【Aquaman】 ❝The Ocean❞ || Orm Marius X Oc

ตอนที่ 11 : Ocean 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

Ocean 11

 


 

       ไทรทันเคาะตรีศูลเข้ากับกระจกหน้า

 

       เธอตวัดสายตาขุ่นเขียวมองหน้าเขา

       ถ้าเป็นรอยนะ เขาโดนแน่

 

       “อีกสองนาทีถึงชายฝั่งเอริเทรีย” เขาว่า

       “นัดสหายเจ้าไว้แล้วนะ?”

 

       “ฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว” หญิงสาวทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เธอหันไปมองออร์มที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

       เขาควรจะขับยาน แต่ดันหลับกลางทางซะก่อน เธอจึงย้ายเขามานอนตรงที่นั่งข้างคนขับและขึ้นนั่งหลังแผงควบคุมแทน

 

       จะว่าไป เวลาเขาหลับก็น่ารักดีนะ

       ในวินาทีนั้น เธอก็สงสัยขึ้นมาว่าเป็นไปได้หรือที่ชายหนุ่มที่ไม่มีพิษมีภัยผู้นี้เป็นคนเดียวกันกับคิงออร์ม ราชาดีเดือดแห่งแอตแลนติสที่ร่ำๆจะยกทัพเจ็ดคาบสมุทรขึ้นไปโจมตีโลกมนุษย์

 

       อย่างว่าแหละนะ คำพูดสามารถเปลี่ยนชีวิตของเด็กคนหนึ่งไปได้

 

       เสียงแจ้งเตือนจากแผงควบคุมทำให้เธอรู้สึกตัว ธาลาสซารีบละสายตาออกจากใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักชั้นเอกของเขาและดึงคันโยกเพื่อนำยานลงจอดบนพื้นทราย

 

       คนผมสั้นหยิบสัมภาระมาถือไว้ในมือและกดยาน เธอหันมาแตะไหล่ของเขาเบาๆ

 

       “เฮ้...”

 

       ดวงตาสีไพลินลืมขึ้น ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆและหันไปมองรอบตัว

       “มีอะไรเหรอ?”

 

       ธิดาแห่งไคโมขำเบาๆ

 

       “เราถึงแล้ว คนขี้เซา”

 

       ความงุนงงฉายอยู่บนใบหน้าของเขาเพียงชั่วครู่ก่อนที่ออร์มจะหันไปหยิบกระเป๋าเป้ของตนและว่ายตามเธอออกไปจากยาน

 

       เจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ซีดโผล่ขึ้นมาจากผืนน้ำก่อน ร่างสูงลุยน้ำขึ้นมาบนฝั่งด้วยความสง่างาม ไม่ทิ้งลายของชนชั้นสูงแอตแลนติสที่ถูกบ่มเพาะมาเป็นอย่างดี

 

       ธาลาสซาขึ้นฝั่งตามมา ร่างบางสะบัดผมที่เปียกชื้นเบาๆและกวาดตาไปรอบๆ สังเกตวิวทิวทัศน์ของชายฝั่งเอริเทรีย

 

       เทพส่งสารแห่งท้องทะเลปรากฎตัวขึ้นเหนือเกลียวคลื่นและเดินชิลๆบนน้ำเบื้องหลังพวกเขา ตรีศูลที่อยู่ในมือหดรูปไปเป็นจี้ห้อยคอสีทองที่มีรูปร่างคล้ายกับหอยสังข์

       นั่นคือสิ่งที่เขามักถือเพื่อเป่านำทางบิดาโพไซดอนเวลาที่เทพสมุทรนั่งรถม้าเทียมกุ้งยักษ์ออกจากวังไปตรวจตราประชากร

 

       “ไม่มีธุระที่วังรึไง?” ญาติผู้น้องถามเมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนอยู่ข้างๆเธอ

 

       “ไม่มี” ไทรทันยักไหล่

       “มีแต่ธุระบนบกนี่ล่ะ...ในกรีซด้วย”

 

       “คั่วนางไม้?”

 

       เธอได้รับคำตอบเป็นสายตาขุ่นๆและลูกตบที่หน้าผากเนียนหนึ่งที

 

       “โว้ย ไทรทัน!!”

