กว่าจะรัก

ตอนที่ 10 : ทางเลือกของบูรพา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    13 ส.ค. 62

ทิพานั่งมองกฤตกรนั่งสอนการบ้านให้กับปฐพีกันอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน เธอเห็นแววตามีความสุขของลูกชาย ซึ่งเธอเข้าใจดีว่าปฐพีนั้นไม่มีเพื่อนเล่นในวัยเดียวกันแถวบ้านหรือที่ร้านเลยสักคน การที่เด็กสองขวบกว่าต้องเล่นคนเดียวเธอก้กังวลว่าลูกจะเก็บกดได้ แต่ที่เธอทำแบบนี้เพราะต้องการเพื่อความปลอดภัยของลูก...ของลูกหรือของเธอ อยู่ๆทิพาก็มีคำถามขึ้นมา

“ลุงโอเก่งจังเลยครับ” ปฐพีปรบมือเสียงดัง “เก่งกว่าแม่อีก” เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจดังจนทิพาต้องหันมอง กฤตกรเองก็ยิ้มร่ากับปฐพี

“ลุงเก่งแบบนี้แล้วปลาทูอยากให้ลุงเป็นพ่อปลาทูไหม”

“ไม่ครับ ลุงโอก็คือลุงโอ ลุงหน้าไม่เหมือนพ่อปลาทูเลยสักนิด” คำตอบของปฐพีทำทิพาหน้าเจื่อน ผิดกับกฤตกรที่ยังคงยิ้มอยู่ “แต่ปลาทูว่าพ่อไม่ใจดีเท่าลุงโอและเก่งเท่าลุงโอนะครับ”

“ว้าว ลุงเก่งหลายเรื่องเลยนะ ลุงไม่อยากจะโม้” กฤตกรยังคุยเล่นต่อไม่สนใจคำตอบที่เด็กตอบ ผิดกับทิพาที่ได้ยินคำตอบนั้นเช่นกัน แต่เธอกลับไม่สบายใจที่ได้ยิน บูรพาวางยาเธอเสียแล้ว เขาพูดอะไรกับปฐพีบ้าง “ปลาทูอยากไปเล่นสวนน้ำไหม”

“อยากครับ” ปฐพีตอบทันที แววตาเป็นประกายแต่มันก้อยู่ได้ไม่นานเ เด็กชายก้มหน้าทำการบ้านต่อ กฤตกรเห็นสายตานั้นก็พอจะเดาได้ว่าทำไม

“เดย์ครับ วันอาทิตย์นี้เราสามคนไปเล่นสวนน้ำที่กันไหมครับ” กฤตกรถามแม่เด็ก “ผมกับปลาทูอยากไป”

“รบกวนคุณโอปเปล่าๆค่ะ อีกอย่างใกล้สิ้นเดือนเดย์ต้องเคลียร์บัญชีรายจ่ายของร้านด้วย” ปฐพีนั่งฟังคำตอบที่มารดาตอบก็ยิ่งไม่กล้าก้มหน้าชิดอก กฤตกรเห็นแล้วสงสาร “ปลาทูเขาก็อยากเล่นไปหมดเสียทุกอย่าง คุณโอไม่ต้องตามใจเขาหรอกค่ะ เดย์เกรงใจ”

“ปลาทูไม่ได้มาขอร้องหรือพูดว่าอยากไปนะครับ ผมเป็นคนชวน ถ้าเดย์ไม่ว่างผมขอไปกับปลาทูสองคนได้ไหมครับ”

“คุณโอ...” ทิพามองหันมองปฐพีก่อนจะถอนกายใจเบาๆ “ไปด้วยกันสามคนนี้แหละค่ะ กลับมาเดย์ค่อยทำบัญชีก็ได้” กฤตกรยิ้มกับคำตอบที่ได้รับ เขารู้อยู่แล้วว่าทิพารักลูกมากแค่ไหน แต่เพราะเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวการทำงานเพื่อเลี้ยงดูลูกถึงมาก่อนอันดับหนึ่ง

“เย่เย่” ปฐพีกระโดดตกอดกฤตกรด้วยความดีใจ ชายหนุ่มหันมองหน้าแม่ของเด็กอีกครั้ง เขาคิดว่าเขาต้องเข้ามาในชีวิตของสองแม่ลูกมากกว่านี้เสียแล้ว

 

ก๊อก ก๊อก...

“เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันค่ะ นิดต้องการตกลงกับคุณ” นิชชาที่เดินเข้ามาในห้องทงานชิงเปิดประเด็นของตัวเองก่อน บูรพาวางปากกาลงก่อนจะลุกเดินนำนิชชามานั่ง

“ว่ามาสิ”

“คุณจะทรมาณนิดอีกนานแค่ไหนคะ คุณพอจะบอกนิดได้ไหมว่าเมื่อไหร่วงจรอุบาทนี่จะหยุดลงเสียที”

“คุณแม่บอกว่าคุณขนของกลับบ้านไปไม่ใช่เหรอ”

“ถทำไมคุณถึงไม่กล้าที่จะสู้หรือทำอะไรสักอย่างละคะ ในเมื่อคุณบอกว่าคุณรักคุณทิพา ทำไมคุณไม้สู้กับแม่ตัวเอง ความไม่กล้าของคุณกำลังฆ่านิดและคุณช้าๆ นิดอิจฉาคุณทิพานะคะที่เธอหลุดพ้นจากคุณได้” นิชชาเสียงสั่น “อ่อ ใช่ค่ะฉันเก็บของกลับบ้านแต่รู้ไหมคะว่าทำไมฉันถึงกลับมาบ้านคุณอีกครั้ง เพราะฉันแอบมีความหวังค่ะ ฉันมีความหวังว่าคุณจะมีคำตอบให้ตัวเองได้และคำตอบนั้นอาจจะส่งผลดีมาที่นิดด้วย” นิชชาน้ำตาไหล เธอพยายามปาดมันออกเพราะไม่อยากให้บูรพารู้ว่าเธอกำลังรักเขาและเธอเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเขา

“ถ้าคุณอยากจะกลับไปอยู่ที่บ้านคุณผมก็ไม่ว่าหรอกนะ”

“เราสองคนไม่ได้จดทะเบียนกัน เราเลิกกันก็ไม่เสียหายนะคะ นิดจะให้ทนายติดต่อกับคุณมาละกัน เพราะนิดจะไม่กลับไปใช้ชีวิตด้วยวงจรอุบาทนั้นอีก”

บูรพาพิงตัวกับโซฟาอย่างหมดแรง นิชชาพูดมันถูกต้องทุกอย่าง เขาทำร้ายเธอไม่ต่างจากที่ทำร้ายทิพา ทั้งๆที่เขาพยายามแล้วกับการเป็นสามีที่ดี แต่...ดีในแบบของเขา เขาไม่สามารถทำอย่างอื่นได้มากกว่านี้

 

บูรพาลงจากรถหรูของตัวเองก็แปลกใจเพราะคะนึงนิจมายืนรอเขาพร้อมกับอาสะใภ้ที่เขาเพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ชายหนุ่มเข้าไปกอดร่างวอวบของย่าก่อนจะหอมแก้มทั้งสองข้าง

“ทำไมมายืนตรงนี้ละครับ เข้าบ้านดีกหว่านะครับคุณย่า”

“อย่าเพิ่งเลย ย่าอยากคุยกับเราหน่อย ไปคุยกันที่สระว่ายน้ำกันดีกว่า คุณในบ้านย่ารำคาญแม่เรา” บูรพาขำกับคำตอบ “อย่ามาขำ ย่าจะคุยเรื่องเดย์กับปลาทู”

มือทั้งสองข้างของบูรพาชื่นเหงื่อ หลังจากที่เขาได้ฟังเรื่องของทิพาจากปากคะนึงนิจ “ไปตามเดย์กลับมากรุงเทพเถอะนะแบงค์ สู้กับแม่เราสักตั้ง”

“ผมไม่เคยรู้เลยว่าเดย์เขา....”

