กว่าจะรัก

ตอนที่ 14 : ตามดวงใจที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    30 ก.ย. 62

เช้าวันต่อมาบูรพาตื่นเช้า เป็นปกติที่เขาต้องมารอส่งปฐพีไปโรงเรียนที่หน้าบ้าน เขายิ้มดีใจที่วันนี้เขามาทันเวลาเหมือนทุกวัน รถคันใหญ่ของทิพายังจอดอยู่ แต่เจ้าของบ้านหายไปไหน บูรพายังคงยืนรอสองแม่ลูกที่เป็นดั่งดวงใจอยู่เกือบยี่สิบนาที ชายหนุ่มกลัวว่าปฐพีจะไปโรงเรียนสายจึงได้เดินไปกดกริ่ง แต่มันก็เงียบ...

“เดย์!! เดย์!! เปิดประตูให้ผมหน่อย” บูรพาตะโกนอยู่หน้าบ้าน มือที่ว่างก็กดกริ่งไม่หยุด บูรพาไม่แคร์ว่ามันสร้างความรำคาญให้คนข้างบ้านแค่ไหน ตอนนี้เขาห่วงแค่คนในบ้านมากกว่า

“ถ้าไม่เปิดผมจะปีนรั้วบ้านคุณแล้วนะเดย์” บูรพาเขย่าประตูอัลลอยด์นั้นอีกครั้ง “คุณท้าทายผมใช่ไหมเดย์ ได้!” บูราพาค่อยปีนรั้วบ้านด้วยความระมัดระวัง ขณะที่เขากำลังปีนอยู่รปภ.หมู่บ้านก็ลงจากจักรยานแล้วรีบวิ่งมาดึงขาเขาไว้

“ผมทำอะไรครับ ปีนบ้านคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะครับ”

“ผมกดกริ่งเรียกพวกเขานานแล้วแต่เขาไม่เปิด ผมกลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับคนในบ้าน  ปล่อยผมเถอะคุณรปภ.ผมจะเข้าไปหาลูกผมเมียผม”

“ปีนไปก็ไม่เจอใครหรอก เจ้าของบ้านย้ายออกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ห๊ะ!!! ย้ายเหรอ อำผมเล่นรึเปล่า รถเขายังจอดอยู่นี้เลย”

“รถคุณเจ้าของบ้านเขาจอกดไว้ที่นี่ เพราะเดียวน้องชายแฟนคุณเจ้าของบ้านจะเป็นคนเอาไปใช้ต่อ ส่วนคุณนะลงมาจากรั้วได้แล้ว แล้วก็เลิกสร้างความวุ่นวายสักทีนะครับ ไม่งั้นผมคงต้องเชิญเจ้าของโครงการให้เชิญคุณออกจากหมู่บ้านนะ” บูรพามองเข้าไปในบ้านอีกครั้งก็เห็นว่ามันเงียบและว่างเปล่าเหมือนไม่มีคนอยู่จริงๆ ทิพาหนีเขาอีกแล้วเธอหนีไปไหนกัน

กฤตกรเปิดประตูรั้วบ้านที่เขาได้มาเลือกบ้านหลังนี้ด้วยตัวเอง ทิพากระชับมือน้อยของปฐพีเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าบ้านหลังใหม่

“เป็นไงบ้างครับเดย์” กฤตกรถาม “ถ้ามีอะไรที่ไม่พอใจบอกได้นะครับ”

“ไม่รบกวนหรอกค่ะ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” ทิพาบอกกฤตกร “เรามาเซ็นสัญญาเช่าเลยดีไหมคะ”

“ใครบอกเดย์ว่าผมจะให้คุณเช่า” กฤตกรหันถามหญิงสาว

“ถ้าอย่างนั้นเดย์คงอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณโออยากให้เดย์อยู่ที่บ้านหลังนี้ก็อย่าทำให้เดย์รู้สึกลำบากใจเลยนะคะ อีกอย่างเดย์เองก็มีคอนโดที่อยู่กันสองคนแม่ลูกได้” สายตาวิงวอนที่ถูกส่งมาทำให้กฤตกรยอมใจอ่อน

