ณ ที่ปลายขอบฟ้า

ตอนที่ 16 : แต่งงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ส.ค. 50

 

- 16 -

แต่งงาน

 

            แสงแดดในวันหนึ่งของฤดูหนาวดูจะอ่อนบาง และเหงาหงอยประหลาด หากผู้คนมากมายบนพื้นดินที่เดินสวนกันไปมาบนท้องถนนกับรู้สึกได้ว่า แสงอาทิตย์ของวันนี้ก็เป็นแสงสว่างที่น่ายินดียิ่ง ในเวลาที่ฤดูหนาวมาเยือน พร้อมกับหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาบางเบา

            คฤหาสน์หลังงามริมทะเลเหลืองชานเมืองโซลได้มีโอกาสเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ของเช้าวันศุกร์ที่เจ้าบ้านต้องลาหยุดงาน เพื่อทำการต้อนรับ และเตรียมการต่างๆ ของพิธีที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ นั่นคือ พิธีแต่งงาน...

 

            พี่ปราชญ์ !” เสียงใสของคุณนายสาวร้องดังขึ้น เมื่อร่างสูงโปร่งของพี่ชายก้าวลงจากรถยนต์คันหรูที่สามีให้ชาน เต-กูนำไปรับพี่ชายของเธอมาจากสนามบิน

            ปาณบดียิ้มกว้าง และอ้าแขนรอรับร่างบางที่วิ่งรวดเร็วลงมาโผกอดเขาแน่น พลางแลกจุมพิตที่แก้มให้แก่กัน ด้วยความคิดถึง

            อ้วนขึ้นนะปูเป้... เสียงทุ้มเอ่ยถามน้องสาวที่กอดแขนเขาแน่นอยู่ข้างๆ พลางพาเดินไปหาร่างสูงใหญ่ของเจ้าบ้านที่ยืนยิ้มสดใสรอต้อนรับอยู่กับบุตรสาวที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ตัวใหม่อยู่ที่เชิงบันได

            นิดหน่อยค่ะ กินได้นอนหลับ สบายใจดี... เธอตอบยิ้มกว้างมาให้

            สวัสดีครับคุณคิม...

            สวัสดีครับ เรียกซองซูก็ได้พี่เขย... ชายหนุ่มผู้อาวุโสกว่าเอ่ยยิ้มๆ จนอีกฝ่ายหัวเราะขัน

            ครับซองซู... เขารับคำ ก่อนจะหันไปก้มตัวยิ้มให้เด็กหญิงเฮวอนที่ยืนยิ้มใสขึ้นมาหา สวัสดีจ้ะเฮวอน ตุ๊กตาหมีตัวใหม่ใช่ไหม ?

            ใช่ค่ะ เธอตอบเสียงสดใส พร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะผละออกจากข้างกายบิดา ไปหามารดาเลี้ยง

            เข้าบ้านเถอะค่ะ ปภาวดีเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปจูงมือน้อยๆ ของลูกสาวที่กล่าวสวัสดีแขกคนสำคัญแล้ว ปล่อยให้สองหนุ่มได้พูดคุยกันนำหน้าขึ้นบ้านไป

 

            มีคนถามหลายคนว่าทำไมจัดพิธีแต่งงานในฤดูหนาว เสียงห้าวเอ่ยบอกแขกสำคัญของบ้านที่นั่งหัวเราะเบาๆ อยู่บนโซฟาเดี่ยวใกล้ๆ โดยที่ในมือ และสายตาคนฟังก็ถือ พร้อมมองดูภาพถ่ายอัลบั้มรูปถ่ายปกแข็งเล่มใหญ่ หากมีรูปถ่ายครอบครัวเล็กๆ กับคนสนิทภายในบ้านหลังงามเพียงสิบกว่าภาพเท่านั้น

            ผมไปเห็นในหนังสือพิมพ์ เป็นสกู๊ปใหญ่น่ะ... คนเป็นพี่ภรรยาเอ่ย ก่อนจะปิดอัลบั้มรูป เมื่อเปิดเห็นหน้าว่าง และเงยหน้าไปยิ้มน้อยๆ กับเจ้าบ้าน ที่เมืองไทยเรื่องเกาหลีกำลังมาแรง เขาว่า คนเกาหลีชอบจัดงานแต่งงานในฤดูร้อน หรือไม่ก็ฤดูใบไม้ผลิ ไม่นิยมฤดูหนาว เลยคิดว่า คุณต้องโดนถามแน่ๆ เพราะก็เป็นคนดังอยู่

            คิม ซอง-ซูหัวเราะขัน ก็มีบ้าง ผมก็บอกไปว่า จริงๆ เราจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่ที่เมืองไทยแล้ว ที่จะจัดงานที่นี่ก็เพื่อทำให้เป็นพิธีการ และเปิดตัวปูเป้ และให้ทุกคนรับรู้เรื่องราวของเราเท่านั้น ก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรใหญ่โต การ์ดเชิญผมก็ให้แต่คนสนิท และพนักงานในบริษัทเท่านั้น ไม่อยากยุ่งยาก

            แล้วสื่อมวลชนล่ะ ?

