ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 เรื่องวุ่นๆ ในตอนเช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ก.พ. 53

ตอนที่ 4

 

“พี่ภัฏจะเข้าพักวันไหนคะ ซินดี้จะได้ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดเอาไว้ให้ก่อน”

 

เสียงของภัทรศยาทำให้เขาหลุดจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มหันมามองตามต้นเสียง ก็พบว่าภัทรศยายืนฉีกยิ้มหวานให้เขาอยู่ตรงบริเวณพักบันได เขารีบตอบทันควันตามสคริปต์ที่เตรียมมาไว้อย่างดิบดี

 

 ถ้าซินสะดวก ผมคิดว่าจะขอเข้าพักตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลยครับ พอดีว่าผมจะต้องเริ่มสอนวันจันทร์เป็นวันแรกแล้ว คงมีเวลาเตรียมตัวไม่มากนัก ถ้าเข้าอยู่ได้ตั้งแต่พรุ่งนี้เลยก็ดีครับ

 

“พรุ่งนี้เลยหรือคะ โอเค ไม่มีปัญหาค่ะ ซินดี้จะเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดให้แต่เช้าเลยค่ะ ดีเลยค่ะ ถ้างั้นเราลงไปคุยรายละเอียดเรื่องค่าเช่ากับเรื่องสัญญากันที่ชั้นล่างนะคะ”

 

หลังจากที่ทำสัญญาและจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือนแล้ว ภัทรศยาจึงยื่นกุญแจส่งให้อดีตคนรักของเธอ แต่พอชายหนุ่มยื่นมือมารับ เธอกลับยื้อกุญแจเอาไม่ยอมปล่อยมือพลางส่งยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

 ไม่ได้เจอกันตั้งนาน พี่ภัฎดูหล่อขึ้นมากจนซินดี้เกือบจำไม่ได้เลยนะคะเนี่ย ไม่นึกว่าคนอย่างพี่ภัฏจะกลายมาเป็นอาจารย์ได้ ว่าแต่สอนวิชาอะไรคะ

 

 ผมสอนวิชาเศรษฐศาสตร์น่ะครับ อืม นี่ก็เย็นมากแล้ว เดี๋ยวผมต้องขอตัวกลับไปเก็บของก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะได้รีบย้ายมาที่นี่แต่เช้าเลย

 

วีรภัฏเริ่มรู้ถึงความต้องการของหญิงสาวจากคำพูดเป็นนัยของเธอ แต่เขาไม่อยากเชื่อในคำพูดหวานหูที่มาจากลมปากของคนคนนี้อีกแล้ว จึงรีบพูดตัดบทแล้วขอตัวกลับก่อนโดยมีอดีตสาวคนรักเดินมาส่งจนถึงประตูรั้ว

 

ชายหนุ่มเปิดประตูรถเก๋งสีดำคันเก่งของตัวเองขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ แต่ไม่วายหันกลับไปมองยังห้องของคนที่จะกลายเป็นเพื่อนร่วมบ้านของเขาอีกครั้งอย่างสนใจแล้วค่อยขับรถออกไปจากหน้าบ้านของภัทรศยา ระหว่างนั้นเขาคิดว่าจะลองวนไปดูที่บริเวณใกล้ๆ กับบ้านพักของเป้าหมายสักหน่อย ก่อนจะเริ่มภารกิจลับอย่างเต็มตัวในวันพรุ่งนี้

 

ทั้งวีรภัฏและภัทรศยาไม่รู้เลยว่า การกระทำทุกอย่างของพวกเขาตั้งแต่ก้าวเดินเข้าบ้านมาที่สวนหน้าบ้าน จนพวกเขาเดินกลับออกจากบ้านไปทางเดิมนั้น ตกอยู่ในสายตาของกานต์รวีมาตลอด หญิงสาวหน้าตาอ่อนวัย ผมยาวประบ่าสีดำสนิทสีเดียวกับดวงตากลมโตที่เป็นประกาย ใบหน้าขาวดูสะอาดสะอ้านเมื่อไร้ซึ่งสิวหรือริ้วรอยใดๆ พวงแก้มสีชมพูอ่อนแลดูกระจ่างใสอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีสีสันของเครื่องสำอางค์เจือปนอยู่บนใบหน้า ในชุดเสื้อยืดสีขาวลายการ์ตูนกับกางเกงขาสั้นลายตารางขาวดำ ยืนมองรถยนต์ สีดำมะเมื่อมจะค่อยๆ ออกตัวอย่างเชื่องช้า และแล่นกลับไปตามทางเดิม

 

ซึ่งในตอนแรกนั้น หญิงสาวเผลอหลับไปหลังจากเหนื่อยล้ากับการจัดห้องใหม่มาทั้งวัน เธอสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกริ่งหน้าบ้าน

