[Fic Got7] All One Short #MarkNior #MarkJin

ตอนที่ 7 : [OS] รอยช้ำ (PG) #MarkNior #MarkJin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    6 ก.ค. 59


"พี่จินยอง! ไปทายาให้พี่มาร์คหน่อย"





หลอดยาสีขาวถูกยื่นมาตรงหน้า ทันทีที่ร่างขาวในสภาพสวมเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น โผล่พ้นประตูห้องน้ำ ยูคยอมส่งสายตาจริงจังทั้งที่อีกมือยังส่งชิ้นโดนัทเข้าปาก ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อคนที่ได้ชื่อว่าพี่ชายไม่ยอมรับหลอดยาไปเสียที




"อะไร!"




จินยองจ้องมองวัตถุชิ้นเล็กเขม่ง พลางใช้ผ้าเช็ดตัวซับน้ำตามเส้นผมที่ยังเปียกชื้น




"ก็พี่มาร์คหาคนทายาให้ ผมกินขนมอยู่ก็เลยจะให้พี่ไปช่วยแทน"



"เรื่อง.."




จินยองเบ้ปากที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็มาไว้วานเขาเสียดื้อๆ จะเรียกว่าเป็นปฏิกิริยาตอบรับอัตโนมัติก็คงใช่ ในเมื่ออีกฝ่ายคือคิมยูคยอม ปาร์คจินยองก็ไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ต้องทำตาม แม้ว่าตอนนี้เรื่องที่เขากังวลจะเป็นอาการเจ็บของมาร์คมากกว่า




"นั่นแฟนพี่นะ.."





ยูคยอมพูดยานคาง มองตามคนที่ยังทำไม่รู้ไม่ชี้ 




"ตามใจแล้วกัน ปล่อยพี่มาร์คเจ็บไปแบบนั้นแหละ!"





เมื่อพูดคุยกันดีๆ ไม่ได้ผล ยูคยอมก็พูดปัดไปเสียดื้อๆ เขาหยิบกระป๋องน้ำผลไม้มาชนกับเมเนเจอร์ที่นั่งมองทั้งคู่เงียบๆ ไม่พูดไม่จา




จินยองเหลือบมองคนอายุน้อยกว่า ที่นึกจะกินก็กินไม่รู้จักหยุด ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา หยิบหวีขึ้นมาจัดแต่งทรงผมลวกๆ แล้วเดินไปหยิบหลอดยาที่ถูกวางไว้บนโต๊ะมาถือไว้




"ดึกป่านนี้แล้วยังจะกิน เดี๋ยวพรุ่งนี้หน้าบวมแน่!"




ผลัก!! 





หมัดจากมือขาวชกเข้าที่แขนจินยองไม่แรงนัก แต่นั่นก็ทำให้คนที่ได้รับแรงกระแทก ถึงกับเซไปด้านข้าง 




จินยองยิ้มอย่างมีชัย ที่ยั่วโมโหเจ้าน้องชายตัวแสบจนคิ้วผูกเป็นโบว์ได้ ก่อนจะเปิดประตูก้าวออกจากห้องพักของตัวเอง






-----





"มาร์ค.. เปิดให้หน่อย"




จินยองเอ่ยเรียกเจ้าของห้องด้วยระดับเสียงที่มั่นใจว่าคนข้างในจะต้องได้ยิน ในขณะที่ตากลมจ้องมองหลอดยาที่พลิกเล่นไปมาในมือ ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิด





แต่ทันทีที่เห็นเจ้าของห้อง จินยองก็ต้องขมวดคิ้ว




"เข้ามาก่อนสิ"




จินยองเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย ก่อนจะหยุดที่กลางห้องแล้วหันกลับมาหามาร์ค





"แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าดีๆ เดี๋ยวก็ไม่สบาย.."




แทนที่จะได้คำตอบอย่างที่ตั้งใจ มาร์คกลับยิ้ม พร้อมทั้งเดินเข้ามากอดเอวอีกฝ่ายแน่น กลับกลายเป็นจินยองเสียเองที่ต้องเบี่ยงตัวหลบหมุนตัวเพื่อหนีอีกฝ่าย




"ก็รอนายมาทายาให้ไง จะได้ไม่เลอะเสื้อผ้า.."




จมูกโด่งฝังลงบนแก้มนิ่มอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ข้อศอกแหลมจะทิ่มลงมาที่กล้ามท้องไม่เบานัก 




"รู้ได้ไงว่าจะมา มั่ว.."