            มีอยู่แล้วล่ะ

            กำลังภาวนาให้ไม่วุ่นวายอยู่ค่ะ เสียงใสดังขัดขึ้น พี่ปราชญ์ก็รู้อยู่ว่า สื่อมวลชนชอบทำข่าวพวกนี้ขนาดไหน ยิ่งคุณสามีเป็นคนดังของที่นี่อีกต่างหาก เธอว่าเสียงเรียบ พลางปรายตามองคนข้างกาย จนเขาอดขันไม่ได้

            เอาน่า... เขาเอ่ยพลางเอื้อมมือไปกดศีรษะเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่ฉายออกมาจากแววตา และน้ำเสียงมากมาย จนคนมองอดยิ้มด้วยความสุขใจไม่ได้

            เฮ้อ...ฉันคงเริ่มแก่แล้ว รู้สึกอิจฉาน้องสาว และรู้สึกเหงาใจพิกล... เสียงคนหนุ่มเอ่ยลอยๆ ขึ้นมา เหมือนไม่จริงจังอะไร หากก็เรียกเสียงหัวเราะจากคู่สามีภรรยาได้

            พี่ปราชญ์จ้า...หนูถามจริงๆ นะ หญิงสาวเอ่ยถามดวงตาใส พลางขยับมานั่งเกาะแขนพี่ชายไว้หลวมๆ พี่ปราชญ์เป็นเกย์ป่ะ ?

            สิ้นคำถามของหญิงสาวห้องนั่งเล่นก็เงียบกริบเกือบหนึ่งนาที ก่อนจะมีเสียงหัวเราะก้องขึ้นมาจากคิม ซอง-ซู จนทำให้ลูกสาวตัวน้อยเงยหน้าจากกองของเล่นมองบิดาได้ หากแต่คนถูกถามกลับทำหน้าคว่ำ และในที่สุดก็ยกหลังมือขึ้นเขกหน้าผากเจ้าน้องสาวตัวดีไปหนึ่งที

            ฉันเป็นผู้ชายเว้ย !” เขาว่า พลางขยับลุกขึ้นยืน ไม่คุยแล้ว ง่วงนอน...ขอตัวนะคุณซองซู ประโยคหลังหันไปบอกน้องเขยยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทางอ่อนเพลียเล็กน้อย

            ปาณบดีส่ายหน้ายิ้มๆ เมื่อนึกถึงคำถามของน้องสาวหน้าเป็นเมื่อครู่ เขารู้ดีว่า ทำไมยังไม่พร้อมจะคบใคร หรือมองหาใครมาดูใจกัน เพราะ...

            น้องสาวในต่างแดน และ พ่อ...ที่นอนหลับตาเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ในขณะนี้...

            พ่อรู้ว่าปูเป้จะมีความสุข และปลอดภัยเมื่อไปอยู่กับคุณคิม เชื่อพี่...คุณคิมรักน้องสาวพี่คนนี้ เปิดใจหน่อยน้องสาว...โตแล้ว อย่าใช้ทิฐินัก

            ชายหนุ่มค่อยๆ หลับตาลง เมื่อจำได้ว่า วันนั้นน้องน้อยของเขาตอบว่าอะไร

            อุ่นใจได้แล้วครับพ่อ...ปูเป้มีความสุขจริงๆ...

            เขาหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย หากหัวใจอิ่มเอมขึ้นมากนัก ที่รับรู้ถึงความเป็นไรของน้องสาวคนเดียว น้องสาวที่เป็นทุกอย่างของคนทั้งบ้าน...แม่ตุ๊กตาตัวน้อย แสนบอบบาง...

