ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 พักเที่ยงที่แสนวุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ก.พ. 53

ตอนที่ 8

 

กานต์รวีที่เดินตามเพื่อนสาวมาพร้อมกับปวีณ์กรทางด้านหลัง ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนของเธอคุยอะไรกับอาจารย์หนุ่มหน้าหวานคนนั้น เมื่อหญิงสาวเดินเกือบจะมาถึงชลธิชาและวีรภัฏ สาวน้อยลูกคุณหนูก็เดินกลับมาหาพวกเธอดังเดิม จึงทำให้กานต์รวีเกิดคำถามขึ้นในใจว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน

 

มีอะไรหรือเปล่าน้ำ เห็นเธอไปคุยกับอาจารย์เมื่อกี้

 

ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ พอดีน้ำแค่จะไปถามอาจารย์เรื่องวิชาที่เรียนวันนี้นิดหน่อยน่ะ จริงสิเมื่อกี้ปอนด์บอกว่าหิวแล้วไม่ใช่เหรอ งั้นเราไปหาอะไรทานกันเถอะ

 

กานต์รวียิงคำถามใส่เพื่อนสาวอย่างข้องใจ ซึ่งชลธิชาเองก็กลัวว่าเพื่อนอีกสองคนจะรู้ความคิดของเธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ทำให้หญิงสาวหน้าใสที่กำลังจะเค้นเอาความจากเพื่อนก็หยุดความคิดนั้นด้วย เพราะกลัวว่าจะทำให้เพื่อนใหม่ของเธอเกิดระแวงหากเธอเผลอละลาบละล้วงเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายตั้งแต่วันแรกที่เจอกันมากจนเกินไป

 

“กานต์อยากทานอะไรครับ”

 

ปวีณ์กรเร่งฝีเท้าตามขึ้นมาให้ทันสองสาว พลางเอ่ยถามเพื่อนใหม่เสียงนุ่ม คนถูกถามลอบมองหน้าหญิงสาวอีกคนที่เดินอยู่ข้างขวาของเธอ ก่อนจะโบ้ยคำตอบไปให้

 

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ กานต์ว่าให้น้ำเลือกดีกว่ามั้ง”

 

“อย่าเลยครับ วันนี้เป็นวันแรกที่เราสองคนได้รู้จักเพื่อนใหม่อย่างกานต์ ก็ต้องให้กานต์เป็นคนเลือกสิ ใช่ไหมน้ำ”

 

ชายหนุ่มพูดพลางหันไปสบตาหญิงสาวที่รู้จักกันมาก่อน ชลธิชายิ้มหวานให้เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

“ค่ะปอนด์ กานต์อยากทานอะไรก็บอกมาเลยนะไม่ต้องเกรงใจ”

 

กานต์รวีทำหน้างง เมื่อข้อมูลล่าสุดที่เพิ่งได้รับคือทั้งคู่รู้จักกันมาก่อนแล้ว

 

“อ้าว นี่เธอสองคนรู้จักกันอยู่ก่อนแล้วเหรอ เรานึกว่าเพิ่งเจอกันวันนี้วันแรกเสียอีก”

 

“ใช่แล้วครับ น้ำกับปอนด์เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ของเราเป็นเพื่อนกัน เรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาล ก็เลยสนิทกันจนหลายคนชอบนึกว่าเราเป็นแฟนกันอยู่เรื่อย แต่ที่จริงแล้วหัวใจของปอนด์ยังว่างอยู่นะครับ ไม่รู้ว่าคนแถวนี้มีใครอยากเข้ามาวิ่งเล่นในหัวใจปอนด์บ้างหรือเปล่านะ”

 

ชายหนุ่มเอ่ยพลางทำหน้าทะเล้น จงใจหันหน้าไปสบตากับเพื่อนใหม่ที่เขารู้สึกถูกชะตากับเธอตั้งแต่แรกเห็น กานต์รวีได้แต่ทำหน้าปูเลี่ยนเมื่อเจอกับมุกจีบสาวเข้าจังๆ พลางคิดในใจว่า เพื่อนชายของชลธิชาคนนี้อาจจะทำให้แผนของเธอพังลงได้ ถ้าหากเธอไม่ระมัดระวังตัวให้ดี

