【Aquaman】 ❝The Ocean❞ || Orm Marius X Oc

ตอนที่ 6 : Ocean 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

Ocean 06

 

 

“พักก่อนเถอะ” ออร์มแตะมือลงบนแขนเรียวของคนข้างกายที่กำลังขับยานอยู่

 

“อะไรกัน ยังไม่เฉียดทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเลยนะ” หญิงสาวเลิกคิ้ว

 

เขาทำเสียงฮึมฮัมในลำคอ

“มืดแล้ว เธอควรนอน”

 

เดี๋ยวจะป่วยเอา

เขาดูแลชาวบกที่ป่วยไม่เป็นนะเออ

 

ธาลาสซานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจ

 

“โอเค ก็ได้ เราจะพักกัน”

 

มือเรียวกระชับคันโยกควบคุมในมือแน่นและผลักมันไปด้านหน้า ส่งให้ยานทั้งลำพุ่งขึ้นไปบนผิวน้ำ

 

ชายหนุ่มผมสีซีดถลึงตาด้วยความตกใจ

“ทำอะไรน่ะ?”

 

ธิดาแห่งไคโมหันมาและทำหน้าระอาใจ

“เอายานขึ้นไปจอดหลบ จะได้นอนพักไงพ่อหนุ่มชาวทะเล”

 

“ฉันนอนเฝ้ายานในนี้ก็ได้” ยิ่งเมื่อคิดว่าจะต้องขึ้นไปบนบกอีกครั้ง อดีตราชาแห่งแอตแลนติสก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาดื้อๆ

 

“ให้ตายเหอะออร์ม” เธอกรอกตาเป็นเลขแปด

“นายเคยเป็นราชาแห่งท้องทะเลนะ กลัวอะไรกับแค่นอนค้างที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านสักคืน”

 

“ใครจะไปคุ้นเคยกับโลกเบื้องบนเหมือนเธอกับพี่ฉันล่ะ?” เขาย้อมบ่นงึมงำเบาๆ

 

ร่างบางยิ้มมุมปาก

“ไม่ต้องห่วงน่า ทริปนี้ฉันพาเที่ยวเอง”

 

เธอขับยานไปจอดตรงแถวๆโขดหินไม่ใกล้และไม่ไกลชายฝั่งในมุมที่ค่อนข้างยากต่อการมองเห็นและดันกระจกหน้าออกเพื่อเลื่อนตัวออกไปภายนอกพร้อมกับเป้วิเศษที่ไม่ว่าจะจุอย่างไรก็ไม่เต็มสักที

 

ออร์มหยิบสัมภาระที่อยู่ด้านหลังยานและตามเธอออกไปสู่น้ำทะเลนอกยาน

 

ถึงแม้ว่ายานครึ่งหนึ่งจะอยู่หนือน้ำ แต่พวกเขาก็ยังต้องเปียกเพื่อจะไปถึงฝั่งอยู่ดี ร่างของเธอขยับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและกระโดดขึ้นจากทะเลเพื่อลงบนพื้นทราย

 

ร่างสูงตามไปติดๆและกระโดดลงไปตรงพื้นที่ด้านข้างเธอ

 

“เราอยู่ที่ไหนเนี่ย?” คิ้วเรียวเข้มเหนือดวงตาสีไพลินขมวดเข้าหากัน

 

ดวงตาสีเขียวล้านเฉดมองไปรอบๆ

 

“ฉันคิดว่าเราได้ตั๋วเที่ยวงานคาร์นิวัลฟรีแล้วล่ะ”

 

เขามองตามสายตาเธอและพบกับเนินเขาสูง รูปปั้นขนาดใหญ่สีขาวที่อยู่ในท่ากางแขนออกทั้งสองข้างตระหง่านอยู่บนยอดเนินที่คลาคล่ำด้วยผู้คนนั้น

 

“อะไรคือคาร์นิวัล?” คนผมซีดถามพลางขยับเข้าไปใกล้ร่างบางที่สูงเลยหูเขามาหน่อยอย่างเนียนๆ

 

เกลียดที่จะยอมรับ แต่เขารู้สึกกลัวที่นี่อย่างบอกไม่ถูก

ชาวบกโง่เง่าเหล่านี้อยู่เต็มไปหมด

 

เธอหันมาเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาพอดีและหัวเราะหึๆ

 