 

            สวยจริงๆ เจ้าสาว !” เสียงเบิกบานของปาค ชุน-ยองเอ่ยขึ้น ก่อนจะจับไหล่บางที่ปกคลุมด้วยเนื้อผ้าไหมผสมเงางามสีขาวบริสุทธ์ให้เจ้าของร่างลุกขึ้นไปที่กระจกบานยาวอีกมุมของห้องแต่งตัวภายในห้องพักของโรงแรมดัง หลังชายหนุ่มใจหวานแหววจัดการตกแต่งผมให้เรียบร้อย ด้วยการรวบเส้นผมนุ่มเงางามไว้ครึ่งหนึ่ง และจัดช่อกุหลาบ และลิลลี่ขาวประดับไว้สวยงาม

            ปภาวดียืนยิ้มน้อยๆ เมื่อมองเงาสะท้อนภาพหญิงสาวร่างบางในชุดฮันบกประยุกต์สีขาวขลิบผ้าแพรสีทองปักลวดลายดอกไม้อ่อนหวานที่ขอบเสื้อ ขอบกระโปรง และผ้าคาดใต้อก นิ่งงัน ก่อนจะยิ้มกว้างกับชายหนุ่มร่างสูงที่บรรจงแต่งกายให้เธออยู่เกือบครบสามชั่วโมงแล้ว

            ขอบคุณค่ะคุณชุนยอง...ฉันไม่คิดว่า ตัวเองจะ...สวยได้ขนาดนี้ คนพูดแก้มแดงกว่าเดิมที่มีบลัชออนปัดอยู่ พร้อมอาการก้มหน้ายิ้มเขินๆ เรียกรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะได้จากคนฟังได้ดังทีเดียว

            เธอสวยอยู่แล้ว แต่งเติมนิดหน่อยก็งามเหมือนเจ้าหญิง เขาว่า พลางหันไปยิ้มกับป้าจีอิน และสาวใช้อีกสามคนที่ยืนยิ้มร่าเริงอยู่ไม่ห่าง ไม่น่าเป็นตุ๊กตาเลยนะ น่าจะเป็นเจ้าหญิง ตอนคุณพ่อคุณแม่เธอตั้งชื่อ คงไม่คิดว่า ลูกสาวจะงามงดขนาดนี้ล่ะมั่ง

            หญิงสาวหัวเราะขันเบาๆ ไม่หรอกค่ะ ฉันขอเป็นตุ๊กตาดีกว่า เป็นเจ้าหญิงมีงานต้องทำเยอะแยะ เหนื่อยแย่...

            คำตอบนั้นเรียกเสียงหัวเราะได้ดังลั่นห้องพักกว้างใหญ่ที่แบ่งสัดส่วนได้ชัดเจน ก่อนทุกคนจะรีบเตรียมตัวสู่เวลา แห่งพิธีการในอีกไม่ถึงชั่วโมงข้างหน้า

 

            คิม ซอง-ซู เดินออกจากห้องนอนใหญ่ภายในห้องพักที่จัดเตรียมไว้ ด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดที่ทับเชิ้ตสีชมพูอ่อนปกตั้ง ดูอ่อนโยน น่าหลงใหล เขาตรงไปยังห้องพักอีกด้าน เมื่อเปิดประตูก็พบสาวๆ นั่งกันอยู่ หากสายตาของชายหนุ่มก็หยุดนิ่งอยู่กับร่างบางในชุดสีขาวที่นั่งคุยยิ้มแย้มอยู่กับเฮวอนที่กอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ไว้ไม่ปล่อย

            แหม...ตะลึงหรือไงย่ะ ?

            อือ...สวยจังเมียผม...

            หญิงสาวยิ้มเขิน ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมจับจูงมือกลมป้อมของเด็กหญิงคิม เฮ-วอนไว้ข้างหนึ่งด้วย

            พร้อมแล้วใช่ไหมครับปูเป้ ?

            ค่ะ...พร้อมแล้ว... เธอตอบ พร้อมพยักหน้ายิ้มน้อยๆ

            เฮวอนมากับป้าจ้ะ ให้คุณพ่อคุณแม่เดินเคียงกันไปเข้าพิธีก่อนนะ ชุนยองเอ่ยยิ้มๆ พร้อมก้มลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง โดยมิได้กังวลกับชุดสูทตัวสวยว่าจะยับเลย ท่ามกลางรอยยิ้มยินดี ไร้เดียงสาของเด็กหญิงที่มีอยู่ไม่ต่างจากทุกคนในห้อง

            ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือเรียวไว้แน่น ก่อนจะเกาะเกี่ยวนิ้วมือไว้ด้วยกัน และเดินออกจากห้องไปพร้อมกับคนสนิทมากมาย

 

