ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 40 : บทที่ 40 อารมณ์ที่ร้อนแรง! (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 พ.ค. 53

ตอนที่ 40

ริมฝีปากของชายหนุ่มทาบทับลงมาบนเรียวปากบางของเธออีกครั้ง จุมพิตของเขาในคราวนี้ช่างแตกต่างกับเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว มันนุ่มนวลหวานซึ้งและตราตรึงในหัวใจของกานต์รวีจนเธอแทบไม่อยากจะเชื่อตัวเอง เธอต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ยอมให้เขาจูบเธอง่ายๆ แบบนี้โดยไม่คิดจะขัดขืน มิหนำซ้ำยังเคลิ้มไปกับสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนกายของเธอจนทำให้รู้สึกเร่าร้อนและหวามไหวขึ้นมาราวกับถูกกระแสไฟชอร์ตเข้าอย่างจังในทุกพื้นที่ที่ถูกสัมผัส เธอเริ่มตอบสนองการกระทำของเขาโดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวมีความสุขอยู่กับการปรนเปรอรสรักของเขากระทั่งลืมวันเวลาและทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ทั้งคู่กอดรัดกายแนบกายที่ชุ่มชื้นไปด้วยไอเหงื่อ ข้ามผ่านคืนวันเวลาไปอย่างไม่สนใจสิ่งใดนอกจากรสสัมผัสที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กันจวบจนกระทั่งแสงแรกของวันโผล่พ้นขึ้นมาจากขอบฟ้า ก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าสู่ห้วงนิทราหลบใหลอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุข

กานต์รวีตื่นมาในตอนค่ำของอีกวัน ข้างกายเธอนั้นมีร่างของชายหนุ่มที่นอนโอบกอดตัวเธอเอาไว้แน่นอย่างหวงแหนราวกับกลัวว่าหากปล่อยให้เธอหลุดจากวงแขนนี้ไปจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่ใกล้ชิดกันเหมือนอย่างในเวลานี้อีกครั้ง  หญิงสาวเริ่มไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองมากกว่าเดิม นี่เธอเกลียดหรือรักเขากันแน่ สองมือน้อยๆ พยายามผลักร่างหนาของวีรภัฏออกไป

แต่ด้วยเรี่ยวแรงกำลังที่ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาดี ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาจึงรู้สึกตัวตื่นขึ้นพลางมองใบหน้าของหญิงสาวที่ดูอิดโรย ดวงตาบอบช้ำจากผลพวงของการร้องไห้ และรอยคราบน้ำตาที่ยังไม่จางหายไปจากแก้มนวล มือใหญ่สัมผัสเบาๆ ข้างแก้มนุ่มนั้น พลางเอ่ยถามเสียงเบาหวิว

ตื่นแล้วเหรอครับ...ที่รัก

ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าที่รักอีกเหรอ เมื่อคืนวานคุณทำอะไรไว้กับฉันบ้าง จำได้หรือเปล่า

เสียงแหบพร่าที่พยายามเปล่งออกมาจากลำคอที่แห้งผากของที่นอนหนุนแขนเขาอยู่นั้น ทำให้วีรภัฏเผลออมยิ้มมุมปากออกมาอย่างอารมณ์ดี ทั้งที่ความจริงแล้วดูเหมือนว่ากานต์รวีเองก็ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสของเขาอีกเลยหลังจากเหตุการณ์ในห้องอาหารก่อนหน้านั้น แต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้ชอบพูดจาไม่ดีใส่เขาอยู่เรื่อย ทั้งที่อุตส่าห์พยายามทำให้หญิงสาวเห็นว่าเธอมีความหมายต่อเขามากเพียงไหนขนาดนี้แล้วเชียว ก็แค่คำๆ เดียวเท่านั้นเองที่เขายังไม่ได้เอ่ยมันออกไป คำที่ชายหนุ่มคิดว่าเธอก็น่าจะเดาได้ไม่ยากจากการกระทำของเขา

“มองหน้าทำไม ไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ คน...อุ๊บ”

ต่อ

ตำรวจหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าริมฝีปากน้อยๆ นี่ช่างน่าหมั่นเขี้ยวนัก ชอบทำให้เขาน้อยใจอยู่เรื่อย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมตอบ กานต์รวีจึงเอ่ยถามอีกครั้งอย่างข้องใจ ทำให้เขาอดหงุดหงิดขึ้นมาอีกไม่ได้จึงลงโทษด้วยการจุมพิตแทนการปิดปากให้หญิงสาวหยุดต่อว่าเสียที เขาปิดริมฝีปากของเธอพลางบดขยี้ด้วยริมฝีปากของเขาอย่างเร่าร้อน

