Fic Daiya no A [Misawa] Miyuki the Flirt

ตอนที่ 2 : Miyuki the Flirt 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    27 ต.ค. 59



Miyuki the Flirt | 02




 

                ถ้าถามคุราโมจิว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้มิยูกิมีชีวิตยืนยาวมาจนถึงทุกวันนี้

                เขาคงต้องตอบว่า บอกเลยว่าตอนนี้ซาวามูระแข็งแกร่งพอที่จะฆ่าหมอนั่นหมกห้องน้ำได้ทันทีที่ต้องการ

                เอ่อ ไม่ใช่ อันนั้นแค่ล้อเล่น

                มิยูกิเริ่มออกแววเจ้าชู้ตั้งแต่ที่หมอนั่นเข้ามัธยมปลายมาแล้ว แต่แรกๆมันไม่หนักเท่าตอนปีสามนี่หรอก เขาถึงได้เตือนแล้วเตือนอีกกับซาวามูระว่าให้คิดดีๆ  เรื่องที่จะตกลงคบกับเจ้าแว่น

                ผลก็คือ.. เจ้าแว่นมันสำแดงความร้ายกาจใช้กลโกงกลเล่ห์ หรืออะไรก็ไม่รู้ล่ะ จีบเจ้าบ้าแห่งเซย์โดจนติด

                อย่าคิดว่ามันจะแฮปปี้เอนดิ้งกับการที่เจ้าสองคนนี้มันตกลงคบกัน เพราะผลที่ตามมาก็คือ เจ้าซาวามูระต้องมาวิ่งไล่กวดเจ้าแว่นเกือบทุกวันเพื่อจัดการปัญหาสามีเจ้าชู้

                เออ ตอนนี้ยังไม่ใช่สามี

                เอ้า กลับเข้าเรื่อง สาเหตุที่เขาปล่อยให้มิยูกิมีชีวิตยืนยาวมาจนถึงทุกวันนี้

                เพราะบทสนทนาของเขากับซาวามูระเมื่อตอนที่เจ้านั่นอยู่ปีหนึ่ง

 





            โฮ่ย ซาวามูระ แกคิดว่าแกจะทนเจ้าแว่นนั่นได้สักกี่น้ำกัน?”

            “หา? ทน.. เรื่องอะไรครับ?”

             เจ้านี่มันสมองกลับไปแล้วเหรอ!?

            “ฉันเตือนแกแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่พวกแกจะคบกันประโยคนี้ทำให้คุราโมจิรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังเอาตัวเองเข้าไม่พัวพันกับเรื่องเจ้าคู่รักคู่นี้โดยสมบูรณ์ ว่ามิยูกิมันเป็นพวกชอบหลีสาว ไม่หึงหรืออะไรบ้างหรือไง?”

            “เอ่อ ถ้าผมไม่หึงผมคงไม่วิ่งไล่กวดหมอนั่นทุกวันหรอกครับ

            “นั่นไงคุราโมจิรีบต่อบทสนทนาอย่างใจเย็น ถึงแม้จะรู้สึกคันไม้คันมือยิบๆแล้วก็ตาม แล้วถ้าสักวันหมอนั่นเจอสาวที่ถูกใจกว่า ทิ้งแกให้น้ำตาเช็ดหัวเข่า จะทำยังไง? ถึงเวลานั้นแกก็กู่ไม่กลับแล้ว

            “อ้อ..”

            เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าวางมือจากลูกเบสบอลที่เขาใช้มันโยนเล่นในห้องตั้งแต่เมื่อกี้ ก่อนจะหันมายิ้มด้วยใบหน้าน่าหมั่นไส้ เพราะแก้มแดงๆแล้วก็มุมปากที่ขึนลักยิ้มนั่น ชวนให้คุราโมจิอยากจะฟาดสักป้าบ

            รุ่นพี่คุราโมจิ.. เป็นห่วงผม

            “เออ!” คุราโมจิบอกปัดรำคาญ ส่วนนึงเพราะอยากให้เจ้านี่พูดอะไรออกมาเร็วๆ

            ซาวามูระยิ้มจนตาปิด และฉีกยิ้มมุมปากจนเห็นซี่ฟัน  รุ่นพี่มิยูกิบอกว่าเขารักผม ผมเชื่อว่ารุ่นพี่จะไม่ทิ้งผมไปไหนแน่นอนครับ