“เดย์เขาสู้คนเดียวมาตลอด คุณแบงค์ก็ควรจะจับมือเดย์สู้ต่อนะคะ อันที่จริงเรื่องนี้เหมือนใช่เรื่องของพิมแต่พิมเคนทำงานกับคุณเดย์มานานพอๆกับที่เธอท้องปลาทู พิมไม่อยากจะบอกคุณหรอกนะคะ แต่พิมสงสารเดย์ค่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียว หอบท้องไปทำงานที่ภูเก็ตคนเดียว ถึงจะมีพี่ช้างคอยช่วยแต่เขาก็ไม่ได้อยู่ด้วยตลอด”

“ผมมีสิทธินั้นเกหรอครับอาพิม ผมมีสิทธิเอาเขาคืนมาเหรอครับ”

“ถ้าแบงค์ไม่สู้ตอนนี้ แบงค์จะเสียทั้งเดย์และปลาทู รู้ไหมว่าคู่แข่งเราเขาดีมากแค่ไหน ใจจริงอย่าก็อยากให้เดย์เจอคนดีๆแบบผู้ชายคนนั้นนะถ้าไม่มีปลาทู เหลนย่าทั้งคนจะให้ย่ายกให้ใช้นามสกุลคนอื่นย่าก็ไม่ยอมหรอกนะ”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องคุณแม่คุณหรอกนะคะคุณแบงค์ พิมจะช่วยคุณเอง เรื่องวปั่นประสาทคนไว้พิมได้ค่ะ คุณแค่เคลียร์ตัวเองและไปตามลูกเมียกลับมา ทำได้ไหมคะ” พิมพาถามหลานสามีอีกครั้ง

“ผมจะสู้ครับ”

“หมดเวลาของการหมดอาลัยตายอยากแล้วค่ะ” พิมพามองสีหน้ากังวลของบูรพาออก แต่ถ้าบูรพาไม่สู้ตอนนี้ก็คงจะหมดหวัง คะนึงนิจตบที่บ่าของบูรพาเบาๆก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

หลังจากที่ตกตะกอนทางความคิดแล้ว บูรพาคิดว่าสิ่งแรกที่เขาควรทำคือ การไปคุยเรื่องที่นิชชาบอกเขาเมื่อตอนกลางวัน การไปบ้านของนิชชาครั้งนี้อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ไป แต่ทำไมครั้นนี้เขาถึงรู้สึกตื่นเต้นและกลัวอย่างบอกไม่ถูก

“มาถึงที่นี่เพราะคิดอะไรได้แล้วใช่ไหมคะ?” นิชชาวางแก้วน้ำลงที่หน้าสามีในนาม “นิดบอกคนที่นี่เรียบร้อยแล้วว่าเราสองคนจะแยกกันอยู่และอนาคตเราจะเลิกกัน”

“ผม....ผมมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้”

“ว่ามาสิค่ะ ตอนนี้คุณดูมีสติมากกว่าเมื่อกลางวันเยอะเลย ไปเจอตัวไหนมาละคะถึงได้มีสติขึ้นมา”

“วันที่เราแต่งงานกัน วันนั้นเดย์เข้าโรงพยาบาล” นิชชาหันมองบูรพาอีกครั้ง เธอกำลังตั้งใจฟังเรื่องราวที่เธอสงสัยมาตลอดแต่เธอก็ไม่คิดที่จะถามชายหนุ่มเลย “วันนั้นคือวันที่ผลตรวจออกมาว่าเดย์ท้อง และเป็นวันที่ผมเสียเดย์ไป ผมไม่เคยรู้ว่าเขาท้องจนเมื่อไม่นานมานี้มีข่าวของเดย์กับไฮโซผู้ดีเก่าเขา ผมเลยตามไปหาเดย์ที่นั้นและผมก็ได้เจอกับลูกชายของผม เขาชื่อปลาทู”  บูรพาถอนหายใจอีกครั้ง เขาหันไปมองนิชชาอีกครั้ง เขาเห็นสีหน้าไม่แสดงอาการเจ็บปวดจึงตัดสินใจเล่าต่อ

