【Aquaman】 ❝The Ocean❞ || Orm Marius X Oc

ตอนที่ 7 : Ocean 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

Ocean 07

 

 

       ไทรทัน?

 

       ไทรทันคนนั้นอ่ะนะ?

 

       ออร์มแทบจะลืมหายใจ

       เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเทพผู้ส่งสารแห่งท้องทะเลจากในนิทานปรัมปรามาเยอะ

 

       ดูเด็กกว่าที่เขาคิดไว้มาก...

 

       “เรารู้น่า” ชายหนุ่มผมดำยักไหล่เมื่อเห็นท่าทางของเขา

 

       “แย่หน่อยที่เมื่อเราเป็นผู้อมตะแล้วเราสามารถเลือกว่าจะปรากฎตัวแบบไหนได้”

 

       ดวงตาสีฟ้าเข้มบาดใจเบนไปหาญาติผู้น้อง

 

       “เจ้าโตขึ้นมากเลยนะธาล”

 

       หญิงสาวผมสั้นกรอกตา

       “แหงล่ะ ฉันไม่ได้ติดต่อกับพี่นานเกือบสามปีแล้ว...คนเราน่ะโตไวไม่เท่าพวกเทพที่เกิดมาแล้วสวยหล่อเลยหรอกนะ”

 

       ไทรทันลูบคางและย่นหน้าผาก

 

       “ที่เจ้าพูดมาก็ถูก...ไหนดูซิ” เขาเริ่มเดินวนรอบร่างบางที่ทำหน้าเบื่อหน่ายมากกว่าอารมณ์เสีย

 

       “ผมสั้นลงจากตอนนั้นเยอะเลยนะ...เราชอบน้องสาวที่ผมยาวถึงเอวมากกว่า” มือแกร่งที่ดูก็รู้ว่าแตะอาวุธมามากขนาดไหนเล่นกับเส้นผมสีดำ

 

       “ตัว...สูงขึ้นนิดหน่อย” บุตรแห่งโพไซดอนเอียงคอวัดส่วนสูงของเธอ

 

       “แล้วก็...โอ้” เขาเลิกคิ้ว

       “เราดีใจด้วยนะธาล ในที่สุดเจ้าก็มีส่วนเว้าส่วนโค้งของสตรีที่พึงมีแล้ว”

 

       ธาลาสซาสะบัดมือเข้าหาใบหน้าของพี่ชาย ส่งให้อากาศอัดแก้มซ้ายเขาจนกระเด็นลงไปนอนแนบพื้น

 

       “หาสาวที่จะปลงใจด้วยให้ได้ก่อนเหอะค่อยมาแหย่เรื่องหน้าอกฉัน” ดวงตาสีเขียวล้านเฉดดูไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

 

       โอเค

       ออร์มจะไม่ทำให้เธอโกรธจัดเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นเขาอาจไม่ได้มีจุดจบที่สวยงามเท่าไหร่นัก

 

       “เข้าเรื่องมาดีกว่าพี่ชาย” ธิดาแห่งไคโมเหวี่ยงแขนขึ้นกอดอก

 

       ร่างสูงใหญ่แต่ค่อนข้างเพรียวของเทพเจ้าลุกขึ้นจากพื้นหินที่เป็นลายนูนต่ำของทางเดิน หัวเราะในลำคอไปด้วย ดวงตาที่เป็นสีฟ้าราวกับสีของท้องฟ้าที่ฟ้าที่สุดเจือสีมรกตเล็กน้อยเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

 

       อดีตราชาแห่งแอตแลนติสเพิ่งเห็นว่าพื้นหินนั้นเป็นรอยแตกลึกจากการกระแทกอย่างรุนแรง

 

       “ตามนั้น”

 

       ไทรทันกุมแก้มเล็กน้อยและจัดเสื้อแจ็คเกตสีเข้มของตนเอง

 

       “มารดาให้เรามาเตือน”

 

       “ป้าแอมฟิไทรต์น่ะนะ?” คนผมสั้นประบ่าเลิกคิ้ว

       “มีเรื่องอะไรให้เตือนด้วยเหรอ?”

