【Aquaman】 ❝The Ocean❞ || Orm Marius X Oc

ตอนที่ 10 : Ocean 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

Ocean 10

 

 



       นังตัวแสบ!!! เอนทอสคำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง

       รอใครมาตัดริบบิ้นเปิดงานรึไงวะ? กินโต๊ะแม่งเลย!!!!! มันหันไปขู่ฟ่อใส่ลูกน้อง

 

       เท่านั้นล่ะ ทุกอย่างก็วุ่นวายขึ้นมาทันที

 

       หญิงสาวกระชับด้ามหลาวไว้แน่นและเสียบร่างของอสุรกายร่องสมุทรที่ดาหน้าเข้ามาอย่างล้นหลาม ดวงตาสีเขียวล้านเฉดมองไปรอบตัวเพื่อคะเนจำนวนของพวกมัน

 

       ถามว่านับได้มั้ย? ไม่ได้

 

       ธาลาสซาตัดสินใจสะบัดอาวุธในมืออีกครั้ง จินตนาการภาพแส้แบบเมื่อกี้ในหัว

 

       ลำแสงนับไม่ถ้วนถูกยิงมาจากยานด้านหลังโดยออร์ม คอยสนับสนุนเธอและช่วยกันพวกที่อยู่วงนอกให้ออกไป

 

       แส้กลับมาแล้ว

 

       นี่มันเจ๋งจัง

 

       เธอตวัดมันไปรอบๆ ทำให้เหล่าอสุรกายกระเด็นออกไป ดวงตามองไปทางหัวหน้าของกลุ่มร่องสมุทรและยักคิ้วกวนๆให้

 

       กล้าก็เข้ามา

 

       “ธาลาสซา!! ข้างหลังเธอ!!” เสียงตะโกนของชายหนุ่มผมสีซีดเรียกความสนใจจากเธอ คนผมสั้นหันขวับและรีบกระโดดหลบร่างใหญ่โตของสิ่งมีชีวิตน่ากลัวอีกตัวหนึ่งที่กระโจนเข้าใส่พร้อมกรงเล็บอันน่าพรั่นพรึง

 

       เล่นงี้ใช่มั้ย ได้

 

       มือบางสะบัดแส้ขึ้นให้มันพันรอบคอตะปุ่มตะป่ำนั่นและกระชากมันลงมาแรงๆ

       หัวของอสุรกายตนนั้นขาดออกทันที

 

       หญิงสาวผมดำยันกายขึ้นมาและหอบเบาๆพลางกวาดร่างของพวกมันออกไปเป็นแถวๆอีกสองสามครั้ง

 

       มันเยอะไป

 

       “ออร์ม!!” เธอหลุดร้องออกมาเมื่อเห็นว่าร่างใหญ่โตน่าเกลียดพวกนั้นหันไปรุมเล่นงานชายหนุ่ม ในขณะที่อีกส่วนยังล้อมเธอเอาไว้

 

       ร่างบางใช้แรงถีบจากพื้นทรายใต้น้ำส่งตนเองขึ้นไปเหนือวงล้อมนั้นและตรงไปที่ยาน แต่ก่อนที่จะได้ทันเฉียดใกล้เขา แรงอะไรบางอย่างก็กระชากเธอลงมาบนพื้นอีกครั้ง

 

       คราวนี้เธอไม่ได้ตั้งตัว พอตกลงมาหลังจึงกระแทกเข้ากับหินขรุขระด้านล่างอย่างจังจนมันแตกกระจาย

 

       หูแว่วเสียงร้องเรียกชื่อเธอจากคนผมซีดด้านบน

 

       ธาลาสซาหอบหายใจอย่างอ่อนแรง แทบขยับตัวไม่ได้

       ถ้ามีโอกาสได้ออกจากที่บ้าๆนี่คงต้องขอให้ไทรทันช่วยเทรนเธอแล้วล่ะ ขืนต้องสู้ในสภาพนี้คงอยู่ได้ไม่ถึงสองนาที

 

       ว่าแต่...

       ลูกพี่ลูกน้องเธอหายไปไหนนะ?

