【Aquaman】 ❝The Ocean❞ || Orm Marius X Oc

ตอนที่ 8 : Ocean 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

Ocean 08

 

 


       “แน่ใจนะว่าเขาอยู่ที่นี่?” ออร์มถามย้ำ ร่างสูงใหญ่มองไปรอบตัวอย่างระแวดระวังราวกับอยู่ๆจะมีปีศาจโผล่ออกมาจากก้อนหินอยางไรอย่างนั้น

 

       “มีไม่กี่ที่ที่ไทรทันชอบ; ทะเลลึก, ห้องชุดของเขาในวังบาดาล, บาร์ของไดโอนีซัสและที่ไหนก็ตามที่มีสาวสวยอยู่ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด” เธอกอดอกและมองไปรอบๆ

 

       “อยู่ใกล้ๆฉันไว้ละกัน...สาวๆพวกนี้น่ะน่ากลัวทีเดียวถ้าลองอยากได้อะไรแล้ว”

 

       ธาลาสซาเอนหลังพิงกับบาร์ขณะที่ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างๆ

 

       ดีที่พอจำได้ว่าลูกพี่ลูกน้องเทพอีกคนของเธอมีบาร์ส่วนตัวเป็นสาขาพิเศษอยู่แถวริโอ ไม่งั้นคงจะต้องไปนั่งเปียกรอเทพพี่ชายอยู่ที่ริมหาดโดยที่ไม่รู้ว่าเขาจะมามั้ย

 

       ที่นี่เป็นหนึ่งในที่เที่ยวประจำของไทรทันตั้งแต่ไดโอนีซัสมาเปิดตัวสถานที่แฮงก์เอาท์แห่งใหม่

 

       แน่นอนว่าสาวเยอะ

 

       พวกเมนาดหุ่นเซี้ยะขนาดที่ว่าแค่เธอเห็นยังอดชอบไม่ได้ส่วนใหญ่น่ะเสร็จเขาไปแล้วทุกราย

 

       แต่ก็ตลกร้ายที่ไม่มีใครยอมตกลงปลงใจคบกับเขาซักที เทพส่งสารแห่งท้องทะเลจึงต้องคั่วสาววันไนท์แสตนด์ไปเรื่อยๆ

 

       พวกอัปสรขี้เมานี่ก็เหลือเกิน เธอเห็นสายตากลืนกินที่พวกเขามองออร์มนะ

 

       “ไงคะสุดหล่อ” ไม่ทันได้หายใจหายคอ ร่างอวบอิ่มของเมนาดตนหนึ่งก็ขยับมาทาเขาและเลื้อยลงไปที่บาร์อย่างยั่วยวน

 

       “สนใจไปสนุกกันหน่อยมั้ยคะ?”

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดกรอกไปมาและเดินไปคว้ามือขาวๆที่กำลังลูบไล้กล้ามเนื้อภายใต้เสื้อยืดของเขา

 

       เมนาดสาวยิ้มแห้งๆและค่อยๆชักมือกลับ ไม่วายส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับเขา

 

       “ดีเอ็นอยู่ไหม?” หญิงสาวหรี่ตาและกอดอก

 

       ดวงตาสีม่วงเข้มราวกับไวน์แดงที่แดงที่สุดกะพริบปริบๆราวกับดึงสติกลับมา เสียงที่หวานลอยๆเริ่มเข้มลงเล็กน้อย

 

       “ทำไม?”

 

       “บอกเขาว่าน้องสาวมาหา”

 

       นางไม้สายดริ๊งก์ตนนั้นรีบขยับลุกขึ้นและหายตัวไปในบรรดาสาวสวยประจำบาร์

 

       ดวงตาสีไพลินหันมามองเธอ

       “ขอบใจ”

 

       “ด้วยความยินดี”

 

       ในไม่กี่นาทีต่อมา เมนาดตนเดิมก็เดินมาหาพวกเขา ดูสงบเสงี่ยมกว่าเดิมมาก

 

       “ท่านชายรอพวกท่านอยู่ในห้องวีไอพี โปรดตามข้ามา”

 

       อดีตราชาแห่งแอตแลนติสค่อยๆยันตัวลุกขึ้นและมองเธออย่างงุนงง

       “แล้วท่านชายไทรทันล่ะ?”