            คุราโมจิผุดลุกขึ้นยืน แกจะบ้าเรอะ!! ก็เห็นๆอยู่ว่ามันหลีสาวอยู่ทุกวี่ทุกวัน ถึงจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว

           “เดี๋ยวเขาก็หาย

           แล้วคุราโมจิก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำพูดที่ง่ายแสนง่ายของเจ้ารุ่นน้อง เขาถอนหายใจแล้วหรี่ตาลง ได้.. คำถามสุดท้าย ถ้าเจ้านั่นมันทิ้งแกจริงจะทำยังไง

          “ตามไปตบถึงห้อง ฆ่าหมกห้องน้ำซะ จากนั้นก็ปล่อยให้รุ่นพี่ทำตามที่อยากทำซาวามูระแสยะยิ้มตอบเสียงปกติในขณะที่หยิบลูกบอลมาโยนเล่นต่อ ถึงซาวามูระจะมั่นใจว่าจะไม่มีวันนั้นก็เถอะ

           คุราโมจิหัวเราะหึในลำคอหลายตลบเมื่อเห็นความใจเด็ดของรุ่นน้อง

           เออ ยังไงเรื่องตัวแก..ก็คงต้องตัดสินใจเอง

               





                แล้วเขาก็ตัดสินใจให้ซาวามูระตัดสินใจเรื่องนี้เอง ส่วนตัวเขายืนดูอยู่ห่างๆอย่างไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง ถึงตั้งแต่ตอนนั้นเขาจะปฏิญาณตนว่าจะเผาพริกเผาเกลือชงให้เจ้าคู่รักบ้าบอนี่เลิกกันทุกวันก็ตาม

                เดี๋ยวก็หายงั้นเหรอ? นี่มันก็จะปีนึงได้แล้วนะ ที่เจ้าแว่นนั่นกำเริบเสิบสาน เจ้าชู้ไม่เลิกรา

                เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียน นักเรียนทั้งห้องต่างลุกขึ้นยืนเคารพอาจารย์และแยกย้ายกันกลับบ้านกลับหอ ส่วนคุราโมจิกลอกตามองมิยูกิที่ยังคงมุ่งมั่นในการขอเบอร์สาวนาตาลี นักเรียนแลกเปลี่ยนที่เพิ่งมาเมื่อสามวันก่อน

                ยอมแพ้เห๊อะ ขอมาสามวัน สาวเจ้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะให้

                จะว่าไป ตั้งแต่ที่คุยกับซาวามูระตอนนั้น มันทำให้เขาตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่ง แต่เอาเข้าจริงๆแล้วเขาก็ยังคงติดตามความเคลื่อนไหวของเจ้าพวกนี้โดยไม่รู้ตัว

                นี่เขากลายเป็นพ่อเจ้าซาวามูระไปแล้วเรอะ!?

                คุราโมจิส่ายหน้า แต่มาคิดๆดูแล้ว.. เขายังไม่เคยคุยจริงๆจังๆกับเจ้าแว่นเรื่องนี้เลย

                ในระหว่างที่ช็อตสต๊อปผมเขียวกำลังละล่ำละลักว่าจะเข้าไปคุยกับหมอนี่สักหน่อยดีไหม เจ้าตัวปัญหาที่ว่าดันเดินเข้ามาหาเขาซะเอง

                จะพูดไม่พูดดีล่ะฟะ

                โฮ่ย.. คุราโมจิ เรื่องซ้อมแข่งวันนี้ฉันจะ—"

                “มิยูกิคุราโมจิตวัดสายตาขึ้นมองกัปตันชมรม เรื่องซาวามูระน่ะ…”

                “ซาวามูระ?” มิยูกิเลิกคิ้ว พลางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าคุราโมจิ ในเมื่อตอนนี้ทั้งห้องเหลือแต่เขากับคุราโมจิแล้ว มีอะไรเหรอ?”

                “ยังจะถามอีกนะเฟ้ย!” คุราโมจิแยกเขี้ยว ฉันมีอะไรจะถามแก

                “ว่าไป

                “เมื่อไรจะเลิกหลีสาวแล้วหันไปสนใจแฟนแกสักทีฟะ! มีแฟนแล้วแต่ดันทำแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน

                “ถามตรงดีนะคุราโมจิ

                “อย่าบ่ายเบี่ยง!ตอบ!”