 

กานต์รวีที่ยืนแอบมองคู่หนุ่มสาวที่เดินตามกันเข้ามาภายในบ้านอยู่ข้างหน้าต่างของห้องพัก เธออดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนของภัทรศยาเป็นใครกัน ถึงขนาดที่หญิงสาวมาดคุณนายคนนั้นจะยอมลงทุนลดค่าเช่าที่แพงสุดกู่ลงเกินครึ่ง ทั้งยังอุตส่าห์ยอมก้มหัวขอร้องให้เธอยอมที่จะพักรวมอยู่กับชายหนุ่มหน้าคมคนนี้อย่างไม่สนใจศักดิ์ศรีของตัวเองเลยสักนิด ทำให้เธอยิ่งอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นมีความสำคัญอย่างไรต่อหญิงสาวเจ้าของบ้านกันแน่

 

แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากมาย เพราะเป้าหมายของเธอไม่ใช่ภัทรศยา แต่เป็นใครอีกคนที่อยู่ในคฤหาสน์ที่มีบริเวณรั้วด้านหลังติดกับรั้วของบ้านหลังนี้พอดี นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอยอมกัดฟันจ่ายค่าเช่าราคาแพงลิบลิ่วอย่างนี้ กานต์รวีนึกขอบคุณชายหนุ่มคนนั้น ที่ทำให้เธอเสียเงินค่าเช่าน้อยลงเกือบเท่าตัว แต่เธอเองก็ไม่อยากที่จะตีสนิทกับใครให้มากนัก เพราะอาจจะทำให้ความลับเรื่องงานของเธอนั้นรั่วไหลและทำให้เป้าหมายไหวตัวทัน จึงตั้งใจจะเก็บตัวให้เงียบไว้อย่างนี้ต่อไป

 

 

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านลายดอกไม้สีชมพูหวาน เข้ามาปะทะกับผนังห้องที่ทาไว้ด้วยสีครีม และสะท้อนลงบนเตียงนอนสีขาวสะอาดตา มีเหล่าบรรดาตุ๊กตาหมีตัวน้อยประดับอยู่ตรงหัวเตียงราวสี่ถึงห้าตัว ถัดลงมาจากนั้นคือร่างของหญิงสาวผมดำขลับคนหนึ่งซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ในท่าที่ไม่เหมือนมนุษย์เท่าใดนัก เธอนอนเอาหัวห้อยลงพื้นโดยที่ตัวยังคงอยู่บนที่นอนกางแขนและขาออกไปคนละทิศละทาง

 

แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตา ทำให้กานต์รวีหยีตาอย่างรำคาญ เธอพลิกตัวไปมาหลบการรุกรานของแสงสีเหลืองทองนั้นก่อนจะกลิ้งหลบไปยังมุมหนึ่งของเตียง ไม่นานเสียงของนาฬิกาปลุกรูปลูกเจี๊ยบที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ก็แผดเสียงดังแสบแก้วหู จนคนที่นอนอยู่เปลี่ยนท่าเป็นนอนคว่ำ และเอาหมอนขึ้นมาปิดหูแทน แต่ดูเหมือนว่ายิ่งปล่อยไว้นานเท่าไร เสียงก็ยิ่งดังรบกวนการนอนหลับอย่างมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

 

มือเรียวเอื้อมคว้าสะเปะสะปะกระทั่งปัดเอาเจ้านาฬิกาปลุกเรือนน้อย กระเด็นตกพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เสียงที่ดังรบกวนโสตประสาทนั้นจึงเงียบลงไป เธอตั้งใจว่าจะนอนหลับต่ออีกสักหน่อย พลันก็มีวัตถุบางอย่างหล่นลงกระทบพื้นเกิดเสียงดังสนั่นจนพื้นสะเทือน พร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของใครบางคนแถวๆ ประตูหน้าห้อง ทำให้คนที่กำลังเคลิ้มจะหลับ ถึงกับสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง พลางเงี่ยหูฟังเสียงที่เกิดขึ้นเป็นระยะ กระทั่งเสียงเหล่านั้นเงียบหายไป

 

“นั่นเสียงอะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น มีโจรบุกปล้นบ้านงั้นเหรอ”

 

