[Fic Got7] All One Short #MarkNior #MarkJin

ตอนที่ 8 : [OS] ปาร์ตี้~ #MarkNior #2Jae (PG)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 ก.ค. 59





"ฉันไปนอนกับพี่เมเนนะ แกดูเฮียไปละกัน"



แจ็คสันเอ่ยขึ้น หลังจากที่ทั้งคู่ช่วยกันพยุงร่างพี่ใหญ่ของวง กลับมาถึงห้องพักของโรงแรม ปาร์ตี้เล็กๆ เพื่อฉลองรางวัลแรกหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยกันมานานเพิ่งจบลง 




แม้ว่าจำนวนแอลกอฮอล์ที่สั่งมาสำหรับวันนี้จะไม่มากมายนัก และพวกเขาเองก็ดื่มกันแค่คนละแก้วนิดๆ แต่ด้วยความที่สต๊าฟของปักกิ่งเอ็นดู 2 หนุ่มที่มีเชื้อสายจีนด้วยกัน ภาระจึงไปตกอยู่ที่พี่ใหญ่อย่างมาร์คและแจ็คสัน ที่ว่างจากบทสนทนาเป็นได้ท้ากันชนแก้ว จนสุดท้ายก็มึนกันไปทั้งคู่ ร้อนถึงเขาต้องคอยดูแลพี่ใหญ่ที่พ่วงตำแหน่งคนรัก




"เอาจริงเหรอ? แกนอนนี่เหมือนเดิมก็ได้นะ เดี๋ยวฉันเช็ดหน้าให้พี่มาร์คเสร็จก็จะไปแล้ว"




แจ็คสันส่ายหน้า พลางหันไปมองพี่ชายของวงเขม็ง




"ดูสภาพเฮียก่อน เกาะแกไม่ยอมปล่อยขนาดนั้นคงได้กลับห้องหรอกนะ เดี๋ยวฉันไปเอง"



"อืม.. ขอโทษนะ ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ว่ะ.."




จินยองหันไปมองคนที่กอดแขนตัวเองแน่น ก็ต้องยอมทำตามอย่างที่แจ็คสันพูด จริงอย่างที่อีกฝ่ายบอก มาร์คเกาะแขนเขาแน่นขนาดนี้ ต่อให้พยายามแกะมือนั่นยังไง ก็คงต้องใช้เวลาอีกนาน 




"คิดมากน่า.. ว่าแต่.. แฟนใครวะ 'โคตรอ่อน' "




พูดจบแจ็คสันก็ต้องรีบวิ่งออกจากห้องไป เพราะคนที่ถูกกล่าวหายกเท้าขึ้นมาจะเอาเรื่อง ทั้งที่ยังนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะลั่นของแจ็คสัน ที่ทำให้จินยองได้แต่ยกยิ้มขำ ก่อนจะตีไปยังท่อนแขนที่ยังกอดตัวเองอยู่




"ปล่อยได้แล้วฮะ~ ผมจะไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้"




ใบหน้าหล่อส่ายหน้าแทนคำปฏิเสธ ทำให้คนที่ตั้งใจจะดูแลถึงกับขมวดคิ้ว 




"ถ้ามีสติแล้ว ก็ลุกไปล้างหน้าก่อนฮะ แล้วค่อยมานอนต่อ"



"ยังมึนอยู่เลย ลุกขึ้นตอนนี้ไม่ไหว~"




ท่าทางโยกโย้อิดออดของคนรักที่ดูยังไง อีกฝ่ายก็ไม่น่าจะมีอาการถึงขั้นนี้ได้ ทำให้จินยองถึงกับถอนหายใจ อ่อนใจกับแอคติ้งของคนข้างๆ เหลือเกิน นี่เพิ่งเรียนการแสดงไปไม่กี่คลาสเองนะ ยังเป็นได้ถึงขนาดนี้





"ก็เพราะว่าทำตัวแบบนี้ไงฮะ แจ็คสันมันถึงได้ว่าเอาได้ว่า 'อ่อน' จะโทษใครก็ไม่ได้หรอก... เฮ้ย!!"




ร่างที่กำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วต่อว่าทีเล่นทีจริง กลับต้องร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ คนที่นอนแผ่อยู่บนเตียงเมื่อครู่ก็ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะจับจินยองกดลงไปบนเตียงนุ่ม แล้วคร่อมร่างเอาไว้ทั้งตัว




"พี่มาร์ค!! ทำ.. ทำอะไรฮะ?!"