                “เลิกเมื่อถึงเวลา แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้


                ได้ เล่นอย่างนี้ใช่ไหม


                “ได้ ถ้างั้นฉันขอถามต่อ ถ้าก่อนที่แกจะเลิกหลีสาวได้ ซาวามูระมันเสียใจแล้วตัดใจทิ้งแกไปก่อน แกจะทำยังไง? ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วใช้ชีวิตโสดหลีสาวให้คุ้มหรือไง?”

                มิยูกิเงียบไปพักหนึ่ง หมอนั่นจะไม่ทิ้งฉัน แล้วฉันก็จะไม่ยอมใช้ชีวิตโสดเพราะไม่มีซาวามูระเด็ดขาด

                คุราโมจิแสยะยิ้ม

                เข้าทีละ..

                “พูดดีไปคุราโมจิลุกขึ้นยืน ที่หมอนั่นมันทนแกมาได้ถึงขนาดนี้อาจจะเพราะหมอนั่นเป็นพวกความอดทนสูง เพราะถ้าเป็นผู้หญิงคงจะร้องห่มร้องไห้หลั่งน้ำตาแล้วตัดใจทิ้งแกให้เร็วที่สุดไปแล้ว ถึงตอนนั้นแกจะดันทุรังยังไง ใจที่ตัดไปแล้วก็ต่อคืนไม่ได้อยู่ดี

                “…….” สายตาหลังกรอบแว่นหรี่ลง พลางมองเพื่อนสนิทที่เอาแขนรองหัวและกำลังจะเดินออกจากห้อง โดยทิ้งคำพูดที่เจ็บแสบเอาไว้

                แล้วความอดทนสูงไม่ใช่ว่าสักวันมันจะไม่หมด.. ฉันจะรอดูวันนั้นนะเพื่อน ย๊า! ฮ่าฮ่า!”

                บางทีคนที่ได้แต่นั่งดูอย่างเดียว การได้มาพูดอะไรแบบนี้สักครั้งมันทำให้เขาโล่งขึ้นเยอะ เหมือนได้ปลดปล่อยความอัดอั้นก็ไม่ปาน คุราโมจิว่าเรื่องชีวิตรักไม่ใช่สิ่งที่บุคคลที่สามควรเข้าไปยุ่ง

                ….แต่ครั้งนี้น่ะขอสักครั้งเถอะ อดไม่ได้จริงๆ

                เขาเหลือบตามองคนที่นั่งนิ่งไป ก่อนจะยักไหล่แล้วเดินออกนอกห้องไป

                สุดท้ายมิยูกิก็ได้แต่นั่งเงียบอยู่ในห้องเรียนคนเดียว

                นัยน์ตาสีน้ำตาลทองมองออกไปทางหน้าต่างที่ตอนนี้ข้างนอกถูกสาดส่องด้วยแสงสีส้มของยามเย็น เขามองเห็นแผ่นหลังเล็กกับผมสีเปลือกไม้อันคุ้นเคย

                ซาวามูระในชุดนักเรียน กำลังเดินออกจากอาคารพร้อมกับโคมินาโตะ ฟุรุยะ โทโจ แล้วก็คาเนมารุ คงจะเตรียมตัวไปเปลี่ยนเสื้อแล้วเข้าชมรมด้วยกัน เสียงโหวกเหวกโวยวายของซาวามูระดังลั่นเมื่อกำลังเถียงกับฟุรุยะเรื่องแบตติ้ง  ตามด้วยสันหนังสือของคาเนมารุฟาดลงกลางกบาล ตามด้วยคำตวาดบอกให้เงียบ

                ซาวามูระเผลอเหลือบตามองขึ้นไปบนอาคาร เห็นแผ่นหลังของรุ่นพี่หายเข้าไปในอาคารแวบหนึ่ง

                นัยน์ตากลมโตมองอย่างไม่เข้าใจ

 

                มิยูกิ?”