 

       ถ้าแอบไปคั่วนางไม้ทะเลแถวนี้ล่ะก็ เธอสาบานกับโพไซดอนเลยว่าเขาต้องเจอลูกตบอัดอากาศของเธอแน่ๆ

 

       จะรีบไปไหนเหรอสาวน้อย? เสียงน่าขนลุกของเอนทอสดังขึ้นขณะที่มันก้มตัวลงเหนือร่างของเธอ ลิ้นยาวๆถูกยื่นออกมาเลียรอบปาก

 

       เอาล่ะ คงได้เวลากินเธอแล้วสินะ

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดกรอกไปมาอย่างตระหนกขณะที่เธอพยายามขยับตัว

 

       บ้าจริง เธอว่าไหล่ซ้ายเธอหลุดนะ

 

       หญิงสาวผมดำกลืนน้ำลายและค่อยๆกำด้ามแส้ในมือ

       รอมันก้มต่ำลงมาอีกสักนิด...

 

       แม่...
       ช่วยหนูด้วย

 

       เธอภาวนาถึงไคโมในใจ

 

       ถ้ามารดาไม่ติดงานเช็คสึนามิแถวน่านน้ำอีกฝั่งของโลกคงมาได้อ่ะนะ

 

       ใบหน้าไร้ดวงตาของมันขยับลงต่ำมาอีก ปากอ้ากว้างเห็นฟันแหลมคมกริบเหมือนใบมีดโกน

 

       อี๋ ปากเหม็นชะมัด

 

       อีกนิด...

 

       ตอนนี้เงาดำๆของมันทาบทับใบหน้าเธอเรียบร้อย

 

       อีกนิด...

 

       ฟันคมๆนั่นกำลังจะแตะลงบนผิวของเธอ

 

       นิดเดียว...

 

       เธอเห็นรายละเอียดบนใบหน้าของมันได้ชัดเจนโดยไม่ต้องพยายามเลย

 

       ออร์มตะโกนชื่อเธอเสียงดังลั่น

       “ลาสซา!!!!!

 

       ตอนนี้ล่ะ

 

       มือเรียวสะบัดแส้ใส่หน้าของมันจนเอนทอสกระเด็นออกไป ร่างบางพลิกตัวขึ้นจากพื้นทรายและยืดตัวขึ้น

 

       หญิงสาวก้มลงมองแขนตนเองและพบว่ากรงเล็บของมันสร้างแผลข่วนที่มีเลือดซิบๆให้แก่เธอ

 

       มองตามเลือดสีแดงที่ละลายไปกับน้ำ เธอสบถ

 

       ชิบแล้วไง

 

       ธาลาสซาสะบัดแส้ออกเป็นดาบยาวและผ่าร่างของอสุรกายร่องสมุทรที่เริ่มดาหน้าเข้ามาอีกครั้งเนื่องจากกลิ่นเลือดของเธอ

 

       เลือด

 

       หิว

 

       กึ่งเทพ

 

       เสียงพูดคุยของพวกมันทำให้เธอเสียวสันหลังวาบ

 

       ไงต่อล่ะเนี่ย?

 

       ก่อนที่เธอจะถูกพวกมันรุม แสงวาบสว่างชวนตาพร่ามัวก็เข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับฝูงปีศาจนั่น

 

       พวกมันร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจกลัวและความเจ็บปวด

 

       มันไม่ได้มีชีวิตอยู่ในที่ที่มีแสง มันสู้แสงไม่ได้

 

       นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ธาลาสซาได้เรียนรู้

 

       “ไปซะ” เสียงนุ่มนวลที่เธอคุ้นเคยดังขึ้น

       “กลับไปสู่ถิ่นของพวกเจ้า และลืมเรื่องคำทำนายให้หมด”

 

       เพียงเท่านั้น ทั้งฝูงก็ครางกระหึ่มอย่างพร้อมเพรียงและรีบรุดมุดหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

       ไม่เว้นแม้แต่เอนทอสที่รั้งท้าย มันถูกลูกน้องหามขึ้นมาและพาตัวหนีไปในทันที

 

       แสงสว่างเรืองนั้นค่อยๆอ่อนลง ทำให้เธอเห็นร่างในชุดกระโปรงแบบกรีกชัดเจนขึ้น

 