จนคนที่ตั้งท่าจะร้องโวยวายในทีแรกพลันอ่อนระทวยลงไปราวกับเคลิบเคลิ้มในรสจูบของเขาเสียอย่างนั้น หญิงสาวตอบรับการกระทำของเขาอย่างน่าประหลาด แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แค่รู้สึกว่ามันช่างเป็นจุมพิตที่หอมหวานและเติมเต็มให้กับเธอได้เรื่อยๆ จนไม่รู้สึกอิ่ม

นี่ไงที่รัก ร่างกายเริ่มไม่ปฏิเสธผมแล้วสิท่า

“คนอะไรหลงตัวเองชะมัดเลย”

วีรภัฏพูดพลางค่อยๆ ขยับลุกขึ้นนั่ง มือใหญ่เอื้อมไปลูบศีรษะคนที่ได้แต่นอนหน้าแดงก่ำอย่างขัดเขินภายใต้ผ้าห่มอุ่นสีขาวผืนนั้นและยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาของคนตรงหน้า เธอต่อว่าเขาเบาๆ อย่างไม่จริงจังนัก

กานต์นอนรออยู่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบทำอะไรมาให้ทาน

วีรภัฏก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่วางเกลื่อนอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะเปิดประตูเดินหายออกไปจากห้อง โดยไม่มีเสียงใดๆ ของหญิงสาวดังปฏิเสธเขาอีกเลย เธอไม่กล้าทำอะไรขัดใจเขาเพราะกลัวว่าจะถูกทำรุนแรงแบบเมื่อวานอีก

กานต์รวีสับสนกับตัวตนและบทบาทของเขายิ่งนัก บางครั้งเขาก็อยู่ในมาดของอาจารย์หนุ่มผู้แสนดีที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธออดเต้นระรัวไม่ได้ บางทีก็ดูมาดเท่จนน่าประทับใจ เมื่อเผลอตัวทำอะไลงไปตามสัญชาตญาณของตำรวจหนุ่มผู้เก่งกาจด้านการต่อสู้ แต่กับเรื่องระหว่างเขาและเธอที่เกิดขึ้นเมื่อคืนดูท่าแล้วรับบทเป็นคนร้ายคงจะเหมาะกับตัวตนจริงๆ ของเขาเสียมากกว่ากระมัง หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

ไม่นานชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้องอีกครั้ง ในสภาพเปลือยกายท่อนบนมีเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่งสวมเอาไว้ปกปิดท่อนล่างเท่านั้น โชว์มัดกล้ามแบบซิคแพ็คตรงหน้าท้องให้หญิงสาวได้รู้สึกใจเต้นถี่ยิบมิได้ ในมือของเขามีถาดใส่อาหาร ที่ประกอบไปด้วยจานกับข้าวสองสามอย่างพร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ ในจานแก้วเจียระไนใบสวยสองใบ ทำให้กานต์รวีอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารยั่วยวนมาเตะจมูกให้ได้รู้สึกหิวขึ้นมาดื้อๆ เขาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กที่วางอยู่ข้างเตียง

“ให้ผมช่วยนะครับ”

พ่อครัวหนุ่มเอ่ย พลางหันมาช่วยประคองร่างหญิงสาวที่พยายามลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางทุลักทุเลเพราะอาการระบมช้ำไปทั้งกายนั้นยังไม่หายดี แค่ขยับกายเปลี่ยนอิริยาบถนิดหน่อยก็ลำบากมากแล้ว พอลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างนี้หญิงสาวก็ได้แต่ร้องโอดครวญออกมา น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไปหมดราวกับร่างกายเธอจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียให้ได้

ต่อ

โอ๊ย! เจ็บจัง

กานต์รวีไม่คิดว่าการกระทำของเขาเมื่อคืน จะทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบปลาบไปทั้งกายได้มากมายขนาดนี้ ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายที่เธอรอดมาได้ถึงป่านนี้ หญิงสาวได้แต่นั่งน้ำตาคลอนึกในใจว่า นับต่อจากนี้ไปสิ่งที่เธอควรจะจำเอาไว้ก็คือพยายามอย่าให้เขาโกรธอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้นเธอเองก็ไม่อยากจะนึกเหมือนกันว่าร่างกายตัวเองจะทนรองรับอารมณ์โมโหร้ายแบบนั้นของเขาได้สักเท่าไรกัน

เมื่อชายหนุ่มเห็นท่าทางของหญิงสาวที่ได้แต่นั่งทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บอย่างนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ เขาไม่ควรทำรุนแรงลงไปกับเธอถึงขนาดนี้ ชายหนุ่มยอมรับจริงๆ ว่าเธอมีอิทธิพลกับเขาเป็นอย่างมาก จนพลั้งเผลอทำอะไรลงไปตามสัญชาตญาณดิบของตัวเองโดยไม่ได้คิดไว้ก่อนเลยว่าผลจากการกระทำของเขา จะสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้กับหญิงสาวได้ถึงเพียงนี้