 



 

 

                สามวันหลังจากนั้น โรงเรียนเริ่มเข้าสู่การเตรียมงานวัฒนธรรม เด็กนักเรียนบางห้องรวมตัวกันทำจนค่ำ บางคนเอางานส่วนที่เหลือไปทำต่อที่หอจนดึกดื่นเพื่อให้การเตรียมงานวัฒนธรรมเสร็จโดยเร็ว

                สำหรับบางคนที่งานห้องเหลือเยอะ ต้องหอบกลับไปทำชนิดไฟลนก้น

                หนึ่งในนั้นคือห้องของซาวามูระ

                ซาวามูระไม่ถนัดงานเย็บ แต่นี่มันงานง่ายที่สุดที่มีในห้อง แต่เขาดันมานั่งทำเสียแล้วเสียอีกจนต้องแก้หลายรอบ ตอนนี้เขานั่งอยู่โรงอาหารพร้อมกับคาเนมารุและฟุรุยะที่กำลังปั่นงานของตัวเองเป็นระวิงเช่นกัน            ส่วนฮารุอิจิและโทโจตามมาสมทบทีหลัง ถึงจะอยู่คนละห้อง แต่งานก็เสร็จก่อน จึงตัดสินใจมาช่วย

                วันนี้เขารีบกินข้าวสุดชีวิตชนิดไม่ทันได้เคี้ยว เพราะงานไล่จี้หลังบวกกับพ่องานอย่างคาเนมารุตะโกนเร่งเขาอยู่เป็นระยะๆ ยังไม่นับตอนอาหารกลางวัน เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคุยหรือเริงรมย์กับรสชาติอาหารเลย

                ให้ตายเหอะ แม้แต่เจ้าโง่อย่างเขายังต้องยุ่งขนาดนี้เลยเนี่ยนะ!

                “ซาวามูระ ตอนงานวัฒนธรรมแกได้งานอะไร?”

                “…….”

                “บากะมูระ!”

                “หา! เหอ!” ซาวามูระสะดุ้งหลุดจากภวังค์ อ้อ.. เป็นสตาฟแจกบัตรกับเจ้าบ้าฟุรุยะ

                “ดีชะมัดคาเนมารุบ่นพึมพำ ฉันเองก็อยากเป็นสตาฟมั่ง…”

                “……”

                “เอย์จุนคุงเงียบจังนะวันนี้เจ้าของนัยน์ตาสีโอรสเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ เพราะปกติเพื่อนของเขาจะส่งเสียงน่ารำคาญตลอดเวลา เป็นอะไรหรือเปล่า?”

                ซาวามูระเอามือลูบท้อง ไม่รู้อะ.. มันรู้สึกอึดอัดๆแล้วก็เอื่อยเฉื่อยชอบกล

                “เหนื่อยล่ะมั้งโทโจคนใจดีศรีเซย์โดยิ้มอย่างเป็นห่วง เสร็จงานแล้วก็ไปพักนะซาวามูระ..”

                แล้วงานในส่วนของฟุรุยะ คาเนมารุ แล้วก็ซาวามูระเสร็จทันอย่างเฉียดฉิวในตอนเที่ยงคืนหนึ่งนาที

 

 

 

 

                งานวัฒนธรรมไม่ใช่เรื่องน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับพวกชมรมเบสบอลบางคน

                เช่น ซาวามูระ เป็นต้น

                เขารู้สึกอึดอัดแล้วก็หูอื้อตาลายกับงานครั้งนี้มาก เขาไม่สามารถผละออกไปดูห้องอื่นหรือห้องรุ่นพี่ได้เลย เขาทำได้แค่ยืนนิ่งอยู่กับที่ แค่จะออกไปซื้อของกินยังเแทบจะไม่ได้ ได้แต่ยืนแจกบัตรอยู่สามวันเต็มโดยที่ไอ้อาการแน่นท้องนั่นยังตามรังควาน เคยกินยาเคลือบกระเพาะไปครั้งหนึ่ง มันพอจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง จนกระทั่งมากินข้าวเย็นก็ดันเป็นอีก

                บอกเลยว่าอารมณ์ของเขาในวันนั้นไม่จอยอย่างแรง

                งานวัฒนธรรมผ่านพ้นไป กิจกรรมชมรมจึงกลับมาดำเนินการโดยปกติ ควันหลงจากงานวัฒนธรรมยังคงหลงเหลือ เด็กนักเรียนบางคนยังคงมีความเหนื่อยล้าและเกียจคร้าน เพราะต้องมาคอยเก็บเศษซากขยะปริมาณมหาศาลที่เกิดจากการจัดงานในโรงเรียน

