กว่าจะรัก

ตอนที่ 20 : เรื่องของผม (๗๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

หลักจากที่ตำรวจที่กลับแล้ว สองพี่น้องตระกูลเก่าก็เดินกลับมาที่ในบ้าน กฤษฎิ์รู้ใจกฤตกรจึงขันอาสาเล่นกับปฐพีอีกห้องหนึ่ง  ทิ้งให้ผู้ชายสองคนกับผู้หญิงที่แข็งนอก อ่อนในเผชิญหน้ากัน กฤตกรถอนหายใจเล็กน้อย กับเรื่องที่บูรพาประกาศออกมา เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เขาต้องแปลกใจ แต่เขาคิดว่าบูรพาควรมีวิธีการที่ดีกว่านี้ เขาเชื่อว่าบูรพาคือตัวแปรที่ทิพาขาดการติดต่อไปสองวัน บ้านที่ปิดแค่ประตูรั้ว ไฟฟ้าเปิดทิ้งไว้ทั้งบ้าน ข้าวที่หุงสุกพร้อมทานกับกับข้าวอีกหลายอย่าง มันบ่งบอกว่าทิพาไม่พร้อมที่จะออกจากบ้านไปได้แน่ๆ

“ตามที่ผมบอกนั้นแหละครับ ผมไม่ต้องการให้คุณมายุ่งกับเดย์และปลาทูอีก เรื่องบ้านทางคุณจัดการค่าเสียหายมาได้เลย เพราะเดย์กับลูกจะย้ายไปอยู่กับผม แบบครอบครัว” บูรพาเน้นประโยคหลัง

“ผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่อเงินครับ อีกอย่างบ้านหลังนี้เดย์เขาอยู่แบบเช่า เธอจ่ายเงินเช่าล้วงหน้าตามสัญญาเรียบร้อย ผมไม่จำเป็นต้องเอาเงินจากคุณหรอกมั้งครับ"

"งั้นคุณมีเหตุผลอะไรที่ยังวนเวียนอยู่รอบๆตัวเมียกับลูกผม”

“ผมต้องตอบคำถามคุณด้วยเหรอครับคุณบูรพา เราไม่ได้สนิทกันมากพอที่จะต้องมารู้เรื่องส่วนตัว อีกอย่าง ผมไม่ได้รู้สึกว่าเธอเต็มใจที่จะใช้คำว่า สามีภรรยา กับคุณเลย” กฤตกรมองหน้าทิพาก็รู้สึกสงสาร “มองให้ดีสิครับ คุณว่าเดย์มีความสุขกับสิ่งที่คุณทำรึเปล่า ตอนแรกผมก็เห็นใจคุณแต่ตอนนี้ผมคิดว่าผมคงปล่อยให้คนของตระกูลผมจมอยู่กับคุณไม่ได้หรอก” คนที่ถูกเรียกว่าคนในตระกูลหันมองหน้าจริงจังนั้นทันที

“หมายความว่าไง” บูรพาเองก็ตกใจ คนในตระกูลอย่างนั้นเหรอ

“เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวของผม หวังว่าคนนอกแบบคุณคงไม่จำเป็นต้องรับรู้ ส่วนเดย์ ไปเก็บของที่จำเป็น ของปลาทูด้วยนะ แล้วกลับวังกับผม”

“ผมไม่ให้ไป!!! คุณเป็นใคร คุณไม่มีสิทธิทั้งนั้น!!!” บูรพาเอาตัวไปขว้างทันที ทุกอย่างกำลังจะไปได้สวยแต่มันจะมาพังเพราะกฤตกรไม่ได้!

“ทำไมจะไม่ได้ แต่ไหนว่าคุณบอกว่าคุณจดทะเบียนกับเดย์แล้ว คุณไม่รู้เหรอว่าเธอไม่ได้ใช้นามสกุลเดิม” กฤตกรถามกลับพร้อมผลักตัวทิพามายืนข้างหลัง “ผมบอกคุณก็ได้คุณบูรพา เดย์เป็นลูกบุญธรรมของคุณพ่อและคุณแม่ของผม เป็นลูกหลายของราชสกุลวสุธรถูกต้องตามกฎหมาย และการที่คุณจะเอาตัวลูกหลานของวสุธรไปทำการใดๆ ต้องได้รับอนุญาตจากทางราชสกุลเท่านั้น ทีนี้เข้าใจแล้วใช่ไหมว่าตัวเองควรทำยังไง กลับไปคิดวิธีที่ดีและถูกต้องตามทำนองครองธรรมให้ได้ก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยมาเริ่มต้นใหม่กัน”