       ดวงตาสีเขียวซีดของอีกฝ่ายมองมาขณะที่มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเนือยๆตามแบบฉบับของตนเอง

 

       “ไงจ๊ะลาสซา”

 

       หญิงสาวเม้มปาก

       “...หวัดดีค่ะแม่”

 

 












 

 

       ธาลาสซาพบว่าทะเลนั้นมืดลงเพราะฝูงอสุรกายร่องสมุทรนั่นเองเนื่องจากทันทีที่พวกมันกลับไป ห้วงน้ำนี้ก็สว่างขึ้นทันที ต้องขอบคุณสายตาที่สามารถมองเห็นในที่มืดได้ของเธอ

 

       “แม่มาเร็วจัง”

 

       เทพอัปสรไคโมหัวเราะเสียงนุ่มในลำคอ

       “ถ้ามาช้า ลูกคงถูกรุมทึ้งไปแล้ว”

 

       ยานโลมาแล่นมาจอดไม่ไกลนัก ออร์มดันกระจกออกและรีบว่ายตรงมาหาเธอ

 

       หญิงสาวว่ายเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ซุกหน้าเข้ากับบ่ากว้างที่ปกปิดไว้ด้วยเสื้อยืดสีเทา

 

       “เธอทำฉันกลัวแทบแย่” ชายหนุ่มพึมพำขณะที่ซุกลงที่กลุ่มผมสีดำและกระชับแขนของตนรอบตัวเธอแน่น

 

       “นายโอเคนะ?” เธอดันตนเองออกมาและมองหน้าเขาอย่างเป็นห่วง

 

       “ยังครบสามสิบสอง” คนผมซีดหัวเราะในลำคอ

 

       “ว่าแต่...ทำไมถึงถอดสร้อยให้ฉันล่ะ?”

 

       “ก็...” ธิดาแห่งไคโมยิ้มบางๆ

       “เผื่อฉันเป็นอะไรไป นายจะได้เอาตัวรอดเองได้ไง”

 

       เขาดูอึ้งไปและถอนหายใจ

       “เด็กโง่”

 

       “ต่อให้ฉันเอาตัวรอดได้ เธอไม่คิดบ้างเลยรึไงว่ามันจะเป็นตราบาปขนาดไหนที่ฉันปล่อยให้เธอตายน่ะ?”

 

       “หนึ่ง; ฉันไม่ใช่เด็ก ฉันอายุเท่านาย สอง; ฉันสัญญากับอาร์เธอร์...และตัวเองไว้ว่านายต้องปลอดภัย ต่อให้นายต้องจิตตก แต่ถ้านายรอดก็ถือว่าบรรลุเป้าหมาย ถึงฉันตายฉันก็โอเ--”

 

       เขาหยุดเธอด้วยการกอดแบบหมีรัด

 

       “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” เขาพูดเสียงอู้อี้

 

       ดวงตาสีไพลินหรุบลงในขณะที่เขากดหน้าเข้ากับบ่าของเธอ

 

       ไม่เคยมีใครทำเพื่อเขาถึงขนาดนี้มาก่อนเลย

 

       “ธาลาสซา” เสียงนุ่มๆของร่างในชุดกระโปรงแบบกรีกสีขาวทำให้ทั้งคู่ผละจากกันในทันที

       “ไม่คิดจะแนะนำเพื่อนเจ้าให้แม่รู้จักบ้างเลยรึ?”

 

       หญิงสาวที่ดูอายุไม่มากไปกว่าสามสิบปลายๆว่ายมาหาพวกเขาอย่างสง่างาม ดวงตาสีมิ้นต์มองมาที่เขาราวกับทะลุเข้าไปในหัว

 

       ร่างสูงเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ

 

       “ออร์ม” ธาลาสซาเลียริมฝีปากและหันไปทางเธอ

       “นี่แม่ฉัน เนอรีดไคโม”

 

       มิน่าล่ะ อสุรกายพวกนั้นถึงยอมถอยไป

       กลัวเทพีกับแสงนี่เอง

 