 

       “เราไม่ชอบคนที่อ่านเราออกเร็วเกินไป”

 

       “ยังไงก็เหอะ พี่ดีดมาแรงอย่างนี้ถ้าหน้าผากฉันยุบล่ะจะทำไง?” ธาลาสซากุมหน้าผากที่แดงเป็นปื้น

 

       “อะพอลโลอยู่ที่เดลฟี พาเจ้าไปด้วยความเร็วเทพไม่กี่นาทีก็ถึง”

 

       “...ไม่อยากเชื่อจริงๆ” เธอบ่นอุบ

       “นี่ออร์ม ฉันนัดพี่นายไว้แถวๆนี้ ลองมองหาหนุ่มอเมริกันตัวบิ๊กเบิ้มหนวดเฟิ้มผมยาวทำสีและมีรอยสักทั่วตัวดูนะ”

 

       “ฉันคิดว่าฉันจำหน้าพี่ชายตัวเองได้” เขาหันไปหันมาทั่วบริเวณ

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดกรอกไปมา

       “โอ้ นายไม่มีทางรู้หรอกว่าไม่กี่วันที่เราห่างกันเนี่ยเขาสามารถเปลี่ยนตัวเองไปได้ขนาดไหน”

 

       “อย่างเช่น...”

 

       “อืม...เปลี่ยนจากเสื้อธรรมดาๆไปเป็นเสื้อฮาวายคล้องมาลัยดอกไม้ขาว นั่นคือสภาพที่ฉันเจอเขาตอนเขาหนีไปเตร่แถวฮาวาย...หรือแย่ยิ่งกว่าสภาพนี้...เมาแอ๋ชนิดที่ว่าเดินยังไม่ตรงและเกือบจะได้ฉีดเฮโรอีนเข้าเส้นเลือดไปแล้วถ้าฉันไม่ไปลากคอเขาออกมาก่อน”

 

       “โอเค...” ชายหนุ่มผมสีซีดเลียริมฝีปาก

       “อะไรมันจะแย่ไปกว่าเหล้า?”

 

       ไทรทันขำก๊ากและตบบ่าเขาแรงๆจนเขาคิดว่ากล้ามเนื้อของเขากำลังกรีดร้อง

       “หลายอย่างเลยล่ะ บุตรแห่งออร์แว็กซ์...อย่างเช่นเฮโรอีนที่น้องเราเพิ่งพูดไป หรือโคเคนกับยาอีไง”

 

       อะไรหว่า?

       ดวงตาสีไพลินทอประกายสงสัย

 

       “อะไรคือเฮโรอีน?” เขาถาม

 

       ตอนที่เธอกล่าวคำนั้น เขารู้สึกว่ามันต้องเป็นสิ่งไม่ดีแน่จึงคิดว่ามันน่าจะแย่กว่าเหล้าที่ทำให้พี่ชายเขาเมาตอนดวลตรีศูลกันใต้สมุทร

 

       “ไร้เดียงสาจริงๆ” เทพหนุ่มหัวเราะหึๆในขณะที่ร่างบางข้างกายของเขามองไปที่ไทรทันด้วยสายตาคาดโทษ

 

       “ฉันพูดถึงแค่ชนิดเดียว พี่กลับยกมาสาม...ขอเถอะ ให้เขาเหลือความอินโนเซ้นต์ต่อโลกเบื้องบนบ้าง”

 

       “เอาน่า...” เจ้าของดวงตาสีฟ้าเข้มและเรือนผมสีดำสนิทยิ้มบางๆ

       “เราจะบอกแค่ผิวเผินเฉยๆ”

 

       “ฉันเกรงว่ามันจะไม่ผิวเผินสักเท่าไหร่น่ะสิ”

 

       “เชื่อมือเราเถอะน่าน้องสาว” ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาผินมาหาอดีตราชาห่งแอตแลนติส

 

       “เฮ้อ” หญิงสาวเอื้อมมือบางมาอุดปากผู้มีศักดิ์เป็นพี่

       “ฟังฉันดีๆนะออร์ม...”