“ก็นะ เราดันมาในช่วงงานนี้พอดี ริโอ เดอ จาเนโรเปิดกว้างสำหรับผู้คนที่อยากสนุกทุกวันทุกเวลา...ออร์ม ฉันจะพานายไปรู้จักความหรรษาแบบชาวบกตามวัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ไงล่ะ”

 

เธอขยับเข้ามาใกล้ ทำเอาเขาสะดุ้ง

มือเรียวยกขึ้นมา และน้ำทั้งหมดที่ชุ่มอยู่ในเสื้อผ้าและกระเป๋าของพวกเขาก็ค่อยๆลอยออกมารวมกันจนได้เป็นลูกกลมใหญ่ที่ทำจากของเหลวสีใส

หญิงสาวโยนมันกลับลงไปในทะเลและหันมายักคิ้วให้เขา

“เราไปหาที่พักกันก่อนเถอะ แล้วฉันค่อยพานายมาเที่ยวงาน”

 

ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักและเดินตามเธอไป

 

พวกเขามาถึงอาคารหนึ่งที่เรียกว่าโรงแรมติดชายฝั่ง รองเท้าหุ้มข้อสีเข้มของเธอก้าวนำเขาเข้าไปด้านในที่มีอุณหภูมิเย็นและเงียบสงบ ตรงไปที่เคาน์เตอร์ลายไม้สีซีดๆแต่ดูใหม่เอี่ยม

 

2 ห้องค่ะ” เธอว่า

 

หญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อยที่น่าจะเป็นพนักงานกดแป้นพิมพ์สักพักแล้วหันมายิ้มเจื่อนๆให้

 

“เอ่อ...ต้องขอโทษด้วยนะคะ ห้องเต็มหมดแล้วค่ะ เหลือแค่ห้องเดียว แต่มีเตียงคู่นะคะ”

 

ธาลาสซาเบนสายตามาทางเขาและเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“เรานอนห้องเดียวกันได้มั้ย?”

 

ออร์มชะงักและเลียริมฝีปาก

แชร์เตียงกับผู้หญิงยังดีกว่าไม่มีที่นอน

 

“ได้สิ”

 

โชคดีที่ห้องมีสองเตียง

 

เขาถอนหายใจยาวและวางเป้ลงข้างเตียงขณะที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คเวลาและแบตเตอรี่

 

“คาร์นิวัลกำลังจะเริ่มในอีกสี่สิบนาที” เธอว่า ทิ้งตัวลงนอนหงายหลังบนที่นอนสีขาวนุ่มๆ

“เรามีเวลาให้งีบเอาแรงสักนิด นายจะหลับซักหน่อยมั้ย?”

 

“ก็ดี” เขาค่อยๆเอามือมาประสานกันรองท้ายทอยและเอนหลังลงในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

 

“งั้นฉันจะไปอาบน้ำนะ” หญิงสาวเปิดเป้และหยิบเสื้อผ้าออกมาพร้อมกับคว้าผ้าเช็ดตัวมาพาดบ่า

 

เขาทำเสียงอืมเป็นการตอบรับ

 

ร่างบางหายลับไปในห้องน้ำขณะที่เขาปิดเปลือกตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทรา ลมหายใจสม่ำเสมอ

 

เขารู้สึกตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงผ้าสวบสาบ

 

สิ่งแรกที่เขาเห็นคือแผ่นหลังขาวเนียนที่กำลังถูกปกปิดด้วยชายเสื้อสีเทาเข้ม

 

เธอหันมาและจัดเส้นผมสีดำที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยให้เข้าที่

 

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ?”

 

ชายหนุ่มเม้มปากและค่อยๆยันตนเองขึ้นจากเตียง

“กี่โมงแล้ว?”

 

“ใกล้ถึงเวลาเปิดงานคาร์นิวัลแล้วล่ะ” มือเรียวลูบผมสั้นของตนเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาเป็นประกาย

 

“ไปกันเถอะออร์ม”

 

ภาพแผ่นหลังน่าสัมผัสของเธอยังติดตาจนออร์มต้องสะบัดหัวเบาๆและกะพริบตาสองสามที

 

“นายโอเคนะ?”