            ห้องจัดเลี้ยงกว้างใหญ่ที่สุดของโรงแรมดังใจกลางกรุงโซลถูกจัดตกแต่งด้วยดอกไม้หลากพันธ์ หากคุมโทนอยู่ในสีขาว ชมพู ม่วงอ่อน และเขียวของใบไม้ประดับหลากหลายชนิดส่งให้ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยความสดใส สดชื่น และบรรยากาศความรักอ่อนหวาน ที่ประดับอยู่ทั่วทุกมุม ด้วยภาพถ่ายคู่ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวของงานวันนี้ในอิริยาบถต่างๆ มากมาย และไม่อาจหยุดผู้มาร่วมงานหลายคนได้ในการซุบซิบ เมื่อหลายๆ ภาพมีเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบยิ้มร่าสดใสร่วมอยู่กับสองหนุ่มสาว จนคล้ายเป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์ หากหญิงสาวผู้กำลังจะก้าวเข้ามามีบทบาทไม่มากก็น้อยกับประธานคิม มิใช่มารดาแท้ๆ และมิได้เป็นสตรีชาวเกาหลี...

            ปาณบดีรู้สึกได้ถึงสายตามากมายที่จับจ้องมองมาอย่างสงสัยใคร่รู้ แม้เขาจะนั่งร่วมโต๊ะอยู่กับผู้บริหารระดับสูงสี่ห้าคน และคนสนิทของประธานคิม อย่างชาน เต-กู กับแฟนสาว และป้าจีอินที่ก็ได้แต่นั่งพูดคุยกันเรียบๆ รอเวลาเปิดตัวเจ้าของงานอยู่

            เป็นอะไรหรือเซนา ? ชายหนุ่มก้มลงถามแฟนสาว เมื่อเห็นเธอขมวดคิ้ว เหลียวหน้ามองรอบห้องจัดเลี้ยงน้อยๆ

            รู้สึกว่า มีคนอยากรู้เยอะจังนะคะ เรื่องท่านประธานแต่งงานกับคุณปูเป้น่ะ

            ก็...ไม่มีวี่แววมาก่อน แล้วความอยากรู้อยากเห็นของคนเรามันปิดไม่ได้หรอก เขาตอบเสียงเบา ก่อนจะยืดตัวนั่งหลังตรง และยิ้มกับบุคคลรอบโต๊ะที่คุยกันสนิทใจน้อยๆ

            แขกคนสำคัญจากเมืองไทยยิ้มน้อยๆ ให้ชายหนุ่มที่นั่งถัดไปสองเก้าอี้ ก่อนจะหันมาถามคนข้างตัว ป้าจีอินฮะ...พ่อแม่ และครอบครัวของคุณซองซูล่ะครับ ?

            อ๋อ...อยู่ต่างประเทศน่ะค่ะ พวกท่านไม่ค่อยแข็งแรงกับการเดินทางเท่าไร จริงๆ ก็เหมือนปล่อยงานทางนี้ให้เป็นอิสระ และตามคุณคิมมานานแล้ว นี่เรื่องแต่งงานก็ส่งของขวัญเป็นผ้ามาให้ตัดชุดเจ้าสาว และของขวัญอีกมากทีเดียวค่ะ ปีใหม่คงบินกลับมาเหมือนทุกปี

            พบกันปีละครั้งหรือฮะ ? คนถามขมวดคิ้วน้อยๆ ด้วยความสงสัย

            ค่ะ...ปีละครั้ง จริงๆ คุณคิมก็เป็นลูกคนเดียว พวกคุณท่านที่อยู่ที่นู้นก็มีคนสนิท เหมือนครอบครัวดิฉันนี่ล่ะค่ะคอยดูแล และเป็นเพื่อน

            ชายหนุ่มพยักหน้ารับยิ้มๆ รู้สึกได้ว่า คนครอบครัวนี้ช่างบ้างาน และทุ่มเทกับงานกันจริงๆ แต่ก็รู้สึกดีขึ้น เมื่อได้รับรู้ว่า บิดามารดาของซองซูมิได้รังเกียจน้องสาวสุดที่รัก ด้วยแววตาที่ป้าจีอินเล่านั้นสดใส และจริงใจเหลือแสน

            คนนั่งครุ่นคิดสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อประตูบานใหญ่ด้านหน้าเปิดผางออก พร้อมเสียงบรรเลงดนตรีดังขึ้นก้องห้องจัดเลี้ยง เขาจึงเหลียวไปมองยังทางเดินปูพรมแดงที่มีร่างสองร่างเดินเคียงกันเข้ามา

 

            ตื่นเต้นจังค่ะ

            หายใจเข้าลึกๆ... คิม ซอง-ซูว่า พร้อมจับมือเรียวนุ่มนิ่มให้มาควงแขนเขาไว้ ก่อนจะก้มลงจูบขมับเธอเบาๆ ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกัน

            เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้น ก่อนจะเหลือเพียงรอยยิ้มอ่อนหวานเช่นเคยเป็น เมื่อประตูห้องจัดเลี้ยงถูกเปิดออก พร้อมแว่วเสียงดนตรีอ่อนหวานคลอเคล้าตลอดทางเดินที่ทอดไปสู่เวทีที่จัดแต่งไว้อย่างงดงาม ด้วยซุ้มดอกไม้สดสวย

            เสียงปรบมือดังก้องทั่วบริเวณ เมื่อทั้งคู่ก้าวเดินขึ้นไปยืนเคียงกันอยู่กลางเวที พร้อมกล่าวปฏิญาณด้วยภาษาอังกฤษอ่อนโยน เมื่อเสียงบาทหลวงตั้งคำถามเช่นพิธีแต่งงานในโบสถ์ หากในยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลง มีมากมายหลายงานที่เชิญบาทหลวงมาดำเนินพิธีการในห้องจัดเลี้ยง เพื่อความสะดวก รวดเร็ว และประหยัดทั้งเงิน เวลา

            มีลูกเร็วๆ นะ !” เสียงประเดิมหลังการไชโยโห่ร้อง เมื่อพิธีการจบลง คือเสียงจาก ปาค ชุน-ยอง เรียกเสียงหัวเราะ และเสียงเฮฮาได้จากเหล่าพนักงานหนุ่มมากมาย

 

            คิม ซอง-ซู เดินจูงมือภรรยาสาวไปยังไมโครโฟนที่ตั้งอยู่ริมเวที ผมก็พยายามผลิตอยู่ทุกคืนล่ะชุนยอง

            คนบ้า !” เสียงใสอุบอิบบอก พร้อมมือเรียวที่ยกขึ้นตีต้นแขนบึกบึนของเขาไปแรงๆ จนเรียกเสียงหัวเราะได้ทั่วงาน ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะ เปลี่ยนเป็นยกมือโอบบ่าเรียวบางไว้แน่น

            งานวันนี้ เป็นงานที่ผมอยากประกาศให้ทุกท่านทราบว่า คุณสุภาพสตรีท่านนี้คือ ภรรยาที่รัก อันถูกต้องตามกฎหมาย ตามพิธีการทางศาสนาเรียบร้อย และเป็นแม่ที่ดีสำหรับเฮวอนด้วย คงทราบว่า ผมไม่เคยยิ้มได้ขนาดนี้มาก่อนนะครับ แต่ผมยิ้มได้ เพราะมีเธออยู่ข้างๆ... เขาประกาศเสียงอ่อนหวาน หากดังกังวารประหลาดในหัวใจคนฟังที่ยืนอยู่เคียงข้าง

            ขอบคุณที่มาร่วมงานของเราครับ สุดเสียงขอบคุณ เขาก็ก้มลงจูบแก้มใสเสียฟอดใหญ่ เรียกเสียงปรบมือ โห่ร้องแซวทั่วห้องจัดเลี้ยง หากก็มีไม่น้อยหรอกที่ยังคงซุบซิบ ด้วยความสงสัย หากก็ลดน้อยลง เมื่อได้เห็นกับตาว่า ประธานคิมแสดงความรัก ความห่วงใยต่อหญิงสาวชาวไทยผู้นั้นชัดเจนเพียงใด

            ข่าวดังแน่... ชาน เต-กูบอกทุกคนที่ร่วมโต๊ะอยู่ เมื่อบ่าวสาวถูกรุมสัมภาษณ์อยู่ด้านข้างเวที โดยมีบอดี้การ์ดของเจ้าบ่าวคอยดูแลความปลอดภัยไม่ห่าง

            แต่ผมก็ดีใจที่ประธานคิมของพวกคุณรักปูเป้จริงๆ ผมคงหมดห่วงเสียที

            อย่าห่วงเลยค่ะคุณปราชญ์...ดิฉันจะช่วยดูแลคุณนายด้วย เธอเป็นคนน่ารัก และใจดีมาก...จริงไหมคะคุณหนู ? ประโยคสุดท้ายป้าจีอินหันไปมองคุณหนูเฮวอนที่นั่งยิ้มอยู่ใกล้ๆ

            ค่ะ !” เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้า พร้อมตอบเสียงสดใส ยิ้มกว้างอย่างร่าเริง จนผู้ใหญ่ทุกคนได้แต่ยิ้มตามกันไปทั่วหน้า

            ความสุขเกิดขึ้นได้จากใจที่ใสบริสุทธ์ไม่เคลืองแฝงอคติ และข้อสงสัยอันร้ายกาจต่อบุคคลรอบด้าน เช่นเด็กน้อย...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #322 หญิง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:45
    พระเอกน่ารักอีกแล้ัวค่ะ
    #322
    0