 

       เขาพยักหน้าหงึกหงัก

 

       “เฮโรอีน, โคเคนและยาเคที่ว่ามาน่ะคือสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าสารเสพติด มันเป็นสารพิษที่จะไม่ทำลายร่างกายในทันทีแต่ค่อยๆบั่นทอนสุขภาพของเราไปเรื่อยๆจนเราแทบจะไม่เหลือสภาพเดิม...และสำคัญยิ่งกว่านั้น เมื่อนายเริ่มใช้มันด้วยการฉีด กิน หรือโดยวิธีใดก็ตามที่ทำให้มันเข้าไปอยู่ในร่างกายของนายแล้ว นายจะไม่สามารถเลิกใช้มันได้ และความต้องการยาจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆจนนายอาจลงแดงตายหรือเสพยาเกินขนาดจนร่างกายไม่สามารถทนไหวและช็อกตายอย่างทรมาน”

 

       “นั่น...” เขากลืนน้ำลายทีหนึ่ง

       “นั่นมันแย่กว่าเหล้าเยอะมาก”

 

       เธออมยิ้มและหันไปมองหาพี่ชายต่างพ่อของเขาต่อ

 

       ออร์มลอบมองซีกหน้างดงามของหญิงสาวเงียบๆ และพบว่าไทรทันกำลังยิ้มกรุ้มกริ่มและขยิบตาให้เขา

 

       “ท่านชาย...”

 

       “เรารู้...” เทพหนุ่มเอียงตัวเข้ามากระซิบ

       “น้องเราสวยใช่ไหมล่ะ?”

 

       “เอ่อ...ขอรับ”

 

       “เรามีตัวช่วยนะ คิวปิดหลานเราน่ะมีลูกศรมหาเสน่ห์ อยากจะให้--”

 

       “อย่าดีกว่าขอรับท่านชาย” ออร์มตัดบทด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

       เดี๋ยวมันจะยุ่งเอา

 

       เมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มผมดำจึงเอนตัวกลับไป เผยสีหน้าราวกับเด็กถูกขัดใจเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาตีหน้านิ่งดังเดิม

 

       “โย่ว ลาสซี่!!” เสียงทุ้มๆที่คุ้นเคยดังขึ้น ส่งผลให้ธาลาสซาหันขวับ

 

       อาร์เธอร์อยู่ตรงนั้น ในมือคือขวดเหล้าของแบรนด์ที่แค่เห็นชื่อก็แทบจะร้องไห้เพราะแพงเหลือเกิน ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกำยำสีน้ำผึ้ง

 

       เดาจากรอยยิ้มที่ดูขึ้นหลายเท่าและสภาพเดินเซๆของเขาแล้ว เธอฟันธงได้

 

       เมาแอ๋...อีกแล้ว

 

       “อาร์เธอร์!!” เมร่าที่เดินตามมาในเสื้อยืดกางเกงยีนสีฟ้าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายขณะที่เขากระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง

 

       “ไงทุกคน” เธอหันมาโบกมือทักทาย

 

       “ฮายเมร่า” คนผมสั้นยิ้มและโบกมือน้อยๆตอบ

 

       หญิงสาวผมแดงที่ทำให้เธอนึกถึงแอเรียลเข้าไปจับแขนของรุ่นพี่กล้ามโตเอาไว้เพื่อกันไม่ให้เขาล้มหน้าคว่ำลงไปบนทราย

 

       “แล้วนี่คือ...” ดวงตาสีฟ้าเบนมามองญาติผู้พี่ของเธอ

 

       “เอ่อ เมร่า นี่ไทรทัน บุตรแห่งโพไซดอน...ญาติผู้พี่ของฉัน”

 

       เจ้าหญิงแห่งเซเบลเบิกตากว้างและลนลานขึ้นมาในบัดดล ร่างบางปล่อยเจ้าสมุทรคนปัจจุบันผู้เมาไม่เป็นท่าลงอย่างไม่ไยดีและรีบถอนสายบัว

 

       “ท-ท่านชาย”

 

       “ไทรทัน นี่คือเยเมร่า เซเบลล่า ชาลล่า เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเซเบล”

 

       “ตามสบาย” ไทรทันยิ้ม

 

       ธิดาแห่งไคโมหันไปช่วยกันกับออร์มดึงอาร์เธอร์ขึ้นมาและหิ้วปีกเขาคนละข้าง

 

       “ไทรทัน” เธอเรียก

       “พอจะมียาแก้เมาค้างมะ?”

 

       “อืม...” เทพหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

       “เราว่าน่าจะพอเหลืออยู่บ้างนะ”

 

       มือขาวซีดของเขาล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็กระเป๋าแจ็คเกต และดึงขวดยาขนาดจิ๋วออกมา ของเหลวสีน้ำเงินใสกลิ้งไปมาอยู่ในนั้น

 

       “นี่ไง”

 

       “หืมม?” ร่างบางเจ้าของดวงตาสีเขียวประหลาดรับมาและเปิดขวดดมเล็กน้อย

       “ของอพอลโล?”

