กว่าจะรัก

ตอนที่ 13 : ผมยินดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    10 ก.ย. 62


ทิพามองบูรพาที่ยืนเด่นอยู่กลางหน้าบ้านด้วยความไม่สบายใจ เด็กชายปฐพีจับมือมารดาแน่นก่อนจะจูงมือกันไปยังรถที่จอดอยู่

“ปลาทูขึ้นไปบนรถก่อนนะครับ แม่ไปเปิดประตูรั้วก่อนนะ”

“ครับแม่” ทิพาลูบศีรษะทุยนั้นเบาๆ ปฐพีเหมือนรับรู้ความรู้สึกของทิพาก็ยิ้มหวานส่งกำลังใจให้ “รอแม่แป๊ปนะ”

ทิพามองผ่านบูรพาที่ยืนไม่เคลื่อนไหวไปไหน ชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดีก็รีบพุ่งตัวไปจับทิพาเอาไว้ “ผมขอไปส่งลูกด้วยคนสิ”

“ไม่จำเป็นค่ะ”

“จำเป็นสิ ผมต้องการไปส่งลูกเหมือนกับคุณ” บูรพารีบบอก

“เรื่องไหนไม่จำเป็นก็คือไม่จำเป็นค่ะ หลบทางดิฉันด้วย เวลาของฉันเป็นเงินเป็นทอง ดิฉันไม่อยากมาเสียเวลากับคุณ หลบ!!” ทิพาดันบูรพาออกแล้วรีบวิ่งขึ้นรถทันที  หญิงสาวถอยรถออกจากบ้านโดนไม่สนใจว่าประตูเปิดทิ้งไว้อยู่ ช่างมันเถอะ เดียวค่อยบอกพี่รปภ.หน้าหมู่บ้านให้มาช่วยปิดให้ 

 

ทิพาเริ่มมองว่าบูรพาคุกคามชีวิตเธอและลูกมากขึ้นทุกวัน เขามายืนที่หน้าบ้านตอนเช้าของทุกวันเพื่อส่งปฐพีไปโรงเรียน ถึงแม้จะส่งแค่หน้าบ้านแต่เขาก็ทำแบบนี้สม่ำเสมอ จนเธอกลัวใจตัวเองว่าจะใจอ่อน ยอมแพ้ต่อความต้องการของหัวใจ และนี่เป็นอีกครั้งที่เธอหยิบโฉนดที่ดิน โฉลดคอนโต อสังหาฯอื่นๆที่เธอมีมากางอีกครั้ง ถึงเวลาที่เธอและลูกจะหายไปจากชีวิตของคนทุกคนอีกครั้ง แล้วครั้งนี้เธอจะไม่บอกคนในครอบครัวบูรพาอีก

เสียงระบายกระดิ่งหน้าร้านดังเป็นสัญญานว่ามีคนกำลังเข้าร้านมาแล้ว ทิพาวางมือจากเอกสารทั้งหมดก่อนจะเดินมาต้อนรับลูกค้า

“สวัสดีครับเดย์ สบายดีนะครับ” เสียงนุ่มกับรอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งให้กับหญิงสาว

“สวัสดีค่ะคุณโอ ไม่คิดว่าคุณโอ..”

“จะมาหาใช่ไหมครับ ผมมาเพราะผมรู้ว่าคุณกำลังไม่สบายใจ”

“คะ!!

“น้องชายผมโทรมาบอกผมว่ามีคนมาเกาะเกะคุณ ผมเลยกลัวว่าคนของผมจะต้องรับมือคนเดียว ผมเลยรีบเคลียร์งานแล้วรีบหาคุณกับปลาทูที่นี่ครับ”

“คุณโอไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ เดย์เกรงใจ”

“แล้วนั้นกำลังทำอะไรครับ” กฤตกรมองผ่านทิพาไปยังกองย่อมๆที่ทิพาละมือออกมา “มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” ทิพายิ้มบางกับท่าทีของกฤตกร  “นี่เดย์รับเป็นนายหน้าด้วยเหรอครับ”

“เปล่าหรอกค่ะ ของเดย์ทั้งหมดเลย” ทิพาบอกอายๆ “เดย์เป็นเด็กไม่มีบ้านมาก่อน พอมีเงินก็มีคนแนะนำให้เก็บเงินด้วยการซื้อของพวกนี้ มันเลยกลายเป็นนิสัย มีเงินเยอะหน่อยก็เอาไปลงทุนหมด”

“แบบนี้เรียกว่าเสือนอนกินครับ แล้วทำไมถึง...”

