ณ ที่ปลายขอบฟ้า

ตอนที่ 40 : เรื่องอัศจรรย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มิ.ย. 51

 

- 39 -

เรื่องอัศจรรย์

 

            ปาณบดีนั่งฟังคิม ซอง-ซูกำลังบอกเล่าถึงความสงสัยของเขาเงียบนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของตนเองเกี่ยวกับความเป็นไปของลลินาที่อีกฝ่ายมีความรู้สึกถึงความแปลกไป

            ผมก็เห็นนะ แต่ไม่รู้จะถามเธอยังไง ? คนเป็นแฟนเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนจะถอนหายใจ

            เดี๋ยวผมจะหาเทปสกู๊ปเรื่องนั้นที่ลิลลี่ทำให้คุณดูแล้วกัน

            โอเค ยังไงคุณถามเธอน่าจะดีกว่าผมหรือปูเป้

            ครับ คนเป็นพี่ภรรยารับคำเรียบร้อยหนักแน่น ก่อนจะมองดูชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เป็นน้องเขยหากอายุมากกว่าหลายปีเดินออกไปจากห้องทำงานของตนเงียบๆ

            ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรงพร้อมถอนหายใจแรงๆ ออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนใจกับเรื่องธุรกิจที่โยงใยเข้าหาคนในครอบครัวในความรู้สึกมากมายตั้งแต่ต้น ยิ่งผู้เป็นพ่อยังคงนอนเป็นเจ้าชายนิทรามานานด้วยแล้วเขาอยากทำให้คนชั่วคนนั้นได้รับกรรมมากๆ โดยไว

            ผมจะทำอะไรได้เนี่ย สืบยังไงก็อันตราย... เขาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะกดโทรศัพท์ภายในให้เลขานุการช่วยจัดการบอกฝ่ายอัดตัดต่อหาเทปรายการเก่าของลลินาให้กับซองซู

 

            ปภาวดีพาลูกๆ มานั่งเล่นตัวต่อพลาสติกสีสดใสในห้องของบดินทร์เช่นทุกๆ วัน เธอนั่งคุยกับผู้เป็นพ่อที่นอนหลับสนิทเป็นกิจวัตรและไม่ลืมจะเล่นกับลูกๆ ที่ซนอยู่ไม่ไกล โดยหวังไว้ว่าเสียงและการเคลื่อนไหวของเด็กๆ และเธอจะทำให้ท่านตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความจริงๆ เสียที

            คุณแม่คะ ? เสียงใสๆ เรียบร้อยของเฮวอนเอ่ยเรียกเธอ พร้อมค่อยๆ คลานมานั่งข้างๆ โดยมีน้องชายตัวน้อยคลานตามมามองเธอกันตาแป๋ว

            คะ ?

            คุณตาจะฟื้นเมื่อไร ?

            คนฟังเม้มปากนิ่งเป็นรอยยิ้ม แววตาไม่มีแสงแห่งความมั่นใจเท่าไรเลย ไม่รู้สิลูก... เธอตอบพร้อมมือเรียวที่เอื้อมไปลูบศีรษะลูกสาวก่อนจะช้อนใต้แขนลูกชายมานั่งบนตัก

            เราร้องเพลงให้คุณตาฟังไหม ? เธอว่ายิ้มๆ และเด็กๆ ก็พยักหน้า เสียงเพลงเด็กๆ ภาษาเกาหลีดังขึ้นเริงรื่น มีเสียงอ้อแอ้ของซูจินเป็นคอรัส เรียกรอยยิ้มให้แม่บ้านที่ทำงานอยู่ด้านนอกได้มากมาย และพยาบาลพิเศษที่เข้าเวรในวันนี้ก็นั่งอมยิ้มกับภาพที่เห็น

            ความรักที่ผูกพันไว้ ความรักของพ่อแมและสายใยของครอบครัว...