 

“อ่อ แบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ทั้งสองคนถึงได้ดูสนิทสนมกันดีเนอะ ถ้างั้นกานต์ว่าไปที่โรงอาหารแล้วกัน ต่างคนจะได้เลือกของที่ตัวเองอยากทานด้วย”

 

กานต์รวีรีบเปลี่ยนเรื่อง พลางเสนอความคิดเห็น แล้วออกเดินนำไปก่อนจึงไม่ทันเห็นใบหน้าที่ดูหงอลงไปเล็กน้อยของชายหนุ่มเมื่อเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้ให้ความสนใจในตัวเขาเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับอีกคนที่เดินตามรั้งท้าย ทุกอิริยาบถของปวีณ์กรล้วนตกอยู่ในสายตาของชลธิชาแทบทั้งสิ้น ไม่ว่าเขาจะพูด จะยิ้มให้ใคร รวมทั้งสีหน้าที่แสดงถึงความผิดหวังเมื่อกานต์รวีทำท่าไม่สนใจเขาด้วยแล้ว ทำให้สาวน้อยลูกคุณหนูได้แต่เก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ลึกๆ ถึงแม้ว่าปวีณ์กรจะคิดกับเธอแค่เพื่อนสมัยเด็กมาตลอด แต่เธอกลับคิดกับเขาเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน

 

ทั้งสามเดินตามป้ายที่ชี้ไปยังสถานที่ตั้งโรงอาหารของมหาวิทยาลัย กระทั่งมาถึงยังอาคารทรงโดมเรือนกระจก เผยให้เห็นบริเวณที่นั่งสำหรับรับประทานอาหารภายในอาคารหลังนั้น กานต์รวีก็ถึงกับตื่นตะลึงกับภาพความสวยงามเบื้องหน้า

 

“โอ้โห นี่มันโรงอาหารหรือภัตตาคารไฮโซกันเนี่ย”

 

ปวีณ์กรที่เดินตามมา เมื่อได้ยินที่หญิงสาวพูด ก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าภูมิหลังของกานต์รวีมีพื้นเพความเป็นมาอย่างไร แต่เขารวมทั้งชลธิชาที่รู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่คล้ายๆ กันอย่างนี้มาแล้ว กลับรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ธรรมดาเหลือเกิน

 

“อย่ามัวยืนตะลึงอยู่เลยครับกานต์ เรารีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า เดี๋ยวคนจะยิ่งเยอะไปกว่านี้นะ”

 

มือใหญ่ของชายหนุ่มคนเดียวในกลุ่ม เอื้อมมาโอบไหล่ของกานต์รวีเอาไว้พลางชี้มือไปยังบริเวณที่ยังพอมีที่นั่งว่างอยู่ หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นใบหน้าบูดบึ้งที่แสดงถึงความไม่พอใจของชลธิชา ในแววตาคู่นั้นดูเหมือนจะสื่อออกมากลายๆ ว่า เธอกำลังแย่งชิงความสนใจจากปวีณ์กรไปครอบครองเพียงคนเดียว

 

“เอ่อ ปอนด์ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเราเดินไปเองได้ จริงสินายไปจูงน้ำเถอะ ใส่รองเท้าส้นสูงแบบนั้นคงจะเดินลำบากกว่านะ”

 

 กานต์รวีเองก็พอเข้าใจถึงอารมณ์ที่เพื่อนสาวได้พยายามสื่อออกมานั้น เธอรีบบอกให้ชายหนุ่มหันไปให้ความสนใจกับเพื่อนสาวอีกคนที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ปวีณ์กรทำท่าอิดออดเล็กน้อย ก่อนจะยอมหันไปจูงมือเพื่อนสนิทวัยเด็กให้เดินตามมาด้วยกันอย่างเซ็งๆ ชลธิชามองใบหน้าของเพื่อนชายแล้วอดน้อยใจไม่ได้ แต่ยังคงแสร้งทำเป็นยิ้มทั้งที่ในใจเอาแต่ตัดพ้อต่อว่าที่เขาให้ความสนใจกับคนอื่นมากกว่าตัวเอง