 

“อ่าฮะ...” อดีตราชาแห่งแอตแลนติสหย่อนเท้าลงแตะพื้น

“ไปงานคาร์นิวัลนี่กัน”

 

 





 

 

       ทั้งสองมาถึงถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนในอีกประมาณสิบนาทีต่อมา

 

       แสงไฟเยอะจนธาลาสซาต้องยึดแขนแกร่งของคนข้างตัวเอาไว้เพื่อกันไม่ให้เขาเกิดปอดแหกและหลงกัน

 

       เธอพาชาวแอตแลนติสในความดูแลไปนั่งดูงานบนอัฒจรรย์ในขณะที่คนที่มานั่งรออยู่แล้วหลีกทางให้นั่งได้สะดวกๆ

 

       หญิงสาวพึมพำขอบคุณและฉุดร่างสูงที่ตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นคนลงนั่งข้างๆ

       “อย่ากระโตกกระตากน่า เดี๋ยวคนแถวนี้จะเข้าใจว่านายสติไม่เต็ม”

 

       “ฉันฉลาดที่สุดในห้องเรียนของชนชั้นสูงแอตแลนติสนะ” เขาพึมพำ

 

       “งั้นเหรอ?” เธอเอียงคอ

       “งั้นนายคงลืมว่านี่คือบนบกที่นายเกลียดนักหนา...ที่นี่มีอะไรให้นายเรียนรู้อีกเยอะนะ”

 

       เขาเหล่ตาไปมาอย่างจนคำพูด

 

       “งานจะเริ่มแล้ว” เธอเอียงตัวมากระซิบเมื่อชาวบกในสูทและชุดสวยสองสามคนขึ้นไปกล่าวต้อนรับบนแท่นท่ามกลางแสงแสบตาที่เธอบอกว่าชื่อสปอตไลท์

 

       กลิ่นหนังสือและลมทะเลทำให้ใจเขาเต้นไม่เป็นส่ำ

 

       ดวงตาสีน้ำเงินเข้มราวห้วงลึกที่สุดของทะเลหรุบลง ซ่อนแวววูบไหวให้พ้นจากสายตาของเธอ

 

       เมื่อไหร่งานบ้านี่จะเริ่มจริงๆซักที?

       เขาจะหัวใจวายตายอยู่แล้วนะ

 

       ก่อนที่ร่างสูงจะขาดอากาศหายใจตายอนาถนั้นเอง แสงหลากสีก็เริ่มสาดส่องไปทั่ว เพลงจังหวะชวนเต้นที่มีเสียงของแตรและทรัมเป็ตอยู่เต็มเปี่ยมก็ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวผมสั้นผละจากเขาไปก่อน

 

       ออร์มค่อยๆเสตามองไปทางอื่นและพยายามหาจุดสนใจเพื่อจ้องแทนที่ซีกหน้างดงามข้างๆ

 

       พาหนะ(น่าจะเป็นรถ)ที่มีเวทีขนาดใหญ่ตั้งอยู่หลายคันค่อยๆเคลื่อนตัวออกมาตามถนน หญิงสาวหลายคนในชุดวาบหวิวเต็มไปด้วยขนนกและเครื่องประดับสวยงามวาดลวดลายสะบัดสะโพกเต้นไปมาอยู่บนนั้นพลางโปรยยิ้มและขยิบตาให้กับหนุ่มๆด้านล่าง

 

       ร่างบางตบมือและส่งเสียงร้องเชียร์ในขณะที่เขานั่งงงเป็นไก่ตาแตกว่าเกิดอะไรขึ้น

 

       “เอ้า ตบมือส่งเสียงซักหน่อย” เธอใช้ศอกสะกิดแขนเขา

       “ถือว่าเป็นกำลังใจให้แดนเซอร์ข้างล่างนั่น”

 

       ชายหนุ่มทำตามอย่างค่อนข้างเงอะงะ

 

       จะว่าไป ชาวบกพวกนี้ก็เข้าใจคิดนะ

       แถมสามารถตกแต่งเวทีเคลื่อนที่ได้อย่างสวยงามด้วย

 

       เขาว่าสิ่งที่ทำให้ประทับใจมากที่สุดในขบวนคืนนี้คือเวทีรูปนกสีสันแสบตาที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อนกแก้วมาคอว์ที่ทั้งขยับปีกและกะพริบตาได้

 

