From you in another land ; | #hyunseungmin

ตอนที่ 3 : / church /

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

/ church /



“ไปกินข้าวเช้ากันเถอะ”
“อืม ไปสิ”
“ซึงมิน นายจะใส่แว่นไปเหรอ”
“อืม ทำไม?”
“วันนี้มีฝึกสู้จริงนี่ เดี๋ยวแว่นก็หล่นแตกหรอก ใส่คอนแท็กเลนส์เถอะ”
“อืม ก็ได้”

เด็กหนุ่มทั้ง 3 ในชุดเครื่องแบบทหารสีขาวและเข็มกลัดที่แสดงถึงตำแหน่งของทหารเอก เดินออกจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

ทหารคนอื่นๆก็นั่งรับประทานอาหารในที่แห่งนี้เช่นกัน แม้จะมีเวลาเพียง 5 นาทีในการรับประทานอาหารเช้า แต่ทุกคนก็รับประทานอาหารจนเสร็บสับด้วยความรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เกินเวลา ไม่งั้นจะถูกลงโทษ

/ กฏของทหาร ข้อที่ 1 — ตรงต่อเวลา

เมื่อทหารทุกนายมารวมตัวกันเสร็จ ครูฝึกก็จะพาไปฝึกตามฐานต่างๆโดยแยกเป็นกอง คิดง่ายๆก็เหมือนเข้าค่ายลูกเสือ

“กอง D แยก”
“ครับ!”

ซึงมิน ฟิลิกซ์ และ จีซอง อยู่กอง D ทั้งหมดมีกอง 10 กอง กองละ 20 คนเนื่องจากมีทหารทั้งหมด 200 นาย แน่นอนว่าทหารเอกต้องมีอยู่ในกองด้วย 

จริงๆแล้วกองนึงต้องมีทหารเอกเพียง 2 คน แต่เนื่องจากทั้ง 3 ไม่อยากแยกกัน จึงขอ บังชาน ซึ่งเป็นคนสนิทของซึงมิน ให้ทั้ง 3 ได้อยู่ด้วยกัน

บังชาน คือผู้ปกครองเมืองมนุษย์ แม้ว่าเขาจะแสดงออกว่าเกลียดแวมไพร์ขนาดไหน แต่ภายในใจเขาก็เหมือนกับว่าเขากำลังหลอกตัวเองอยู่ เขาดูไม่ได้เกลียดและไม่อยากทำร้ายพวกแวมไพร์นั่นเลย คิมซึงมินคิดแบบนี้

การฝึกสู้จริงในวันนี้ สำเร็จไปอย่างลุล่วง ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บในการฝึกครั้งนี้

/ 15:30 PM /

“การฝึกของวันนี้จบลงเพียงเท่านี้ นี่คือเวลาว่างของพวกคุณ หากพวกคุณต้องการจะออกจากนอกโรงฝึกก็เชิญ แต่ห้ามกลับมาช้ากว่า 2 ทุ่ม และอย่าเดินออกไปในเขตของแวมไพร์ จำเอาไว้ เขตของพวกเราอยู่ติดกับเขตของพวกมัน หากคุณเจอพวกมันก็สู้ตามที่พวกผมสอนคุณ ไป หากคุณตายหรือบาดเจ็บ มันก็เรื่องของคุณ พวกผมจะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น อย่าลืมเอาอาวุธติดตัวไปด้วย”

“ครับ!”

ทุกคนจะได้รับอาวุธที่ไม่เหมือนกันตามความเหมาะสม เนื่องจากในช่วงคัดเลือกทหารนั้นมีการแสดงความสามารถและศักยาภาพที่แต่ละคนถนัด

พวกครูฝึกก็จะได้รับข้อมูลของแต่ละคนแล้วนำมาประเมินว่า ใครถนัดอะไร ถนัดการใช้อาวุธแบบระยะสั้นหรือไกล

อย่างของคิมซึงมิน เขาถูกประเมินว่าเป็นพวกหัวดี แต่ค่อนข้างอ่อนแอ ไม่ค่อยกล้าที่จะสู้ในระยะใกล้เท่าไหร่ เขาจึงไม่เหมาะกับการต่อสู้ระยะประชิด ซึงมินจึงได้รับอาวุธเป็นธนู และอีกอย่าง คิมซึงมินเป็นคนที่มีสายตาแม่นยำ อาวุธชิ้นนี่เหมาะกับเขาที่สุด

