Last Year The Nightmare(มันเป็นฝันร้ายเท่านั้นเอง)

ตอนที่ 5 : Chapter 2(part 1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ม.ค. 63

เสียงกระดิ่งในโรงเรียนที่บ่งบอกว่าเลิกเรียนในช่วงเช้าแล้ว ทุกคนส่วนใหญ่ไปหาอาหารกินที่โรงอาหารซึ่งพวกเขาก็ไปที่นั่นกันหมด บางคนก็กลับบ้านเลยเพราะไม่มีเรียนหรือบางคนต้องเข้ากิจกรรมชมรม ตอนนี้ทุกคนกำลังออกจากห้องเรียนหลายคนซึ่งเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

เฮ้...แอมเบอร์ช่วงบ่ายของวันนี้มีเรียนหรือเข้ากิจกรรมมั้ย?

ไม่นะ แต่มีกิจกรรมชมรมนะแล้วเธอละแคลร์? แอมเบอร์ได้ถามแคลร์เพื่อนสนิท

ฉันต้องเข้าชมรมเหมือนเธอแหละ ว่าแต่เธอได้อยู่ชมรมอะไร?

ฉันอยู่ชมรมประดิษฐ์นะแล้วเธอละแคลร์?

  ที่เธอถามแคลร์เพราะว่าตั้งแต่ที่ได้รู้จักเมื่อปีที่แล้วเธอไม่เคยถามเพื่อนเลยแบบไม่ถึงขั้นเป็นเพื่อนสนิทที่จะเชื่อใจได้

แปลกแหะ ฉันนึกว่าเธอจะอยู่ชมรมทำอาหารหรือเกี่ยวกับงานบ้านซะอีก

ก็ใช่แหละ แต่มันทำทุกวันจนเบื่อเลยอยากทำอย่างอื่น

  สิ่งที่แอมเบอร์พูดนั้นทำให้เธอแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น แคลร์ได้ดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือเป็นเวลาเที่ยงแล้วเลยรีบบอกแอมเบอร์ไปโรงอาหารเพราะคนเยอะมาก

ตัดมาที่แช๊ดและเจ๊ค

พอทั้งสองเรียนเสร็จได้รีบออกมาจากห้องซึ่งครูไม่สั่งการบ้านเป็นที่โชคดีอย่างมาก เจ๊คได้เอาพวกหนังสือเรียนและสมุดจดนั้นไปเก็บที่ล๊อกเกอร์ซึ่งไม่ไกลมาก แช๊ดก็เก็บหนังสือและสมุดใส่ล๊อกเกอร์เหมือนกัน

เฮ้ แช๊ดนายจะไปกินข้าวเลยมั้ย? เจ๊คพูดกับร่างสูงที่กำลังเก็บของอยู่

ไปเลยสิ ฉันหิวข้าวจะแย่

  พอทั้งสองเก็บของเสร็จ ได้รีบเดินไปที่โรงอาหารซึ่งด้านข้างโรงอาหารนั้นเป็นหอคอยนาฬิกาขนาดใหญ่

ว่าแต่เจ๊ค รู้มั้ยว่าในโรงอาหารมีอะไรกิน?

ที่พอรู้นะ มีไก่ทอด เฟร้นฟราย แม๊คแอนด์ชีสและอื่นๆเจ๊คพูดตามที่เขาได้เห็นผ่านๆมาทางโรงอาหาร

เรารีบไปกันดีกว่าเดี๋ยวคนเยอะและไม่มีที่นั่งอีก ทั้งสองได้รีบไปที่โรงอาหารทันที

 

