ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 25 : บทที่ 25 ทางเลือก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 มี.ค. 53

ตอนที่ 25

เมื่อสองสาวขึ้นมาถึงห้องพัก กานต์รวีและชลธิชาก็ชวนกันเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงไปที่ชายหาด สาวน้อยลูกคุณหนูสวมเสื้อยืดสีชมพูอ่อนเข้ารูปพอดีตัวท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีดำ กับรองเท้าหุ้มส้นที่ทำจากพลาสติกสีขาว ผมสีน้ำตาลที่ยาวถึงกลางหลังผูกเป็นเปียเอาไว้สองข้าง ดูน่ารักน่าทะนุถนอมราวกับตุ๊กตาก็ไม่ปาน

ส่วนหญิงสาวอีกคนนั้นนั้นใส่เสื้อยืดสีฟ้าตัวโคร่ง กางเกงขาสั้นสามส่วนสีน้ำเงินขลิบดำมีลวดลายกราฟฟิคแบบเท่ๆ สวมรองเท้าแตะแบบหนีบสีดำ เธอใช้หนังยางรัดผมยาวประบ่านั้นรวบไว้เป็นห้างม้า และสวมหมวกแก๊ปสีขาวอีกชั้นเพื่อปกป้องใบหน้าจากแสงแดด เพราะเธอไม่ค่อยถูกกับพวกครีมกันแดดที่ทาแล้วเหนียวเยิ้มเวลาที่เหงื่อออกนัก แต่ก็ไม่อยากให้ผิวหน้าของเธอไหม้เกรียมจนดูไม่ได้

ทางฝ่ายปวีณ์กรนั้น หลังจากเก็บข้าวของของตัวเองเรียบร้อย เขาก็เปลี่ยนจากเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายตารางสีเทากับกางเกงขายาวเข้ารูปสีขาว เป็นเสื้อกล้ามสีขาว คลุมไว้ด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีชมพูอ่อนลายดอก และกางเกงขาสามส่วนสีน้ำตาลเข้ม เขามองตัวเองในกระจกพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างมั่นใจและคิดว่ากานต์รวีจะต้องประทับใจกับบุคลิกที่เปลี่ยนไปของเขาอย่างแน่นอน จากนั้นจึงเดินลงไปรอสองสาวที่ล็อบบี้ชั้นล่างสุดของโรงแรม

ส่วนวีรภัฏ หลังจากที่จัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับคอยสอดส่องดูแลความปลอดภัยให้กับเป้าหมาย ด้วยการต่อเชื่อมสัญญาณจากกล้องวงจรปิดภายในบริเวณรีสอร์ตและโรงแรมเข้าสู่หน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาจึงซ่อนมันเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าด้านล่าง พร้อมกับเปลี่ยนเครื่องแต่งกายของตัวเองเป็นเสื้อกล้ามสีน้ำเงินเข้มและกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำแบบนักกีฬา โดยไม่ลืมที่จะพกพามีดพับเป็นอาวุธฉุกเฉินเหน็บไว้ที่บริเวณต้นขาด้วย ชายหนุ่มเลือกที่จะใส่รองเท้าผ้าใบเผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นเขาจะได้สามารถวิ่งได้ถนัด

เมื่ออาจารย์หนุ่มเดินลงมาที่ชายหาดเขาต้องตกใจกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดานักศึกษาสาวที่กรูกันเข้ามาห้อมล้อมราวกับเขาเป็นตัวประหลาดอะไรสักตัวหนึ่ง เขาเอ่ยถามออกไปอย่างงุนงง พร้อมกับก้มลงมองร่างกายตัวเองว่าเขามีอะไรผิดปกติตรงไหนบ้างหรือเปล่า จะว่าลืมรูดซิปก็คงไม่ใช่เพราะเขาใส่กางเกงแบบยางยืด

“เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมทุกคนถึงมองผมแปลกๆ อย่างนั้น”

“อาจารย์ไม่ใส่แว่นแล้วหล่อกว่าเดิมตั้งเยอะนะคะ”

“แต่งตัวแบบนี้แล้วแทบไม่น่าเชื่อเลยว่าหุ่นดีมากเลยนะคะ ดูสิเธออาจารย์มีกล้ามที่หน้าท้องเป็นมัดๆ เลยล่ะ”

“กรี๊ด อาจารย์คะ เท่มากๆ เลยค่ะ ขอถ่ายรูปคู่ด้วยหน่อยได้ไหมคะ”

 วีรภัฏเพิ่งถึงบางอ้อว่า เป็นเพราะชุดที่เขาใส่ในวันนี้แตกต่างไปจากทุกที อีกทั้งแว่นตากรอบดำที่เขาถอดวางลืมเอาไว้บนเตียง ทำให้ทุกคนได้เห็นโฉมหน้าที่ปราศจากแว่นสายตาอย่างเดิม เสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงขาสั้นนั้นก็เน้นให้เห็นสัดส่วนเรือนกายที่กำยำล่ำสันของชายหนุ่มเด่นชัดขึ้น บางคนถึงกับลูบคลำเรือนร่างของเขา จนอาจารย์หนุ่มผวาถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างหวั่นใจ ด้วยไม่คิดว่าเด็กสาวๆ สมัยนี้จะกล้าทำอะไรรุ่มร่ามกับผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาได้ถึงขนาดนี้

เป็นจังหวะเดียวกับที่สองสาวกับหนึ่งหนุ่มเดินลงมาที่ชายหาดพอดี กานต์รวีมองอาจารย์หนุ่มที่ตกอยู่ในวงล้อมของพวกเด็กๆ นักศึกษาสาวแล้วรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