“นั่งรอที่โต๊ะก่อนดีกว่านะคะ เดียวเดย์เอากาแฟกับขนมไปให้”  เมื่อทิพาพูดแบบนั้นกฤตกรทำอะไรได้นอกจากทำตามที่หญิงสาวบอก กริยาที่หญิงสาวแสดงว่าปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เหมือนอย่างที่คิดไว้....เธอไม่กังวลหรือวิตกเหมือนที่เขาคิดสัดนิด 

“กาแฟกับเค้กใบเตยค่ะ”

“นั่งคุยกันก่อนสิครับ” ทิพายอมนั่งกับกฤตกรตามที่เขาบอก เธอรู้ว่ากฤตกรมาเพราะน่าจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างจากน้องชายเขามากกว่า “ไปทำงานกับคุณพี่กับผมที่กรุงเทพไหม อย่าอยู่ที่นี่เลย ตอนนี้ที่นี่ไม่ใช่ที่เดย์กับปลาทูจะอยู่ได้อย่างสงบอีกแล้ว”

“คุณโอ...ดะ..เดย์”

“ไม่ต้องคิดจะขายอะไรเพื่อที่จะหนีใครอีกแล้ว เก็บมันเอาไว้ให้ปลาทุในอนาคต เชื่อผมเถอะ กลับไปกรุงเทพฯกับผม ไม่จำเป็นต้องเป็นดารา แค่เป็นเดย์ ทิพา ก็พอ” กฤตกรกุมมือของหญิงสาวแน่น “ผมรู้เรื่องของคุณกับเขาหมดแล้ว ผมขอโทษที่รู้เรื่องของคุณโดยที่คุณไม่อนุญาตให้รู้ แล้วคุณเองคงไม่อยากจะพูดถึง”

“คุณโอค่ะ การที่เดย์ไม่อยากพูดถึงอดีต เพราะเดย์ยอมรับค่ะว่าเดย์ยังคงเจ็บปวดกับมันอยู่ แล้วเดย์เองก้ยังรักเขาอยู่ เดย์พูดตรงๆเพราะเดย์ไม่อยากให้คุณโอต้องมาเสียเวลากับผู้หญิงแบบเดย์” ทิพาพูดนำเสียงจริงจัง ถึงแม้มันจะสั่นไหวบ้างเมื่อพูดถึงอดีตอันเจ็บปวด “เดย์ไม่ได้ตัวคนเดียว เดย์มีปลาทูที่ต้องดูแล คุณโออย่าเอาตัวเองมายึดติดกับเดย์เลยนะคะ ยังมีคนที่ดีและเหมาะสมกับคุณมากกว่าเดย์”

“เมื่อก่อนถ้ามีคนพูดคำนี้กับผม ผมคงจะเดินออกไปโดยไม่หันหลังมามอง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วครับเดย์ ผมเจอคนที่ผมอยากจะหยุดตัวเอง ผมเคยบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าผมยินดีที่จะอยู่แบบนี้ เวลาหนึ่งปีที่ผมขอโอกาส  เดย์จะตอบตกลงกับมันก่อนได้ไหมครับ”

“....”