ความจริงที่รู้จากกฤตกรไม่ได้ทำให้บูรพาคนเดียวเท่านั้นที่งงเป็นไก่ตาแตก ตัวเธอเองจนต้องดึงแขนคนตรงหน้า

“ไว้ถึงวังแล้วค่อยคุย ไปเก็บของเถอะเดียวพี่กับคุณอ๋อจะรออยู่ที่นี้ เอกสารของปลาทูด้วยล่ะห้ามลืม” สายตาจริงจังและอบอุ่นตอกย้ำความเชื่อมั่นว่าเธอจะปลอดภัย ทิพารีบวิ่งขึ้นไปทำตามที่กฤตกรบอก

“ทำไมคุณถึงต้องเข้ามายุ่งเรื่องของเราสองคนตลอด ทำไม!!

“ตอนแรกผมเข้าหาเดย์เพราะผมต้องการให้เธอมาเป็นแม่ของลูกผม แต่ผมรู้อยู่แก่ใจตัวเองเดย์ไม่ได้รักผมอย่างชู้สาว ผมจึงเลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนกับเธอ แล้วผมก็คิดถูกจริงๆที่เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเป็นพี่ชาย คุณเริ่มต้นมันผิดทุกทางครับคุณบูรพา คุณมองไม่ออกเหรอครับว่าเดย์ยังรักคุณอยู่ ถ้าคุณมองออกสักนิดคุณจะไม่ใช้วิธีข่มขู่ ผมไม่รู้หรอกว่าคุณทำจริงอย่างที่ผมว่ารึเปล่า แต่การกระทำของคุณต่อหน้าผม มันไม่ใช่สิ่งที่สุภาพบุรุษเข้าทำกัน ไม่ใช่วิสัยของคนที่รักกันจนไปจดทะเบียนสมรสเขาทำ ถ้าเข้าใจเชิญกลับไปที่บ้านของคุณเถอะครับ ถ้าต้องการเอาตัวเดย์ไปอยู่ที่บ้านคุณจริงๆ” กฤตกรเว้นวรรค ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย

“เอาพ่อแม่ของคุณมาสู่ขอเดย์ จัดงานแต่งงานเหมือนที่อดีตภรรยาของคุณเคยได้รับ คุณควรให้เกรียติเธอเหมือนที่คุณทำลายเกรียติของผู้หญิงคนนึงไปด้วยคำว่า ท้องไม่มีพ่อ นะครับ”

 

ทิพามีคำถามมากมายอยู่ในใจที่อยากจะถามกฤตกรตอนนี้ แต่เขากลับบอกว่าให้รอไปคุยที่วังวสุธรพร้อมบิดาและมารดาของเขา เมื่อมาถึงวังวสุธรทิพาและปฐพีได้รับการต้อนรับที่ดีจนหญิงสาวกระหม่าและเวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง นั้นคือการไขข้อข้องใจทั้งหมดในตอนนี้

หญิงสาวกำลังไปห้องสีกุหลาบ ห้องโถงใหญ่ที่ระเบียงปลูกดอกกุหลาบหลายสิบต้น โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง แต่ที่น่าตื่นเต้นคือตู้หนังสือที่สูงเกือบติดเพดาน

“มากันแล้ว มานั่งสิ” คนที่กวักมือเรียกคือ หม่อมหลวงกิตติกร บิดาของกฤตกร คนที่นั่งข้างๆคือ แก้วเจ้าจอมมารดาของกฤตกร รอยยิ้มสวยระบายอยู่ทั่วหน้า ผิดกับเธอที่รู้สึกเกร็งไปหมด

“นี่ทนายประจำตระกูลเรา แล้วเดย์ตกใจมากใช่ไหมที่อยู่ๆมาเป็นลูกหลายตระกูลนี้ อันที่จริงเหลือแค่เซ็นยิมยอม”

“ค่ะ เดย์ยังไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่”

“เข้าใจๆ ลูกชายฉันมันก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ เห็นสุภาพๆแบบนี้แต่เวลาเอาแต่ใจก็เอาเรื่องอยู่” กิตติกรหัวเราะเบาๆ “เอาเอกสารมาสิคุณเจต ผมจะได้ให้ทิพาเซ็นต์” ทนายประจำตระกูลยื่นกระดาษเอกสารมาให้ทิพา หญิงสาวรับเข้ามาอ่าน

