[Fic Got7] All One Short #MarkNior #MarkJin

ตอนที่ 16 : [OS] ของขวัญที่มากกว่า (PG) #MarkJin #MarkNior

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 ก.ย. 59

‘หลบหน้า’ คำนี้คงอธิบายทุกอย่างได้ดีในสถานะการณ์แบบนี้



แน่นอนว่ามันคงไม่เป็นอย่างนี้ ถ้าใครต่อใครไม่พูดถึง รวมทั้งกรอกหูเขาทุกวี่ทุกวันตลอด 3 วันที่ผ่านมา อย่างเช่น..




“วันเกิดพี่มาร์ค คุณจินยองให้อะไรเป็นของขวัญขอรับ? ‘ตัว’ เหมือนเดิมหรือเปล่า??” – คุณวอนพิล
“คืนนี้มีนัดพิเศษใช่ไหม? อย่าให้หนักนักล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ทันเครื่อง..” – พี่จุนเค
“จินยอง สู้ๆ นะ พี่เอาใจช่วย” – พี่โจควอน



ยังไม่นับบรรดารอยยิ้มหวานๆ สายตาอยากรู้อยากเห็น และแรงตบเบาๆ ที่ไหล่ บอกตามตรงว่าทั้งหมดนั่นทำให้เขาไม่อยากออกจากห้องพักไปเจอใครเลย 



สำหรับสมาชิกในวง แน่นอนว่าเรื่องที่เขากับมาร์คคบกันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่สำหรับรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมค่ายที่เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน สร้างความโกลาหลในชีวิตเขามากขึ้นอีกหนึ่งระดับ จากปกติที่มีแค่แจ็คสัน ยูคยอมที่คอยแหย่คอยแซว คราวนี้กลับกลายเป็นว่าแทบทั้งค่ายหันมาให้ความสนใจ 



ทั้งที่ความจริงแล้ว ปีนี้จินยองคิดไว้ว่าคงไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เพราะเค้กเมื่องานกีฬาไอดอลก็เป่าไปแล้ว (ถือไปให้เป่าเองกับมือนะ) แถมตารางงานก็ติดทัวร์คอนเสิร์ตของค่าย ที่ต้องแสดงถึง 3 วันติดกัน แล้วทำไมใครๆ ไม่เข้าใจว่าเสร็จจากงานเขาก็ต้องเหนื่อย ต้องการพักผ่อน



จินยองเผลอถอนหายใจเฮือกใหญ่ภายในห้องพัก ที่แน่นอนว่า ‘ถูก’ จับคู่ให้นอนห้องเดียวกับมาร์คตั้งแต่วันแรกที่เดินทางมาถึง และเพราะงานปาร์ตี้หลังจบคอนเสิร์ตที่ห้องของโรงแรมยังไม่จบ แต่เป็นเขาเองที่ทนถูกถามถูกแซวด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ ไม่ไหว สุดท้าย ‘การหนี’ จึงเป็นสิ่งที่ต้องเลือก 



ลมหายใจอุ่นๆ พรูออกมาช้าๆ อีกครั้ง ดวงตากลมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพัก ที่แสงไฟยามค่ำคืนยังส่องสว่างเบื้องล่าง แสงระยิบระยับจากตึกไกลๆ เหล่านั้นค่อยๆ ทำให้จิตใจของเจ้าตัวสงบขึ้น ก่อนที่ร่างขาวจะเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้ผ่อนคลายขึ้น



บอกตามตรงว่าจินยองเองก็ยังแอบหวั่นกับท่าทีของมาร์ค แม้เจ้าตัวจะไม่ได้พูดหรือร้องขออะไรมากเป็นพิเศษ แต่จากเหตุการณ์เมื่อปีก่อน จินยองก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังคาดหวัง



เพราะปีที่แล้วในคืนวันเกิด พวกเขาอยู่ที่ตึกของบริษัท เพื่อฉลองครบรอบ 7 ปีของรุ่นพี่ 2PM ความที่ไม่ค่อยมีเวลาว่างได้เจอกันนัก ความสนใจทั้งหมดของจินยองจึงอยู่ที่การได้เจอรุ่นพี่ร่วมค่าย คุยกันไปมาจนท้ายที่สุดตัวเขาเองคนเดียวที่ไม่ได้เอ่ยสุขสันต์วันเกิดมาร์ค นึกขึ้นได้อีกทีก็ตอนที่อีกฝ่ายขอตัวกลับหอพักไปเสียก่อน 




