่อจะไปที่ชมรม

            ไม่ไหวละ

            ตึง!

            เขาเอาหัวตัวเองชนตู้ล็อกเกอร์แล้วยืนซบอยู่ตรงนั้น ซึ่งถ้ามีคนเดินผ่าน เขาคงโดนกล่าวหาว่าเป็นบ้าแน่ๆ

            คุราโมจิที่เดินผ่านมาเพื่อจะเปลี่ยนรองเท้าเห็นเพื่อนยืนเอาหัวซบล็อกเกอร์ด้วยท่าทีอ่อนระโหยโรยแรง เขาเอานิ้วจิ้มที่หลังเพื่อนเบาๆ แต่ไร้การตอบสนอง

            โฮ่ย มิยูกิ นี่แกจะป่วยอีกคนเรอะ?”

            “คุราโมจิ~”

            “เฮ้ย! ขนลุก! อย่ามาเรียกฉันด้วยเสียงแบบนั้นนะเฟ้ย!”

            ฉันรักเขา

            “หา..?”

            “ฉันรักซาวามูระ! ต่อไปฉันจะไปส่งเขาที่ห้องเรียน! ฉันจะไปกินข้าวกับหมอนั่นทุกวัน! ฉันจะไปหาที่ห้องทุกวันเลย!!!”

            “หนวกหู! ถ้าปานจะกลืนกินขนาดนั้นมาขอฉันแลกห้องถาวรด้วยเลยไหม!!”

            “เอ๋! ได้เหรอ!?”

            “ไม่ว้อย! ประชด! ไปเปลี่ยนรองเท้าแล้วไปชมรมได้แล้ว!”

            คุราโมจิยืนรอคนเปลี่ยนรองเท้าพึมพำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับแฟนตัวเองตลอดเวลา มันชวนให้เขาหมั่นไส้จนต้องถอนหายใจออกมา

            ไอ้พวกนี้นี่นะ

            จะว่าไป

            ตั้งแต่หกวันที่แล้ว เอ่อ ตั้งแต่ที่เจ้าซาวามูระปวดท้อง เจ้ามิยูกิมันงดหลีสาวตั้งแต่ตอนนั้น โดยไม่มีอะไรมาอธิบายสาเหตุของปรากฏการณ์ประหลาดนี้ได้

            โฮ่

            คุราโมจิยิ้มกริ่ม เอามือขึ้นกอดอกมองแผ่นหลังของกัปตันชมรมเบสบอล

 

 

            แล้วต่อจากนี้ไป

            จะเป็นยังไงนะ~

            





END










จบปิ๊ง อิอิอิ

พ่อแว่นจะเลิกเจ้าชู้หรือไม่นี่คงต้องเดากันเองค่ะ 555555-- แอ้ก เรื่องก็ดำเนินมาตามที่ฟิคไก่กาอาราเล่ควรจะเป็น

เหตุที่หยิบพล็อตนี้ขึ้นมาเขียน เพราะส่วนใหญ่ฟิคไรท์หลายๆเรื่องจะมีรูปแบบความรักระหว่างสองคนนี้คนละแบบกันค่ะ //สปอยล์อีก ตีตัวเอง// พล็อตนี้ส่วนตัวไรท์คิดว่ากุ๊กกิ๊กกันดี เป็นความรักรูปแบบแปลกๆที่เซเมะจะเจ้าชู้แต่พวกเขาสามารถจัดการปัญหาแบบนี้กันเองได้ ทั้งความเมียและความผะ-- แค่ก จะโผล่มาในเรื่องเดียวกัน

นี่ก็ไม่รู้กำลังทอล์คอะไร โว้.. 55555555555555

แล้วเจอกันที่เรื่องยาว คุณโจรสลัดที่รัก/ซึ่งตอนนี้เกือบๆจะกลางเรื่อง/ และ Beauty & the Beast /ซึ่งตอนนี้ก็เลยกลางเรื่องนิดหน่อย/ ที่จริงเรื่องบิวตี้นี่มีสองภาคนะ จะสารภาพในทอล์คของบิวตี้อีกทีนะคะ แฮ่