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะปอนด์ น้ำเดินเองได้”

 

“ช่างเถอะ แค่เดินตามมาดีๆ อย่าล้มก็พอแล้วล่ะ”

 

ชายหนุ่มบ่นอย่างไม่จริงจังนัก ชลธิชาจึงได้แต่แอบอมยิ้มด้วยรู้ดีว่า อย่างน้อยเขาก็ยังคงเป็นห่วงเธออยู่บ้างเหมือนกัน ทั้งคู่เดินตามคนนำทางมาจนถึงบริเวณโต๊ะริมกระจกที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านพลุกพล่านมากนัก

 

ปวีณ์กรแสดงความเป็นสุภาพบุรุษโดยการอาสาไปซื้ออาหารมาให้กับหญิงสาวทั้งสองคน บนโต๊ะจึงเหลือเพียงแค่กานต์รวีกับชลธิชาเพียงสองคนเท่านั้น กานต์รวีขยับเก้าอี้สไตล์วินเทจสีขาวครีมมีเบาะรองนั่งสีน้ำตาลเข้มเข้ามาใกล้ๆ กับชลธิชา เธออยากอาศัยช่วงเวลานี้เก็บข้อมูลจากลูกสาวของนายธนวัชรให้มากที่สุด แต่ไม่ว่าเธอพยายามชวนคุยอย่างไร ดูเหมือนว่าเพื่อนสาวจะไม่มีอารมณ์จะเสวนากับเธอสักนิด ซึ่งเธอพอจะรู้เหตุผลนั้นอยู่คร่าวๆ สาวหน้าใสจึงรีบยื่นหน้าไปข้างหูของเพื่อนสาวแล้วกระซิบประโยคที่เธอต้องการจะพูด

 

“เธอชอบปอนด์อยู่ใช่ไหมล่ะน้ำ”

 

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินประโยคนั้นรีบหันหน้ามามองหน้าคนพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ ราวกับคนทำความผิดที่ถูกจับได้ พลางเอ่ยถามย้อนกลับทันที

 

เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบปอนด์

 

คำตอบของชลธิชา ทำให้กานต์รวีรู้สึกเหมือนถูกแจ๊กพอต เธอทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อสมมติฐานแรกที่คิดเอาไว้นั้นถูกต้อง

 

ดูหน้าเธอก็รู้แล้วล่ะน้ำ ว่าแต่ทำไมถึงไม่บอกปอนด์เขาไปล่ะ มัวมาแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้มีสาวคนอื่นมาคว้าไปหรอก เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเอง

 

“ไม่ๆ ไม่ต้องหรอกกานต์ น้ำยังไม่อยากพูดออกไปจนกว่าจะแน่ใจอะไรบางอย่างน่ะ อีกอย่างนึง น้ำกลัวว่าถ้าเกิดพูดไปแล้ว ปอนด์เขาไม่ได้คิดแบบเดียวกัน เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติดเสียเปล่าๆ นะ”

 

ชลธิชาตอบด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ เธอไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้เพราะกลัวว่าความสัมพันธ์ฉันเพื่อนระหว่างเธอกับชายหนุ่มจะจบลง กานต์รวีกุมมือหญิงสาวเอาไว้พลางบีบเบาๆ อย่างปลอบใจ แต่ไม่วายแอบแกล้งล้อเลียนสาวน้อยลูกคุณหนู

 

“แต่ว่า ทีเมื่อยังทำหน้าไม่พอใจกานต์อยู่เลยนี่ ตอนที่ปอนด์เขามาโอบไหล่กานต์น่ะ รู้หรือเปล่าว่าน้ำทำหน้าเสียน่ากลัวจนเราตกใจเลยล่ะ แน่ใจเหรอว่าไม่อยากให้กานต์ช่วยจริงๆ น่ะ”