 

       ไทรทันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อและเลียริมฝีปากอย่างชั่งใจ ดวงตาหรุบลง

 

       “ความจริงมันมี น้องสาว...มีมากเลยด้วยล่ะ”

 

       ชายหนุ่มผมบลอนด์ซีดสบตากับเธอ

 

       ธาลาสซาขมวดคิ้วและเม้มปาก ยืนถ่ายน้ำหนักไปทางขาข้างขวา

       “ว่ามาซิไทรทัน”

 

       ชายหนุ่มผมดำเหลือบมามองคนตัวสูงข้างกายเธออย่างระมัดระวัง เขาเอียงคอนิดๆ พิจารณาออร์มราวกับเป็นเหยี่ยว

 

       “คนนี้ไว้ใจได้” หญิงสาวถอนหายใจ พยักหน้าให้กับพี่ชายเป็นเชิงบอกว่าให้สบายใจ

 

       “เจ้าคือ...”

 

       “ออร์ม มาริอุสแห่งแอตแลนติสขอรับท่านชาย” ก้มหัวและค้อมกายทำความเคารพ ดวงตาสีไพลินหรุบลงต่ำอย่างสำรวม

 

       “อ้อ” ไทรทันกระตุกยิ้มมุมปาก

       “คนนี้เองสิที่จะยกทัพขึ้นมาตีโลกมนุษย์”

 

       “อ่าฮะ” เจ้าของดวงตาสีเขียวน่าพิศวงยืนยัน

       “เขามีทัณฑ์บนอยู่...อาร์เธอร์ก็เลยฝากฉันดูแล ฉันกำลังจะไปหาเขา”

 

       เทพหนุ่มทำเสียงอืมในลำคอ

 

       “มาเข้าเรื่องกันดีกว่า”

 

       เขาขยับกายเล็กน้อยและสบตาเธอ แววตาขี้เล่นหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังเคร่งเครียด

 

       “น้องสาว เจ้ากำลังอยู่ในอันตราย”

 

       ร่างบางเอียงคอ เริ่มเครียดตามขึ้นมาบ้าง

       “หมายความว่า...”

 

       “หมู่นี้ท้องทะเลปั่นป่วนบ่อยขึ้น พวกอสูรร่องสมุทรโผล่ขึ้นมาตามน้ำตื้นนอกถิ่นของมันเยอะขึ้นเรื่อยๆราวกับดอกเห็ด...” เขาลากท้ายประโยคยาวเพื่อให้เธอคิดตามทัน

 

       “พี่จะบอกว่า...” เธอตัวแข็งทื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและตกใจ

 

       “ฉันอุตส่าห์นึกว่ามันจะเลิกรังควานฉันไปแล้ว”

 

       ธาลาสซาแทบจะลงไปกองกับพื้นถ้าไม่ใช่เพราะมีขอบถนนให้คว้าไว้

       ในที่สุดก็ต้องเผชิญหน้ากับไอ้พวกนั้นอีกแล้วสินะ

 

       “เธอถูกอสุรกายร่องสมุทรตามล่า?” ชายหนุ่มข้างกายเธอถามขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

 

       หญิงสาวพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

 

       “แม่ฉัน...” เธอสูดหายใจสั่นๆ

“ตอนที่แม่คลอดฉัน เรากำลังอยู่เหนืออาณาจักรร่องสมุทร...พวกนั้นน่ะกัดไม่เคยปล่อยอยู่แล้ว ยิ่งได้กลิ่นกึ่งเทพเกิดใหม่อ่อนแอยิ่งคลั่งอยากกินเข้าไปใหญ่ แม่น่ะไม่เป็นไรหรอก เธอเป็นเทพ พวกนั้นยังกลัวเธออยู่...แต่สำหรับฉัน...พวกมันหมายหัวเอาไว้”

 

       เธอเสยผม

       “ไม่ใช่ทุกวันหรอกนะที่จะมีมนุษย์กึ่งเทพโผล่มาให้กินเพิ่มพลัง”

 

       “อยู่ๆพวกมันก็หายไปเมื่อห้าปีก่อน” ไทรทันเอนตัวลงพิงเสาไฟข้างๆ

 

       “เราไม่นึกเลยว่าจะมาอีกรอบ”

 

       ดวงตาสีไพลินเบนไปมองความอ่อนแอบนใบหน้างดงามของหญิงสาวและหันกลับไปมองเทพเจ้าผมดำ

 

       “พอมีวิธีช่วยไหม?”