 

       “ไม่ต้องห่วงน่า หาฉันไม่เจอเขาก็ต้องมาถามไดโอนีซัสอยู่ดี”

       ธาลาสซาหันกลับมาและทำหน้าเชิงให้เขาตามไป

 

       พวกเขาเดินฝ่าฝูงเมนาดที่กำลังเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกกันเข้าไปในทางเดินที่ถูกประดับด้วยม่านสีม่วงเข้ม ร่างอวบอิ่มบางร่างจงใจเต้นเข้ามาเบียดออร์มอย่างชัดเจนจนเธอหมั่นไส้ แอบใช้พลังควบคุมไวน์ให้ไหลลงมาเลอะเดรสตัวสวยของนางไม้นั่น

 

       มุมปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะที่เขาขยับมากระซิบข้างหู

 

       “เห็นนะ”

 

       “เห็นอะไร?”

 

       “เธอแกล้งเมนาดตนนั้น...” ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่าเส้นผมนุ่มละเอียดสีดำของเธอ ส่งกระแสความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วร่าง

 

       “...หึงฉัน?”

 

       หญิงสาวสะดุ้งเมื่อปลายจมูกโด่งของเขาปัดผ่านแก้มไป

 

       ล่อแหลม...

       ล่อแหลมเกินไปแล้ว

 

       เมื่อไหร่จะถึงห้องวีไอพีบ้าๆที่ว่าเนี่ย?

 

       เธอจะเป็นโรคประหลาดตายแล้วนะ

 

       ร่างสูงเด้งตัวกลับไปอยู่ด้านหลังเธอนานแล้ว แต่สัมผัสแผ่วเบาเมื่อกี้ยังติดอยู่ในใจ

 

       และในที่สุด เมนาดสาวก็หยุดลงตรงหน้าบานประตูห้องหนึ่ง

 

       “ถึงห้องชุดของท่านชายแล้วเจ้าค่ะ”

 

       ห้องวีไอพีที่ว่าเนี่ยคือห้องชุด?

       ให้ตายเหอะ

 

       เธอจำได้ติดตาว่าเคยมีครั้งหนึ่งที่ไทรทันพาเธอมาที่นี่ พอเปิดประตูห้องชุดเข้าไปก็เจอไดโอนีซัสกำลังนัวเนียอยู่กับเมนาดห้าตน อีกประมาณสี่ตนนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นปูพรมกำมะหยี่ในสภาพเปลือยเปล่าแทบไม่มีอะไรปิดกาย

 

       ติดเรทชะมัด

 

       หญิงสาวหันไปพยักหน้าให้ร่างอวบอิ่มน้อยๆหนึ่งทีและจับมือจับทองเหลืองฉลุลายสวยงามของประตูไว้

 

       “พร้อมนะ?” เธอหันไปถาม

 

       เขาพยักหน้า

 

       และบานประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออก

 

       ภายในคือห้องชุดสไตล์วินเทจผสมกับโมเดิร์นของเทพแห่งเมรัย ไดโอนีซัส...ลูกพี่ลูกน้องทางเทคนิคอีกคนของเธอ

 

       ...อุ่นใจเนอะ มีพี่เป็นเทพตั้งหลายองค์...

 

       น่าแปลกที่วันนี้ห้องโล่ง ไม่มีกลิ่นของมึนเมาคละคลุ้ง มีเพียงเสียงเพลงไสตล์อีดีเอ็ม(เท่าที่เธอได้ยินทำนอง—เพลงโรเซสของเดอะเชนสโมกเกอร์สและอีกหลายบทเพลงที่เธอเคยได้ยินผ่านหู)ที่ดังกังวานไปทั่วห้อง

 

       ร่างของที่มีความสูงพอๆกับเธอของชายหนุ่มผู้หนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีม่วงอ่อนที่แบะออกเผยให้เห็นแผงอกเนียนจนผู้หญิงยังอายและกางเกงเอวสูงสีดำสนิทกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้บุเบาะกำมะหยี่นุ่ม ชายเสื้อที่หลุดออกมานอกขอบกางเกงและการแก้ไขปัญหาความขี้เกียจติดกระดุมที่ข้อมือของเสื้อโดยการม้วนแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อพับทำให้เธอแทบจะกรอกตา

 

       เจอกันแต่ละทีก็แต่งตัวไม่เคยเรียบร้อย

 

       “ติดกระดุมเสื้อหน่อยดีเอ็น”

 

       เขายิ้มและลดมือที่คีบบุหรี่อยู่ลง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกเล็กน้อยส่งให้ใบหน้าที่มีเค้าโครงความหวานจากมารดาอยู่แล้วนั้นยิ่งดูกระชากใจสาวๆไปมากขึ้น

 

