ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 33 : บทที่ 33 ศึกชิงนาง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 เม.ย. 53

ตอนที่ 33

วีรภัฏยังคงเดินก้าวเดินต่อไป ตามทิศทางของแผนที่ซึ่งเปียกฝนจนเส้นทางและตัวหนังสือเริ่มเลือนรางแทบอ่านไม่ออก เขาจึงอาศัยธรรมชาติเป็นตัวบอกทาง ไม่เพียงแค่ใช้แสงอาทิตย์รำไรที่ส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบของต้นไม้สูงใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกกว้างเป็นร่มเงาไม้ที่คงความชุ่มชื้นไว้ให้กับผืนดิน เป็นเครื่องนำทางพอให้รู้ว่าเส้นทางที่กำลังเดินไปนั้นอยู่ในทิศไหน

เขายังพินิจพิจารณาสังเกตจากต้นมอส รา และตะใคร่น้ำที่จับตัวกันเป็นแผงที่บริเวณลำต้นของต้นไม้ ก่อนจะออกเดินหน้าต่อไปตามด้านของลำต้นไม้ใหญ่ที่ไม่มีพวกมอส ราหรือตะใคร่จับตัวกับเป็นสีเขียวเข้ม

                นายรู้ได้ยังไงว่าไปถูกทาง

กานต์รวีโพล่งขึ้นมาเมื่อเห็นชายหนุ่มหยุดยืนมองต้นไม้ใหญ่เป็นระยะๆ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ต่อไปเบื้องหน้าโดยไม่สนใจแผนที่ในมือของเธอเลย

                ดูจากต้นไม้น่ะครับ

วีรภัฏตอบกลับสั้นๆ แล้วรีบออกเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความงุนงงสงสัยไว้ให้กับเด็กสาวได้ขบคิดอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง ชายหนุ่มพยายามเดินกลับเข้าสู่เส้นทางปกติที่ใช้เป็นเส้นทางของกิจกรรมทดสอบความกล้าและทำเวลาให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ดวงอาทิตย์เริ่มแผดแสงเจิดจ้าลงมามากขึ้น คงเพราะเมื่อคืนนายตำรวจหนุ่มใช้พลังงานมากเกินไปบวกกับความกระหายและความหิวโหยเนื่องจากยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เช้าแม้กระทั่งน้ำสักหยด ทำให้ความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจมเรื่อยๆ จนสองขาเริ่มจะอ่อนแรง เขาพยายามกัดฟันอดทนเดินหน้าต่อไปไม่ได้หยุด ไม่นานชายหนุ่มก็พาตัวเองและหญิงสาวที่นอนซบอยู่บนหลังของเขาด้วยความเหนื่อยอ่อนกลับมาจนถึงทางลงเขาที่เชื่อมกับพื้นที่อาณาเขตของรีสอร์ตจนได้

ต่อ

                เมื่อวีรภัฏก้าวเข้ามาในตัวเรือนพักหลังใหญ่ของพวกอาจารย์พร้อมกับร่างของเด็กสาวที่อยู่บนแผ่นหลังกว้างด้วยสภาพเสื้อผ้า หน้าผมที่ดูมอมแมมราวกับไปบุกป่าฝ่าดงมานั้น ปวีณ์กรที่นั่งรอทั้งสองมาตั้งแต่เมื่อคืนจนแทบไม่ได้หลับได้นอน ก็รีบวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ทันที สีหน้าของเด็กหนุ่มดูร้อนใจเมื่อได้เห็นหญิงสาวในฝันของเขาสลบไสลอยู่บนหลังของอาจารย์หนุ่มที่เขาไม่ถูกชะตา

                เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกคุณถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้ แล้วนี่กานต์เป็นอะไรไปครับ

                ปวีณ์กรถามเป็นชุด เขามองอาจารย์หนุ่มที่ค่อยๆ ย่อตัวลงวางร่างของเด็กสาวลงบนโซฟาตัวยาว เสียงของเด็กหนุ่มทำให้บรรดาอาจารย์ต่างกรูกันเข้ามารุมล้อมพวกเขาเอาไว้ พลางแย่งกันถามอาจารย์หนุ่มในสภาพมอมแมมแทบดูไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