            ปภาวดีนั่งกอดลูกชายคนเล็กไว้แนบอกโยกตัวไปนอนกล่อมเจ้าตัวน้อยให้หลับกลางวันหลังพี่สาวนอนหลับสนิทไปแล้วเมื่อครู่ ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่ข้างเตียง ซึ่งเธอมองเห็นนิ้วมือของผู้เป็นพ่อขยับไปมาทั้งห้านิ้วมากกว่าเคยเป็น หญิงสาวรีบอุ้มวางลูกชายลงกับเบาะนอนทันที หันไปเรียกพยาบาลพิเศษด้วยดวงหน้าตื่นเต้น จนหล่อนรีบปาดมาหา มือเรียวของเธอรีบเขย่ามือของพ่อทันที พร้อมเสียงเรียกที่อ่อนโยนหากตื่นเต้นมากมาย

            คุณพ่อคะ คุณพ่อตื่นนะคะ คุณพ่อ...

            พยาบาลสาวขยับกายไปอีกด้านของเตียง หล่อนจับชีพจรของคนที่นอนหลับสนิทมายาวนาน ก่อนจะเหลียวมองหญิงสาวที่นั่งเรียกอยู่อีกด้าน ชีพจรปกติมากที่สุดเท่าที่น้าเคยจับมาเลยค่ะ

            คนฟังตาโต ดวงตาสีสวยเอ่อด้วยน้ำตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเรียกท่านอีกครั้งอยู่เป็นนาน จนประตูห้องเปิดออกเมื่อปาณบดีกลับมาด้วยความเหนื่อยอ่อน หากภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกใจได้

            เกิดอะไรขึ้นเรอะ ? ปูเป้ !”

            คุณพ่อขยับตัวได้ค่ะพี่ปราชญ์ น้านาว่าชีพจรก็ปกติมากกว่าเคยด้วย เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ดวงตาแววไปด้วยน้ำตา

            ชายหนุ่มปาดมานั่งข้างเตียงเคียงน้องสาว มือใหญ่เอื้อมไปจับต้นขาของท่านบีบเบาๆ ไปมา เขารู้สึกอยากให้ท่านตื่นขึ้นมาโดยไว ตื่นวันนี้เลยยิ่งดี เพราะเขามีเรื่องมากมายต้องการคำแนะนำและทุกสิ่งดูเหมือนจะเข้าหลบหลืบด้วยไม่มีข้อมูลและหลักฐานใดๆ เลยที่จะทำให้คนผิดได้รับกรรมเสียบ้าง

            คุณพ่อครับ ตื่นเถอะนะ ผมเหนื่อยเหลือเกิน เสียงทุ้มของคนเป็นลูกชายพร่าเล็กน้อย จนแม้กระทั้งหญิงสาวเหลียวมองพี่ชาย มือเรียวเอื้อมมาบีบต้นแขนของเขาเบาๆ

            พี่ปราชญ์ทำดีที่สุดแล้วค่ะ นะ...

            อือ เขารับคำเธอยิ้มเหนื่อล้า ก่อนจะหันไปสนใจบิดาที่มีนาส่งเสียงเรียกอีกครั้ง

            มหัศจรรย์ใดจะเท่าความอัศจรรย์แห่งการมีชีวิตขึ้นมาในโลกใบนี้ มหัศจรรย์แห่งเพศทั้งสองที่รวมเป็นหนึ่งแล้วเกิดสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งได้...

 

            แสบตา... เสียงแรกแห่งผู้หลับใหลแสนนานทำให้คนเฝ้าทั้งสามยิ้มทั้งน้ำตาที่ไหลลงมาเงียบๆ มีนารีบรุดไปคว้าโทรศัพท์ตามแพทย์เจ้าของไข้ทันที ปล่อยให้สองคนดูแลและดีใจกับบิดาอย่างไม่ขัดขวาง

            บดินทร์กระพริบตาหลายครั้งถี่ๆ บิดกายไปมาทีล่ะเล็กน้อยอย่างเกียจคร้านและปวดเมื่อยแปลกๆ ตลอดร่าง ก่อนมือใหญ่ของเขาจะได้รับการบีบจับทั้งสองข้างด้วยลูกทั้งสอง ผู้หลับใหลมาตลอดหลายร้อยวันที่เพิ่งตื่นนอนขึ้นได้แต่ยิ้มแห้งๆ และมองดูลูกสาวคนเดียวนิ่งงัน

            เฮ้อ...