ฟิลิกซ์ ถูกประเมินว่าเป็นคนที่ค่อนข้างแม่นยำ และ ว่องไว มีความสามารถในการยิง และ เขายังมีความกล้าหาญ ชอบโจมตีในระยะใกล้ จึงได้รับอาวุธเป็นปืนสั้น

จีซอง เป็นคนที่มีไหวพริบดี คล่องแคล่ว และเป็นพวกชอบเข้าโจมตีในระยะใกล้ จึงได้รับอาวุธเป็นดาบคู่ หรือก็คือ ดาบ 2 เล่ม ดาบเล่มเดียวจะมีประสิทธิภาพน้อยกว่าดาบทั้วไป แต่ถ้าใช้คู่กัน 2 เล่ม ก็จะมีประสิทธิภาพมากขึ้นเท่าตัว

“แยกแล้วไปไหนกันดีล่ะ”

จีซองถามเพื่อนทั้ง 2 ของตนที่กำลังนั่งบิดขี้เกียจอยู่ตรงม้านั่ง

“ออกไปเที่ยวเมืองกันไหม?”

ฟิลิกซ์เสนอขึ้น

“เอาสิ”

ทั้ง 3 คนเดินออกจากค่ายฝึกของตนด้วยการแสกนใบหน้าเพื่อความปลอดภัย 

ในเมืองของเขตทิศใต้ ความเจริญค่อนข้างน้อยกว่าเขตทิศอื่น เนื่องจากโดนพวกแวมไพร์โจมตีอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังพอมีร้านค้าอำนวยความสะดวกอยู่

“ซื้อของกันไปก่อนนะ”
“จะไปไหนเหรอ ซึงมิน”
“ช่างฉันเถอะ”
“ไม่พูดอย่างงี้สิ แถวนี้อันตรายนะ!”

จีซองมองหน้าเพื่อนอีกคนด้วยความเป็นห่วง คิมซึงมินยิ้มรับให้บางๆก่อนจะเดินเข้าไปในซอกเปลี่ยว

จีซองเห็นดังนั้นจึงเตรียมท่าจะวิ่งไปดึงเพื่อนตัวเองกลับมาเพราะความเป็นห่วงแต่ก็โดนฟิลิกซ์ล็อคตัวไว้ก่อน

“ปล่อยฉันนะฟิลิกซ์! ให้ซึงมินไปคนเดียวมันอันตราย!”
“ปล่อยให้หมอนั่นไปที่สงบๆของเขาเถอะ”
“หมายความว่าไง?”
“ให้เขาเข้าไปเยี่ยมชมโบสถ์ของที่นี่คนเดียวเถอะ”



เด็กหนุ่มสาวเท้าเข้าไปในซอยมืดอย่างไม่เกรงกลัว รอบทางเดินมีแสงไฟร่ำไรส่องทางสว่างให้เขาเดินไปถึงตัวโบสถ์ 

ภายในโบสถ์ดูเก่าและสกปรก เนื่องจากไม่ถูกใช้เป็นเวลานาน

คิมซึงมินหยุดเดินตรงหน้าประตูทางเข้าแล้วมองเข้าไปผ่านกระจก

“นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย ว่าที่นี่จะมีโบสถ์..”

“ถ้าไม่มีคนใช้งานแล้วทำไมไฟถึงเปิดอยู่ล่ะ?”

เขามองเข้าไปด้วยความสงสัย

ซึงมินผลักประตูเข้าไป ภายในโบสถ์นั้นมีไฟเปิดอยู่ แต่เพราะระยะเวลาการใช้งาน ทำให้แสงไฟค่อนข้างเจือจางจนมองเห็นสิ่งของภายในโบสถ์ไม่ค่อยชัด

คิมซึงเดินไปนั่งเก้าอี้แล้วแหงนมองเพดานโบสถ์ด้วยความสบายใจ

/ โบสถ์ก็เหมือน safe zone

“ว่าแล้วเชียวว่านายต้องมาที่นี่”

“!”

คิมซึงมินหันควับ ไปทางด้านหลังก็ไม่เจอใคร

/ เสียงคุ้นๆ ว่าแต่มาจากไหน?

“อยู่ทางนี้ต่างหากล่ะ”

ซึงมินหน้าชาเมื่อมือเย็นสัมผัสใบหน้าของเขา ซึงมินค่อยๆหันไปมองผู้มาเยือนทางด้านขวาของเขา 

ใบหน้าที่เคยถูกฮู้ดดำสวมไว้ถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าคม หล่อเหลาราวกับรูปปั้นที่ถูกแกะสลักอย่างดี

“ฮ...ฮวัง?”
“นายก็รู้ชื่อเต็มฉันนี่ พูดออกมาเถอะ”
“ฮวัง ฮยอนจิน?”
“ใช่ ฉัน ฮวัง ฮยอนจิน

“บ้าน่า...นายมาที่นี่ได้ไง?”