                เมื่อคืนกานต์รวีพลัดตกลงไปตรงชะง่อนผาน่ะครับ เขาบาดเจ็บที่ขาจนลุกไม่ไหว แล้วพายุก็เข้าพอดี ผมเลยพาไปหาที่พักหลบฝนชั่วคราว แต่กว่าฝนจะหยุดก็เกือบเช้า พวกเราก็เลยรอให้พื้นดินเริ่มแห้ง จะได้เดินกลับมาได้สะดวกน่ะครับ

นายตำรวจหนุ่มในคราบอาจารย์มาดดี ตอบกลับเสียงเรียบ โดยจงใจเก็บเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเด็กสาวเอาไว้เป็นความลับ เขาไม่ต้องการให้เธอเสื่อมเสียไปมากกว่านี้ แค่เธอหายไปกับชายหนุ่มอย่างเขาทั้งคืน ป่านนี้พวกเด็กๆ นักศึกษาคงเอาไปร่ำลือกันยกใหญ่แล้ว อาจารย์คนหนึ่งรินน้ำใส่แก้วส่งให้ชายหนุ่ม เขากล่าวขอบคุณพร้อมกับรับมาดื่มอย่างรวดเร็วด้วยความกระหาย

เมื่อปวีณ์กรได้ยินดังนั้นเขาก็รีบก้มลงไปมองแผลที่หน้าแข้งของหญิงสาว ซึ่งตอนนี้มีร่องรอยบวมช้ำ และปากแผลก็มีเศษฝุ่นดินอยู่เต็มไปหมด กานต์รวีเริ่มรู้สึกตัวแล้ว อาจารย์สาวอีกคนรีบเข้ามาดูอาการ แต่เด็กสาวกลับเรียกร้องหาอาจารย์หนุ่ม

“เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่ากานต์รวี ให้ครูโทรบอกญาติมารับกลับไหม”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์ แต่หนูไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วอาจารย์ภัฏล่ะคะ”

ต่อ

 “ผมอยู่นี่ครับ ไหนๆ ทุกอย่างก็คลี่คลายแล้ว ผมว่าพวกอาจารย์ไปดูแลนักศึกษาคนอื่นๆ กันก่อนดีกว่าครับ เรื่องของกานต์รวีปล่อยให้ผมจัดการเอง ผมต้องรับผิดชอบที่ทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุเพราะความประมาทเลินเล่อของผม”

อาจารย์หนุ่มรีบแสดงตัวให้หญิงสาวที่ถามหาเขาได้เห็น พร้อมกับพูดบอกกับอาจารย์ท่านอื่นๆ อย่างไม่ต้องเป็นกังวล เขาก้มหน้าโค้งศีรษะให้ทุกคนในที่นั้นอย่างสำนึกผิด บางคนทำท่าไม่พอใจอยากจะเอาเรื่องกับชายหนุ่มตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องเกิดราวขึ้นมาเพราะกิจกรรมที่เป็นไอเดียของเขาล้วนๆ แต่ผานิดา อาจารย์สาวสูงวัยซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่สูงสุดในที่นั้น เอ่ยปกป้องพร้อมกับบอกให้ทุกคนกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง บรรดาอาจารย์จึงได้แต่พยักหน้ารับแล้วแยกย้ายกันกลับไปที่เดิมของตน ผานิดาจึงเดินไปนั่งลงข้างเด็กสาวที่มอมแมมไปหมดทั้งตัว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หนูไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วจ้ะ ล้างเนื้อล้างตัวเสียให้เรียบร้อย หาอะไรทานเสียก่อน ครูบอกทุกคนแล้วว่าเราจะเลื่อนกำหนดการขากลับออกไปเป็นช่วงเย็น หนูกับอาจารย์ภัฏจะได้มีเวลาพักผ่อนสักครู่ก่อนที่พวกเราจะเดินทางกลับนะจ๊ะ”

“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ หนูขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ทุกคนต้องวุ่นวายกันไปหมด”

อาจารย์สาวสูงวัยส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มให้ ก่อนจะหันไปกล่าวฝากฝังให้อาจารย์หนุ่มดูแลเด็กสาวให้ดี พร้อมกับขอตัวกลับไปพักผ่อน ภายในห้องโถงนั้นจึงเหลือเพียงสองหนุ่มต่างวัยกับหนึ่งสาว ปวีณ์กรย่อตัวลงนั่งแทนที่อาจารย์สาวที่เพิ่งลุกไป พลางมองบาดแผลของเพื่อนสาวด้วยสีหน้าเป็นห่วงกังวลใจอย่างมาก พร้อมกับเอ่ยถาม