ทั้งคู่นั่งทานข้าวกันต่อไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีบทสนทนาใดๆ ต่อกัน ดูเหมือนว่าบรรยากาศระหว่างเธอและเขาจะดูอึมครึมมากเอาการทีเดียว วีรภัฏแอบลอบมองหน้าหญิงสาวอยู่เป็นระยะ ทุกครั้งที่มีเสียงร้องครวญครางเนื่องด้วยเพราะความเจ็บ ออกมาจากริมฝีปากน้อยๆ นั้น เขาเองก้รู้สึกแปลบปลาบอยู่ในอกข้างข้างซ้ายราวกับว่ามีใครเอามีดเล่มเล็กๆ มากรีดหัวใจของเขาให้รู้สึกเจ็บปวดไปพร้อมๆ กับเธอ

 ผมขอโทษนะกานต์

ตำรวจหนุ่มเอ่ยคำขอโทษเบาๆ น้ำตารื้นขึ้นมาคลอด้วยความรู้สึกสงสารหญิงสาวตรงหน้าจับใจ แต่เธอกลับเอาแต่มองหน้าเขาแล้งนิ่งเงียบงัน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาลงตักอาหารในจานเข้าปากต่อไปราวกับชายหนุ่มไม่มีตัวตนสำหรับเธอ วีรภัฏปวดร้าวอยู่ภายในอก เขาไม่ได้ตั้งใจอยากทำร้ายเธอเลย เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ ที่คอยบงการให้เขาทำสิ่งต่างๆ ที่เลวร้ายลงไปเช่นนั้น

วีรภัฎทานอาหารเข้าไปได้เพียงครึ่ง เขาก็วางช้อนส้อมลง พลางกระเถิบตัวไปใกล้หญิงสาว กานต์รวีขยับตัวถอยหนีออกห่างจากชายหนุ่มอย่างอัตโนมัติด้วยยังนึกหวาดหวั่นในตัวเขาอยู่มาก ในสมองของเธอร่ำร้องบอกว่า ไม่เอาอีกแล้ว เธอจะไม่ยอมให้เขาได้แตะต้องล่วงเกินเธอเหมือนอย่างเมื่อคืนอีกแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับทนไม่ได้ที่เธอทำท่าเหมือนจะหนีเขาไป มือใหญ่คว้าร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอก

ทำอะไรของนายน่ะ ออกไปนะ

กานต์รวีพยายามผลักเขาออกไปให้ห่างจากตัวเธอ แต่เรี่ยวแรงที่มีในตอนนี้ แม้แต่จะขยับตัวธรรมดาแต่ละทียังแทบจะทำไม่ได้ เธอจึงได้แต่ปล่อยให้เขากอดเธอเอาไว้แบบนั้น แม้หญิงสาวนึกอยากรังเกียจอ้อมแขนของเขามากเท่าไร แต่ทว่าหัวใจกลับปฏิเสธความต้องการของร่างกายไม่ได้ ในเมื่ออ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเสียเหลือเกิน

ต่อ

เสียงติ๊กๆ ของเข็มนาฬิกาที่เดินหมุนผ่านเวลาไปนานอยู่หลายนาที แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดรอดไปจากอ้อมแขนของเขา เขากลัวเหลือเกินว่าหากปล่อยมือไปแล้ว เธอจากหนีจากเขาไปอย่างไม่หวนคืนกลับมาอีก กระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน เขาจึงต้องยอมปล่อยมือจากเธอ พลางหันไปหยิบโทรศัพท์เครื่องน้อยตรงหัวเตียงขึ้นมาถือไว้ พลางมองใบหน้าหญิงสาวด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์

เดี๋ยวผมเอาจานชามไปเก็บ แล้วจะกลับมาพากานต์ไปอาบน้ำนะครับ

ตำรวจหนุ่มเดินออกไปจากห้องพร้อมกับถาดอาหารที่ทั้งคู่กินอิ่มแล้วและโทรศัพท์เครื่องน้อยในมือ ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่มองตามเขาอย่างไม่เข้าใจ เธอสับสนไปหมดทั้งความรู้สึกของตัวเอง ทั้งความรู้สึกของเขา เธอไม่เข้าใจมันเลยไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น

“ฮัลโหล”

วีรภัฏกดรับสายพร้อมกับกระชากเสียงห้วนใส่โทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องรบกวนเขาไม่หยุดจนเริ่มโมโห เขาไม่ทันได้ดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เพราะอารมณ์ขุ่นข้องที่ถูกขัดจังหวะทำให้นึกโกรธและพาลทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไปหมด

“เอ่อ หัวหน้าเหรอครับ เป็นอะไรหรือเปล่า กว่าจะรับสายตั้งนาน คือว่าผม...”