 

       “ปิ๊งป่อง” ญาติผู้พี่พยักหน้า

       “เราได้มาตอนวันรวมเทพรุ่นเยาว์เมื่อครีษมายันเมื่อที่แล้ว”

 

       เทพรุ่นเยาว์ (Young Gods) คือคำเรียกแทนเหล่าหลานๆที่เป็นเทพของไททันโครนอส ทั้งบุตรธิดาแห่งซุสอย่างอธีน่า, อาร์เทมิส, อพอลโล, ไดโอนีซัส, แอรีส, เฮเฟสตัส, เฮอร์มีส, อีเลเธอาและอีริส หรือบุตรธิดาของโพไซดอนอย่างไทรทัน, คีโมโพเลียและโรดส์ แม้กระทั่งพวกที่อยู่ใต้พิภพอย่างลูกๆของฮาเดส; มาคาเรีย, เมลิโนและซากรีอัส รวมถึงเพอร์เซโฟนีที่มีศักดิ์เป็นทั้งป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้อง(ลำบากใจเนอะ)

       ที่ว่ามาทั้งหมดนี้เนี่ยนานๆทีหรอกถึงจะได้มาอยู่กันครบ อย่างเช่นวันเฉลิมฉลองครีษมายัน เทศกาลเหมายัน อะไรทำนองนี้เท่านั้น

 

       “เอาไปใส่น้ำอะไรก็ได้ให้เขาดื่ม” มือบางยื่นมันให้กับแฟนสาวของรุ่นพี่ตัวโค

 

       “ใช้หยดเดียวก็หาย ไม่ต้องใส่ทั้งขวดนะ...เราเสียดาย กว่าเราจะได้มาเนี่ยอพอลโลปอกลอกเราซะจนเกือบหมดตัว” เทพหนุ่มว่าตามหลังของเจ้าหญิงผมแดง

 

 

 

 













 





 

 

       หลังจากที่จัดการกรอกน้ำผสมยาแก้แฮงค์ให้กับอาร์เธอร์และลากเขามานั่งกันในร้านเบเกอรี่แถวนั้นแล้ว ธาลาสซาก็หันไปหาเมร่า

 

       “สตีเฟ่น ฉินมีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?”

 

       “เท่าที่รู้...” หญิงสาวผมสีแดงกุหลาบแตะคาง

       “จากในทีวี เขาพยายามบอกกับทุกคนว่าแอตแลนติสมีจริง...แต่ก็แน่นอนว่าโดนตอกหน้าเพราะยังไม่สามารถหาหลักฐานได้ หรือหลักฐานที่มีก็ดูเลื่อนลอยเหลือเกิน”

 

       “เขาได้พูดถึงเดวิด ไฮด์บ้างไหม?” ออร์มที่นั่งฟังอยู่เงียบๆยื่นหน้าเข้ามาร่วมวง

 

       “ไม่นะ เท่าที่ฉันได้ฟัง” คู่สนทนาเบนดวงตาสีฟ้าไปที่ขนมพุดดิ้งหวานๆในจานสีขาวตรงหน้า

       “แต่เขาบอกว่าเขาจะต้องหาหลักฐานมายืนยันได้แน่...ฉันไม่ชอบสายตาเขาเลย มันดูบ้าๆยังไงไม่รู้”

 

       “ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวหรอกที่คิดแบบนั้น” ธาลาสซาหยิบขนมซูเรกกีที่ทำเป็นรูปเปียอย่างประณีตอุ่นๆอบใหม่ๆขึ้นมาและฉีกมันออกมาชิ้นหนึ่งให้พอดีคำ

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดหันไปพบว่าชายหนุ่มผมซีดกำลังจดจ่ออยู่กับเปียบนขนมปังเคลือบน้ำเชื่อมหอมนุ่มนั้น

 

       “...อยากลองมั้ย?” เธอถาม บิซูเรกกีออกมาอีกชิ้นหนึ่งและยื่นให้เขา

 

       ดวงตาสีไพลินมองขนมนั้นนิ่งและยิ่นหน้าลงมาช้าๆก่อนจะงับชิ้นขนมปังในมือเรียวบางเข้าไป

 