“เดย์จะเป็นลูกสาวอีกคนของครอบครัวเรานะจ๊ะ จะได้ไม่ต้องมีใครมาดูแคลนลูกแม่อีก ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่สามารถมาดูถูกลูกสาวแก้วเจ้าจอมได้อีก แม่เชื่อว่าเดย์เป็นคนมีศักดิศรีของตัวเอง แต่มันถูกทำลายไปทีละนิดจากคนที่เหยียดเรา ต่อไปเกรียติของเดย์มีเท่ากับทุกคนในวสุธร มีคุณพ่อชื่อหม่อมหลวงกิตติกรและคุณแก้วเจ้าจอม”

“ตะ แต่ มันมากไปค่ะ เดย์รับไม่ได้หรอกค่ะ เดย์มันเป็นแค่คนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า มันไม่เหมาะสมกับ...”

“คนอื่นดูถูกเราได้ แต่เราไม่ควรดูถูกตัวเองนะ” กิตติกรบอกทิพา สายตาอบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่กฤตกรมอง “แล้วถ้าครอบครัวนั้นอยากจะได้เดย์กลับไปเป็นครอบครัวเขาจริงๆ เขาต้องเข้ามาทางประตูวัง ไม่ใช่ใช้วิธีข่มขู่ พ่อไม่รู้หรอกนะว่าเขาทำวิธีไหนเดย์ถึงยอมจดทะเบียนด้วย แต่หลังจากนี้ วังวสุธรและคนในครอบครัวจะเป็นหลุมหลบภัยให้เดย์และปลาทูเอง” หญิงสาวฟังแล้วก็น้ำตาไหล คำว่า พ่อกับแม่เธอไม่ได้สัมผัสมันแบบนี้มานานแล้ว เธอสู้ด้วยตัวเองมาตลอด

“มาใกล้แม่สิเดย์ มาให้แม่รับขวัญลูกสาวคนที่สองของบ้านหน่อย” แก้วเจ้าจอมยังคงยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ ทิพาปาดน้ำตาด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยคลานเข้าไปหา

“เดย์ขอบคุณท่านทั้งสองคนนะคะที่เมตตาเดย์กับลูกขนาดนี้ ทั้งๆที่เดย์ไม่มีอะไรเหมาะสมกับที่นี่เลยสักนิด แต่ทุกคนก็ยังเมตตา”

“ท่านอะไร เรียกพ่อกับแม่เหมือนที่คนอื่นๆเรียกสิ”

“คุณพ่อ คุณแม่”

“มันต้องอย่างนี้สิ” กิตติกรลูบศีรษะทิพาเบาๆ “ผมฝากคุณเจตเร่งให้เร็วที่สุดเลยนะครับ ผมต้องการให้เรื่องเสร็จเร็วๆ ส่วนคุณโอ พ่อรบกวนนัดหนูจิ๊บให้มาสัมภาษณ์ครอบครัวเราลงหนังสือหนูจิ๊บหน่อย ถ้าต้องเสียเงินก็ถามเลยว่าเท่าไหร่ พ่อยินดีจ่าย”

“ครับคุณพ่อ” กฤตกรรับคำสั่งทันที “ไปไหว้พี่เขาด้วยสิ ต่อไปคุณโอคือพี่ชายของเราหน่ะ” ทิพาหันไปมองหน้ากฤตกรก็อย่างจะร้องไห้อีกครั้ง เขาคือคนที่เธอปฏิเสธความรัก แต่เขากลับเป็นหลุมหลบภัยให้เธอเหมือนครั้งที่เขาสัญญาเอาไว้

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะคุณเดย์”

“ขอบคุณคุณโอและขอโทษนะคะที่เดย์...”

“คนมันไม่รักก็คือไม่รัก พี่ไม่ถือเสียหน่อยจริงไหมคุณเดย์” ทิพามองผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง “ร้องอีกแล้ว เลิกร้องได้แล้ว” กฤตกรส่งยิ้มให้ทิพา ก่อนที่จะตบที่ไหล่เบาๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #28 panplepim (@panplepim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 19:39
    อยากได้คุณโอจังเลยไรท์ มาต่อไวไวด้วยนะมันขาดตอน
    #28
    0