“เจ็บมากไหมครับกานต์ เดี๋ยวปอนด์ไปหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาทำแผลให้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องแผลของกานต์น่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองดีกว่า ดูท่าทางนายจะเป็นห่วงพวกเรามากจนไม่ได้นอนมาทั้งคืนใช่ไหมล่ะ ตอนนี้กานต์กับผมก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะครับ อ้อ ขอบคุณมากนะที่เป็นห่วง”

วีรภัฏรีบพูดกันท่าเด็กหนุ่ม เขาเริ่มไม่สบอารมณ์เท่าไรนักที่มีคนมายุ่งวุ่นวายกับหญิงสาวของเขา แต่ก็ไม่กล้าแสดงอะไรออกไปมากนัก ด้วยว่าสถานภาพระหว่างเขาและเธอ ที่เป็นลูกศิษย์กับอาจารย์ อาจทำให้ใครๆ มองหญิงสาวในแง่ร้าย เขาจึงจำต้องเก็บกดความรู้สึกไม่พอใจของตัวเองเอาไว้

ต่อ

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับอาจารย์ กานต์เป็นเพื่อนผม ผมจะดูแลเธอเอง อาจารย์เหนื่อยมามากแล้ว ไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ”

ปวีณ์กรเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับมองหน้าอาจารย์หนุ่ม เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนเป็นอาจารย์อย่างเขาจะต้องมาให้ความสำคัญกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของลูกศิษย์อย่างนี้ด้วย หรือว่าที่จริงแล้วนายอาจารย์หน้าหวานคนนี้แอบสนใจกานต์รวีเหมือนกันกับเขา หากเป็นอย่างนั้นจริงเขาจะต้องพยายามขัดขวางเอาไว้จนถึงที่สุด อุตส่าห์ได้เจอกับนางในฝันแล้วทั้งทีเขาไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดไปอยู่ในปากเสือปากสิงห์อย่างนั้นได้หรอก

“ผมบอกแล้วนี่ว่าเดี๋ยวจะทำแผลให้เขาเอง ผมต้องรับผิดชอบที่ทำให้เขาบาดเจ็บ”

วีรภัฏเริ่มขึ้นเสียงใส่ พลางปรายตามองไปที่หญิงสาวในประโยคสุดท้ายที่แฝงไว้ซึ่งความนัยบางอย่าง ปวีณ์กรเองก็เริ่มไม่พอใจที่อาจารย์หนุ่มมายุ่งวุ่นวายกับเพื่อนสาวของเขามากเกินความจำเป็น สายตาของชายหนุ่มทั้งสองที่ประสานกันอยู่นั้น เหมือนมีกระแสพลังอะไรบางอย่างพุ่งตรงออกมาจากดวงตาสองคู่นั้น เสียงดังลั่นเปรี๊ยะๆ จนกานต์รวีรู้สึกร้อนตัวขึ้นมา เธอกลัวว่าอาจารย์หนุ่มจะโมโหจนเผลอพูดเรื่องเมื่อคืนออกไปให้เพื่อนชายของเธอรู้เข้า จึงรีบพูดตัดบทเพื่อยับยั้งสงครามสายตาของสองหนุ่มที่ทำท่าราวกับจะห้ำหั่นกันได้ทุกเมื่อ แล้วพยายามพูดไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองยอมเลิกราการปะทะคารมโต้ตอบกันเสียที

“เอ่อ คือ กานต์ว่าเดี๋ยวกานต์ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่านะคะ แล้วเรื่องแผลนี่ ปอนด์ไม่ต้องห่วงหรอกนะเดี๋ยวกานต์จะขอให้น้ำช่วยทำแผลให้เอง อาจารย์คะ อาจารย์เองก็เหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน เข้าไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะคะ” 

                ก็ได้ครับ ถ้างั้นให้ปอนด์พาไปที่ห้องแล้วกันนะ โทษนะครับอาจารย์ ช่วยหลีกทางด้วย ผมจะพากานต์ไปพักที่ห้อง