       เขาสบตากับเธอ ริมฝีปากบางเฉียบนั้นสัมผัสกับปลายนิ้วของหญิงสาวผมดำอย่างแผ่วเบาขณะที่เขาค่อยๆรับขนมหอมนุ่มเข้าไปในปาก

 

       ชั่วขณะหนึ่ง เธออยากให้เวลานี้คงอยู่ตลอดไป

 

       ลมหายใจอุ่นๆของเขาอ้อยอิ่งอยู่ตรงนั้น ไอความร้อนถูกเป่ารดลงบนผิวขาวๆของเธอ และในที่สุด ชายหนุ่มก็ผละออกไป

 

       ธาลาสซาเห็นมุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน

 

       “อร่อย...” เขาพึมพำ

 

       แน่นอนว่าออร์มจะไม่ยอมบอกเธอหรอกว่าขนมปังนี่มันหวานขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย

 

       ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงแปร๊ดจนเมร่าขมวดคิ้ว

 

       “ธาลาสซา?”

 

       “ม-ไม่มีอะไร แค่...วันนี้อากาศร้อนเนอะ” หญิงสาวโบกพัดมือตามใบหน้าของตนเอง

 

       เขาหัวเราะเสียงนุ่มในลำคอเบาๆ

 

       “อืม...” เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรวังน้ำวนพยักหน้าช้าๆ

 

       ช่วงนี้ออร์มยิ้มเยอะผิดปกติ ธาลาสซาก็ดูแปลกๆ

 

       หรือว่า...

       เป็นไปไม่ได้หรอก...มั้ง

 

       อดีตคู่หมั้นของเธอคนนี้เคยเดตกับหญิงสาวชาวแอตแลนติสที่มาจากพวกตระกูลขุนนางซึ่งหวังจะได้อำนาจของเขาไปเสริมบารมีตนเองในสภาชนชั้นสูงหลายต่อหลายคนตั้งแต่สมัยเป็นรัชทายาท

       แน่นอน...พวกเธอเหล่านั้นสามารถอยู่ได้นานถึงเดือน

       บางคนมีความสุขกับการได้ใกล้ชิดว่าที่ราชาเพียงสองสามวันเท่านั้น

 

       ออร์มกลายเป็นคนที่เชี่ยวชาญการสวมหน้ากากตั้งแต่อายุสิบขวบ

 

       เขาคงไม่หายเป็นแบบนั้นกับคนอื่นง่ายๆหรอก...

 

       ถ้าเขายังเป็นออร์มตอนอายุสิบกว่าขวบอยู่ล่ะนะ

 

       เมร่าหันมาสนใจขนมหวานตรงหน้า

       ช้อนในมือจ้วงลงตักพุดดิ้งอาบคาราเมลเนื้อนุ่มเนียนเด้งและยกมันเขาปาก ดวงตาสีฟ้าหลับลง ดื่มด่ำกับความเนียนละเอียดนุ่มลิ้นราวกับเส้นไหมของมัน

 

       อืม...

       เรื่องนั้นน่ะ ยังไม่ต้องคิดดีกว่า

 

       คาราเมลคัสตาร์ดพุดดิ้งนี่น่าสนใจกว่าเยอะเลย

 

       ไทรทันที่นั่งอยู่เงียบๆดูดมอคค่ารสหอมนุ่มในแก้วน้ำแข็งพลางมองอาร์เธอร์

 

       “ที่เขาว่ากันว่าเจ้าสมุทรแห่งแอตแลนติสคนใหม่ขี้เมาแถมยังโปรไฟล์แย่เนี่ย...ท่าจะจริงสินะ”

 

       “ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อยนี่พี่เทพ” เจ้าของดวงตาสีทองยักคิ้วเข้มหนาที่มีรอยบากเล็กน้อย

       “อย่างน้อยสงครามระหว่างโลกใต้สมุทรกับโลกเบื้องบนก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะฉันยุติมันเอาไว้”

 

       บุตรแห่งโพไซดอนส่งเสียงอืมในลำคอ

 

       “แล้วจะเอายังไงกับแบล็คแมนทาต่อล่ะ?”