“โอเคครับเดย์ ผมจะให้เลขาเอาสัญญามาคราวหน้าแล้วกัน แต่ตอนนี้ผมขอร้องให้เดย์อยู่ที่นี่เถอะ” กฤตกรเห็นทิพาไม่ตอบอะไรก็ยิ้มออก ตามใจเจ้าหล่อนหน่อยคงไม่มีปัญหาอะไร

 

บูรพาเดินทางกลับมากรุงเทพทันทีหลังจากที่คิดได้แล้วว่าทิพาต้องหนีเขาอีกแน่นอน อย่างน้อยเขาควรกลับมาตั้งหลักก่อน เขาต้องปรึกษากับคชาเรื่องทิพา บูรพาเดินผ่านทุกคนที่นั่งอยู่ในบ้านแต่สุธาสินีเห็นหลังไวๆจึงเรียกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไว้

“คุณแม่มีอะไรครับ” บูรพาถามน้ำเสียงติดหงุดหงิด ถ้าไม่มีอะไรผมของขึ้นห้องก่อนนะครับ”

“กลับมาทำไม ไหนว่าจะไม่กลับมาล่ะ”

“ถ้าคุณแม่จะหาเรื่องด่าผมละก็ เดียวผมจะให้คุณแม่ด่า คุณแม่บ่นเต็มที่เลยครับ คุณแม่รั้งผมไว้ด้วยเรื่องแค่นี้ใช่ไหมครับ ถ้างั้นผมขอตัว” บูรพาเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดทิ้งให้สุธาสินียืมมองตามหลังไป

“มีลูกกับเขาก็เหมือนไม่มี ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง”

“ถ้าไม่ได้ดั่งใจยกให้ฉันสิ เดียวฉันรับเจ้าแบงค์เป็นลูกอีกคนได้” สุธาสินีหันมองตามเสียงทันที “หลานฉันน่ะเป็นเด็กดีของแม่แบบเธอมาตั้งสามสิบกว่าปี เธอยังว่าไม่ดี งั้นยกให้ฉัน!!” คะนึงนิจเดินออกมาจากอีกมุมของบ้านพร้อมกับพิมพา

“คุณแม่!!

“เธอหน่ะลดทิฐฺลงมาบ้างนะ อย่าลืมกำพรืดตัวเองว่าตัวเองมาจากไหน ฉันไม่เองก็ไม่เคยกีดกันความรักของพวกเธอเลยสักครั้ง มีแต่ยินดีกับสิ่งที่ลูกเลือก แล้วทำไมเธอถึงไม่ยินดีกับสิ่งที่ลูกเลือก”

“คุณแม่ไม่เข้าใจหรอกค่ะ”

“อะไรที่ฉันไม่เข้าใจ มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเหรอ อายุฉันปูนนี้แล้วแต่ต้องมาปวดหัวกับเรื่องลูกหลาน อายุอานาก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว สติมันก็ยังต้องมีนะรู้ไหมนี” ประโยคท้ายคะนึงนิจอ่อนโยนเหมือนสั่งสอนลูกหลาน “พรุ่งนี้ไปปฏิบัติธรรมกับแม่ดีกว่า ไปดูแลแม่แทนพิมหน่อย เธอไปได้ไหม สะดวกไหม”

“ถ้าคุณแม่พูดขนาดนี้แล้ว ปฏิเสธได้เหรอค่ะ”

“ไปให้ธรรมะขัดเกลาจิตใจบ้าง เผื่ออะไรมันจะดีขึ้น แนหน่ะหวังดีกับทุกคนโดยเฉพาะเธอ”

 

“ว่าไงนะ!! เดย์หนีไปเหรอ ทำไมอาไม่รู้เรื่องนี้เลย” คชาตกใจหันมองหน้าบูรพา เห็นสีหน้าอมทุกข์แล้วก็คิดว่ามันคงเรื่องจริงแล้ว “อาไม่รู้เลยว่าเดย์หนีไปไหน....”