“วันนั้นผมไปยืนที่หน้าบ้านเดย์ตั้งแต่บ่ายจนดึกและสุดท้ายผมก็จบที่โรงพัก ผมยอมรับว่าผมผิดที่ทำร้ายคุณ แต่ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณหรอกนะนิด สิ่งแรกที่ผมอยากทำคือ ความซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเอง ผมรักเดย์มาโดยตลอด ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน แต่ที่ผมไม่แตะต้องตัวคุณเพราะผมไม่อยากให้คุณต้องเสียใจไปมากกว่านี้ แล้วถ้าเรามีลูกด้วยกันคนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือลูก นี่คือเหตุผลของผม”

“แล้วยังไงต่อคะ คุณมาเพื่อจะบอกเรื่องที่ว่าคุณรักผู้หญิงคนนั้นมาแค่นั้น”

“ผมมาที่นี่เพื่อที่มาเคลียร์ตัวเอง ผมต้องการที่จะเอาลูกเมียของผมกลับคืนมา ผมไม่สามารถปล่อยเดย์กับลูกไปได้อีกแล้ว ผมจะสู้เพื่อครอบครัวของผม ผมมาที่นี่เพื่อที่จะมาบอกกับคุณอีกอย่างว่า ผมคืออิสรภาพให้คุณและผมขอโทษที่ทรมาณคุณมาถึงสามปี เพราะความเห็นแก่ตัวของผมและความขี้คลาดของผมเองด้วย”

“ฉันยินดีค่ะ ยินดีที่จะเลิกกับคุณ ขอบคุณนะคะที่กล้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง และฉันก็ขอเอาใจช่วยให้คุณทำได้อย่างที่หวัง”

“ผมจะให้ทนายจัดการเรื่องค่าเลี้ยงดู...”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เสียอะไรกับคุณไปมากกว่าความรู้สึก ถ้าคุณต้องการชดเชยกับฉันละก็... เอาครอบครัวที่คุณต้องการกลับคืนมาและสู้กับปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น ตอนนี้ฉันอาจจะเป็นเพื่อนกับคุณไม่ได้ แต่อนาคตถ้าทุกอย่างมันดีขึ้น พาคุณทิพามาหาฉันนะคะ ฉันจะบอกเธอเองว่าไม่ได้มีแค่เธอเท่านั้นที่ทรมาณหรือเสียใจ พวกเราสามคนต่างหากที่เจ็บปวดกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น” นิชชาลุกขึ้นยืน บูรพาก็ลุกตาม

“ผมขอบคุณที่คุณเข้าใจผม”

“ขอให้โชคดีนะคะ” นิชชายืนมือออกไปบูรพามองมือเรียวนั้นแล้วจับมือนั้น เขาทำผิดต่อนิชชามากจริงๆ ไว้ถึงเวลาเขาจะชดเชยให้เธอแน่นอน

 

ข่าวดังแห่งปีเมื่อคุณนิด นิชชา ประกาศลงในโลกโซเลี่ยลว่าเธอนั้นได้เลิกรากับสามีนักธุรกิจแล้ว หลังจากที่แต่งงานกันมาสามปี ทางคุณนิดได้เขียนลงไปว่า เธอและสาม่ตัดสินใจที่จะยุติความสัมพันธ์แบบสามีภรรยากันแล้ว แต่ทั้งคู่ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เหตุผลที่เธอและสามีเลิกรากันนั้นไม่ใช่เรื่องมือที่สามใดๆทั้งสิ้น แต่เพราะเป็นเรื่องของคนสองคนที่ไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยกันต่อไปได้

สุธาสินีมือไม้สั่นหลังจากที่ได้ดูข่าวสังคมจากทีวี เรื่องนืทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องมาก่อน สุธาสินีรีบต่อสายหาเจ้าลูกชายตัวดี แต่รอสายแล้วรอสายเล่าก็ไม่มีคนรับสาย จนต้องโทรหานิชชา จนได้รู้ว่านิชชาไปอเมริกาแล้วตั้งแต่เมื่อตอนรุ่งสาง ทุกอย่างมันถูกเตรียมการไว้เป็นอย่างดี “อยากลองดีกับแม่ใช่ไหมแบงค์”

สุธาสินีรีบออกจากบ้านไปหาบูรพาที่ทำงานทันที หญิงชราเปิดกระตูห้องทำงานของบูรพาเห็นสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนก็ยิ่งโมโห

“ทำไมแบงค์ทำแบบนี้!!! เห็นแม่เป็นหัวหลักหัวตอรึยังไง!!! รู้ไหมว่าแม่ต้องมารู้เรื่องแบงค์กับนิดผ่านข่าวหน่ะฮะ!!!