 

       “ว่าไงนะ?” เขาขมวดคิ้ว

 

       “มีวิธีไหนบ้างที่จะช่วยเธอได้บ้าง?” ออร์มถามย้ำ เลิกคิ้วเป็นเชิงต้องการคำตอบ

 

       ดวงตาสีฟ้าเจือเขียวมองมานิ่งๆ

 

       “เท่าที่เรารู้...ไม่มี”

 

       “ได้ไง? ไม่มี?” ร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวเข้าไปใกล้เทพเจ้าอย่างคาดคั้น

 

       “ไม่เป็นไร ออร์ม” เสียงของธาลาสซาเรียกเขาเอาไว้

       “กะอีแค่พวกสัตว์อสูรที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้แล้ว ฉันไหวน่า”

 

       ไม่ เธอไม่ไหว

 

       นั่นคือความจริงที่เธอพยายามปกปิดเอาไว้

       ใช่ เธอกลัวพวกมัน

 

       และใช่...พวกมันจะไม่หยุดจนกว่าจะได้ฉีกกระชากเนื้อออกจากกระดูกของเธอ ดื่มเลือดสดๆที่ไหลนองและกลืนกินร่างที่ยับเยินของเธอจนไม่เหลือซาก

 

       “มันต้องมีสักทางสิ” ชายหนุ่มผมสีซีดหอบหายใจแรงๆ พยายามเค้นหาคำตอบจากเจ้าของดวงตาเจิดจ้าสีฟ้าเขียว

 

       “มารดาถึงให้เรามาไง” ไทรทันยักไหล่

       “เพื่อคุ้มครองธาลาสซา พานางไปที่เอริเทรียอย่างปลอดภัย”

 

       “พวกมันเหมือนเป็นมดปลวกถ้าเทียบกับเรา” ชายหนุ่มผมดำเม้มปาก

 

       อดีตราชาแห่งแอตแลนติสหันไปหาร่างบางที่กำลังหยัดกายขึ้นยืนตัวตรง ใบหน้างดงามที่เคยสดใสนั้นซีดเผือด

 

       “เราต้อง...” เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

       “เราต้องไปตอนไหน?”

 

       “เจ้าไปนอนพักก่อนเถอะน้องสาว” เทพเจ้าถอนหายใจ

 

       “ไปพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย”

 

       ธาลาสซาพยักหน้าและหลับตาราวกับพยายามจะข่มความกลัวลงไปในจิตใจ ซ่อนดวงตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกไว้หลังเปลือกตาคู่นั้น

 

       “เจอกันพรุ่งนี้ ไทรทัน”

 

       คู่สนทนาทำเสียงอืมในลำคอ พยักหน้าและเดินเข้าไปตบไหล่ของน้องสาวเบาๆแล้วเดินตรงมาที่ออร์ม

 

       “ระวังตัว ออร์ม มาริอุส บุตรแห่งออร์แว็กซ์” เขาว่าเสียงเบาพลางขยับมาใกล้

“...ศัตรูอยู่ทุกที่ ทั้งบนบกและในน้ำ”

 

ผู้ส่งสารแห่งห้วงสมุทรล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเกต เขาเดินไปยืนบนขอบทางเดิน ลมทะเลพัดผมสีดำปลิวไปด้านหลัง

 

ไทรทันหันมามองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายและทิ้งตัวลงไปด้านล่าง

 

ไอน้ำเค็มฟุ้งขึ้นมาในขณะที่พวกมันพลุ่งขึ้นรับร่างสูงของเทพเจ้า เมื่อมันลับไปจากถนน เขาก็หายไปพร้อมกับพวกมันด้วย

 

หญิงสาวเซลงไปกองกับพื้น

 

ออร์มรีบเข้าไปประคอง เขาจับไหล่เธอเบาๆและพบว่าเนื้อตัวของร่างบางนั้นเย็นเฉียบและเริ่มสั่นน้อยๆ

 

“เธอโอเคนะ?”