       “มีโอกาสได้แต่งชายซักทีก็ต้องแต่งให้สุดสิ น้องสาวที่รัก”

 

       ดีที่อย่างน้อยเขาก็ไปตัดผม

 

       เมื่อสองสามปีก่อนยังผมยาวประบ่าเป็นสาวงามร่างชายหนุ่มจนเธอรู้สึกแปลกๆเวลาคุยด้วยอยู่เลย

 

       “อย่าเอาปมถูกจับแต่งหญิงตอนเด็กมาเป็นข้ออ้างได้มั้ย?” เธอเบะปาก

 

       “ท่านชายไดโอนีซัส...ข้า-”

       ชายหนุ่มผมซีดข้างกายเธอทำท่าจะค้อมกายอีกครั้งตอนที่ถูกหยุดเอาไว้วยมือเรียวขาวราวงาช้างของเทพเจ้า

 

       “ออร์ม มาริอุสแห่งแอตแลนติส...ไทรทันโทรมาเล่าให้ฟังแล้วล่ะ”

       “แล้วก็เรียกเราว่าดีเอ็นนะ ไดโอนีซัสน่ะมันเชยไป”

 

       ธาลาสซายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

 

       “อ้อ”

       “เดี๋ยวนี้คุยกันบ่อยเนอะ”

 

       “เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แค่นั้น” ไดโอนีซัสเลียริมฝีปาก

 

       “อ่าฮะ ถ้าพี่ว่างั้นก็แล้วแต่” ร่างบางเดินไปที่โซฟาข้างๆญาติผู้พี่ ทรุดตัวนั่งลงบนนั้น ออร์มค่อยๆหย่อนกายลงนั่งตาม

 

       “ได้ข่าวว่ากำลังจะไปเอริเทรีย?” เทพหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเอียงคอถาม พ่นควันนิโคตินออกจากปาก

 

       เขาคงจะใช้พลังทำให้กลิ่นบุหรี่ที่เธอไม่ชอบหายไป

 

       ดีที่ยังจำได้ว่าเธอไม่ชอบบุหรี่

 

       “ใช่” เธอตวัดขาขึ้นมาไขว่ห้าง

 

       ดวงตาสีม่วงเข้มเบนมาจากแจกันตรงมุมห้อง สบตาของน้องสาว มือขาวขยี้มวนยาสูบลงบนจานแก้วข้างๆ

 

       “ศัตรูไม่ได้อยู่แค่ในน้ำนะธาล”

 

       สีหน้าของหญิงสาวขรึมลงอย่างรวดเร็ว

 

       “เดวิด ไฮด์กำลังตามหาเจ้าสมุทรอยู่” เขาเงยหน้ามองเพดานและยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

 

       “รู้แล้วไดโอนีซัส แม่มาบอกฉันในฝัน”

 

       ดีเอ็น” เทพเจ้าแก้

       “ว้า เราช้ากว่าไคโมสินะเนี่ย...เซ็งเลย”

 

       เธอพยักหน้ายิ้มๆ

 

       “แล้วนางบอกรึยังว่าทีมของแบล็คแมนธามีใครบ้าง?”

 

       คราวนี้คิ้วเข้มของออร์มขมวดเข้าหากัน

       “ทีม?”

 

       ดีเอ็นยิ้มและปรบมือเข้าหากัน

       “เยี่ยม”

 

       “ในที่สุดเราก็มีอะไรพอจะเป็นประโยชน์แล้ว”

 

       ร่างในเชิ้ตสีม่วงของเขาค้อมตัวมาข้างหน้า

 

       “ไฮด์ไม่ได้ทำงานคนเดียว เขามีคนที่ทำอาชีพพิสูจน์ความจริงน่ารำคาญอย่างที่พวกเจ้าเรียกว่านักวิทยาศาสตร์อยู่ด้วย”

 

       ร่างบางและคนข้างกายหันมามองหน้ากัน

 

       “นักวิทยาศาสตร์คนไหน?” ธาลาสซาถามออกไป

 

       เอาล่ะสิ งานนี้ไม่ง่ายแล้ว

 

       เทพโอลิมเปียนที่อายุน้อยที่สุดประสานมือเข้าด้วยกัน

       “สตีเฟ่น ฉิน”

 

       “ฉันเคยได้ยินชื่อหมอนี่” เธอเอียงคอ

       “เขาพยายามจะหาหลักฐานมายืนยันว่าแอตแลนติสมีจริง”

 