                ซาวามูระออกมากวาดขยะตรงลานหน้าโรงเรียน เป็นส่วนที่ปีสองรับผิดชอบ ส่วนพวกปีหนึ่งกับปีสามรับผิดชอบทำความสะอาดในส่วนบนอาคาร

                แน่นท้องอีกละ

                อาการนี้มันรุมเร้าเขามาตั้งแต่ก่อนเสร็จงานวัฒนธรรม เขาไม่ชอบสักนิด ไม่ได้เจ็บปวดทรมานอะไร แต่มันทำให้เขารู้สึกอืดอาดแล้วก็อารมณ์เสียง่าย

                ซาวามูระ~” เสียงอันคุ้นเคยของรุ่นพี่ดังขึ้น ตามด้วยท่อนแขนหนักๆที่ทุ่มลงมากอดคอเขาเต็มแรง

                มิยูกิยิ้มยิงฟันให้เขาด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้

                ตอนนี้อยู่ในช่วงฤดูหนาว แต่แดดยามบ่ายมันก็ร้อนซะจนเขาต้องถอดเสื้อพละตัวนอกออกเหลือแต่เสื้อขาวข้างใน ถึงอย่างนั้นอากาศแบบนี้ยังทำให้เขารู้สึกเหนียวตัวอยู่ดี แล้วไอ้อาการแน่นท้องนี่อีก


                ร้อนจัง

                เหนียวตัว

                อึดอัด


                นี่ ซาวามูระ~” มิยูกิออกแรงกอดให้ใกล้ชิดกว่าเดิม ก่อนจะเปิดประเด็น คืนนี้ฉันไปหา—“

                “ไม่ต้องมาที่ห้องซาวามูระบอกด้วยเสียงเย็นเยียบ เขาพยายามทำใจให้เย็น ไม่อยากเอาอารมณ์เสียๆที่เขามีอยู่ตอนนี้ไปลงกับมิยูกิ

                ทำไมเล่า…” มิยูกิย่นคิ้ว พลางมองหน้าแฟนที่ตอนนี้ดูไม่พอใจจนผิดปกติ ไม่มีทีท่าจะโวยวายหรืออะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะโดยปกติแล้ว ถ้าซาวามูระอยู่ในอารมณ์ปกติ ก็จะเสียงดังอยู่เกือบตลอดเวลา

                ปล่อยน่ามิยูกิซาวามูระปัดมือของร่างสูงออกจากคอของตนเองเบาๆ พลางเดินหนีไปกวาดใบไม้ที่อื่น พร้อมกับส่งเสียงผ่านลำคอออกมาเบาๆ รำคาญ…”

                มิยูกิยืนนิ่งค้างทันทีเมื่อได้ยินประโยคท้ายนั่น

                เขารู้สึกโหวงๆแปลกๆ ไม่กล้าเดินเข้าไปชวนร่างเล็กคุยต่อ สุดท้ายพอยืนนิ่งอยู่ได้สักพักจึงทำได้แค่เดินออกมาจากตรงนั้น แม้ในใจยังคงมีความสับสนและกลุ้มกังวล

                ซาวามูระ..

                นายคงจะไม่…                                                                                                       

 


 

 

 

                หลังจากที่ซาวามูระอาบน้ำเสร็จ เขาตัดสินใจตรงดิ่งกลับห้อง ไอ้อาการแน่นท้องแปลกๆนี่มันไม่เบาลงเลย แถมยังมีพะอืดพะอมโผล่มาอีกหนึ่ง

                เขาโดดลงที่นอนทันทีที่ถึงห้อง ทำเอาอาซาดะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานสะดุ้ง

                รุ่นพี่.. เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

                “อาซาดะ~” เขาลากเสียงยาวอย่างอู้อี้เพราะศีรษะจมลงหมอนใบโตไปเรียบร้อย แน่นท้องอะ.. คลื่นไส้ด้วย