เมื่อเขากลับถึงหอพัก มาร์คก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่พูดไม่จา แม้จินยองจะส่งข้อความเข้าไปทั้งในกลุ่มแชท ทั้งในข้อความส่วนตัว แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากอีกฝ่าย ไม้ตายสุดท้ายเขาจึงต้องเมนชั่นผ่านทางทวิตเตอร์ ซึ่งนั่นเหมือนจะได้ผล เมื่อมาร์คยอมเดินออกมานอกห้อง แต่ก็เพียงแค่ไปหยิบขวดน้ำในห้องครัว ไม่แม้แต่จะหันมามองจินยองเลยสักนิด



ส่วนคนที่มาช่วยทำให้เรื่องยุ่งยากมากขึ้น จนเขาต้องมานั่งกลุ้มจนถึงปีนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ ‘หวัง แจ็คสัน’ รายนั้นเมื่อเห็นเขานั่ง มึนๆ อยู่ที่โซฟาก็รีบปรี่เข้ามาช่วย จัดแจงไล่ให้ไปอาบน้ำ เลือกชุดนอนสีหวานให้ใส่ ก่อนสุดท้ายจะเอาริบบิ้นผูกโบว์ไว้ที่กระดุมเสื้อเม็ดแรก



‘มึงก็แค่เข้าไปในห้องเฮียมาร์ค แล้วบอกว่าเอาของขวัญวันเกิดมาให้ แค่นั้นแหละ..’



ตอนนั้นไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ปะปนอยู่ในกระแสเลือด หรือระบบความคิดประมวลผลช้า สุดท้ายจินยองก็เชื่อตามที่เพื่อนสนิทบอกทุกอย่าง แน่นอนว่าตอนแรกมาร์คตีสีหน้าเรียบเฉย แต่พอบอกออกไปว่า ‘ของขวัญ’ ไม่นานนักทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ


จบที่ของขวัญ ‘ถูกแกะ’ ก็แค่นั้น...



เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ร่างกายของจินยองก็เห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่เจ้าตัวก็ตีความว่าเกิดจากน้ำอุ่นที่ร่างกายกำลังแช่ตัวอยู่ต่างหาก 



แม้จะแต่งตัวจนเรียบร้อย แต่ประโยคที่ทุกคนพูดกรอกหูมาตลอดหลายวัน ก็ยังตามหลอกหลอนไม่ห่าง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเพื่อดึงความสนใจบ้าง ทว่าสุดท้ายเจ้าความคิดเหล่านั้นก็วกกลับมาอีกจนได้



‘อยู่นี่เอง พี่ก็นึกว่านายหายไปไหน..’


ประตูห้องที่เปิดออกโดยไม่ทันได้ตั้งตัวพร้อมกับเสียงของมาร์ค ส่งผลให้จินยองชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มาร์คจะเดินมากอดคนที่นั่งนิ่งเอาไว้ ใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากอีกฝ่าย 


ริมฝีปากหยักบรรจงจูบลงบนขมับซ้าย ตามด้วยจมูกโด่งที่หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่


‘พี่ไปอาบน้ำก่อน นายนอนไปก่อนเลยนะ’


ไม่ทันที่จินยองจะได้เอ่ยท้วง อีกฝ่ายก็ปลีกตัวเดินเข้าห้องน้ำไปเสียก่อน ปล่อยให้คนที่ถูกกอดหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ แต่หลังจากที่คนรักเงียบไป จินยองก็จัดแจงเก็บหนังสือ ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมตัวจนมิด 



ใจหนึ่งก็อยากเอาใจคนรัก แต่อีกใจก็รู้สึกว่าร่างกายกำลังอ่อนล้า อยากนอนหลับพักผ่อนเพื่อเติมพลังให้เต็มที่



ไม่ทันที่จินยองจะได้ตัดสินใจ มาร์คก็เดินกลับมาที่เตียงพร้อมทั้งปิดไฟภายในห้อง ก่อนที่จะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา โอบกอดแผ่นหลังร่างที่นอนอยู่ก่อน พลางกดจูบที่ต้นคอขาวซ้ำๆ ร้อนถึงจินยองที่ต้องหดตัวหนีจ้าละหวั่น


‘ม.. มาร์คค คือว่า... เอ่อ..’

‘ครับ?’

เมื่อเห็นว่ามาร์คยอมรับฟัง จินยองจึงรีบหมุนตัวกลับมาสบตากับอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยกับคนตรงหน้า


‘มาร์ค.. สุขสันต์วันเกิดนะ..’

‘อืม.. รู้แล้ว นายบอกประโยคนี้กับพี่เป็นคนแรกไปแล้วนะ’

‘ก็ใช่... แต่..’