       ออร์มพิจารณาใบหน้าของเนอรีดตรงหน้าเขาและพบว่ามันมีส่วนคล้ายคลึงกับหญิงสาวร่างบางข้างกายอยู่หลายส่วนทีเดียว

       เธอเคยบอกว่าหน้าตาได้แม่ ท่าจะจริง

 

       “แม่คะ นี่ออร์ม มาริอุส”

 

       “อา” ไคโมเลิกคิ้ว

       “ที่อาร์กัสบอกว่าอดีตราชาแห่งแอตแลนติสมาอยู่ในความดูแลของลูกนี่จริงสินะ”

 

       เทพีหันมาทางเขาและยิ้มบางๆ

 

       “ว่าไงล่ะบุตรแห่งออร์แว็กซ์ แผนการบุกโลกเบื้องบนของเจ้าถึงไหนแล้ว?”

 

       ทำไมมีแต่เทพทักเขาเรื่องการนำทัพเจ็ดคาบสมุทรไปขึ้นบกนะ?

 

       “แม่...” คนผมสั้นทำเสียงเหนื่อยๆ

       “เขายกเลิกไปนานแล้ว”

 

       มารดาของเธอหัวเราะในลำคอเบาๆ

       “แม่รู้จ้ะ แม่รู้”

 

       ใบหน้างดงามเกินเอื้อมนั้นหันมาทางเขา

 

       “แค่หยอกเล่นเฉยๆน่ะ ไม่ว่ากันนะ”

 

       เขาจะทำอะไรได้นอกจากยิ้มแห้งๆและหัวเราะตาม?

       ถ้าบอกว่าไม่ยอมเนี่ยคงถูกเทพีซัดด้วยคลื่นจนตายแน่

 

       “แม่คะ” เสียงเรียกของธิดาทำให้เทพอัปสรละความสนใจจากเขาไปครู่หนึ่ง

 

       “ว่าไง?”

 

       “หัวหน้าอสุรกายร่องสมุทรฝูงเมื่อกี้...มันพูดเกี่ยวกับคำทำนายว่าถ้าใครได้กินหนูแล้วจะมีอำนาจเหนือทะเลลึก” คิ้วเรียวขมวดลงอย่างฉงน

       “ใครเป็นผู้ทำนายเหรอคะ?”

 

       ร่างเพรียวโปร่งของไคโมดูจะสะอึกไปชั่วอึดใจหนึ่ง

       ดวงตาสีเขียวซีดมองไปที่บุตรสาวอย่างไม่ค่อยจะสบายใจนัก เทพีขบเม้มริมฝีปาก

 

       “ไม่ว่าอะไรที่คำทำนายนั้นว่า อย่าไปเชื่อเลยนะ”

 

       “ทำไม? เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

 

       “มันเป็นคำทำนายลวง...เพื่อกำจัดเจ้าโดยเฉพาะ”

 

       ธาลาสซาทำหน้าไม่เข้าใจ หญิงสาวเอียงคออย่างไม่เชื่อหู

       “หนูไปทำเทพองค์ไหนโกรธอีกล่ะเนี่ย?”

 

       “ไม่หรอก” ออร์มมองเห็นความหม่นเศร้าพาดผ่านดวงตานิ่งเย็นคู่นั้น

 

       “เขาไม่ได้ต้องการเจ้า...เขาทำเพราะต้องการแม่”

 

       “...ห๊ะ?” ทั้งสองหลุดร้องออกมาพร้อมๆกัน

 

       “ว่าไงนะคะ?”

 

       ไคโมถอนหายใจยาวและกอดอก

       “คนที่ปล่อยคำทำนายนี่ออกมาคือโพรเทียส”

 

       โพรเทียส?

       หนึ่งในเทพเก่าแก่แห่งท้องทะเลน่ะนะ?

 

       ดวงตาสีเขียวล้านเฉดเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ บ่งบอกว่าหญิงสาวข้างกายเขาก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน

 

       “เฒ่าโพรเทียสเนี่ยนะ? เขาทำไปเพื่ออะไร?”