ขอบคุณทุกกำลังใจจากรีดเดอร์ทุกคน ทั้งวิว เฟเวอร์ริท และคอมเม้นท์ ที่ทำให้ไรท์คลอดฟิคและปั่นออกมาได้เรื่อยมาค่า

แล้วเจอกันค่ะ

จุ๊ฟ







??b a b y
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #26 MyPoon (@190347190347) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 06:06
    นี่ก็ไม่รู้ว่าเกิดช้ารึอะไร เหมือนมาอ่านหลังคนอื่น ตามกระเเสไม่ทัน มาช้าแต่มานะ 5555555 ชอบเรื่องที่ไรท์แต่งทุกเรื่องเลยค่ะ มันแบบบไม่รู้สิ มันอ่านไปยิ้มไป อ่านได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อ อยากให้กลับมานะคะ ขอบคุณที่เเต่งให้อ่านค่ะ!
    #26
    0
  2. #25 31animE (@31animE) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 23:39
    กรี๊ดดดดด โอ๊ยยยย อ้ากกกกกกก โฮวววววว ฟินจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลยค่ะ เขินจนกลิ้งบนเตียงหลายตลบแล้ว 55555
    เอย์จุนมีความเป็นเมียที่ดี เจ้าชู้แค่ไหนก็จะตามไปตบตี ทนได้ขนาดนี้นี่ต้องรักแบบร๊ากกกกรักอ่ะ อิแว่นก็แบบ เข็ดค่ะ คงไม่กล้าเจ้าชู้ไปอีกนานนน 5555

    ขอบคุณไรท์ที่อุตส่าห์แต่งให้อ่านนะค้าาา อยู่ด้วยกันอีกนานๆนะคะ 5555
    #25
    1
    • #25-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 4)
      8 ธันวาคม 2559 / 21:57
      ขอบคุณมากเลยค่าาา >///////////< ดีใจที่ชอบน้า อิอิ เราไม่ได้เขียนอะไรที่เป็นฟิคปกติมานานแล้ว ทุกเรื่องของเราล้วนมีความผิดปกติอยู่ข้างใน ฟิคนนี้เองก็เช่นกัน 5555555

      พลังเมียของเอย์จุนนี่มหาศาลค่ะ เข้ากับมิยูกิได้เป็นอย่างดี ถึงคู่นี้จะติงต๊อง ไก่กา และตบตีกันทุกวันเพียงใด ก็ยังคงรักกันดีค่ะ 555555 คนเจ้าชู้นี่ถูกโฉลกกับคนที่มีความเมียจริงๆนะ

      ขอบคุณเหมือนกันค่าที่คอยเม้นท์ ติดตาม แล้วก็ให้กำลังใจตลอด น่ารักมากๆเบย เขิลลล
      อยู่ด้วยกันอีกนานแน่นอนค่าา คุณโจรอีกนานกว่าจะจบ
      ส่วนบิวตี้ก็มีสองภาค 5555555 อาจจะดองไปบ้าง แต่รับรองว่าจะต่อให้จบแน่น้อน ><

      ขอบคุณอีกครั้งน้า แล้วเจอกันค่า
      เยิฟ
      #25-1
  3. #22 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 00:41
    จบแล้วววว น่ารักมากๆ
    #22
    1
    • #22-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 4)
      8 ธันวาคม 2559 / 21:19
      แง้ววว >//////< จบไปอีกเรื่องค่ะ 55555
      ขอบคุณที่ติดตามแล้วก็ขอบคุณที่คอยเม้นท์ให้ตลอดเลยนะคะ รู้สึกมีกำลังฮึกเหิมมากๆ บางเรื่องเราอาจจะดองหรือตอบช้า แต่รับประกันว่าจะเขียนให้จบแน่นอนค่า