 

ไม่เป็นไรจริงๆ คือน้ำมีวิธีแล้วล่ะ กานต์ไม่ต้องห่วงหรอก แค่กานต์ช่วยเก็บเรื่องนั้นเป็นความลับ และก็ห้ามยุ่งกับปอนด์แค่นี้ก็พอแล้ว

 

ชลธิชารีบปฏิเสธ ก่อนจะอ้อมแอ้มออกมาในประโยคสุดท้ายด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวลูกตำลึงสุก กานต์รวีเห็นแล้วอดขำไม่ได้ ความจริงแล้วเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อะไรทำนองนี้ไม่ได้มีอยู่ในหัวของเธอเลยสักนิด สิ่งที่เธอให้ความสนใจกับมันมากที่สุดตอนนี้ก็มีแต่งาน งาน และงาน เพียงเท่านั้น

 

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก อย่างปอนด์น่ะ ไม่ใช่สเป็คกานต์เลยสักนิด

 

หญิงสาวที่ถูกรู้ความลับรีบกล่าวกำชับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันอย่างเขินๆ  กานต์รวีรับคำทันทีเพราะเธอเองก็ไม่อยากให้การสืบหาข้อมูลของเธอช้ากว่ากำหนดเช่นกัน

 

ฉันไว้ใจเธอได้ใช้ไหม

 

ชลธิชาย้ำถามอีกครั้ง โดยคราวนี้เพื่อนสาวของเธอพยักหน้าพร้อมกับเกี่ยวก้อยสัญญา กานต์รวีรู้ว่าวิธีนี้คงจะดีที่สุดเพื่อให้คนตรงหน้ามองว่าเธอเป็นเพื่อนรักที่รู้ใจเพียงคนเดียว ณ ขณะนี้

 

“ข้าวมาแล้วครับ”

 

ไม่ทันไรปวีณ์กรก็ส่งเสียงมาก่อนตัว เขาถือถาดอาหารไว้ในมือเดินเข้ามาใกล้จนกระทั่งหยุดลงตรงหน้าโต๊ะที่มีสองสาวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พลางค่อยๆ ลำเลียงจานอาหารในถาดวางลงบนโต๊ะ ทั้งสองสาวเลือกที่จะสั่งเป็นก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟชามโต แต่มีเส้นและเครื่องอยู่เพียงแค่หยิบมือเดียว ส่วนของชายหนุ่มเป็นข้าวผัดมันกุ้งจานไม่ใหญ่มาก แต่มีข้าวสูงจนพูนจาน

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ>>>

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #544 Palmy (@respiration) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2553 / 22:29

    พี่กานต์เค้าผ่านช่วงอายุแบบนั้นเลยเข้าใจน้องน้ำได้ดีอย่างงี้นี่เอง

    #544
    0
  2. #278 Ranatis (@ree-a-na) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 15:27
    ร้ายแบบลึกๆ
    #278
    0
  3. #243 19nov (@polk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2553 / 11:13

    ร้ายเงียบ

    #243
    0
  4. #112 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 01:47

    ปมร้อนซ่อนรักจริง ๆ

    #112
    0
  5. #97 princess of darkness[p@ir] (@thewayUare) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:04

    สนุกค่า

    เมนท์เอาใจช่วย

    อิอิ

    #97
    0
  6. #42 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:26
    ถ้าวันหนึ่งที่ความจริงปรากฏมิ้งว่าน้ำคงเจ็บกว่าใครเพื่อน
    ที่ต้องรู้ว่าแต่ละคนที่พาตัวเข้ามาสนิทสนมด้วยนั้น
    เค้าก็ต่างมีจุดประสงค์ของตัวเองทั้งสิ้น
    #42
    0
  7. #41 ม่านเมฆา (@geniegirl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2553 / 01:44

    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ

    รออัพค่ะ

    #41
    0
  8. #40 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:25

    อิอิ หนุ่มๆสาวๆมาทักทาย แนะนำตัวกันแล้ว

    #40
    0