                “ผมมียาลดกรดแบบซองนะครับอาซาดะค้นของกุกๆกักๆบนโต๊ะ เมื่อเจอจึงคลี่ยิ้มกว้างแล้วลนลานยื่นให้รุ่นพี่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรุ่นพี่ของเขาลงสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อย มีการส่งเสียงกรนออกมาเบาๆอีกต่างหาก

                ก๊อกๆ

                เสียงเคาะห้องดังขึ้น ทำให้อาซาดะต้องหันไปสนใจประตูแทน ทิ้งซองยาลดกรดลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกไปเปิดประตูด้วยความสงสัยว่าเป็นใคร

                เมื่อประตูเปิดออก เขาถึงกับต้องอ้าปากค้าง

                กัป.. กัปตัน!

                มิยูกิ คาสึยะ กัปตันชมรมเบสบอลเซย์โด มักจะเป็นที่รุ่นจักในหมู่พิชเชอร์มัธยมทั่วไป เพราะศักยภาพและความสามารถที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นแคชเชอร์อัจฉริยะ

                พิชเชอร์ที่ไหนๆต่างก็อยากเป็นแบตเตอร์รี่กับคนๆนี้กันทั้งนั้น ถือว่าเป็นไอดอลเลยก็ว่าได้

                ซึ่งเขา.. อาซาดะ ฮิโรฟุมิ ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มพิชเชอร์เหล่านั้น แต่ตอนนี้เขาเอาแต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ทำอะไรไม่ถูก เขาชื่นชมในตัวรุ่นพี่คนนี้ก็จริง แต่ก็ไม่เคยคุยด้วยเลยตั้งแต่เข้าเรียนที่นี่มา มันทำให้เขารู้สึกสั่นเกร็งอย่างบอกไม่ถูกเลย

                นาย.. อาซาดะสินะ

                “ครับอาซาดะหน้าซีดอย่างไม่รู้จะตอบอะไรดี

                ซาวามูระอยู่ไหม?”

                อาซาดะหยุดเกร็งชั่วขณะเมื่อสนใจกับคำถาม เขามองไปทางเตียงที่รุ่นพี่นอนอยู่ เมื่อเห็นรุ่นพี่นอนแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนทำให้เขาแน่ใจว่าซาวามูระหลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว

                ถึงเขาจะรู้ว่าสองคนนี้กำลังคบกันอยู่(ซึ่งพวกคนรู้จักก็รู้เกือบหมด) แต่เขาก็อดประหลาดใจกับการปรากฎตัวของรุ่นพี่มิยูกิอยู่ดี คงเป็นเพราะรุ่นพี่มักจะมาในจังหวะที่เขาไม่อยู่ห้อง

                รุ่นพี่หลับไปแล้วครับ

     จะว่าไปวันนี้รุ่นพี่ซาวามูระนอนเร็วแฮะ ปกติจะกลับห้องเป็นคนสุดท้ายแล้วนอนคนสุดท้ายตลอด

     ด้วยเหตุผลบางอย่าง รุ่นพี่มิยูกิยืนนิ่งอยู่นานเลยทีเดียว ก่อนที่จะพยักหน้า

     “อือ ขอโทษที่รบกวน

     “อะ.. ไม่.. ไม่หรอกครับแล้วความเกร็งของอาซาดะก็กลับมาอีกครั้ง เขารีบลนลานปิดประตูลงทันที ทิ้งให้มิยูกิยืนอยู่หน้าห้องคนเดียว

     นัยน์ตาสีน้ำตาลทองฉายแววกังวลออกมาในขณะที่จ้องมองประตูห้องหมายเลขห้า

     ปกติซาวามูระไม่นอนเร็วนี่

     หลบหน้าเขาหรือเปล่านะ..?