สายตาคมจดจ้องดวงตากลมที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างนึกขำ ก่อนจะปรับสีหน้าดุ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มนุ่ม





"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ? ใครอ่อน? หืม!"





"ผม.. ผมไม่ได้พูดเองสักหน่อย พูดตามแจ็คสันต่างหาก..."




จินยองเอ่ยตอบตะกุกตะกัก ตกใจที่อีกฝ่ายตรึงข้อมือของเขาเอาไว้ทั้งสองข้าง แถมลำตัวช่วงล่างก็กดทับบดเบียดจนขยับตัวไม่ได้ ใครที่ไหนจะทันได้ตั้งตัว





"โอเค~ แจ็คสันมันผิด" 




จมูกโด่งกดลงบนผิวนุ่ม ตามด้วยริมฝีปากหยักที่แตะชิมไปรอบๆ อย่างถือวิสาสะ




"แต่ว่า.. สงสัยพี่คงต้องทำให้นาย 'เข้าใจ' อะไรใหม่..


ว่าไม่มีส่วนไหนในตัวพี่ที่ 'อ่อน' อย่างที่นายพูดสักนิด"




"ไม่.. อือ"




ยังไม่ทันที่จินยองจะได้เอ่ยท้วงอะไรออกไป ริมฝีปากหยักก็ประกบจูบดูดกลืนถ้อยคำเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น แรงที่พยายามขัดขืนในคราวแรกค่อยๆ ถดถอยลงทุกขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นคล้อยตาม หลับตาพริ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบแสนหวาน




"อืม~ พ.. มาร์ค..."




มาร์คตัดใจถอดถอนริมฝีปาก ก่อนจะปล่อยให้ปากอิ่มบวมเจ่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าน่ารักแดงเรื่อแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่เขาตั้งใจปลุกปั่น ที่มองยังไงก็ไม่เคยเบื่อ 




เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจปกติ มาร์คก็ขยับลำตัวที่บดเบียดร่างกายท่อนล่างไปมาอย่างจงใจ




"ให้พูดใหม่.. 'อ่อน' อย่างที่แจ็คสันกล่าวหาหรือเปล่า?"




แววตาวิบวับที่จ้องมองมาทำให้จินยองต้องเสตาหลบ ส่วนที่ว่า กำลัง 'แสดงตัว' ที่หน้าขาของเขาชัดเจน ดุนดันจนไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม ก็รับรู้ได้ในทันทีว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง 




"และวันก่อน.. ที่โทรไปยั่วพี่ที่แอลเอ พี่ยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายเลยนะ"




"ท.. ทำไมต้องคิดบัญชีด้วยล่ะฮะ! ไม่เกี่ยวสักหน่อย~"




ปลายเสียงหวานแผ่วลงทีละนิด ด้วยเพราะจมูกโด่งคอยแต่จะขยับเข้ามาใกล้ จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรด 




"วันนี้ไม่พูดแบบวันนั้นอีกเหรอ~ หืม?"




"ใครพูดอะไร... ไม่เห็นจะจำได้เลย.."




จินยองปฏิเสธออกไปเสียดื้อๆ จะให้มาพูดถึงเรื่องคืนนั้นอีกทำไมกัน พูดไปเขาก็ต้องโดนอีกฝ่ายล้ออีก แถมอยู่ต่อหน้าแบบนี้น่าอายกว่าตอนคุยกันตามสายเสียอีก 




"น่าเสียดายจัง~ ทั้งๆ ที่พี่ชอบจินยองคนนั้นมากซะด้วย.."




ริมฝีปากหยักกระซิบชิดใบหูนิ่ม ก่อนจะลากจูบร้อนๆ พาดผ่านซอกคอเรื่อยมาจนถึงกระดูกไหปลาร้า.. 




และเสียงบทสนทนาในค่ำคืนนั้นก็จบลง 




เหลือเพียงเสียงหวานหู 




ที่ไม่แพ้ค่ำคืนอื่นใด





เช่นเคย






-----








"พี่จะไปไหน?"