เสียงจากปลายสายคือกรวิชญ์ลูกน้องหนุ่มคนสนิทของเขานั่นเอง หมวดหนุ่มยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ก็ถูกหญิงสาวที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ คว้าเอาไปคุยแทนเขาเสียเอง นุชนาถกรอกเสียงลงไปตามสายพลางเอ่ยบอกข่าวที่เพิ่งได้รับแจ้งมาแก่หัวหน้าของเธออย่างร้อนรน

“หัวหน้าคะ สายของเราแจ้งมาว่าคนร้ายเริ่มมีการเคลื่อนไหวแล้วค่ะ ท่านพีรเดชอยากให้หัวหน้ารีบไปคอยดูแลอารักขาเป้าหมายด่วนเลยค่ะ”

ผู้กองหนุ่มเมื่อได้รับแจ้งข่าวนั้น ก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจทันที อะไรกันเจ้าคนร้ายพวกนั้นเลือกช่วงเวลาที่เขาเผลอวางแผนจะลอบทำร้ายกับชลธิชาเด็กสาวที่เป็นเป้าหมายของเขาโดยที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิด แม้สมองสั่งให้เขาต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แต่หัวใจยังคงเป็นห่วงอีกคนที่นั่งน้ำตาซึมเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เขาได้กระทำต่อเธอเมื่อคืน

วีรภัฏเงียบไปนานอย่างกำลังครุ่นคิด เขากำลังลังเลใจ คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี ภารกิจก็สำคัญ แต่ความรักก็ห้ามกันไม่ได้ พลันเสียงจากปลายสายก็ดังเข้ามาอีกครั้ง

“หัวหน้าคะ ฟังอยู่หรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมเงียบไปแบบนั้น”

เสียงของนุชนาถที่ดังเข้ามา เรียกสติสัมปชัญญะที่ถูกกลืนหายไปในภวังค์ให้กลับมาอีกครั้ง เขาเอ่ยตอบเธอ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงวิงวอนแกมขอร้องกับอีกฝ่ายอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ขอโทษครับ ผมกำลังนึกอะไรบางอย่างอยู่เลยไม่ทันได้ตอบ เอ่อ นุชครับ ผมมีเรื่องบางอย่างจะขอร้อง...”

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #529 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2553 / 19:57
    งานด่วนกับความรักจะลงตัวอย่างไรน๊า
    #529
    0
  2. #528 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 21:19
    ทั้งโกธร ทั้งหื่นจนได้เรื่องนะจ๊ะภัฏ
    แถมงานยังเข้าปัจุบันทันด่วนอีกด้วย
    GO GO ทำงานด่วนจ้า
    #528
    0
  3. #527 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 22:40

    เบา...เบา

    #527
    0
  4. #526 ถักฝัน (@percia2535) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 16:09
    5555555
    #526
    0
  5. วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 02:29
    ระบมไปหมดแล้วจ้า

    สมหวังกันเร็วๆนะจ๊ะ
    #525
    0
  6. #524 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 21:11
    คุณตำรวจสุดหื่นดูสิระบมไปหมดเลย อิ อิ
    #524
    0
  7. #523 JAMJANG (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 15:31
    คุณตำรวจบอกไปเถอะ

    ผู้หญิงทุกคนต้องการฟังคำนี้คำเดียวเท่านั้นแหละ
    #523
    0
  8. #522 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 14:06
    แหมคุณตำรวจไม่บอกแล้วเค้าจะรู้ไหมละ....อ่ะนะ
    #522
    0
  9. #521 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 12:37
    #521
    0
  10. #520 yumekanau (@yumekanaru) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 03:37
    WoW คุณตำรวจก็ พูด ๆ ไปเหอะ
    ไม่ใช่ความลับทางราชการสักหน่อย
    คริคริ
    #520
    0
  11. #519 คนที่รอมานาน (@puccaaa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 03:32
    โห...เช้าเลยแฮะ  ว่าแต่ไม่ต้องทำงานหรอคะคุณตำรวจ
    #519
    0
  12. #518 hert_wort (@booklike) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2553 / 23:14
    มาอัพเร็วๆๆนะค้า
    #518
    0
  13. #517 นู๋บิว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2553 / 21:43
    อัพแล้วววววววววววววววววววววววววว

    ตื่นเต้นนนนนนนนน

    มาทีละ25

    จะร้อนแรงแค่ไหนเนี่ยยยยยยยย55555555
    #517
    0
  14. #516 gamedene (@meaw_win) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2553 / 21:39
     มาอัพไวๆนะคะ รออ่านคะ
    #516
    0