ปวีณ์กรรีบเสนอตัวทันที ก่อนจะรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยพยุงร่างเธอขึ้นมา พร้อมกับยักคิ้วให้อาจารย์หนุ่มอย่างเยาะเย้ย วีรภัฏกำหมัดแน่นอย่างนึกเคืองขึ้นมาที่ถูกเด็กหนุ่มตัดหน้า ชิงความเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าหญิงสาวที่เขารักไปก่อน กานต์รวีส่งสายตาเป็นเชิงปรามด้วยไม่อยากให้เรื่องราวใหญ่โตมากไปกว่านี้ อาจารย์หนุ่มจึงได้แต่เบี่ยงตัวหลบให้ทั้งคู่เดินผ่านไป พลางมองตามด้วยสายตาริษยา จู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่อยากให้ใครแตะต้องเนื้อตัวของเด็กสาวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #427 #$k@oRiCH@n# (@kagichan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2553 / 18:10
    คริคริ อ.น่ารักอ่ะ หึงได้น่าร้ากกก
    #427
    0
  2. #415 หญิงน้อย (@sf-stop) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 23:08
    5555
    เมื่อไรปอนด์จะรู้ใจตัวเองนา
    #415
    0
  3. #414 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 10:38
    นายปอนด์เอ๋ยเมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเอง
    #414
    0
  4. #413 ม่านเมฆา (@geniegirl) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 01:38

    นายปอนด์เมื่อไรจะรู้ใจตัวเองสักที

    คนแต่งสู้ๆค่า

    #413
    0
  5. #412 yumekanau (@yumekanaru) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 20:41

    นายปอนด์วอนเสียแล้ว 
    เดี๋ยวศพก็ไม่สวยหรอก
    อิอิ

    #412
    0
  6. #411 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 15:09
    ฮ่ะ ฮ่า นั่นไงเครียดเชียวภัฏ อยากแสดงความเป็นเจ้าของซะ
    ไม่ได้นะจ๊ะ หน้าทียังมีอยู่ ใจเย็นนะจ๊ะ กานต์อ่ะไม่หนีไปไหนแน่
    #411
    0
  7. #409 คนที่รอมานาน (@puccaaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 เมษายน 2553 / 00:59

    เก็บอารมณ์เก่งมากค่ะ ไม่แสดงอาการเล๊ยยยยยว่าหึงเค้าน่ะ (ประชดค่ะประชด)

    #409
    0
  8. #408 Devil the red desert (@topfy101) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 เมษายน 2553 / 22:07
    อ่่านไปอ่านมาสะดุด เข้ากับ..

    " หญิงสาวของเขา" ?? คิดอะไรเอ่ย หุหุ
    #408
    0
  9. #406 kenjoy (@kenjoy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 เมษายน 2553 / 01:53
    พยายามเก็บซะมิดเล้ย
    #406
    0
  10. #405 Ranatis (@ree-a-na) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 06:43
    ไม่แสดงออกเลย... เม้แต่นิ้ดเดียว
    #405
    0
  11. #404 yumekanau (@yumekanaru) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 12:49

    รอฉากชิงนางอยู่จ้า
    เหอๆ

    #404
    0
  12. วันที่ 6 เมษายน 2553 / 10:04
    =[ ]=  ...........
    #403
    0
  13. #402 คนที่รอมานาน (@puccaaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 01:54

    ศึกใหญ่แน่งานนี้  แต่จะช้าไปรึป่าวนะนายปอนด์

    #402
    0
  14. #400 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 19:03
    ศึกชิงกานต์แน่เลย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 เมษายน 2553 / 09:35
    #400
    0
  15. #399 หญิงน้อย (@sf-stop) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 10:49
    ศึกชิงนาง
    แค่นั้นก็ลุ้นแล้ววว

    พรนะเอกกับปอนด์ ชิงนางเอกใช่ไหม?
    555555
    #399
    0
  16. #398 Ranatis (@ree-a-na) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 10:35
    เหนื่อยขนดนั้นเลยหรอ???

    ไปกินไข่ซะสิจะได้ต่อ 

    คิดไรอยู่ เห็นไรเตอร์อัพจนนเหนื่อย ก็เลยบอกให้กินไข่ จะได้มีแรงอัพต่อ
    #398
    0
  17. วันที่ 4 เมษายน 2553 / 22:42
    ใครกับใครชิงใคร  ก๊ากกกกกกกกกกก
    #397
    0
  18. #396 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 22:11
    ใครชิงใครกันหล่ะเนี่ย
    โปรดติดตามตอนต่อไป อิอิ
    #396
    0
  19. #395 ~aIrI~ (@sassygirlygirl) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 เมษายน 2553 / 20:58
    เย้  ถึงที่พักแล้ว

    อย่าเพิ่งมาชิงนางเลยยย

    นุ้งน้ำเสียใจจะแย่แล้วว
    #395
    0