"ก็รู้ไงว่านายต้องห่วง 'แฟน' บ้างแหละ"




คำพูดมัดมือชกแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลให้จินยองชะงักไปชั่วครู่ ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ก่อนจะได้สติแล้วเอ่ยเฉไฉไปเรื่องอื่น ให้คลายบรรยากาศชวนขวยเขิน




"ล.. แล้วเจ็บอะไร? ตรงไหน? ทำไมต้องทายา"




จินยองดิ้นจนหลุดจากอ้อมกอด หันไปเผชิญหน้ากับคนที่กำลังยิ้มอย่างเป็นต่อ ซึ่งนั่นเป็นรอยยิ้มในแบบที่จินยองไม่ชอบเลยสักนิด




"โอเคๆ ไม่เล่นแล้ว.."




มาร์ครีบคว้าแขนของคนที่บุ่มบ่ามวางหลอดยา ตั้งท่าจะหนีออกไปจากห้อง เขาหยิบหลอดยายัดใส่มืออีกฝ่าย ก่อนจะเปิดเสื้อคลุมตัวหนา เผยให้เห็นรอยแดงที่ไหล่ขวา




"ฝีมือนายไง.."




มาร์คพยักพเยิดไปที่รอยช้ำจากรอยฟันกัด พร้อมทั้งยิ้มบางให้อีกฝ่าย ที่ตอนนี้มีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด คงเพราะไม่คิดว่าผลจากการเล่นกันเมื่อช่วงค่ำจะทำให้เกิดรอยช้ำแบบนี้




"...ขอโทษ..."




"ไม่ได้จะให้มาขอโทษสักหน่อย" 




ฝ่ามืออุ่นยกขึ้นมายีกลุ่มผมนุ่ม ก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียง พลางดึงมือคนที่ยังยืนนิ่งให้มาหยุดตรงหน้า




จินยองตีหน้ายุ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วครีมขาวก็ถูกป้ายลงบนรอยช้ำพร้อมกับนิ้วเล็กที่ค่อยๆ เกลี่ยตัวยาให้กระจายไปจนทั่วบริเวณ



มาร์คนั่งมองพยาบาลจำเป็นอย่างนึกเอ็นดู วาดแขนกอดเอวนุ่ม ซุกซบใบหน้าบนหน้าท้องแบนราบอย่างอารมณ์ดี




"อย่ามาฉวยโอกาส!"




นิ้วเล็กกดแรงๆ ที่แผลจนคนเจ็บสะดุ้งโหยง 




"เสร็จแล้ว!"




จินยองหมุนปิดหลอดยา แต่ก็โดนมือหนาคว้าไว้อีกครั้ง




"ยังสิ!! ตรงนี้อีก"





เสื้อคลุมสีขาวถูกปลดแขนเสื้อลงอีกข้าง เผยให้เห็นรอยแผลยาวเป็นทางที่หน้าท้องฝั่งซ้าย แต่แทนที่จินยองจะตกใจเหมือนคราวแรก ตากลมกลับจ้องหน้ามาร์คนิ่งอย่างสงสัย




"สร้อยข้อมือไง.. ลืมถอด ตอนหนีแจ็คสันมันเลยครูด"




"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่.."





ปากอิ่มโต้ตอบเสียงเบา เมื่อเห็นว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่ซักไซ้ต่อ ก็เปิดยาทาไปที่แผลอีกครั้ง 




และเพราะคราวนี้ตำแหน่งของแผลอยู่ต่ำกว่าครั้งก่อน จินยองจึงเลือกนั่งคุกเข่าแล้วทายาตามปกติ โดยที่วางมืออีกข้างไว้บนหน้าขาของอีกฝ่าย




แต่ทว่า....





"ทะลึ่ง!!"





ใบหน้าหวานแดงก่ำ รีบดึงมือกลับแล้วลุกขึ้นยืนในทันที เมื่อส่วนกลางลำตัวของมาร์ค จู่ๆ ก็ปึ๋งปั๋งขึ้นมาต่อหน้าต่อตาคนรัก ร้อนถึงมาร์คต้องคว้ามืออีกฝ่ายไว้อีกครั้ง




"ไม่ได้ทะลึ่งซะหน่อย! เรื่องธรรมชาติต่างหาก ก็นายเล่นมานั่งอยู่ตรง 'นี้' พี่ไม่คิดอะไรเลยสิแปลก!!"





"ก็... ก็ไปจัดการตัวเอง... สิ ผมจะกลับ"




มาร์คลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดึงร่างคนรักเขามากอดแน่น แม้จะต้องออกแรงมากหน่อย แต่สุดท้ายจินยองก็สู้แรงของมาร์คไม่ได้อยู่ดี




"มาร์ค!"