“ผมพยายามแล้วครับอาช้าง ผมพยายามแล้วจริงๆ”

“เดียวอาลองโทรหาเดย์ดู” คชาหยิบโทรศัพท์คู่ใจต่อสายหาทิพาทันที แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างบูรพาเอาเสียเลย

“เขาปิดเครื่องใช่ไหมครับ...”

“เอาแบบนี้ไหมแบงค์ ถ้าเดย์ติดต่อมาอาจะรีบบอกเราทันทีเลย”

“ขอบคุณครับอา ระหว่างนี้ผมก็จะตามสืบอีกที”

“อาเอาใจช่วยนะแบงค์ เดย์คงจะยังโกธรอยู่” คชาตบไหล่บูรพา “แต่มีสิ่งหนึ่งที่อายืนยันได้คือ เดย์ยังรักแบงค์เสมอ” คำบอกเล่าของคชาทำให้บูรพามีกำลังใจในการตามหาทิพามากขึ้น กรุงเทพมันใหญ่ก็จริงแต่คนที่เขาพอจะสืบได้ก่อนคนอื่นๆคือ กฤตกร ผู้ชายที่เข้ามาขั้นกลางระหว่างเขาและทิพา

 

“มีแขกมาพบค่ะ” กานต์ เลขาคนใหม่ที่กฤตกรรับมาช่วยงานและดูแลเรื่องของทิพาและปฐพีโดยเฉพาะส่งเสียตามสายเข้ามาในห้องทำงาน “ชื่อคุณบูรพาค่ะ”

กฤตกรชะงักมือที่กำลังเซ็น รู้ตัวไวเหมือนกัน  เขาคิดในใจ “ให้เข้ามา ส่วนคุณเตรียมชาและขนมมาด้วย”  สิ้นคำสั่งของเขา ผู้ชายที่เขาอยากจะเจอตัวเป็นๆก็เดินเข้ามา คราแรกที่เขาเห็นผู้ชายที่ชื่อบูรพาก็ร้องในใจ ปลาทูได้พ่อมาเยอะนี่เอง คงจะมีแค่ดวงตาที่เหมือนทิพา

“เชิญครับคุณบูรพา” กฤตกรนั่งที่โซฟารับแขกตัวใหญ่ “ไม่ทราบว่าเรารู้จักกันเหรอครับ หรือเราติดต่อธุรกิจกันทางไหน”

“ผมไม่ได้มาคุยเรื่องงานครับ แต่ผมจะมาคุยเรื่องของภรรยาผม” บูรพาตอบหนักแน่น “เดย์กับปลาทูคือลูกและเมียของผมครับ”

“เดย์กับผมเราไม่เคยเรื่องอดีตของกันและกันครับ แต่พอได้ยินแบบนี้ผมก็ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์มาบอกผมถึงนี้” กฤตกรยังคงพูดเรียบๆ “คุณมาเพื่อบอกผมแค่นี้เหรอครับคุณบูรพา”

“ลูกเมียผมอยู่ที่ไหน คุณพอจะรู้ไหมครับ” บูรพาเองก็ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ “ผมมาขอความร่วมมือจากคุณครับ ผมหาเดย์ไม่เจอ”

“ผมไม่ทราบหรอกครับว่าตอนนี้เธออยู่ไหน เดย์บอกกับผมแค่ว่าของไปพักผ่อนเพราะมีเรื่องต้องคิดมากมายเหรอเกิน ส่วนเรื่องจะกลับเมื่อไหร่แล้วจะไปอยู่ที่ไหนผมต้องรอให้เธอติดต่อมาเอง”

“คุณไม่ได้โกหกผมใช่ไหมครับ” บูรพาถามย้ำอีกครั้ง เขาไม่เชื่อว่าผู้ชายตรงหน้าจะไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องที่ทิพาหนีเขา

“แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าผมโกหกละครับ ถ้าคุณไม่เชื่อผมต่อให่ผมพูดอะไรคุณก็มองว่ามันไม่จริง ถ้าแบบนั้นคงเสียเวลาแย่ เอาเป็นว่าถ้าเดย์ติดต่อผมมา ผมจะบอกว่าคุณติดต่อผมมาและผมคงทำได้แค่ในส่วนของผมเท่านั้น”

“งั้นผมขอตัว” บูรพายืนเต็มความสูง ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องทำงานกฤตกร ชายหนุ่มหันกลับมามองคู่แข่งอีกครั้ง “ผมไม่ทราบว่าคุณรู้เรื่องของผมกับเดย์มากแค่ไหน แต่วันนี้ผมบอกได้เต็มปากว่า ผมรักเดย์และผมต้องการลูกเมียผมคืน” บูรพาส่วนทางกับเลขาที่ยกชาและขนมมา

“คุณกานต์ ช่วงนี้งดออกไปหาคุณเดย์แล้วก็ไม่ต้องไปรับคุณปลาทูที่โรงเรียนสักพัก และคุณต้องระวังตัวเอาไว้ด้วยผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นตัวอันตราย”

“ค่ะคุณกฤตกร”

กฤตกรยืนมองวิวแม่น้ำเจ้าพระยาจากห้องทำงานของเขา การที่บูรพามาหาเข้าในวันนี้ เขารู้ดีว่าสักวันนึงเหตุการณ์แบบนี้ต้องมาถึงสักวัน ทิพาก็เหมือนพระอาทิตย์ที่ส่องแสงในตอนกลางวัน และเขารู้ดีว่าแสงแดดมันร้อนและพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง แต่เขาก็อยากจะสัมผัสความรู้สึกนั้นสักครั้ง

 

ทิพามองรถตู้ราคาแพงที่จอดอยู่หน้าบ้านของเธออย่างสงสัย คนรถเดินลงมาบอกเธอว่า กฤตกรต้อิงการพูดสายด้วย  “เขาไปพบคุณโอใช่ไหมคะ” ทิพาถามคำถามที่เธอคาใจ

“ครับ” เสียงเรียบของกฤตกรตอบกลับมา ทิพาถอนหายใจ เหมือนคนที่วิ่งรอบสนามฟุตบอล “ช่วงนี้ผมจะให้คนรถไปรับปลาทูแทนคุณกานต์ระครับเดย์ ส่วนเราคงจะโทรคุยกันแบบนี้บ่อยๆไม่ได้ แต่ผมจะส่งข้อความหาตลอดนะครับ”

“ลำบากคุณโอเสียจริง”

“ไม่ลำบากหรอกครับ” กฤตกรยิ้มออก “คุณพ่อกับคุณแม่ของผมอยากเจอปลาทู คืนนี้มาทานข้าวเย็นที่บ้านผมนะครับ”

“คุณโอค่ะ คุณเพิ่งจะเจอเรื่องยุ่งๆตอนนี้คุณกลับมาชวนฉันไปทานข้าวที่บ้านคุณ เดย์ว่ามัน...”

“ทานที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าที่บ้านผมแล้วครับ รับรองว่าอาหารที่บ้านผมถูกปากปลาทูแน่นอน”

“ไม่มีทางที่เดย์จะปฏิเสธได้เลยใช่ไหมคะ”

“ไปรับปลาทูแล้วเจอกันที่บ้านผมนะครับ”

................................................................................

หายหน้าหายตาไปเพราะตันค่ะ แต่งไม่ออก เลยไปหาแรงบันดาลใจมา ตั้งใจจะเขียนให้จบค่ะ ไม่เทแน่นอน

ขอกำลังใจเป็นคอมเม้นล่ะกันนะคะทุกคน 

ฝาก E-Book เรื่องอื่นๆในนาม 'อัยระ' ด้วยนะคะ 

ขอบคุณค่ะ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #19 jastintin (@jastintin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 05:33

    ยังรออยู่นะคะ ดีใจที่ไรท์กลับมา สู้ๆ
    #19
    1
    • #19-1 Ira-Aira (@thongbang-rada91) (จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2562 / 01:48
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
      #19-1