หลังจากนั่งงงงวยอยู่นาน สาวหน้าใสก็นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่วันนี้ไป จะมีชายหนุ่มอีกคนมาพักอยู่ในบ้านหลังนี้ร่วมกับเธอ หญิงสาวคิดไปต่างๆ นานาไม่รู้ว่าคนที่มาอยู่ใหม่นั้นจะเป็นคนแบบไหนกัน หากเป็นพวกบ้ากามขึ้นมาเธออาจถูกทำมิดีมิร้ายเข้าก็ได้ หรือหากว่าเขาเป็นคนไม่ดี และเธอเกิดไปล่วงรู้ความลับของเขาอาจจะถูกฆ่าตายเอาได้ เธอคิดไปก็ได้แต่ทำหน้าสยองขวัญ พลางปลอบตัวเองว่า เจ้าของบ้านสาวคงสกรีนมาบ้างแล้ว เธอคงไม่เจอกับสิ่งที่คิดเพ้อฝันจินตนาการไปเองอย่างนั้นแน่ๆ จะอย่างไรก็ช่าง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอจะต้องไม่ให้เขาล่วงรู้ถึงความลับในการมาอยู่ที่นี่ของเธออย่างเด็ดขาด

 

คนในชุดนอนสีชมพูลายหมี ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินไปเปิดประตูห้องแง้มออกดู สายตามองไปยังต้นเสียง เธอเห็นเพียงเศษชิ้นส่วนของบางสิ่งบางอย่างคล้ายกับอุปกรณ์อิเล็กโทรนิคหล่นเกลื่อนกลาดกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น พร้อมกับแผ่นหลังของใครบางคนที่กำลังเก็บกวาดเศษชิ้นส่วนพวกนั้นค่อยๆ กระเถิบเข้ามาใกล้กับประตูห้องของเธอมากขึ้น พลันร่างนั้นก็หันกลับมาราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่ ต่างฝ่ายต่างตกตะลึงกับการพบกันครั้งแรก สองสายตาประสานกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เหมือนชายหนุ่มจะได้สติก่อน เขาปรับสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร พลางกล่าวทักทายอีกฝ่าย

 

“สวัสดีครับ ผมชื่อวีรภัฏ จะมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณ...”

 

นายตำรวจหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลา สวมแว่นกรอบสีดำเอาไว้หลอกๆ เพื่อให้ดูภูมิฐานสมเป็นอาจารย์มากขึ้น เขามองหน้าหญิงสาวในชุดนอนสีหวานลายน่ารัก ท่าทางเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนด้วยความรู้สึกเอ็นดูปนขบขันเล็กน้อย ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มนิดๆ ตรงมุมปาก ด้วยกลัวว่าหากปล่อยให้ตัวเองยิ้มกว้างมากไปกว่านี้จะดูเป็นการเสียมารยาทจนเกินไปกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก สายตาของคนที่กำลังนั่งยองๆ ก้มเก็บเศษวัตถุที่หล่นอยู่บนพื้นนั้น ทำให้เธอก้มลงมองตัวเองตาม ก็พบว่าเธออยู่ในสภาพที่ดูไม่จืดเอาเสียเลย

 

“กานต์ค่ะ กานต์รวี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ว้าย ลืมไปเลย ขอตัวก่อนนะคะ”

 

หญิงสาวกล่าวขอตัวพร้อมกับผลุบหายเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูดังโครมด้วยความเขินอาย นี่คงเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเห็นเธอในชุดนอนน่าอับอายเช่นนี้ กานต์รวีแทบอยากจะกรี๊ดให้ลั่นบ้าน แต่ก็ตะครุบปากตัวเองเอาไว้ทัน จากนั้นเธอจึงรีบคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คนที่นั่งอยู่หน้าประตูได้แต่ปล่อยเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา

 

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเด็กสาวคนนี้อย่างบอกไม่ถูก แต่นึกให้ตายยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน ชายหนุ่มมองบานประตูที่ปิดสนิทไปแล้วอีกครั้ง เขานึกในใจ ดูท่าทางว่าการอยู่ร่วมบ้านกับคนแบบนี้ คงไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อแน่ๆ

 

สายน้ำเย็นจากฝักบัวโปรยปรายลงมากระทบผิวกายทำให้กานต์รวีรู้สึกสดชื่นขึ้นมา จะว่าไปเธอก็ตื่นเต็มตามาตั้งแต่ตอนที่ได้ประจันหน้ากับเพื่อนร่วมบ้านคนนั้นแล้ว หน้าตาท่าทางที่ดูสุภาพแบบนั้น คงไม่ใช่คนไม่ดีแน่ แต่หญิงสาวก็ไม่อยากจะไว้ใจใครให้มากเกินไป เพราะสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ต้องปิดเป็นความลับสุดยอด ไม่อย่างนั้นอาจจะจะนำมาซึ่งอันตรายต่อชีวิตของเธอได้ พลางกำหมัดแน่นก่อนจะชูตรงๆ ขึ้นไปในอากาศ พร้อมกับกล่าวคำว่า สู้ตาย ออกมาอย่างเสียงดังฟังชัด ราวกับจะให้กำลังใจตัวเอง 

 