     ร่างสูงนิ่วหน้าจ้องประตูหมายเลขห้า พลันนึกถึงรอยยิ้มของผู้เป็นเจ้าของห้องและคนรักของตน สุดท้ายก็ทำได้แค่ถอนหายใจออกมาพร้อมกับรำพันชื่อของคนที่นึกถึง

 


     ซาวามูระ…”





TO BE CONTINUE





คมบังวะ~

อันนี้ยังอยู่ช่วงกลางๆเรื่องค่ะ ยังไม่แน่ใจว่าจะจบในตอนที่สามหรือสี่

ไรท์ชอบเขียนออกทะเล 5555555 เรื่องมันเลยอาจจะยืดอย่างที่เห็นนี่แล

คุณหมีเริ่มกลัวว่าน้องจะโกรธเพราะเจ้าชู้และ (กลัวจริงๆจังๆหลังคบกันมานานแล้วเนี่ยนา ถถถถ)

จะเป็นยังไงต่อก็.. รอชมตอนหน้าจ้า

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ

บั๊ยบาย




??b a b y
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #12 31animE (@31animE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 23:49
    ฮึฮึ โดนพี่โยไซโคมา เป็นไงล่ะ คิดมากล่ะซี่~ สมน้ำหน้า 5555 กลุ้มต่อไปเถอะอิแว่น/แค้นอะไรเบอร์นี้/เพราะเราหมั่นไส้ผช.เจ้าชู้ยังไงล่า~ เหตุผลส่วนตัวล้วนๆ 55555
    ตอนที่อ่านนี่รู้สึกอึดอัดท้องเหมือนเอย์จุนเลย โรคกระเพาะกำเริบ 55555 อ้วกใส่อิแว่นแม่ม

    อยากเห็นอิแว่นคิดมากเยอะกว่านี้ ไรท์รีบมาต่อเร็วๆน้าาาาา สู้ๆ
    #12
    1
    • #12-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 22:33
      งานนี้ชาบูพี่โยค่ะ ฮิ้ววว 5555555 ตอนเขียนนี่แบบชักคันมืออยากรังแกหมีขึ้นมามากๆ แต่ต้องยั้งๆไว้หน่อย เราเองก็หมั่นไส้ผช.เจ้าชู้เช่นกัน อิอิอิอิ

      อาการอึดอัดท้องนี่ไรท์ก็เคยเป็นค่ะ มันจะรู้สึกว่าหายใจไม่ออกแล้วก็กระโปรงจะคับๆ 5555555 //บรรยายหนักมาก 555555555

      งานนี้อิแว่นไม่รอด 555555 ค่า มาต่อเรียบร้อย
      แล้วเจอกันค่า
      บั๊ยบี
      #12-1
  2. #10 soma (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 17:32
    โธ่ พี่แว่น เจอน้องเมินนิดเมินหน่อย ใจเสาะซ่ะแล้ว

    แต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้หันมาเอาใจใส่คนรัก เลิกนอกลู่นอกทางเสียที
    #10
    1
    • #10-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 22:11
      5555555 ถึงพี่แว่นจะเจ้าชู้ แต่นางก็รักแฟนน้า 55555555 โดนแฟนเมินนี่หงอยไปเลย

      ส่วนนางจะเลิกนอกลู่นอกทางได้เมื่อไรนี่ต้องลุ้นกันค่า คนรักจะได้ปลื้มปริ่มกันเสียที 5555555

      ขอบคุณมากเลยค่า
      แล้วเจอกันค่ะ
      บั๊ยบี
      #10-1
  3. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:50
    ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาหลังจากอ่านตอนนี้คือ ...เอย์จัง หนูเป็นผู้ชาย หนูท้องไม่ได้นะลูก... แล้วก็คิดได้ว่าคงไม่ใช่ น่าจะแค่เป็นโรคกระเพาะเฉยๆ 555555 มิยูกิหวั่นไหวแล้ว น้องแสดงอาการรำคาญ(เพราะไม่สบายตัวเฉยๆ)ออกมาให้เห็นทีนี่ถึงกับไปไม่เป็นเลย แถมยังมาพอดิบพอดีกับหลังจากที่โดนพี่โยยุแยงตะแคงรั่วเผาพริกเผาเกลือแช่งให้เลิกกันอีก 555555555

    ตอนที่แล้วลืมกรี๊ดโคชู ตอนนี้มากรี๊ดอาซาดะแทนน ฮืออออ อาจังงงง เป็นรุ่นน้องที่น่ารักมากเลยลูกกกก //พุ่งไปกอด (เอย์จังไม่สบาย เราจะให้พัก ไปกอดอาจังแทนเนอะ 55555)
    #9
    1
    • #9-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 22:09
      ฮี่ๆ เอย์จังไม่ได้ท้องแน่นอนค่า น้องแค่ปวดท้องและตกอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดเพราะผลข้างเคียงของวันนั้นของเดือน-- แค่กๆ 55555555 ส่วนมิยูกินี่คิดไปไกลเรียบร้อย งานนี้สมใจพี่โยแน่ๆค่ะ 555555 เขียนฉากที่น้องแสดงอาการออกมานี่ นึกถึงตอนที่ตัวเองท้องอืดค่ะ จะรู้สึกว่ากระโปรงคับขึ้นมาทันที 55555555 งานนี้มิยูกิหลุดอวกาศไปไกลแน่นอลล