            ถอนหายใจเหรอหรือพ่อ ? ปาณบดีเอ่ยเสียงเรียบๆ หากดวงหน้ามีแววขบขัน จนทุกคนหัวเราะด้วยกันได้อย่างไม่ขัดเขินเลย

            พ่อได้ยินอะไรหลายอย่างนะ แต่ไม่ทุกอย่างเพราะบางครั้งมันก็หลับจริงๆ

            แล้วไปเที่ยวไหนมาบ้าง ? ชายหนุ่มถามหน้านิ่งๆ จนน้องสาวส่ายหน้าขัน ระหว่างทั้งคู่ช่วยประคองบิดาขึ้นนั่งพิงพนักเตียง และลงมือช่วยกันบีบนวดแขนขาของบิดาด้วยกันเงียบๆ

            พ่อไปเกาหลีมาด้วยนะเรา ว่าจบก็หัวเราะขันเล็กน้อย ก้มมองมือใหญ่ของตนเองที่ผอมแห้งลงมาก บางทีการที่พ่อหลับไปนานๆ มันก็ทำให้พ่อได้รับรู้อะไรที่ไม่เคยรู้นะปราชญ์ ปูเป้... เมื่อเหลียวมองดูลูกทั้งสองก็พบสายตาที่เข้าใจมากมาย

            คุณหมอว่าอยากให้ท่านไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลค่ะ มีนาเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส

            อือ...เดี๋ยวนี้คุณกับอีกคนเลยสบายเลย มีเจ้าสองคนนั่นมาเล่นด้วย หนุ่มใหญ่พยักหน้าไปหาหลานสาวและหลานชายที่หลับสนิทอยู่บนเบาะที่พื้นใกล้ๆ เตียง

            พยาบาลสาวใหญ่หัวเราะขัน ดิฉันคิดไว้แล้วว่าเคสของท่านไม่เหมือนคนอื่น แต่คุณหนูสองคนไม่ดื้อหรอกค่ะ หล่อนตอบทั้งสองอย่างที่คิดนึกไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเรียบร้อย

            คุณพ่ออาบน้ำไหมคะ ?

            ดีมาก ไม่ได้อาบน้ำมาเป็นปี จะไม่อาบได้ยังไงกันลูก... คำตอบติดตลกทำให้คนฟังหัวเราะร่วนและท่านก็ได้รับการโอบประคองจากลูกชายคนโตที่ตอนนี้ร่างกายกำยำแข็งแรงกว่ามากจนมองชัดเหลือเกิน เดี๋ยวนี้พ่อดูแก่ไปเยอะเลย เฮ้อ...

            เอาน่าฮะ...จะมาดูดีอะไรไม่ได้ออกกำลังกายเป็นปี เขาว่าตอบจนหญิงสาวส่ายหน้า ชายหนุ่มมองน้องสาวค้อนๆ

            หนูไปเตรียมตัวนะคะ จะบอกทุกคนด้วย เดี๋ยวคุณพ่อต้องเห็นภาพน้ำตานองบ้านอีกแน่ๆ เธอว่ากลั้วขัน จนท่านส่ายหน้าเหนื่อยๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งเกาะขอบประตูห้องน้ำไว้เป็นหลัก

            พ่อว่าลุงยศของลูกน่ะจะฟูมฟายกว่าแม่สาวๆ แน่นอน

            หญิงสาวยิ้มรับ ยังไงทุกคนก็ดีใจค่ะ ดีใจจริงๆ นะคะ

            จ้ะ พ่อก็ดีใจ...