       “ในภาษาของเราคือพยายามจะทำลายกฎธรรมชาติที่ถูกกำหนดโดยพวกโมเร...ส่งผลกระทบน่ะแน่นอน แต่อาจแค่ช้าลงไป...อีกคำสำหรับอะไรแบบนี้คือโง่ มนุษย์ผู้นี้โง่สิ้นดี” ไดโอนีซัสถอนหายใจ

 

       “ยังไงเจ้าก็ระวังๆด้วยแล้วกัน สายเมนาดของเรารายงานว่าเขากำลังสืบหาอาร์เธอร์ เคอร์รี่เพื่อแลกกับวิทยาการแอตแลนติสที่ไฮด์เคยได้ไปจากเจ้า” ท้ายประโยคหันไปหาออร์ม

       “เขาอาจคิดไปไกลถึงการลงไปที่อาณาจักรใต้สมุทรและเปิดเผยมันกับโลกด้วย...อย่าดูเบาฉินเชียวล่ะ หมอนี่น่ะฉลาดเป็นกรด”

 

       หญิงสาวพยักหน้า

 

 








 

       ไทรทันเปิดประตูเข้ามาในห้องชุดของลูกพี่ลูกน้องในอีกประมาณสิบห้านาทีต่อมา

 

       “ขอบใจที่ช่วยกันพวกเขาออกจากสาวกเจ้านะดีเอ็น” เทพหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเกต

 

       ไดโอนีซัสยิ้มหวาน ลุกขึ้นยืนและเดินไปอ้าแขนสวมกอดลูกพี่ลูกน้องอย่างสนิทสนม

 

       “ด้วยความยินดีพี่ชาย”

 

       “น้องสาว” ชายหนุ่มผมดำหันมาทางเธอ

       “มาริอุส”

 

       หญิงสาวผมสั้นกอดอกและพยักหน้าขรึมๆให้ทีหนึ่งในขณะที่เจ้าของผมสีบลอนด์ซีดค้อมหัวลง

 

       “ท่านชายไทรทัน”

 

       ผู้ส่งสารแห่งท้องทะเลพยักหน้ารับ

 

       “ไปกันเถอะ”

 

       ร่างสูงเพรียวสง่างามในแจ็ดเกตสีเข้มสาวเท้าเดินนำพวกเขาออกจากบริเวณนั้น มือแกร่งอย่างคนที่จับอาวุธแตะมือจับทองเหลืองตรงประตูและหันไปสบตากับญาติผู้น้อง

 

       “ถ้ามีเวลาก็แวะมาดริ๊งก์นะ โทรมาก่อนด้วยล่ะจะได้เตรียมห้องวีไอพีไว้ให้” เทพเมรัยยิ้ม ยกแก้วใสๆเต็มไปด้วยไวน์ขึ้นมาและกระดกดื่มให้อึกหนึ่ง

       “เชียร์ส ไทรทัน”

 

       ดวงตาสีฟ้าสดของคู่สนทนาเป็นประกายขณะคว้าแก้วใส่รัมที่อยู่แถวนั้นขึ้นมาทำแบบเดียวกัน

       “เชียร์ส ดีเอ็น”

 

       แล้วทั้งสามก็เดินออกมา ไทรทันพาทั้งสองฝ่าดงเมนาดไปที่ทางออกของผับและเปิดประตู รับแสงยามสายของริโอ เดอ จาเนโร

 

       “ไม่อยากเชื่อว่าพวกเมนาดนั่นจะดื่มกันตั้งแต่เช้า ขนาดฉันคอแข็งระดับหนึ่งแล้วยังไม่กล้าทำแบบนั้นเลย” ออร์มทำหน้าแสลง

 

       หญิงสาวหัวเราะหึหึ ดวงตาสีเขียวล้านเฉดเป็นประกายสนุกสนาน

 

       “พวกนั้นดื่มไวน์แทนน้ำเลยล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะธรรมชาติของร่างกายที่ต้องการน้ำ เมนาดอาจจะไม่แตะมันเลยก็ได้”

 

       ดวงตาสีไพลินเข้มหันมามองเธอ

       “จะว่าไป เธอรู้ได้ยังไง?”