      ช่วงหลังที่เขียนนี่ชอบเอาน้องโคมาแซมค่ะ เขียนน้องหนูคนนี้มันชุ่มชื่นหัวใจ อ่าห์ คนหล่อของพรี่ย์-- แค่กๆ ส่วนอาจังก็ชอบเหมือนกันค่ะ ฮวือออ เป็นรุ่นน้องที่ตัวสูงแต่น่ารักมากกกกกก ขอกอดด้วยคนน

      ขอบคุณมากเลยค่าพี่มด
      แล้วเจอกันค่า
      บั๊ยบี
      #9-1
  4. #7 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:37
    น้องเป็นอะไรหว่า สู้ๆนะไรท์
    #7
    1
    • #7-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 21:56
      เดี๋ยวได้รู้แน่นอนค่าว่าน้องเป็นอะไร อิอิอิ บอกให้ก็ได้ว่าน้องเป็นวันนั้นของเดือ-- แค่กๆ ล้อเล่น

      ขอบคุณมากเลยค่า
      แล้วเจอกันค่ะ บั๊ยบี
      #7-1
  5. #6 muffinbutter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 20:21
    หรือว่า.. หรือว่าเอย์จัง ท้อง !



    ย๊าาาาาาาาาาาา อิอิอิอิอิ หมีจะทำไงละทีนี้
    #6
    1
    • #6-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 21:55
      ชะ เดี๋ยวก๊อนน 5555555 โนวๆค่ะ น้องแค่เป็นประจำเดือ-- แค่กๆๆ ล้อลเ่น

      ส่วนหมีนี่เจอศึกหนักแน่ๆค่ะ ถึงแม้บางทีนางอาจคิดไปเองก็ตาม 5555555

      ขอบคุณมากๆเลยค่า
      บั๊ยบี
      #6-1
  6. วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 17:12
    พี่โยจังเลย /// กอด
    พี่โยเป็นไอดอล เตือนมิยูกิ ถึงในใจจะภาวนาให้เลิกกับลู เอ๊ย น้องชายตัวเองตลอดเวลาก็เถอะ

    มิยูกิบางครั้งนายก็เพลาๆบ้างเถอะ
    ตอนนี้สัมผัสได้ถึงความกลัวโดนบอกเลิก นายรีบปรับปรุงตัวเองซะเถอะ

    เอย์จุนคุงเหนื่อยไหม เดี๋ยวป้าไปพัดให้ ซื้อยาลดกรดให้ด้วย

    ปล.ไรท์สู้ๆนะคะ
    #5
    1
    • #5-1 - ทงคัตสึ - (@to-ne) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 21:52
      พี่โยนี่ป๊ะป๋าในดวงใจของทุกคนค่ะ ฮวือ--//โดนพี่โยถีบ
      ไอดอลตัวจริงเสียงจริง 5555555 ถึงแม้จะเตือนมิยูกิด้วยความหมั่นไส้ แต่บางทีมันก็อาจเป็นผลดีต่อพี่แว่นค่ะ 55555

      ช่าย เรื่องเจ้าชู้เกี้ยวสาวนี่เพลาลงโหน่ย เดี๋ยวน้องงอล 555555
      เป็นทำดาที่นางจะกลัวโดนบอกเลิกค่ะ ถ้าเลิกไปคงมีน้ำตาตกใจกันทั้งสองฝั่งแน่ๆ แถมแฟนน่ารักแบบเน้จะไปหาที่ไหนได้อีก 55555555

      //ช่วยพัดให้เอย์จุนคุงค่ะ ใจล่มๆนะลูก หายใจเข้าออกไว้ 5555555

      ขอบคุณมากเลยค่า
      แล้วเจอกันค่ะ
      บั๊ยบี
      #5-1