มือเล็กรั้งแขนเสื้อของแจบอม ที่เจ้าตัวตั้งใจจะไปอาบน้ำจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง ให้ต้องหยุดลง ก่อนที่แจบอมจะหันไปมองน้องชายร่วมวงอย่างไม่แน่ใจนัก 





"นอนไปเถอะยองแจ นายเมาแล้วนะ เดี๋ยวพี่มา"





เขาหันไปแกะมือนุ่มออกจากแขนเสื้อ แล้วเอื้อมไปลูบผมเจ้าน้องชายอย่างเอ็นดู เป็นเพราะอีกฝ่ายเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะมาเมื่อไม่นาน มื้อนี้จึงถือว่าเป็นมื้อแรกที่เจ้าตัวมีโอกาสได้ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอร์เป็นส่วนผสม และสภาพในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากที่คิดไว้นัก




"พี่ไม่นอนเหรอ? เราต้องนอนด้วยกันนี่นา! ทำไมไม่นอนกับผมล่ะ"




"นอนสิ พี่ก็นอนห้องนี้กับนายนั่นแหละ แต่..."




"ไม่ใช่ห้องนี้สิ! เตียงเดียวกันต่างหาก! พี่เคยนอนเตียงเดียวกับผม ทำไมวันนี้ต้องแยกเตียงด้วย!"




แจบอมอมยิ้มกับคำถามแบบเด็กๆ ของคนตรงหน้า ที่เจ้าตัวคงเมาจนลืมไปแล้วว่าในเวลานี้พวกเขาไม่ได้อยู่ที่เกาหลี แต่เป็นปักกิ่ง และห้องพักคราวนี้ก็เป็นเตียงคู่ที่ต้องแยกกันนอนคนละเตียงอยู่แล้ว




แต่ไม่ทันที่แจบอมจะได้อธิบายอะไรออกไป ร่างตรงหน้าก็ออกแรงดึง จนเขาล้มลงไปทับอยู่บนตัวของอีกฝ่าย 




"เหวอ!!!! ยองแจ!"




"โอ๊ย!"




ด้วยแรงดึงดังกล่าวทำให้หน้าผากของแจบอมโขกเข้ากับหน้าผากของอีกฝ่าย จนได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด พร้อมมือบางที่ยกขึ้นมาลูบหน้าผากตัวเองในทันที




"เป็นอะไรหรือเปล่า? ไหนพี่ดูสิ!"



"เจ็บ~"




แม้ตัวเองจะเจ็บไม่น้อย แต่พอเห็นว่าน้องชายทำหน้ายุ่ง ริมฝีปากเบะคล้ายจะร้องไห้ แจบอมก็รีบคว้ามือนั้นออกก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นว่ามีรอยแดงปรากฏอยู่จึงเป่าเบาๆ ที่แผลนั่น 




"ไม่เจ็บๆๆ หายแล้วๆ"




เอ่ยปลอบราวกับอีกฝ่ายเป็นเด็กตัวเล็กๆ ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าของยองแจที่บัดนี้ห่างกันเพียงแค่ฝ่ามือกั้น 




ริมฝีปากสิแดงสดงอง้ำเพราะความเจ็บปวด ดวงตารีเล็กมีน้ำตาเอ่อคลอ แถมแก้มใสก็แดงเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอร์ ทั้งหมดทั้งมวลกำลังทำให้หัวใจของอิมแจบอมทำงานหนัก แรงดึงดูดมากมายมหาศาลนั้นกำลังจะทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้




"พี่แจบอม~ เจ็บ.."




ราวกับฟางเส้นสุดท้าย ทันทีที่ยองแจเอ่ยเรียกชื่อตัวเองออกมา อิมแจบอมก็ไม่หลงเหลือสติสัมปชัญญะใดๆ อีก เขารู้แค่เพียงว่า เขาจะไม่ยอมปล่อยริมฝีปากนี้ไป โดยที่ไม่ทำอะไรกับมันอีก





และนี่ก็เป็นเพียงแค่





จุดเริ่มต้น..




END 


-----





จบไหม??? จบเถอะ~

คือ.. มโนไปเมื่อเช้า อู้งานพิมพ์เล่นเรื่อยเปื่อย
แล้วมันยาวกว่าที่คิดไว้ งั้นให้เป็นช๊อตฟิคละกัน

ฝาก #มนทินน่า ด้วยนะคับ 
:D 

ขอบคุณค่ะ 


15 Jan 2015

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #64 Lala (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 19:09

    เขินหนักมากค่าาาา

    #64
    0
  2. #50 Calyn_park (@Calyn_park) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:27
    งือออ ชอบคู่ทูแจ น่ารักๆ
    #50
    0