            ร่างบางยืนมองส่งพี่ชาย บิดา และมีนาที่เข้าไปช่วยเหลือเรื่องการอาบน้ำ เพราะร่างกายของบดินทร์ยังไม่แข็งแรงและกล้ามเนื้อยังไม่มั่นคงนัก ผู้อาวุโสต้องมีคนพยุงอย่างเห็นได้ชัดด้วยท่านจะเทน้ำหนักมาหาไม่เหมือนคนที่ยังพอช่วยตัวเองได้ที่จะพยายามเดินไปด้วยตนเองโดยเพียงรับความช่วยเหลือเล็กน้อยอย่างเคยเป็น

 

            ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยดวงหน้าตื่นตกใจก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเขารับรู้ข้อความทั้งหมดจากภรรยาสาว มือใหญ่เอื้อมไปจัดการบันทึกข้อความเอกสารงานต่างๆ ลงแผ่นซีดีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปจัดเก็บโต๊ะทำงานให้เรียบร้อยและเตรียมตัวตนเองเพื่อจะเดินทางไปสมทบกับพวกเธอที่โรงพยาบาล

            จ้าที่รัก...เดี๋ยวผมตามไปที่โรงพยาบาลเลย

            ซองซูมาไวๆ นะคะ เสียงใสๆ ของเธอตื่นเต้นดีใจมากมายจนเขาอดยิ้มไม่ได้

            อือ...ลุงคนขับรถให้ผมเขาก็คงดีใจแน่ๆ

            ค่ะ เธอรับคำด้วยเสียงขันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยลาวางสายกันไปด้วยรอยยิ้มที่ยังแต้มบนดวงหน้า

            คิม ซอง-ซูตรวจตราทุกสิ่งบนโต๊ะทำงานของตนเอง ด้วยความรอบคอบแผ่นซีดีชายหนุ่มเก็บไว้ในกระเป๋าสูทด้านในติดตัวไว้อย่างดี และเมื่อเครื่องคอมพิวเตอร์ปิดลงอย่างเรียบร้อยเขาก็ก้าวออกจากห้องทำงานด้วยดวงหน้ายิ้มแย้ม โดยไม่ลืมจะแจ้งข่าวดีนี้กับพนักงานของทาง RUCK อย่างที่หญิงสาวเอ่ยขอไว้

            จริงเรอะคะ เย้ !” เสียงเลขานุการสาวของฝ่ายบริหารร้องดีใจด้วยดวงตาวาววับด้วยน้ำตา ไม่ต่างจากพนักงานทุกคนในฝ่าย หนุ่มๆ หลายคนยิ้มปลื้มด้วยดวงตามีน้ำเอ่อคลอไม่แพ้สาวๆ ภาพตรงหน้าทำให้เขายิ้มได้ไม่น้อยเลยก่อนจะขอตัวกลับเพื่อไปโรงพยาบาล

 

            ปภาวดีหันไปยิ้มสดใสกับผู้เดินเข้ามาใหม่ภายในห้องพักพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนซึ่งผู้เป็นพ่อเคยนอนพักรักษาตัวอยู่นาน ก่อนเธอจะเอื้อมแขนโอบเอวเขาตอบเมื่อคิม ซอง-ซูเดินมาหยุดยืนอยู่เคียงข้างและโอบเอวเธอไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนไม่ต่างจากสายตาของเขาที่มองไปหาคนบนเตียงพยาบาลที่ทำหน้าเหยเกขณะแพทย์เจ้าของไข้ฉีดยาบำรุงเลือดให้อยู่

            เราควรฉลองไหมครั้งนี้ ? เสียงห้าวเอ่ยขึ้นเมื่อคนป่วยหันมามองตาเขม็ง

            ฉลองสิ พ่อตาไม่ได้ร่วมงานแต่งงานด้วยเลย จนมีหลานจะตัวเท่าไซบีเรี่ยนแล้ว

            คุณพ่อคะ ซูจินลูกคนนะไม่ใช่ลูกหมา เสียงใสแว้ดใส่บิดาจนเกิดเสียงหัวเราะขัน

            นอนโรงพยาบาลอีกสักสองวันนะคุณบดินทร์ แล้วค่อยกลับบ้าน อยู่นี่จะให้มีนาเขาช่วยสอนกายบำบัดท่าง่ายๆ ให้

            ครับ ขอบคุณมาก คนบนเตียงเอ่ยยิ้มๆ กับนายแพทย์วัยใกล้เคียงกัน และหันไปยิ้มกับลูกๆ หลานๆ ที่ยกมือไหว้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไป

            เฮวอนจำตาได้เนอะ ? คนเป็นตาหันไปถามหลานสาวที่ยืนกอดแขนพ่อของแกอยู่

            จำได้ค่ะ คุณตาไม่เปลี่ยนไปเท่าไรหรอก แค่ผอมลงนิดหน่อย เด็กหญิงตอบฉะฉานด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะหันไปมองน้องชายที่อยู่ในอ้อมแขนคุณแม่ที่กอดคอแน่นด้วยความระแวง

            รู้สึกตาหนูจะกลัวนะ

            ไม่หรอกค่ะ แปลกที่มากกว่า... เธอตอบด้วยรอยยิ้ม คำแรกที่แกพูดได้เป็นภาษาไทยด้วยนะคะ พูดแล้วก็พูดเรื่อยๆ ทั้งไทยทั้งเกาหลี

            เหรอ...กี่ขวบแล้วนะ

            จะขวบสิบเดือนแล้วฮะ คนเป็นพ่อตอบแทนด้วยรอยยิ้ม อยากรู้ไหมพ่อตาคำแรกที่ซูจินพูดคืออะไร ? เขาถามด้วยรอยยิ้มกวนๆ จนทุกคนหัวเราะ หากคนนอนบนเตียงพยักหน้าทันที

            ซูจิน...ใครครับลูก ? เสียงใสเอ่ยถามลูกชายในอ้อมแขน พลางหันไปจับมือบิดาตนเองไว้

            เด็กชายตัวน้อยมองตามผู้เป็นแม่ ก่อนจะเหลียวสบตากับผู้เป็นตาก่อนจะยิ้มยิงฟันซี่เล็กๆ ให้จนตาหยี คุตา...คุตาเนอะ

            ครับ... เธอรับคำลูกชาย ก่อนจะบีบมือกับบิดาด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะท่านเงียบไปนานกว่าจะเผยรอยยิ้มกว้างด้วยดวงตาแวววับ

            เก่งจริงซูจิน... คนเป็นตาเอ่ยด้วยความเอ็นดู ค่อยๆ เอื้อมมือทั้งสองไปรับร่างอวบกลมของแกมาให้นั่งข้างๆ ตัวบนเตียง

            เฮวอนล่ะลูกพูดไทยได้บ้างหรือยังคนสวย ?

            เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก ด้ายนิกนอยก่ะ

            โอ้...เก่งมาก... ท่านว่าพลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะแกเบาๆ ระหว่างเจ้าตัวเล็กนั่งกอดเล่นตุ๊กตาของตนเองอยู่ใกล้ๆ เงียบอยู่

            คุณล่ะซองซู ? เหนื่อยมากไหมงานน่ะ

            นิดหน่อยครับ แต่ผมสนุกกับงานถ้าไม่รักคงไม่ทำหรอก เขาตอบด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงยิ้มกับภรรยาสาวข้างกายที่แหงนขึ้นมายิ้มด้วย

            อีกอย่างเมียผมเป็นกำลังใจที่ดีมากๆ... เขาว่าพลางทำหน้าตาจริงจัง จนบดินทร์หัวเราะขันไม่ต่างจากคนอื่นๆ

            เห็นคุณรักปูเป้ก็สบายใจ ยิ่งรักกันทั้งคู่ยิ่งอุ่นใจแล้ว เฮ้อ...ขอบคุณนะ... ผู้อาวุโสกว่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่นมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเอื้อมไปจับมือกับลูกเขยคนเดียวของตนเองแน่น

            ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรักลูกสาวพ่อตาจริงๆ

            แหม...อิจฉาจัง เมื่อไรลิลลี่จะใจอ่อนบ้างล่ะจ๊ะ ? ปาณบดีเอ่ยขึ้นพร้อมใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ ข้างลำตัวลลินาจนหญิงสาวตวัดค้อนและมองทุกด้วยความเก้อเขินจนขอตัวออกไปนั่งที่ห้องรับแขกด้านหน้าที่กั้นประตูไว้เรียบร้อย โดยมีเสียงหัวเราะขันตามหลัง

            บดินทร์ยิ้มขันก่อนจะลอบถอนหายใจเบาๆ กับตนเองและหันไปมองดูหลานๆ ที่คุณแม่คนสวยต้อนให้ไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขกด้านหน้าเช่นกันด้วยพวกแกเริ่มโยเยแล้ว

            ปราชญ์ ซองซู... คนบนเตียงเอ่ยเรียกด้วยรอยยิ้มเหนื่อยๆ พ่อคุยอะไรด้วยได้ใช่ไหม ?