 

       “เขา...” เทพีดูเหมือนจะลำบากใจในการพูด

       “เขาแอบชอบแม่มานานแล้ว ติดที่เขาดันมาขอแม่แต่งงานตอนที่แม่กำลังท้องอ่อนๆอยู่ แม่บอกเขาว่าแม่มีบุตรแล้วจึงลำบากใจที่จะอยู่เคียงข้างเขา”

 

       “เขาเลยพ่นคำทำนายลวงขึ้นมา จะได้ยืมมืออสุรกายร่องสมุทรฆ่าหนู...งั้นเหรอ?” ธาลาสซาแทบไม่อยากจะเชื่อ

 

       บางครั้งเหล่าเทพก็งี่เง่าจนเธออยากจะกินยาแก้ไมเกรน

 

       “โพรเทียสอารมณ์แปรปรวน เขาเข้าใจว่าถ้าเจ้าตายไป แม่จะยอมแต่งงานกับเขา” ไคโมขมวดคิ้ว ผมสีดำและชายกระโปรงผ้าพลิ้วยาวสยายไปตามสายน้ำในขณะที่เธอลอยตัว

 

       “แล้วแม่จะเอาไงต่อ?” ร่างบางถามขึ้นในที่สุด

 

       “ก็ไปหาเขา แล้วบอกให้เลิกยุ่งกับเจ้าซะไม่งั้นจะเอาเรื่องขึ้นไปยื่นต่อสภาเทพ”

 

       เธอสูดหายใจ

       “โอเค”

 

       “แล้วไทรทันล่ะอยู่ที่ไหน?”

 

       ก่อนที่เทพีจะได้อ้าปากตอบ ร่างของชายหนุ่มในชุดกรีกสีฟ้าอมเขียวและขาวก็พุ่งมาหาพวกเขาและอ้าปากหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

       “ท่านน้าไคโม”

 

       “ไทรทัน” ไคโมพยักหน้าตอบเบาๆ

 

       “เกิดอะไรขึ้นบ้างเนี่ย?” ไทรทันขมวดคิ้ว

 

       “ก็เพราะนายหายหัวไป ฉันกับออร์มถึงต้องรับมือกับฝูงอสุรกายร่องสมุทรแค่สองคน” หญิงสาวที่มีศักดิ์เป็นญาติผู้น้องกอดอกและถลึงตาใส่

 

       “นี่ พูดดีๆหน่อย” เทพหนุ่มชักสีหน้า

       “เราไม่ได้หายหัวไปไหนนะ เมื่อกี้เรานำทางพวกเจ้าอยู่ดีๆก็เหมือนมีกระแสน้ำอะไรบางอย่างมากระชากเราไปทางอื่น พอเราจะกลับไปก็เจอวังน้ำวนขวางหน้า น้ำแรงเกินที่จะว่ายผ่านไปได้ ขนาดเราที่เป็นเทพยังต้องใช้เวลาเลย”

 

       “ฝีมือโพรเทียส” มารดาของเธอกล่าว

 

       “เฒ่าโพรเทียส?” บุตรแห่งโพไซดอนขมวดคิ้ว

       “ได้ไง?”

 

       “เขาเป็นเทพเก่าแก่แห่งท้องทะเล หลานเรา” เทพอัปสรอธิบาย

       “แค่แยกเจ้าออกจากธาลาสซา สำหรับเขามันง่ายมาก...วังน้ำวนนั่นก็เหมือนกัน”

 

       “เรื่องมันยาวน่ะ” เธอยักไหล่เมื่อไทรทันมองเธออย่างฉงนว่าทำไมเป้าของเทพองค์นั้นต้องเป็นเธอ

 

       “แล้วท่านมาได้อย่างไร?” เขาหันไปถามผู้เป็นน้า

 

       “ธิดาของเราภาวนาถึงเรา เราก็ต้องมา” เทพีตอบเรียบๆ

 

       “งั้นหนูขอไปเช็คสภาพยานก่อนนะคะ” ธาลาสซาขอตัวและว่ายกลับไปที่ยาน ตามด้วยเทพผู้ส่งสารแห่งท้องทะเลที่ต้องไปช่วยตรวจดู

 

       เหลือเพียงอดีตราชาแห่งแอตแลนติสและเทพีแห่งเกลียวคลื่น

 