 

ธาลาสซาเม้มปากและพยักหน้าพลางยันตัวลุกขึ้น

 

“กลับโรงแรมกันเถอะ”

 

 

 




 

 

       หญิงสาวแหวกว่ายไปในท้องทะเล

 

       เธอชะงักเมื่อจู่ๆทุกอย่างก็มืดลงอย่างกะทันหัน ดวงตาสีเขียวล้านเฉดหรี่ลง

 

       เกิดอะไรขึ้น?

 

       ธาลาสซาพยายามหาคำตอบ เบนสายตาไปรอบๆอย่างรวดเร็ว

       บรรยากาศนี้มันแปลกๆ

 

       คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

 

       “แม่?”

 

       หรือว่าแม่จะมาคุยกับเธออีก?

 

       เรื่องอสุรกายร่องสมุทรเหรอ?

 

       “แม่?” เพิ่มระดับเสียง มือเรียวยกขึ้นป้องปาก

 

       หูแว่วเสียงอะไรบางอย่างในน้ำจากไกลแสนไกล เธอหันกลับไปมองรอบกาย สังหรณ์เริ่มไม่ดี

 

       ร่างดำๆพุ่งผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว

 

       ลมหายใจถึ่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำ

 

       “นั่นใครน่ะ?”

 

       ภายในกระแสน้ำอันมืดมิด ร่างดำๆเล็กๆเหล่านั้นค่อยๆชัดเจนขึ้น ทั้งใบหน้าไร้ดวงตา ฟันคมกริบ ผิวหนังเป็นตะปุ่มตะป่ำ กรงเล็บที่สามารถแทงคนตายได้ในพริบตาและขนาดตัวที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆตามระยะห่างระหว่างพวกมันกับเธอ ยิ่งน้อยลงเท่าไหร่พวกมันยิ่งดูน่าสยดสยองและใหญ่ขึ้นเท่านั้น

 

       ลมหายใจสะดุดเฮือก ดวงตาของเธอแข็งค้างด้วยความตระหนกสุดขีด

 

       อสุรกายร่องสมุทร

 

       พวกมันล้อมวงเข้ามาเรื่อยๆ และเมื่อรู้ตัวอีกที เธอก็ไม่มีทางหนีอีกแล้ว

 

       ไม่

 

       ไม่นะ

 

       ปากที่มีฟันน่าเกลียดน่ากลัวของมันขยับเป็นคลื่นสัญญาณบางอย่างที่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เธอฟังมันออก

 

       มนุษย์กึ่งเทพ

 

       ข้าได้กลิ่นเลือดจากนาง

 

       เราจัดการนางเลยได้ไหม? ข้าหิวเต็มทนแล้ว

 

       อาหารแสนโอชา

 

       ทันทีที่เราได้ดื่มเลือดนาง เราจะมีอำนาจมหาศาลเหนือรุ่นใดในเผ่าพันธุ์

 

       ฮ่าๆๆ ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง!!!

 

       สัตว์ร้ายจากร่องสมุทรตัวหนึ่งลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าเธอ ตัวอื่นๆดูจะรีรอให้มันจัดการก่อน

 

       แปลก...

       พวกนี้ไม่มีผู้นำแท้จริง

 

       ใบหน้าที่ต่อให้ดูมุมไหนก็แทบไม่เชื่อว่าเคยเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันกับออร์มและชาวแอตแลนติสมาก่อนยื่นเข้ามาใกล้ ห่างจากปลายจมูกเธอไม่กี่นิ้ว

 

       มันดมกลิ่นของเธอ

 

       ธาลาสซาจ้องมองอย่างพรั่นพรึงขณะที่มันพ่นลมหายใจเล็กน้อยและแสยะเขี้ยวน่ากลัวนั่น

 

       ในวินาทีที่มันคำรามและพุ่งเข้าหาเธอ หญิงสาวก็กรีดร้อง กระชากเปลือกตาออกและเด้งตัวขึ้นจากเตียง