            สองชายหนุ่มเหลียวสบตากันก่อนจะพยักหน้ารับ

            อานุภาพน่ะ...มีซีดีที่เตรียมจะแบล็คเมลลิลลี่อยู่

            หือ...เรื่องสกู๊ปข่าวน่ะเหรอฮะ ? ลูกชายคนโตเอ่ยถาม มันตั้งนานแล้วนะพ่อ

            ไม่ใช่หรอกปราชญ์ ว่าพลางส่ายหน้าด้วยดวงตาเศร้าๆ ก่อนจะเข้มดุด้วยความโกรธ มันมีเรื่องมากกว่านั้น เลวร้ายมากกว่าที่คิดไว้...ลูกรักลิลลี่จริงๆ ไหมปราชญ์ ?

            คนถูกถามนิ่งงันไปนิด ก่อนจะสบสายตากับบิดาที่มีความหวังและกรุ่นโกรธในทีไม่ปิดบัง อือ...ผมรักลิลลี่แบบที่อยากจะให้เขาเป็นแม่ของลูก พ่อรู้เรื่องอะไรมาฮะ มันแย่ขนาดพ่อคิดว่าผมจะรับไม่ได้เหรอ ?

            หึ...ผู้ชายเห็นแก่ตัวบางคนคงไม่อยากจะยอมรับหรอก !”

            คิม ซอง-ซูนิ่งฟังอยู่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด หากในใจเขาเต้นตึกตักและพอจะคาดเดาได้ไม่ยาก

            พ่อฮะ...บอกมาเลยเถอะ

            รอให้พ่อออกจากโรงพยาบาลก่อนนะลูก...รอได้ใช่ไหม ?

            ได้ครับ ซองซูตอบก่อนปาณบดีทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ

            ยังไงเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกฏหมาย เราได้เปรียบอยู่แล้ว อยู่แค่ที่ใจเรามากกว่านะคุณปราชญ์ว่าจะเข้มแข็งและกล้าหาญจะรับความจริงได้แค่ไหน ?

            ชายหนุ่มที่อ่อนอาวุโสกว่าเม้มปากก่อนจะพยักหน้าเข้าใจและรับคำ ครับ ผมอยู่เฝ้าพ่อกับอายศนะ

            แล้วแต่เถอะ ที่บ้านมีซองซูเขาอยู่แล้วนี่

            ผมก็ไม่ใช่พ่อหมานะฮะจะได้อยู่เฝ้าบ้านน่ะ เสียงห้าวเอ่ย ก่อนจะหัวเราะเมื่อบดินทร์หัวเราะขันที่เขารับมุกทัน

            ก็ตาซูจินซนและก็ชอบวิ่งก้นโด่งเหมือนลูกหมาวิ่งส่ายหางมาหาเลยนะ

            คนเป็นพ่อของลูกชายตัวน้อยหัวเราะร่วน ก่อนจะอยู่คุยกันเรื่องงานอีกสักพักก็ขอตัวกลับบ้านพร้อมกับทุกๆ คนที่มาเยี่ยมพบในวันแรกของรอบปีกว่าๆ ที่บดินทร์ไม่ได้สติ หากวันนี้ความมหัศจรรย์ก็มีจริงพร้อมกับเรื่องราวมากมายที่กำลังจะดำเนินต่อไปและจะคลี่คลายให้ได้

 

............................................................

 

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ตอนนี้ยุ่งทั้งงานราษฎร์งานหลวง แหะ แหะ

และก็ปั้นต้นฉบับด้วย เพราะมีการทวง + เงินเก็บใกล้หมดแหละ 555+

 

 

 

331 ความคิดเห็น