คิมซึงมินเงยหน้ามองคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆตนด้วยความสงสัย

“ครั้งที่แล้วเราเจอกันที่โบสถ์เขตทางเหนือนะ...นายมานี่ได้ไงกัน”
“วาร์ปมามั้ง”

ฮยอนจินพูดติดตลก ก่อนจะนั่งลงข้างๆซึงมิน

“ฉันยังไม่รู้ชื่อนายเลยนะ นายชื่ออะไร”
“ไม่บอก เดาเอาเองสิ”

ซึงมินหันมาพูดแล้วยิ้มกวนประสาทที่ดูแล้วน่าหมั่นไส้ใส่ฮยอนจิน ทำเอาอีกคนหัวเราะในลำคอเบาๆเพราะท่าทีที่น่าเอ็นดู

“คิม ซึงมิน”
“เนี่ย นายก็รู้ชื่อฉันนี่”
“อะไร ฉันไม่รู้ชื่อนายสักหน่อย ฉันก็แค่เดา”
“คนบ้าอะไรเดาได้เป๊ะขนาดนี่ล่ะ เป็นหมอดูรึไง”
“ไม่ใช่แล้ว”

ฮยอนจินหันมามองหน้าอีกคนแล้วหัวเราะให้กับคำพูดที่น่ารักของซึงมิน

“หัวเราะทีตาจะปิดเลยนะ ไอ้ตี๋”
“อะไร ใครตี๋”
“นายนั่นแหละ”
“ฉันไม่ใช่ไอ้ตี๋หรอกนะ”
“มองยังไงก็ตี๋!”

...

ซึงมินเถียงอีกคนด้วยความไม่ยอมแล้วนำมือทั้ง2ข้างของตนจับใบหน้าอีกคนเอาไว้ ทำให้ฮยอนจินที่กำลังสนุกกับการแกล้งอีกคนอยู่หยุดเคลื่อนไหวทันที

สายตาทั้งสองถูกประสานกันเป็นครั้งแรก ดวงตาของทั้งสองฝ่ายกำลังจ้องมองกันและกัน ราวกับว่าหลงใหลในดวงตาของอีกฝ่ายไปเสียอย่างงั้น

/ ไม่ได้จะจับสักหน่อย! มือมันไปเอง จริงๆนะ!

“ข...ขอโทษ มือมันไปเองน่ะ”

ซึงมินรีบดึงมือตัวเองลงแล้วหลบตาอีกคนด้วยความอาย ใบหน้าร้อนผ่าวของฮยอนจินก็หันหลบไปอีกทางด้วยความเขิน

ฮยอนจินเอามือข้างนึงมาปิดหน้าตัวเองไว้ ในขณะที่คิมซึงมินก็เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา

/ หล่อจัง....

“ไม่เป็นไรหรอก จะว่าไปนายก็หน้าเหมือนลูกหมาเลยนะ 555”

เมื่อได้สติ ฮยอนจินก็เริ่มบทสนทนากลบความเขินของตัวเอง

“อะไรเล่า! ฉันไม่เหมือนลูกหมาสักหน่อย!”

เมื่อบทสนทนาเริ่มขึ้นใหม่อีกครั้ง คิมซึงมินเงยหน้าขึ้นแล้วหันมาเถียงอีกคน

“เหมือนสิ เหมือนมากเลย”
“ไอ้ตี๋!”
“แล้วนี่ เพื่อนนายไม่รอแย่เหรอ?”
“รู้ได้ไง”
“ก็เห็น”
“ถ้ำมอง”
“ไม่ใช่สักหน่อย”

ฮยอนจินและซึงมินยิ้มให้กันและกัน ก่อนที่ซึงมินจะลากับอีกคน

“บาย ไปนะ หวังว่าคงได้เจอกันอีก”
“ได้เจอกันอีกแน่แหละ”

/ ขอให้เป็นอย่างนั้น

หลังจากซึงมินเดินออกไปแล้ว ฮยอนจินก็เดินออกจากโบสถ์ตามอีกคนไป แต่ทางกลับน่ะมันคนละทางกัน 

ที่ฮยอนจินพูดว่าวาร์ปมา มันก็จริง ก็ตัวเขาวาร์ปได้ จริงๆนะ

“กลับมาแล้วครับ”
“อะไรอ่ะ ไปเที่ยวเล่นในเมืองมนุษย์มาเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้น”
“ทำไมไม่ชวนน้องไปด้วย!”