‘หือ?’

‘คือ.. ไม่ทำ..วันนี้ได้ไหม?’

‘?’

‘ก็.. วันนี้เหนื่อยแล้ว เอาไว้แกะ.. เอ่อ ของขวัญ วันหลังนะ..’


มาร์คเงียบไปครู่ใหญ่ จนคนที่รอคำตอบอย่างจินยองได้แต่ทำหน้ามุ่ยในความมืดมิด


‘แล้วถ้าพี่บอกว่าไม่ล่ะ นายจะตามใจพี่ไหม?’

‘ก็.... ไม่รู้สิ...’


จินยองไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปอีก แต่สิ่งที่ก่อตัวอยู่ในใจกลับเป็นความน้อยใจ ที่อีกฝ่ายไม่เห็นใจในสิ่งที่ตัวเองขอเลยสักนิด 


เมื่อต่างฝ่ายต่างเงียบ สุดท้ายฝ่ามือหนาก็รั้งท้ายทอยขาวเข้ามาใกล้ ก่อนจูบที่ริมฝีปากอิ่มแผ่วเบา ซึ่งจินยองก็ไม่ได้ขัดขืน เขาจูบตอบมาร์คซ้ำๆ ทั้งยังขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายตามแรงฉุดดึงไม่อิดออด ทั้งที่ในใจยังต่อต้าน เนินนานจนลมหายใจสะดุด มาร์คจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอกคอหอม ไล่เรื่อยไปจนทั่วกรอบหน้า ก่อนจะจบลงที่หน้าผากเนียน แล้วรั้งร่างของจินยองไว้แนบอก


ดวงตากลมกระพริบปริบ พยายามปรับลมหายใจให้คงที่ ก่อนจะช้อนตามองไปที่มาร์ค


‘ไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรอยู่แล้ว รู้ว่านายเหนื่อย.. แค่อยากจะนอนกอดนายไว้แบบนี้จนถึงเช้า’


ไม่พูดเปล่า มาร์คบรรจงจูบลงบนหน้าผากเนียนอีกครั้ง ก่อนจะแนบแก้มอย่างรักใคร่


‘อือ... รักมาร์คนะ’


จินยองเอ่ยเสียงไม่ดังนัก ซุกซบใบหน้าที่มีน้ำตาคลอ กอดร่างของอีกฝ่ายแน่น ทุกอย่างที่ตัวเองคิด ทุกอย่างที่กังวลไปก่อนหน้า ถูกเติมด้วยความใส่ใจของมาร์คอย่างเต็มปรี่ 



‘ครับ.. พี่ก็รักจินยองนะ’



ปีนี้.. อาจจะไม่มีเหตุการณ์แปลกๆ ชวนให้ตื่นเต้นเหมือนปีก่อนๆ ไม่มีงานฉลอง ไม่มีของขวัญพิเศษ แต่ขอแค่มี ‘เรา’ ที่อยู่เคียงข้างกัน เข้าใจ และรักกันไปแบบนี้ ไม่ว่าวันไหนๆ ก็จะเป็นวันที่พิเศษที่สุดเสมอ





....


แถม


‘ว่าแต่.. ของขวัญที่ไม่ได้แกะวันนี้ ทบต้นทบดอกนะ’

‘มาร์ค!! ทำไมเป็นคนแบบนี้!’






talk:


ช้าไปไหม? แถมไม่มีอะไรอีก >___<

ฝากแท็ก #มนทินน่า ด้วยนะคะ 

Happy Birthday Mark

04/09/2016
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #62 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 19:45
    ฮืออออออ อบอุ่น ละมุนละไมมากค่ะ ชอบบ
    #62
    0
  2. #46 something to live and die for (@thelittlecocoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 19:44
    อบอุ่นจังเลยค่ะ... ปริ่ม
    #46
    0
  3. #44 norrijung (@norrijung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 16:43
    ที่จินยองขอเนี้ย กลัวคนอื่นแซวเพราะมันเป็นจริงใช่ไหม ก็ต้องขอบคุณมาร์คที่ใส่ใจในตัวน้อง แต่หลังจากวันนี้ก็ทบต้นทบดอกเต็มที่เลยนะ
    #44
    0
  4. #43 peungpeungg (@peungpeungg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 14:33
    ทบต้นทบดอกคืออะรัยค่ะมาร์ค เอาเปรียบน้องตลอด5555
    #43
    0
  5. #42 berzent (@berzent-laverta) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 12:53
    ทบต้นทบดอกกกกกกก กแอร้ย5555555555 เขินง่ะ
    #42
    0