“ก็ตามข่าวนั้นแหละครับคุณแม่ ผมกับนิดเราเลิกกันแล้ว”

“แบงค์!!!” สุธาสินีเรียกบูรพาเสียงดัง “ทำไมลูกไม่ถามความเห็นแม่สักคำ”

“เพราะผมไม่ต้องการความเห็นจากคุณแม่อย่างไรละครับ เรื่องนี้ผมต้องการตัดสินใจด้วยตัวเอง ผมจะไปตามลูกเมียผมกลับมาอยู่ด้วยกัน ผมจะไม่อ่อนแอและทำตามที่คุณแม่สั่งอีกแล้วครับ ผมยอมคุณแม่ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องเดย์และลูก”

“นังเด็กนั้นท้องกับใครก็ไม่รู้แบงค์จะมาบอกว่าเป็นลูกแบงค์ได้ยังไง มันโกหกละสิ”

“เดย์ท้องก่อนที่ผมจะแต่งงานเสียอีกครับ คุณแม่คิดว่าเดย์ท้องกับใครละครับถ้าไม่ใช่ผม ผมกับเดกย์เราอยู่ด้วยกันไม่เคยป้องกันหรอกนะครับ ผมมั่นใจว่าเขาคือลูกของผม ลูกชายของผม”

“แบงค์จะขัดใจแม่อย่างนั้นเหรอ!! ไม่ยอมหรอกนะ!!!

“ผมอยากจะพูดคำนี้เลยนะครับคุณแม่ ถ้าคุณแม่ไม่ยอมรับเรื่องของเดย์ ผมจะย้ายออกจากบ้านและผมจะไม่กลับไปหาคุณแม่อีก ผมจะไปสร้างครอบครัวของผมโดยที่ไม่มีคุณแม่ และนั้นอาจจะง่ายที่เดย์กับผมเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

สุธาสินีกำมือแน่น ไม่เคยเลยสักครั้งที่บูรพาจะดื้อกับเธอขนาดนี้ “ได้! ถ้าแบงค์อยากจะย้ายออกไปก็ตามสบาย แต่แม่บอกไว้ก่อนเลยว่า แม่ไม่มีวันรักนังเด็กนั้นมาเป็นลูกสะใภ้แน่นอน และถ้าแบงค์จะไปก็ไปแต่ตัว ห้ามเอาสมบัติทุกชิ้นออกไปเด็ดขาด”

“ครับ ถ้ามันแลกกับการที่ผมจะได้อยู่กับครอบครัวของผม ผมจะทำงานวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วกันนะครับ” สุธาสินีน้ำตาไหล มันแค้นอยู่ในอก ลูกชายสุดที่รักกำลังท้าทายเธอและกำลังจะก้าวออกไปจากชีวิตเธอ บูรพาก้มลงกราบที่เท้าของสุธาสินีแต่สุธาสินีกลับเดินออกจากห้องไปทิ้งให้บูรพาก้มกราบพื้นแทน

.................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #16 jastin1999 (@jastin1999) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 04:02
    สู้นะ ในที่สุดก็แข้มแข็งขึ้น
    #16
    2
    • #16-1 กาน (จากตอนที่ 10)
      16 สิงหาคม 2562 / 11:47
      ขนาดมีคนช่วยคุณนายสุธาสินียังเยอะขนาดนี้ถ้าไม่มีใครช่วยเลยนายแบงค์ตายแน่ๆ
      #16-1
    • #16-2 Ira-Aira (@thongbang-rada91) (จากตอนที่ 10)
      19 สิงหาคม 2562 / 05:11
      ความแม่ที่รักลูกและหวงลูกค่ะ
      #16-2