ตัดมาที่แซมและแบรด

หลังจากที่เรียนวิชาภูมิศาสตร์เสร็จก็ถึงพักกลางวันพอดีและเหนื่อยมาก แต่ยังโชคดีที่ครูไม่สั่งการบ้านเพราะครูบอกว่าขี้เกียจตรวจและไม่อยากให้ลูกศิษย์เหนื่อยเลยให้แบบว่ามีงานในคาบแล้วถ้ามาจะมีคะแนนแต่ถ้าไม่มาจะไม่มีคะแนนให้ ทั้งสองกำลังเก็บหนังสือและสมุดจดใส่กระเป๋าแล้วแซมได้สนทนากับแบรดเรื่องหาอะไรกิน

แบรด ไปหาอะไรกินที่โรงอาหารมั้ย? แซมได้ถามเขาที่กำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋า

เอาสิแซมแต่ฉันต้องเอาหนังสือบางเล่มไปเก็บที่ตู้ล๊อกเกอร์ก่อนนะ

ได้สิ ฉันก็จะไปที่ล๊อกเกอร์ก่อนว่าแต่เธอรู้เหรอว่าโรงอาหารอยู่ไหนแบรด? แซมได้ถามอีกผ่ายเพราะเขาพึ่งมาใหม่วันนี้เลยไม่รู้สถานที่

อ้อ โทษทีฉันไม่รู้นะจะไม่รบกวนเกินไปช่วยพาไปหน่อยได้มั้ย? แบรดได้ขอแซมเพื่อพาไป มีเหรอที่แซมจะปฏิเสธ

ได้สิ ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วถึงแม้ว่าพึ่งจะรู้จักกันนะ555

  ทั้งสองได้หัวเราะเบาๆเพื่อไม่ให้เสียงดังแล้วได้เก็บหนังสือไปที่ตู้ล็อกเกอร์และเดินไปที่โรงอาหารทันที

 

ตัดมาที่นิ๊คและเคท

  ภายในห้องเรียนที่นิ๊คกำลังเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าบางส่วนและจะเอาหนังสือที่เหลือไปเก็บที่ล๊อกเกอร์แต่ทว่าได้มีนักเลงในห้องได้มาดึงเสื้อและโยนเข้าไปที่หลังห้อง ครูและคนในห้องรวมถึงเคทได้เห็นอย่างนั้นคนในห้องบางส่วนได้จับนักเลงนักเลงคนนั้นไว้แล้วเคทและคนที่เหลือรวมถึงครูมาดูนิ๊ค ตอนนี้นิ๊คมีอาการบาดเจ็บตรงหัวถึงขั้นหัวแตกเลือดไหลทำให้เคทได้ถามนักเลงคนนั้นด้วยความโกรธ

นี่นาย ทำไมถึงทำกับเพื่อนฉันขนาดนี้?

เหอะ หน้าไอ้หมอนั่นมันกวนxxดีอยากจะกระทืบมันซักหน่อย นักเลงได้ยิ้มออกมา

แต่ถึงจะไม่เคยมีเรื่องและไม่รู้จักกันก็ไม่ควรทำอย่างนี้นะ เคทพยายามพูดเพื่อปกป้องนิ๊คโดยที่เธอพยุงเขาไว้

แล้วจะทำไม เป็นผู้หญิงควรไปอยู่พวกกระxxสิเหมาะกับเธอดี

  อีกฝ่ายหาเรื่องก็พยายามจะกวนประสาทเพื่อจะชนะเธอแต่เคทได้นึกเหตุการณ์ย้อนหลังคือ ได้เคยเห็นนักเลงคนนี้ได้ซื้อบริการทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

งั้นเหรอ แสดงว่าแกก็ซื้อมากินทุกวันใช่มั้ย? ฉันเห็นแกซื้อบริการผู้หญิงและผู้ชายเป็นทุกวันโดยเฉพาะเด็กนี่ชอบซะด้วย