คนที่เด็กกว่าทำท่างอแงใส่ แทนที่มันจะดูน่ารัก ฮยอนจินกลับคิดว่า ทำไปเพื่ออะไร ไม่ได้ดูน่าเอ็นดูเลยสักนิด

“ช่วยไม่ได้นะ จองอิน”

ฮยอนจินทำท่ากวนประสาทใส่น้องของตน

“แล้วเป็นไง ได้ไปกัดใครเล่นรึเปล่าล่ะ”

ลีโน รุ่นพี่คนสนิทที่เขาไม่ได้นับถือถามขึ้น ก่อนฮยอนจินจะนึกถึงหน้าคนที่เจอกันเมื่อครู่นี้

“เจอแล้วล่ะ”
“เจอไรวะ?”
คนที่อยู่ในฝันฉันน่ะ ฉันเจอแล้ว







“แค่ไปดูโบสถ์มันนานอะไรขนาดนี้”
“หยุดบ่นได้แล้วน่าจีซอง นู่นไง ซึงมินเดินออกมาแล้ว”
“นี่! ไปดูโบสถ์อะไรนานขนาดนี้!”

จีซองกอดอกแล้วถามเพื่อนตัวเองด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว ซึงมินนั้นไม่ได้สนใจอะไร เพียงแต่ยิ้มตอบให้แค่นั้น

“ก็ไม่ได้ไปดูอย่างเดียวสักหน่อย”
“หะ?”
“ก็ไปคุยกับคนในโบสถ์น่ะ”
“ในโบสถ์มีคนด้วยเหรอ ใครล่ะ?”

ฟิลิกซ์เอ่ยถามอีกคน

“ก็คนที่ฉันเคยเล่าให้นายนั่นแหละ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฟิลิกซ์ก็พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจว่าซึงมินหมายถึงใคร ปล่อยให้จีซองยืนสงสัยอยู่คนเดียว

“กลับกันเถอะ”
“อืม”
“เดี๋ยวสิ! ไอ้คนนั้นมันใครน่ะ! ทำไมฉันไม่รู้อ่ะ!?”

จีซองโวกเวกโวยวายใส่เพื่อนทั้ง2 แต่ซึงมินกับฟิลิกซ์นั้นไม่ได้สนใจแล้ว จึงเดินมุ่งไปข้างหน้าต่อโดยที่ทิ้งคนขี้หงุดหงิดไว้ข้างหลัง

คนที่หน้าเหมือนกระรอกทำหน้าบูดก่อนจะวิ่งไปหาเพื่อนของตนแล้วหาเรื่องอื่นคุยกลบความอายที่ตัวเองได้ทำลงไป

 / อยากเจอเขาอีก...มากๆเลย








/ 00:00 AM /

“ยัง...ไม่เช้า?”

แวมไพร์หนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ก่อนจะใช้มือยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง

ฮยอนจินยกมือข้างนึงมาสัมผัสบนใบหน้าของตัวเอง

“มือนิ่มจัง...”

ฮยอนจินพูดแล้วลูบแก้มของตน ตรงที่คิมซึงมินเป็นคนสัมผัสเขา สัมผัสนั่นทำให้เขานอนไม่หลับ ทำให้เขารู้สึกโหยหาคิมซึงมิน

ในทุกๆวันเขามักจะฝัน ฝันถึงไอ้ลูกหมาคนนั้น แต่วันนี้ไม่ฝันเพราะได้คุยกับเขาสินะ?

“ตอนเจอเขา เราก็แอบจับหน้าเขาเหมือนกันนี่นา...”

ฮยอนจินยกมือตัวเองขึ้นมามอง ตอนที่เจ้าลูกหมาหาเขาไม่เจอเขาก็แอบจับหน้าอีกคนเหมือนกัน เป็นใบหน้าที่เรียบเนียนและดูอ่อนโยนเหลือเกิน

   “อยากสัมผัสอีก...จังเลยนะ”



Chapter three End

ถ้าสั้นไปขออภัยจริงๆนะคะ แงงงงงง
ขอบคุณที่อ่านนิยายของเรานะคะ
ฝากติดตามผลงานของเราด้วยนะคะ

thx for reading & enjoy my fic :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #17 HWKH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 20:30
    แงงง น่ารักกกก
    #17
    0
  2. #13 Jane__v (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:20

    ชอบความเรียกไอตี๋55555
    #13
    0
  3. #6 SNJ names (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:04
    โอ้ยยยน่ารักกกกกก
    #6
    0