“กลับกรุงเทพกับผมเถอะนะครับ ไปทำงานกับคุณพี่หรือถ้าไม่อยากทำก็ไปเปิดร้านของตัวเองที่กรุงเทพก็ได้หนิครับ ผมมีทำเลทองหลายแห่ง ถ้าคุณต้องการผมยินดีจะยกมันให้คุณเลยด้วยซ้ำ นะครับเดย์ที่นี่ไม่ใช่หลุมหลบภัยของคุณอีกต่อไปแล้ว ผมต่างหากที่เป็นหลุมหลบภัยของคุณ”

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นนะคะคุณโอ” ทิพาตอบกลับเสียงอ่อนแรง “เดย์ยอมรับค่ะว่าเดย์กำลังเตรียมตัวจะไปจากที่นี่ แต่ทุกอย่างต้องลงตัว โรงเรียนของลูก บ้านที่จะอยู่ ธุรกิจที่จะทำอีก เดย์ต้องเตรียมอะไรหลายอย่าง”

“บอกผมสิครับเดย์ แค่เดย์เอยปากบอกผม เรื่องพวกนี้จะไม่ใช่ปัญหาเลย” กฤตกรจ้องทิพาจริงจัง ทิพาสบตาคู่นั้นแล้วก็ต้องพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนแรง  กฤตกรเอาแต่ใจและเจ้าเล่ห์อย่างที่กนเรขาเคยบอกเธอจริงๆเสียด้วย

 

ทิพาและกฤตกรยืนมองทีมงานจากบริษัทขนย้ายบ้านที่กำลังขนของออกจากบ้านหลังน้อยของทิพาขึ้นรถบรรทุกทีละชิ้นสองชิ้น หลังจากที่กฤตกรรู้เรื่องวันนั้นเขาก็จัดการเคลียร์ทุกอย่างอย่างรวดเร็วจนเธอเองแปลกใจ ไม่ว่าจะโรงเรียนใหม่ของปฐพี บ้านหลังเล็กๆสำหรับสองคนแม่ลูกที่อยู่กลางในกรุงเทพและใกล้กับโรงเรียนของปฐพีอีกต่างหาก  ทุกอย่างกฤตกรจัดการทั้งหมด

“แม่ครับ บ้านใหม่เราสวยไหมครับ” ปฐพีเงยหน้าถามมารดา ในอ้อมแขนกลมกอดตุ๊กตาตัวโปรดแน่น

“สวยสิครับปลาทู ลุงเป็นคนไปเลือกมาเลยนะ”

“แล้วที่นั้นมีของกินอร่อยๆไหมครับ”

“ปลาทูอยากทานอะไรบอกลุงได้เลย ลุงเลี้ยงเอง”

“ไชโย ไชโย” ปฐพีกะโดดตัวลอย แล้วก็เข้าไปกอดขาเอาใจกฤตกร ส่วนคนที่ถูกเอาใจก็หัวเราะชอบใจ

ไม่นานกฤษฎิ์ที่นัดกับกฤตกรว่าจะมาดูแลความเรียบร้อยต่อก็มาถึง นายตำรวจหนุ่มเดินลงจากรถด้วยความรีบร้อน วันนี้วันวินาจของเขาจริงๆ เจอคดีน่าปวดหัวแต่เช้า

“ขอโทษทีครับคุณโอ เจอคดีวุ่นวายแต่เช้า  แต่ผมก็รีบสุดๆแล้วนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ผู้กองมาทันเวลาพอดี เราไปสนามบินกันเถอะครับ ปลาทูครับขึ้นรถเลยครับ” ประโยคหลังกฤตกรบอกสองแม่ลูก “พี่ฝากด้วยนะผู้กอง”

“ครับ” กฤษฎิ์รู้ความหมายของคำว่าฝากกฤตกรดีว่ามันไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องบ้านของทิพาแต่รวมไปถึงคนตรงข้ามนั้นด้วย

 

บูรพากลับมาถึงบ้านก็ล่วงเลยเวลาเกือบห้าทุ่ม ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าบ้านแล้วมองบ้านตรงข้ามที่ปิดไฟสนิทด้วยอาการแปล๊บในหัวใจ เขาลูบที่หน้าอกตัวเองเบาๆ “ฝันดีนะครับดวงใจของผม”

 

..........................................................

 ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ตอนนี้ภารกิจอื่นๆจบแล้วค่ะ ตอนนี้กลับมาเข้าสู่ชีวิตปกติแล้ว ขอบคุณทุกคคอมเม้นที่ส่งมานะคะ ^___^ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

38 ความคิดเห็น