กานต์รวีค่อยๆ แง้มประตูออกมาอีกครั้ง หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นว่าหน้าห้องไม่มีเงาของคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่นาทีก่อน หญิงสาวจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอปิดประตูลงกลอนห้องนอนตัวเอง พลางคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาพาดคอ แล้วจึงเดินลงบันไดลงไปยังชั้นล่างของบ้านอย่างร่าเริง เมื่อเธอเอื้อมมือแตะบานประตูหน้าบ้านเตรียมตัวจะออกไปสังเกตการณ์ยังบ้านของเป้าหมาย เสียงของชายหนุ่มคนเดียวกับเมื่อครู่นี้ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

 

“จะไปออกกำลังกายตอนเช้าเหรอครับ”

 

วีรภัฏถาม พลางมองเด็กสาวที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงวอร์มขายาวสีเข้ม พร้อมด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กบนต้นคอ ผมยาวดำขลับนั้นถูกมัดรวบเอาไว้เป็นหางม้าที่ด้านหลัง เสียงทักทายของเขาทำให้คนที่กำลังจะเปิดประตูสะดุ้งเฮือก ราวกับเด็กที่ทำความผิดแล้วโดนจับได้ เธอหันมามองเขา พลางส่งยิ้มแหยๆ ให้ ตอบกลับไป

 

“ค่ะ จะไปวิ่งจ็อกกิ้งน่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

 

กานต์รวีบอก ก่อนจะตัดบทแล้วรีบวิ่งออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่อยากจะสนทนากับเขาให้มากนัก กลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผยออกไปโดยไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มมองตามอย่างงงๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก จึงหันไปขนข้าวของของตัวเองขึ้นไปเก็บบนห้องนอนต่อ เพราะเขาต้องรีบจัดข้าวของให้เสร็จภายในวันนี้ เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้มีเวลาเตรียมการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในวันจันทร์ ซึ่งเป็นวันเปิดเทอมวันแรก

 

รวมทั้งหากมีเวลาเหลือ เขาก็อยากจะไปสำรวจแถวๆ บ้านของเป้าหมายและบริเวณใกล้เคียงด้วย เพราะงานของเขาไม่ใช่ว่ามีเพียงแค่การอารักขาลูกสาวอดีตนักการเมืองชื่อดังเท่านั้น แต่เขาต้องหาตัวการใหญ่ของแก็งหมิง ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับนายธนวัชรคนนี้ด้วย เขาเองก็อยากรู้ว่าเบื้องหลังของนักการเมืองผู้มีอิทธิพลคนนี้จะเป็นคนแบบไหนกัน

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ >>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #540 Palmy (@respiration) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2553 / 22:06
    กานต์รวีก็มีความลับเหมือนกัน  สงสัยจังมีความลับอะไรกันแน่   น่าติดตามมมมมากๆๆๆเลยค่ะ
    #540
    0
  2. #275 Ranatis (@ree-a-na) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 15:01
    ง่ะ เม้นท์จร้า
    #275
    0
  3. #111 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 01:23
    หรือว่านางเอกของเราจะเป็นนักฆ่า
    #111
    0
  4. #69 nutto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:10
    กานต์...เหรอ หรือว่า เธอจะเป็นเด็กผู้หญิง

    ที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ภัฏ ตอนม.ปลาย!!!

    ใช่แล้ว!!! ต้องใช่แน่ๆ ว่ามั๊ยทุกคน
    #69
    0
  5. #38 princess of darkness[p@ir] (@thewayUare) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:55

    กานต์คือครายกันหว่า

    เบื้องหลังน่ารู้มั่กๆ

    #38
    0
  6. #26 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:29
    กานต์คือเด็กผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ
    คนที่ปลอบใจภัฏ
    แต่ว่ากานต์ก็คงต้องอายุใกล้ๆ กับภัฏซีนะคะ
    งั้นก้อคงไม่เด็กแล้วล่ะ แต่ปลอมตัวมาเป็นเด็ก
    เพื่อเหตุผลเดียวกับภัฎแหงๆ

    ว่าแต่..อ่านคำโปรยกับอิมเมจโดยละเอียดแล้ว
    นี่ไม่มีใครหลงรักน้องน้ำมั่งเหรอคะ ออกจะน่ารักอ่ะ
    และนายปอนด์ก็ต้องหลงรักสาวรุ่นพี่ที่คิดว่ายังเด็กด้วยแน่ๆ เรย อิอิ
    #26
    0
  7. #24 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:21
    ชักสงสัยว่ากานต์จะไม่เด็กอย่างที่คิดนะเนี่ย และที่สำคัญ
    เหมือนทั้งกานต์และภัฏจะเคยเจอกันมาก่อน อ๊ากกกก 
    อย่าเดาเดี๋ยวนอนไม่หลับ โปรดติดตามตอนต่อไป
    #24
    0
  8. #19 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:48
    กานต์รวีทำงานอะไรนะถึงเป็นความลับ
    #19
    0