  สิ่งที่เคทพูดมานั้นทำให้ทุกคนในห้องและคนที่อยู่ข้างนอกที่ได้ยินนั้นแล้วเกิดเสียงซุบซิบนินมาถึงการกระทำ นักเลงคนนั้นได้กระชากออกจากคนที่คุมตัวแล้วจะเข้ามาชกหน้าเคทแต่ทว่าเธอได้หลบหมัดแล้วกระโดดเอาขาทั้งสองข้างมาไขว้ที่คอของนักเลงและได้ดึงเขาลงพื้นทันทีทำให้คนในห้อง นอกห้องรวมถึงครูแปลกใจและตกใจมากเพราะไม่คิดว่าเธอจะมีทักษะการต่อสู้เลย

ทำร้ายผู้หญิงมันไม่ดีเลยนะและอย่ามาทำร้ายคนอื่นทั้งที่ไม่รู้จักกันและอย่าหาเหตุผลกวนๆละ อย่าหาว่าไม่เตือน

  เคทพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดแล้วครูได้พานักเลงคนนั้นไปที่ห้องปกครองเพื่อจัดการส่วนเคทจะพานิ๊คไปที่ห้องพยาบาลทันที ระหว่างที่พาไปนั้นได้เผลอไปชนคนนึงแล้วรีบขอโทษซึ่งคนที่ชนนั้นเป็น Prince The Prom King ซึ่งก็คือแช๊ดนั่นเอง แช๊ดและเจ๊คกำลังจะเดินไปที่โรงอาหารแล้วเขาได้เห็นคนมุงดูอยู่หน้าห้องเรียนนึงซึ่งเขาได้เห็นนิ๊คที่มือกุมหัวไว้และเลือดไหล แช๊ดจะเข้าไปดูแต่เจ๊คห้ามไว้แต่ต้องรอดูซึ่งเพื่อนของนิ๊คได้ประชันฝีปากกับนักเลงคนนั้นแล้วเธอก็แสดงการต่อสู้เลยทำให้แช๊ดและเจ๊คยิ้มออกมาแล้วกำลังจะไปที่ห้องพยาบาลเพื่อรอแต่นิ๊คได้มาเดินชนซะก่อน

ขอโทษด้วยครับ/ค่ะ

  ทั้งสองคนรีบขอโทษแล้วรีบไปห้องพยาบาลแต่แช๊ดได้เห็นแล้วเลยไปอุ้มนิ๊คในท่าเจ้าสาวทำให้เจ๊คและเคทตกใจ นิ๊คได้หน้าแดงมากแล้วแต่มีความรู้สึกที่ดีแบบเหมือนยอมให้เขากอดส่วนร่างสูงที่ไปอุ้มเด็กเนิร์ดนั้นได้ยิ้มแล้วพาไปที่ห้องพยาบาลโดยไม่สนเพื่อนเลยแต่ยังโชคดีที่ไม่มีใครเห็นหรือผ่านมาเลยพาไปที่ห้องพยาบาลซึ่งเจ๊คและเคทได้แต่ยืนอึ้งแล้วได้เดินตามพวกเขาไปที่ห้องพยาบาล เมื่อมาถึงคนดูแลก็ชjวยทำแผลให้แล้วทำจนเสร็จซึ่งใช้เวลาไม่นานมาก แช๊ดได้ยิ้มแล้วได้พูดคุยกัน

เป็นยังไงบ้าง? แช๊ดได้เอามือมาวางที่หัวของร่างบางแล้วลูบเบาๆ

เอ่...อ...ม....ไม่เป็นไรครับ

  นิ๊คได้แสดงอาการเขินอายออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้แช๊ดได้หัวเราะเบาๆออกมาแล้วได้แนะนำตัวกันและกัน ซึ่งเคทและเจ๊คก็ได้แนะนำตัวกันและทุกคนก็แนะนำตัวแล้วไปที่โรงอาหารทันที

ตัตมาที่ทรอยและโคดี้

  หลังจากครูสอนวิชาเศรษฐศาสตร์เสร็จแล้วได้เลิกเรียนเพื่อไปหาข้าวกินที่โรงอาหารแต่โคดี้ได้รีบออกไปก่อนเลยรีบตามไป ระหว่างที่โคดี้เดินไปเก็บของที่ล๊อกเกอร์นั้นก็ได้เดินไปหาเจ้าตัวเพื่อเรียกคุยเรื่องชมรมกีฬาอเมริกาที่ทรอยอยู่

ทรอย วันนี้ในชมรมของนายทำอะไรบ้าง?