 

       “อ๋อ ก็สาวๆส่วนใหญ่ในนั้นน่ะเสร็จเขาไปแล้วทุกราย ขอแค่หุ่นดีไทรทันก็แทบจะกระชากเข้าห้อง” หญิงสาวเบะปากใส่หลังของญาติผู้พี่

 

       “พอเขาเสร็จธุระเรียบร้อยแล้วก็เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องมาคอยดูแลเมนาดพวกนั้นตอนตื่นไง เอายาคุมกำเนิดให้ด้วย ไม่งั้นป้าแอมฟิไทรต์ได้ร้องไห้น้ำตาท่วมทะเลแน่ถ้าอยู่ๆลูกชายสุดที่รักหิ้วลูกสองสามคนกลับวังใต้บาดาล...ฉันเลยได้โอกาสพูดคุยกับบางตน ล้วงลึกตั้งแต่ชีวิตเมนาดยันเรื่องซุบซิบบนโอลิมปัสไปด้วยเลย” เธอเอียงคอมาใกล้ๆ

       “อย่าคิดว่าพวกเขาเมาเป็นอย่างเดียวนะ พวกนี้น่ะสายลับและนักล้วงความลับชั้นยอดเลย”

 

       ชายหนุ่มทำปากเป็นรูปตัวโอ

 

       “เอาล่ะ” ไทรทันหยุดที่ริมหาด

       “ไปเข้ายานซะ เราจะได้ทำหน้าที่ของเราสักที”

 

       “ตามบัญชาเลยองค์ชาย” ธาลาสซาพูดเสียงยานคาง

 

       ทั้งคู่กระโจนลงน้ำและว่ายไปที่ซอกหินอันเป็นที่ซ่อนของยานโลมา ร่างบางปีนเข้าไปในนั้น มือเรียวคว้าคันบังคับทั้งสองอันในขณะที่เขานั่งลงบนเบาะข้างคนขับ

 

       หญิงสาวหาวออกมาหวอดใหญ่

 

       “จะนอนก่อนก็ได้นะ เมื่อคืนนอนไม่หลับนี่” เขาเหวี่ยงกระเป๋าเป้ทั้งสองใบไปตรงห้องโดยสารด้านหลัง

 

       “ไม่ได้หรอก” เธอขยี้ตา

       “แผงควบคุมมันเป็นภาษากรีก นายอ่านได้ ฉันเชื่อ แต่ถ้าเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นมันจะไม่ทันการเอา”

 

       ทั้งๆที่เมื่อคืนยังนอนร้องไห้อยู่กับบ่าเขาอยู่แท้ๆ วันนี้กลับเข้มแข็งขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรกวนใจมาก่อน

 

       ธาลาสซา เธอผ่านอะไรมาบ้างนะ?

 

       ในนาทีนั้น ออร์มอยากจับเธอไปมัดไว้ข้างหลังและขับเองซะเลย ติดที่ว่าเทพเจ้าที่คอยสังเกตอยู่นอกยานนี่สิ

 

       ถ้าเขาแตะเธอ ท่านชายไทรทันได้เอาตรีศูลในมือนั่นเสียบคอเขาแน่

 

       “ไปกัน”

 

       ทั้งสามออกตัวจากบราซิล มุ่งไปที่กรีซ
















 

 

TALK WIH FM

ตอนหน้าตัวร้ายโผล่แล้วนะตัวเธออออ

ปล. เขาหึงกันด้วยแหละแก๊กกกกก

ฝากชายเล็กดีเอ็นแห่งโอลิมปัสไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ

(เห็นบทน้องกับชายใหญ่แล้วแม้แต่ไรท์ยังจิ้นเลยอ่ะ)

วายดีมั้ยน้อออออ

จะวายก็เรือบาป  จะไม่วายก็ยังไงอยู่

เครียดดดด5555

เจอกันตอนหน้านะคะ

ด้วยรักและเสียงหวีดคิงออร์ม

เฟิงมี่ค่ะ>3<

     
Z y c l o n
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #34 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24

    ออร์มดูตื่นไปหมด

    #34
    1
    • #34-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 8)
      16 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:59
      ตามประสาคนไปอยู่ในดงสาวสะบึมครั้งแรกแหละค่ะ5555
      #34-1
  2. #33 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:33

    ว่าแล้วมันแปลก ๆ ไม่ใช่แค่เราคิดเองสินะ เชียร์&ชูป้าย วายเลย ๆ

    #33
    1
    • #33-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 8)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:22
      เรือบาปปปป เรือบาปนะรีดนะะะะ เรือบาปปปป

      ฮืออออ แต่เคมีมันเข้าจริงๆอ่าาา
      เอาเป็นว่าให้ชายใหญ่มีคู่แน่ แต่อาจไม่ได้คู่กะชายเล็กนะจ๊ะ//ไม่โกรธน้าาาา//หลบกระสุน
      #33-1