      ขอบคุณมากน้า แล้วเจอกันค่า
      #22-1
  4. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 19:38
    โอยย เอย์จังน่ารักมาก ฮืออออ เบื่อมืยูกิเมื่อไหร่มาซบอกเราได้นะเอย์จัง //อ้าแขนรับ //โดนมิยูกิถีบ

    ขำคนเข้าใจผิดเป็นตุเป็นตะ สุดท้ายก็แพ้ทางเขาอย่างตาแว่น แต่ก็น่าลุ้นว่าจะสงบเสงี่ยมไปได้อีกกี่น้ำ 55555555555555

    สงสารคาเนมารุอ่ะ สงสารพี่โมจิ กับหนุ่มๆ ในชมรมคนอื่นที่ต้องรับมือคู่รักต๊องคู่นี้ด้วย 555555555

    ยินดีด้วยที่จบไปอีกเรื่องนะจ๊ะ //จุดพลุฉลอง
    #21
    1
    • #21-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 4)
      8 ธันวาคม 2559 / 21:17
      เอย์จังมาดทื่อๆตรงๆนี่คิ้วท์มากจริงค่ะ T/////T วินไปเลย 555555 ขอร่วมอ้าแขนรับเอย์จังบวกชงให้น้องเบื่อมิยูกิเร็วๆ-- /ผิด/

      นั่นสิคะ 5555 มิยูกินี่วิ่งวุ่นดิ้นเร่าๆเลย คิดว่าน้องจะเทตัวเอง 55555 หลังจบเรื่องนี้ไม่รู้ว่านางจะสงบเสงี่ยมได้สักกี่น้ำเหมือนกันค่ะ 55555

      คนที่มารับมือคู่รักติงต๊องคู่นี้ต้องมีความแข็งแกร่งอย่างสูงเลยค่ะ ถถถถถ ไม่งั้นได้ปวดหัวตายเลย

      ขอบคุณมากเลยค่าพี่มด คอยเม้นท์ให้ตลอดเลย เขิลลล >///////< อ่านไปยิ้มไปตลอดเลยค่า
      แล้วเจอกันค่ะ บั๊ยบาย
      #21-1
  5. #20 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 06:27
    เอย์จุนทำมิยูกิเขิน~ เขินจนไปไม่ถูก
    พูดสารภาพขนาดนั้นนะ ใครไม่เขินก็บ้าแล้ว

    อ่า มิยูกิรักเอย์จุนจริงๆ น่าจะเลิกนิสัยเจ้าชู้ได้แล้วล่ะนะ ส่วนเรื่องคิดมากน่าจะเพิ่มขึ้นอีกหน่อย จะได้เป็นอย่างนี้ตลอดไป

    ปล.ไรท์สู้ๆนะคะ
    #20
    1
    • #20-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 4)
      8 ธันวาคม 2559 / 21:13
      พอน้องรุกแล้วมีความน่ารักค่ะ ฮวือ T/////T มาจุ๊บแก้มเราบ้างก็ได้นะ-- แค่กๆ
      น้องเอย์ฟิคนี้ค่อนข้างซื่อตรงค่ะ ตรงๆซื่อๆ มีความคิวท์ท์ท์ อิอิ

      55555 เรื่องคิดมากนี่ถ้าเพิ่มขึ้นมิยูกินางได้ดิ้นเร่าๆทุกวันแน่ๆค่ะ คู่นี้รักแนบแน่นแน่นอน <3 ส่วนเรื่องเจ้าชู้นั้น... จะเป็นไงน้อว

      ขอบคุณมากที่ติดตามทุกเรื่องแล้วก็เม้นให้ทุกตอนเลยนะคะ อ่านไปยิ้มไปตลอดเลย
      อยู่ด้วยกันต่อไปน้า บางเรื่องเราอาจจะดองหรืออาจจะตอบเม้นช้า
      แต่รับประกันว่าจะต่อให้จบทุกเรื่องแน่นอนค่า
      แล้วเจอกันค่ะ
      #20-1