ก็เหมือนเดิมนะโคดี้ ต้องซ้อมไปเรื่อยๆจนฉันเบื่อเลยละแล้วนายละโคดี้?

  ทรอยได้ถามเพือนสนิทกลับแต่เหมือนว่าโคดี้จะเขินอายซะแล้ว ทรอยเห็นเลยยิ้มแล้วจะเดินเข้าไปผลักโคดี้ชิดกำแพงซึ่งคนในห้องเรียนก็ไม่มีใครอยู่แล้วได้เอามือข้างขวาที่ว่างอยู่นั้นได้ล้วงเข้าไปในกางเกงและไปจับส่วนนั้นทำให้โคดี้หน้าแดงเขินอายหนักกว่าเดิม

เป็นอะไรเหรอโคดี้ นายชอบฉันใช่มั้ย? ทรอยเอามือรูดขึ้นและลงตรงส่วนนั้นของโคดี้มันค่อยๆตั้งขึ้นแล้วร่างบางส่งเสียงครางออกมาอย่างน่าอาย

รอคำตอบอยู่นะเด็กน้อย

  พอร่างสูงพูดจบก็ได้เข้าไปจูบโคดี้แล้วสอดลิ้นเข้าไปกวาดความหวานของร่างบางซึ่งโคดี้ก็ยอมโดยดี ผ่านไปสักพักทรอยก็ถอนจูบแล้วได้ไปกระซิบหูข้างซ้ายของโคดี้แล้วพูดบางอย่างออกมาที่ทำให้โคดี้ตกใจ

ฉันขอทำสัญลักษณ์เป็นการจองไว้ก่อนนะ

  ทรอยก็ได้กัดที่ระหว้างกลางไหล่และคอเพื่อเป็นการจองโดยที่มืออีกข้างยังรูดขึ้นและลงอยู่แล้วเสียงร้องเจ็บปวดของร่างบางก็ดังแล้วผสมเสียงครวญครางออกมาแล้วในที่สุดความอดทนของโคดี้ก็หมดลงแล้วได้ปล่อยสิ่งที่ทรมานในตัวเขาออกมารูปแบบน้ำรักขาวขุ่น ทรอยก็ได้เอามือที่เลอะน้ำรักของร่างบางออกจากกางเกงแล้วเลียเหมือนกับเป็นของหวาน ส่วนโคดี้นั่งหมดสภาพและหายใจเข้าออกอย่างหนักแต่เหมือนว่าร่างสูงจะไม่จบเลยได้ถอดกางเกงโคดี้ออกทำให้เห็นสิ่งนั้นแล้วร่างบางรีบเอามือทั้งสองข้างมาปิดแต่ทรอยเอามือมาจับไว้แล้วสั่งให้โคดี้ให้ถอดกางเกงอีกฝ่ายเลยจำใจยอมพอถอดลงก็เห็นของร่างสูงที่ใหญ่และยาวเลยเขินอาย ทรอยเห็นอยู่เลยจับโคดี้พาดโต๊ะแล้วก็เกิดบทรักทันที

สวัสดีผู้อ่านทุกๆคนนะครับ ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับพอดีว่ากว่าจะแต่งได้มันไม่ค่อยมีในหัวเลย555 แตไม่ทิ้งแน่นอนครับ ตอนนี้กำลังแต่ง part 2 ไป 10% แล้ว เนื้อหาเป็นยังไงช่วยบอกหน่อยนะว่าสนุกมั้ยหรือยังไง?

True Wallet : 092-504-2929

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น