 

       “ก็...” ร่างบึกบึนบิดปากและเคาะนิ้วเข้ากับแก้วน้ำของตนอย่างครุ่นคิด

       “ถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยง ถ้าต้องเจอก็สู้...แค่นั้นแหละ”

 

       “ระวังตัวแล้วกัน บุตรแห่งโธมัส” ดวงตาสีฟ้าสดเป็นประกายคมกล้าหรุบลงมองกาแฟสีนวลในแก้วเย็นๆที่พร่องลงไปเยอะ

       “ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะขนลูกไม้อะไรมาเล่นเจ้าเหมือนคราวที่ริมทะเลครั้งนั้นอีก”

 

       “ตอนนั้นฉันไม่ทันตั้งตัวน่า” อาร์เธอร์เอียงคอและถอนหายใจ

       “ครั้งนี้น่าจะไหว”

 

       น่าจะไม่ได้แปลว่าแน่นอน” เทพผู้ส่งสารแห่งท้องทะเลกอดอกและเลิกคิ้ว

 

       “เอาเถอะ” เขาถอนหายใจ

       “เรามีธุระต้องไปทำ...ดูแลน้องเราให้ดีนะ”

 

       ร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มผมสีปีกกาลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหาน้องสาวที่กำลังกินซูเรกกีที่เหลือ

 

       “ธาล เราต้องไปแล้ว”

 

       หญิงสาวผมดำลุกขึ้นและยิ้มบางๆ

       “ขอให้โชคดี พี่ชาย”

 

       เขายิ้ม ยกมือขาวซีดขึ้นมาและลูบหัวเธอ ไม่ลืมโยกมันไปมาเล็กน้อย

 

       “แล้วเจอกัน น้องสาว”

 

       เทพหนุ่มหันไปทางออร์มและเมร่าที่ก้มหัวลงต่ำเพื่อแสดงความเคารพ รวมถึงอาร์เธอร์ที่ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นทำท่าชนแก้วในอากาศ ไทรทันโปรยยิ้มและขยิบตาเป็นครั้งสุดท้ายกับอดีตราชาแห่งแอตแลนติสซึ่งแอบเงยหน้าขึ้นมามองเพียงเล็กน้อย

 

       แล้วเขาก็สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็ตเกต อมยิ้มบางๆและออกเดินไปตามฟุตบาทสีเทา...กลืนหายไปในกลุ่มคนที่เดินเที่ยวอยู่แถวนั้นในที่สุด

 























 

 

 






 

 

TALK WITH FM

ไรท์กลับมาแว้วววววววววววว

ขอโทษจริงๆนะคะที่ข้ามคิวฟิคนี้ไปและไปอัพฟิคมาร์เวลแทน

เดี๋ยวเราลงชดเชยให้อีกตอนเลยเอ้า!!

มาถึงตอนนี้แล้ว เราต้องให้ชายใหญ่มีคู่จริงๆแหละ5555

แน่นอนว่าเราได้ทำการร่างฟิคของชายใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว

แต่ว่า...

เราไม่แน่ใจว่าทุกคนจะอนุมัติให้ทำภาคแยกของพี่เทพไทรทันมั้ยอ่ะค่ะ

ใครว่าไงก็บอกด้วยละกันนะคะ

เจอกันตอนหน้าเน้อออออออออออ

ด้วยรักและเสียงหวีดคิงออร์ม

เฟิงมี่ค่ะ>3<

     
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #47 tayahey (@pukbunk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:20
    อ่านรวดเดียวจบเลย ชอบมากเลยค่ะ กำลังหาฟิคอควาแมนแบบนี้อยู่เลย ตื้นเต้นมาก

    เนี่ย อาร์เธอร์5555555555555
    เมาทั้งวันถ้าพี่แกอยู่บนบก
    #47
    1
  2. #46 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 19:46
    เย่ ชอบบุคลิกชายใหญ่มากกก ดีใจที่นางจะมีฟิคแยกค่ะ~
    #46
    1
    • #46-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 11)
      7 เมษายน 2562 / 08:48
      5555 มีคนชอบชายใหญ่ขนาดนี้เราก็ดีใจค่ะะะ ฟิคแยกไม่วายนะคะ นอร์มอลค่ะ(เราไม่ถนัดวาย555)
      #46-1
  3. #45 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:50

    ออร์ม อย่าทำตัวแบบอาเธอร์นะ 55555 #ออร์มช็อคยังเนี่ย

    #45
    1
    • #45-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 11)
      6 เมษายน 2562 / 08:53
      อาร์เธอร์อย่าทำนุ้งออร์มเสียคนนะะะะะ555 ยังไม่ช็อคค่ะะ
      #45-1
  4. #44 Pillppz (@0911482023) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 21:45
    ทำไมชอบงื้ออออ
    #44
    1