       ออร์มต้องขอยอมรับว่าเขาเกร็ง เกร็งมากๆ

       ไม่ใช่ทุกวันหรอกนะที่จะได้พูดคุยกับเทพีที่เป็นมารดาของคนที่คอยดูแลเขา

 

       “โลกเบื้องบนเป็นยังไงบ้าง?” เธอเริ่มด้วยเสียงเย็นๆเรียบๆแฝงความเนือย

 

       “ก็ดีขอรับท่านหญิง”

 

       รอยยิ้มถูกจุดขึ้นตรงมุมปากของเนอรีด

       “ไม่ได้แย่อย่างที่คิดใช่ไหมล่ะ?”

 

       “...ขอรับ”

 

       “เราก็เคยคิดนะว่าโลกด้านบนนั่นมันต้องแย่มากแน่ๆเลย มีแต่มนุษย์ทิ้งขยะลงมาในทะเล ทำให้สมดุลของธรรมชาติเปลี่ยนไป สึนามิและพายุคลื่นเกิดขึ้นแทบทุกวันจนเราทำงานหนักตัวเป็นเกลียวเพื่อให้แน่ใจว่าเกิดความเสียหายอย่างที่มันควรจะเป็น” เทพีเอนกายลงอย่างเกียจคร้านตรงกลุ่มโขดหินปะการังใกล้ๆ

 

       “แต่พอเอาเข้าจริง มนุษย์ก็ไม่ได้เลวร้ายนัก”

 

       ดวงตาสีไพลินของออร์มเหลือบมองใบหน้าของเทพีที่ยิ้มง่วงๆ

 

       “อย่างพวกคลาวด์ที่เราเอาธิดาเราไปฝากเลี้ยงไว้นั่นล่ะ พวกเขาเป็นคนดีทีเดียว ทำให้เรามั่นใจว่าธิดาเราจะเติบโตขึ้นเป็นคนดีเหมือนพวกเขา”

 

       เธอพูดถูก ธาลาสซาเป็นคนดีจริงๆ

 

       “แล้วเจ้าล่ะคิดว่ายังไง?”

 

       “ขอรับ?”

 

       “ธิดาเราเป็นไงบ้าง?” ดวงตาสีเขียวซีดจ้องมองมาที่เขาอย่างเนือยๆ และถ้าดูไม่ผิด เขาเห็นแววหรรษาอยู่ในนั้น

 

       “ลาสซาเป็นคนมีน้ำใจ...”

 

       “อือฮึ”

 

       “เธอช่วยดูแลกระผมตอนที่อาร์เธอร์ไม่ว่าง แล้วเธอก็สอนกระผมเล่นเสกตบอร์ด...” ชายหนุ่มหลุดหัวเราะพรืดเมื่อคิดถึงตอนที่เธอสอนเขาเล่นแท่นสีขาวนั่น

 

       “เธอเป็นคนร่าเริง แล้วก็มีอารมณ์ขัน” เขาต่ออย่างแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

 

       “เธอทำอาหารเก่งด้วย อร่อยมากเลยล่ะ”

 

       “...ต่อซิ”

 

       “อืม...เธอสวย และจริงใจ...ซึ่งเป็นสิ่งที่หายากมากในราชสำนักแอตแลนติส”

 

       “เธอเสียสละด้วย เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นโดยแทบไม่คิดถึงตนเอง”

 

       เขาหันไปมองเทพีและพบว่าเธอกำลังยิ้มเอ็นดูอยู่พลางเท้าคางมองหน้าเขาอย่างไม่ละสายตา

 

       “เอ่อ...ท่านหญิง?”