       มุมปากบางเฉียบกดลึกเมื่อเห็นธาลาสซาผุดลุกขึ้นโยกตัวไปตามจังหวะเพลง

 

       “มาเร็ว” เธอหันมาชวน

 

       “ฉันเต้นไม่เป็น” เขายักไหล่และนั่งต่อไป

 

       ปากอิ่มเบะลงน้อยๆอย่างล้อเลียน

       “ไม่กล้านี่หว่า”

 

       ให้ตายเหอะ

       ลาสซา เธอก็รู้ว่าเขาชอบการท้าทายและไม่สามารถห้ามตัวเองจากการตอบรับคำท้าใดๆได้

 

       และทุกอย่างก็มาถึงจุดที่เขาเรียนเต้นแบบลวกๆกับกึ่งเทพแห่งเกลียวคลื่นท่ามกลางเสียงดนตรีแซมบ้าของงานที่กำลังจบลง

 

       การเต้นบ้าบออะไรเนี่ย

       ทำให้รู้สึกว่าคาบเรียนเต้นตอนที่ยังอยู่ในแอตแลนติสง่ายขึ้นมาทันที

 

       อาจารย์ขอรับ ศิษย์ขอโทษที่เคยโดดเรียน

 

       ศิษย์กำลังชดใช้การกระทำนั้นอยู่

       ศิษย์สำนึกแล้วขอรับ

 

       หญิงสาวหัวเราะจนตัวงอเมื่อเขาสะดุดขาตนเองและหงายหลังลงไปบนพื้น ส่งผลให้เขาหัวเราะตาม

 

       เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวราวมุกเรียงกันอย่างเป็นระเบียบและดึงเขาขึ้นมา

 

       ทันใดนั้น ร่างบางก็ชะงักกึก รอยยิ้มค่อยๆเลือนหายไปจากใบหน้า

 

       “มีอะไรรึเปล่า?”

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดฉายแววตระหนกเล็กๆ

 

       “...เป็นไปไม่ได้...” เธอพึมพำและรีบคว้าสัมภาระขึ้นมา มือเรียวกอบกุมมือเขาไว้และพาเขาจ้ำอ้าวออกจากคาร์นิวัลไปตามฝูงชนที่กำลังทยอยออกจากงานผ่านทางออกที่ถูกตระเตรียมไว้แล้ว

 

       เกิดอะไรขึ้น?

 

       พวกเขาลัดเลาะไปตามถนนหนทางต่างๆที่สว่างด้วยแสงสลัวจากเสาไฟสูงๆ

 

       อดีตราชาแห่งแอตแลนติสกะพริบตาปริบๆและพบว่าตนกำลังจ้องทะเลที่ไร้แสงและส่งเสียงคลื่นเบาๆชวนใจสงบอยู่

 

       “ธาลาสซา”

 

       หญิงสาวไม่ตอบ พยายามหันไปมาอย่างร้อนรน ดวงตาสีเขียวล้านเฉดหลุกหลิกไปมา

 

       “ธาลาสซา” มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางที่โผล่พ้นออกมาจากชายแขนเสื้อสีเทา

 

       “เธอโอเครึเปล่า?”

 

       ธาลาสซาหอบหายใจ

 

       เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

 

       “เขาอยู่แถวนี้” เสียงเบาๆหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม

       “นี่มันไม่ดีเอาซะเลย...เราแทบไม่เคยติดต่อกันตอนอยู่บนบก...ยกเว้นว่าเขาจะเป็นคนพาฉันมาเที่ยวข้างบนนี่เอง”

 

       เขา?

       ใคร?

 

       เสียงสวบสาบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด

 

       ร่างบางสะดุ้งและหันไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว มือเรียวสะบัดออก ส่งกำแพงที่แทบมองไม่เห็นถ้าไม่สังเกตดีๆไปอย่างแม่นยำ

 

       ปฏิกิริยาเธอไวมากจริงๆ

 

       ร่างที่มีความสูงน้อยกว่าเขาเล็กน้อยปรากฎตัวออกมาจากมุมมืดท่ามกลางพุ่มไม้และเอี้ยวตัวหลบกำแพงล่องหนนั้น ทำให้กลุ่มต้นไม้สั้นๆหนาทึบตรงที่ร่างกายส่วนบนของบุคคลนั้นเคยอยู่ถูกกระแทกจนหักยุบไปเป็นวงกว้าง