 

 

 

 

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดมองไปรอบกายอีกครั้งและพบว่าตนเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคน ใบหน้าแนบกับอกเขา กลิ่นพายุฝนและเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะผ่านเนื้อผ้าทำให้หัวใจของเธอเองที่กำลังเต้นรัวแรงค่อยๆช้าลง

 

       “เฮ้...เฮ้” ออร์มลูบกลุ่มผมสีดำเบาๆ

       “ฉันอยู่นี่...ฉันอยู่นี่”

 

       พยายามควบคุมลมหายใจ ธิดาแห่งไคโมรู้สึกได้ถึงน้ำที่มาเอ่อคลอที่ขอบตา

 

       มีไม่กี่คนหรอกนะที่ได้กอดปลอบเธอเวลาเธอแพนิค

 

       “ออร์ม...” เสียงของเธอแหบพร่า และน้ำตาหยดแรกในรอบหลายปีก็กลิ้งลงมาตามแก้มนวล

 

       “มัน...ฉันฝันถึงพวกมัน” มือแกร่งค่อยๆดันเธอออกมาจากอ้อมกอดนั้น ดวงตาสีไพลินจ้องลงมาขณะที่ปลายนิ้วสากเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มอย่างอ่อนโยน

 

       “ชู่ววว” เขาประคองแก้มเธออย่างทะนุถนอม

       “ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว”

 

       ปากบางเฉียบยกยิ้มส่งให้และวางหน้าผากของเขาลงบนหน้าผากเนียนของเธอ ดวงตาทั้งสองคู่สบกัน

       “ฉันจะปกป้องเธอเอง”

 

       และด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง ธาลาสซาก็รู้สึกว่าใบหน้าเห่อร้อน หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นจนเธอกลัวว่ามันจะทะลุอกออกมา

 

       โอเค

       เธอต้องป่วยแน่ๆ

 

       ถ้าพรุ่งนี้ถามไทรทัน เธออาจได้เบอร์ของอพอลโล

       เผื่อว่าลูกพี่ลูกน้องอีกคนของเธอจะมีคำตอบว่าไอ้โรคประหลาดนี่มันมียาหรือวิธีแก้อะไรบ้าง

 

 











TALK WITH FM

เนื้อเรื่องเรามันเริ่มเข้าสู่ดาร์คไซด์ยังไงไม่รู้อ่ะ...55555

...เอ...หรือไรท์คิดไปเอง

เทพกรีกองค์อื่นๆจะค่อยๆโผล่มานะคะ ใจเย็นๆกันก่อนเนอะ

ฉากแอคชั่นโชว์เทพของลาสซาจะมากขึ้นด้วยนิดนึง

ขอบคุณสำหรับทุกแรงสนับสนุนนะคะ

ด้วยรักและเสียงหวีดคิงออร์ม

เฟิงมี่ค่ะ>3<

     
Z y c l o n
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #32 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:29

    พี่ชายนางจะมีคู่ไหม//เดี๋ยวนะ ใช่เรอะ!

    #32
    1
    • #32-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 7)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:20
      อาจจะมีนะจ๊ะ เราไม่ให้ชายใหญ่เปลี่ยวเอกาแน่นอนนน
      #32-1
  2. #28 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:28
    ความซบอกนี่มัน.....0 0!!!
    #28
    1
    • #28-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 7)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:07
      นี่แค่น้ำจิ้มนะจ๊ะะะ เราจะค่อยๆกระชับความสัมพันธ์พระนางไปเรื่อยๆ 5555
      #28-1
  3. #27 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:00

    ทั้งคู่จะเจออะไรกันอี๊กกกกก

    #27
    1
    • #27-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 7)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:36
      มันก็จะลำบากนิดนึงกว่าจะได้เป็นแฟนกันนะคะ 555
      #27-1
  4. #26 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:39
    รู้สึกพี่ไทรทันหล่อกระชากตัวอักษรมาก...
    #26
    1
    • #26-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 7)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:35
      นางหล่อเป็นกิจวัตรประจำวันค่ะ 555555
      #26-1