จมูกโด่งฝั่งลงที่ซอกคอหอม ก่อนจะพรมจูบไปจนทั่ว ทั้งที่อีกฝ่ายยังปัดป้องพัลวัน มาร์คกระซิบชิดใบหูนิ่ม




"นายจะใจร้ายให้พี่จัดการตัวเองเลยเหรอ.. ไม่เสียดายหรือไง?"




"ทำไม.. ต้องเสียดายล่ะ.. อือ.. ปล่อยสิ!"




เอ่ยถามทั้งที่แรงดึงดันเหลือน้อยเต็มที 




"ก็พี่เป็นแฟนนาย ทุกอย่างของพี่ก็ต้องเป็นของนายสิ.."



เป็นคำตอบที่ไม่มีเหตุมีผลเลยสักนิด แต่นั่นกลับทำให้จินยองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างประหลาด 




"ใช่ที่ไหนกัน! แล้วไหนจะยูคยอมอีก?"




"น้องมันรู้หน้าที่.."




"แต่พรุ่งนี้เรามีงานอีกนะมาร์ค! อือ.."




"งานช่วงเย็น มีเวลาให้นายนอนพักได้ถึงบ่ายเลย.."




"แต่.."




มาร์คกดจูบลงบนปากนุ่ม ตัดบทเสียงหวานๆ ที่คอยหาข้ออ้างมาบ่ายเบี่ยง เขาดูดดึงขบเม้ม กลืนกินความหอมหวานจนอีกฝ่ายโอนอ่อน ก่อนจะผละออกแล้วหมุนตัวคนรักให้นอนราบลงไปบนเตียงนุ่ม 




ดวงตากลมปรือปรอยหมดแรงต่อสู้ ช้อนมองมาร์คที่ปลดเสื้อคลุมอาบน้ำทิ้งอย่างไม่ใยดี 



มาร์คจูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียน ก่อนจะเลื่อนลงมาสบตากับอีกฝ่าย คลอเคลียจมูกโด่งกับจมูกรั้นอย่างรักใคร่




"นายจะหาข้ออ้างทำไม? หืม.. ในเมื่อ 'ตรงนั้น' ของนายมันฟ้องพี่ว่ายินยอมตั้งแต่พี่กอดนายแล้ว"





เมื่อหมดทางจะเถียง เพราะเป็นจริงอย่างที่มาร์คพูดทุกอย่าง จินยองจึงได้แต่หลบสายตาล้อเลียนของอีกฝ่าย ก่อนที่เสียงหวานจะค่อยๆ ดังขึ้น ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน





"อือ.. ม.. มาร์คคค เดี๋ยว!"















-----







"ชนแก้ว!"




ยูคยอมดื่มน้ำผลไม้อึกสุดท้าย ก่อนจะยิ้มให้กับเมเนเจอร์อย่างอารมณ์ดี 




"พรุ่งนี้เรากินอะไรดีอะ? ที่นี่อะไรอร่อยนะพี่?"




"ก็หลายอย่างนะ นายก็เลือกๆ ไปเถอะ เอาทุกอย่างที่มียังได้เลย"




เมเนเจอร์ตอบกลั้วหัวเราะ นึกขำอยู่ไม่น้อยที่มาร์คใช้แผนเลี้ยงของกินกับน้องเล็กอย่างยูคยอมอยู่เสมอ และอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมือทุกครั้งไป



แต่ที่แปลกกว่า เห็นจะเป็นเจ้าเด็กตรงหน้าที่ดูจะไม่ยินดียินร้ายนัก เมื่อพี่ชายร่วมวงเงียบหายไปในห้องส่วนตัวร่วมๆ ชั่วโมง กลับเอาแต่นึกเมนูสินบนที่มาร์คติดไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย








เด็กหนอเด็ก..






-END-




จินยองจะเผลอกัดพี่มาร์คอีกไหมนะ? ????
ฝากติชม #มนทินน่า ด้วยนะคะ ???? 


3 Jul 2016
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #63 Lala (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 18:58

    พี่มาร์คร้ายมาก ฟินนนนนน

    #63
    0
  2. #54 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 15:57
    จินยองกัดพี่มาร์คให้จมเขี้ยวไปเลยลูกกก
    #54
    0
  3. #49 WhoCheated-death (@WhoCheated-death) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 18:15
    ร้ายกาลมากกกก
    #49
    0