 

       ร่างนั้นเอียงหัวและเสยผมขณะที่เอี้ยวตัวมองดูความเสียหายเบื้องหลังก่อนจะหันกลับมาทางพวกเขา ขาคู่นั้นสาวมาใกล้จนแสงไฟจากเสาพาดผ่านร่างกาย ทำให้ออร์มเห็นรายละเอียดใบหน้านั้นทั้งหมด

 

       ชายหนุ่มผู้นี้มีผมสีเข้มราวกับกาแฟ ดวงตาสีฟ้าบาดใจราวกับสามารถทะลุเข้าไปในจิตใจส่วนที่ลึกที่สุดของคนได้ ร่างกายเพรียวบางแต่ก็สามารถมองเห็นกล้ามเนื้อผ่านเสื้อยืดตรงส่วนที่ไม่ได้ถูกปกปิดด้วยแจ็คเกตสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ เครื่องหน้านั้นสมบูรณ์แบบราวกับไม่ใช่มนุษย์ ยิ้มบางๆประดับอยู่บนนั้น

 

       เขามองมาที่คนผมสั้น

 

       “สวัสดีเช่นกันนะธาล”

 

       เธอหันมามองความสับสนในดวงตาเขาครู่หนึ่งก่อนจะเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ก้าวเข้ามาใกล้ร่างสูง

 

       “ออร์ม ขอแนะนำให้รู้จักญาติผู้พี่ของฉัน...ไทรทัน บุตรแห่งโพไซดอนและผู้ส่งสารแห่งท้องทะเล”

 










 

TALK WITH FM

และแล้วเราก็ได้ชายใหญ่ไทรทันมาร่วมตี้!!!

เอ้าเฮฮฮฮฮฮฮ

เทพองค์อื่นจะค่อยๆทยอยมาร่วมตี้ทีละองค์สององค์นะคะ

รอก่อนๆ เราให้ชายใหญ่มาดึงใจรีดทุกคนถ่วงเวลาแบบอ้อมๆเนียนๆไปก่อน

สุดท้ายก็ขอบคุณสำหรับทุกแรงสนับสนุนนะคะ

ด้วยรักและเสียงหวีดคิงออร์ม

เฟิงมี่ค่ะ>3<

     
Z y c l o n
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #31 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:26

    มาเดทกันนนนนนใช่ไหม

    #31
    0
  2. #25 Raindize (@Raindize) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:13

    ขอกรี้ดดังๆสัก10ทีละก็ขอจุ๊บแก้มสักทีได้มั้ย555
    #25
    1
    • #25-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 6)
      27 มกราคม 2562 / 20:01
      //กรี๊ดไปด้วยพร้อมยื่นแก้มให้

      ที่จะจุ๊บนี่ไรท์หรือใครคะ?5555
      (จะใครก็เถอะเรายื่นแก้มคนนั้นให้ด้วยความยินดีเลยยยย555)
      #25-1
  3. #24 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:00

    ออร์มเคยโดดเรียนด้วยหรอ #นิสัย---

    #24
    0
  4. #23 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:58

    ออร์มเคยโดดเรียนด้วยหรอ #นิสัย---

    #23
    1
    • #23-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 6)
      27 มกราคม 2562 / 07:12
      อุ่ย//ตะไมเจ็บแทนนุ้งออร์มน้าาาา

      อ๋อออออ เราเคยโดดเรียนไงงง 555555
      #23-1
  5. #22 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:10

    โอ้!........หล่อ-,,-
    #22
    1
    • #22-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 6)
      27 มกราคม 2562 / 07:16
      #ชายใหญ่สายแบดบอย
      #ชายใหญ่ที่หล่อกว่าคนชื่อเดียวกันในบ้านทรายทอง
      55555555
      #22-1
  6. #21 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:22
    พ่อน้องแอเรียลก็มาา
    #21
    2
    • #21-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 6)
      27 มกราคม 2562 / 07:14
      เวอร์ชั่นชายใหญ่จะเป็นแบบเพอร์ซี่ แจ็กสันหน่อยๆนะคะ

      (แอบกระซิบ) คือเราไม่อยากให้แกหน้าแก่อ่ะ เราอ่านเพอร์ซี่แล้วรู้สึกโอเคกับตัวละครนี้จริงๆ
      #21-1