 

       “...เจ้ายิ้มนะ ออร์ม มาริอุส”

 

       ชายหนุ่มผมสีซีดกะพริบตาปริบๆและพบว่าเธอพูดจริง เขากำลังยิ้ม...ยิ้มกว้างด้วย

 

       “เราดีใจนะที่มีคนชอบธิดาเราขนาดนี้” ไคโมยิ้มและเอื้อมมือมาตบบ่าเขาเบาๆ

 

       “ธาลาสซาไม่เคยมีแฟนมาก่อน เราโอเคนะถ้าคนนั้นจะเป็นเจ้า”

 

       ออร์มรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว

       “ท่านหญิงขอรับ กระผ--”

 

       “ออร์ม เรียบร้อยแล้ว” เสียงของหญิงสาวที่ตกเป็นประเด็นในบทสนทนาแทรกขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เคลื่อนตัวผ่านน้ำมาหาพวกเขา

 

       ไคโมยิ้มเนือยๆและว่ายไปกอดลูกสาว

       “งั้นแม่ไปก่อนนะ”

 

       “เจอกันค่ะ” ธาลาสซายิ้ม

 

       เทพีหันมาหาเขาเป็นครั้งสุดท้ายและกระซิบเบาๆ

 

       “จีบให้ติดนะ บุตรแห่งออร์แว็กซ์”

 

       แล้วร่างเพรียวในชุดกระโปรงพลิ้วสีขาวก็ว่ายออกไปด้วยความเร็ว ในไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็หายลับไปจากสายตาของทั้งสาม

 

       “เอาล่ะ ไปกันเถอะ” ไทรทันพูดขึ้นในที่สุด

 

       “อย่าหายหัวไปไหนอีกล่ะ” คนผมสั้นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

       “ถ้าหายฉันฟ้องป้าแอมฟิไทรต์จริงๆด้วย”

 

       “เออน่า” เทพหนุ่มตาสีฟ้าเข้มทำหน้าเบื่อหน่าย

 

       “อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงถึงเอริเทรียแล้ว”

 

       เธอและชายหนุ่มชาวแอตแลนติสแทรกตัวลงไปนั่งในยาน

 

       “นายอยากขับมั้ย?” ธาลาสซาหันมาถาม

 

       ดวงตาสีไพลินและสีเขียวล้านเฉดสบกันครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยิ้ม

       “เอาสิ”

 

















 





TALK WITH FM

อยากตั้งชื่อบทนี้ว่า เมื่อลูกเขยเจอแม่สามี 555555555

นุ้งออร์มเป็นสายซึนค่ะ นางชอบแต่บอกว่าไม่รู้สึกอะไร เห็นเงียบๆแบบนี้ความจริงก็แอบหลงลาสซาเหมือนกันนะเนี่ยยย

หม่อมแม่ไฟเขียวแล้ว นุ้งออร์มรุกจีบเลยลูกกกก555

เรามาลุ้นกันนะคะว่าออร์มจะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองต่อไป

เจอกันตอนหน้าน้าาาา

ด้วยรักและเสียงหวีดคิงออร์ม

เฟิงมี่ค่ะ>3<

     
Z y c l o n
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 17:46
    พี่ทันเป็นคนดีเฉย5555
    #40
    1
    • #40-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 10)
      1 เมษายน 2562 / 07:10
      #ชายใหญ่แฟมิลี่แมน55555
      "นี่มองเราในแง่ร้ายขนาดนั้นเชียวรึมนุษย์?" ชายใหญ่ไม่ได้กล่าวไว้
      5555555555
      #40-1
  2. #38 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 20:22
    สรุปพี่ทั่นไม่ได้ไปคั่วสาว ขอโทษที่สงสัยค่ะ555
    #38
    1
    • #38-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 10)
      24 มีนาคม 2562 / 08:33
      ก็บอกแล้วชายใหญ่เป็นคนดีย์ยยยย 555555
      #38-1
  3. #37 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 10:14

    ออร์มจีบธาราสซาเลยค่ะจีบเลยยย ท่านแม่ยายไฟเขียวแล้ววว แต่....มีปมอีกละโอ้ยย

    #37
    1
    • #37-1 NibErU_HoRiZonAngel (@tindomerel_tindy) (จากตอนที่ 10)
      23 มีนาคม 2562 / 16:51
      แม่ไฟเขียวละ นุ้งออร์มรุกกกกกก

      ปมเยอะค่ะ รออีกแป๊บเดียวน้าาา เดี๋ยวเราแก้ให้
      //อย่าเพิ่งปวดหัวหนีไปไหนนาจ๊ะ
      #37-1