พวกเราไปที่อื่นกันเถอะ ฉันรู้สึกว่าอยู่แถวนี้แล้วมันน่าเบื่อยังไงไม่รู้

 

เธอหันไปคว้าข้อมือของเด็กสาวที่อยู่ข้างตัวแล้วฉุดรั้งให้ก้าวเดินตามเธอไปอีกทาง โดยมีเด็กหนุ่มที่มองคนในวงล้อมของสาวๆ ด้วยสายตาไม่พอใจเช่นกัน เขาเดินตามสาวน้อยทั้งคู่ไปติดๆ

วีรภัฎไม่ทันสังเกตเห็นกลุ่มของกานต์รวีที่เดินแยกออกไปอีกทาง เหตุเพราะวันนี้มีเจ้าหน้าที่คอยจับตาดูเป้าหมายในทุกจุด เขาจึงเดินนำนักศึกษาทั้งกลุ่มพร้อมกับบอกกิจกรรมแรกที่จะต้องทำในวันนี้

เดี๋ยวเราจะเล่นขว้างบอลกันนะครับ กติกาคือฝ่ายละ 5 คน ถ้าคนไหนโดนอีกฝ่ายขว้างบอลใส่แล้วรับไม่ได้ต้องออก ส่วนฝ่ายที่ชนะอาจารย์จะมีรางวัลให้ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเป่านกหวีดเริ่มให้สัญญาณ

ทางด้านของทั้งสามที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ โดยไม่ได้บอกกล่าวใคร ก็เดินลัดเลาะมาตามชายหาด กระทั่งมาถึงจุดที่เป็นโขดหินสูงใหญ่ที่ยื่นตัวยาวออกไปในทะเลจนสามารถเดินไปจนถึงบริเวณที่น้ำลึกได้ ชลธิชารู้สึกว่าวิวทิวทัศน์ตรงนี้สวยมาก เหมาะแก่การถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึก เธอจึงชวนให้เพื่อนสาวปีนขึ้นมาข้างบนยอดของโขดหินด้วยกัน โดยให้ปวีณ์กรเป็นตากล้องคอยเดินตามถ่ายรูปสองสาว

ไม่บ่อยนักที่เธอจะมีโอกาสได้มาเที่ยวเล่นสนุกสนานกับเพื่อนๆ อย่างอิสระเช่นนี้ เพราะทุกครั้งที่เธออยากไปเที่ยวที่ไหน ก็มักจะต้องไปกับครอบครัว แถมยังมีแต่บอดี้การ์ดซึ่งเป็นคนที่บิดาจัดหามาให้ยืนเรียงรายล้อมหน้าล้อมหลังเธออยู่เต็มไปหมด จนไม่รู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวเอาเสียเลย

“ระวังหน่อยนะน้ำ ก้อนหินแถวนี้มันลื่น เดี๋ยวตกลงไปได้เปียกกันหมดทั้งตัวพอดี”

“ขอบคุณที่เป็นห่วงจ้ะ แต่ว่ามาทะเลทั้งที ถ้าไม่ได้ลงเล่นน้ำทะเลบ้าง แล้วมันจะไปสนุกอะไรล่ะ จริงไหมคะปอนด์”

กานต์รวีกล่าวเตือนเพื่อนสาว ชลธิชาพยักหน้ารับแต่ไม่วายหันมาตอบพร้อมยิ้มขำให้อีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับตากล้องหนุ่ม เธอรู้ดีว่าปวีณ์กรว่ายน้ำไม่เป็นเช่นเดียวกับเธอ เพราะทั้งคู่เคยตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายมาด้วยกัน

ต่อ

ในตอนเด็กๆ โรงเรียนอนุบาลที่ชลธิชาและปวีณ์กรเรียนอยู่นั้น มีการจัดไปทัศนศึกษาที่ซาฟารีเวิลด์ ในระหว่างที่เด็กน้อยทั้งสองกำลังให้อาหารเจ้าปลาโลมาแสนรู้อยู่ริมขอบสระ ก็บังเอิญพลัดตกลงไปในบ่อด้วยกันทั้งคู่ ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองคนก็เข็ดขยาดกับการลงเล่นน้ำในสระหรือบ่อกว้างๆ มาตลอดจนกระทั่งทุกวันนี้

“ปอนด์ กานต์ ดูสิ ตรงนี้น้ำใสดีเนอะ นั่นๆ มองเห็นปลาตัวเล็กๆ ว่ายเป็นฝูงชัดเลย สวยจัง ว้าย!

สาวน้อยลูกคุณหนูชะโงกหน้าลงไปมองใกล้ๆ กับผืนน้ำ พลางหันมาเรียกเพื่อนทั้งสองให้เข้ามาดูความสวยงามของธรรมชาติด้วยกัน แต่ในจังหวะที่กำลังจะขยับตัวเพื่อเปิดพื้นที่ให้เพื่อนได้เข้ามาดูใกล้ๆ บ้างนั้น รองเท้าของเด็กสาวที่เผลอไปเหยียบตรงโขดหินที่มีตะใคร่น้ำจับตัวกันหนาก็เกิดพลาดลื่นตกลงไปในทะเลต่อหน้าต่อตาเพื่อนทั้งสอง

“ตายแล้วน้ำ เป็นอะไรหรือเปล่า มานี่ๆ ส่งมือมาเดี๋ยวฉันช่วยดึงขึ้นนะ”

อารามตกใจทำห็ชลธิชาทำอะไรไม่ถูก ความทรงจำในวัยเด็กได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ความกลัวเข้าจู่โจมจนเธอต้องพยายามตะเกียกตะกายเพื่อที่จะโผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำให้ได้ ปวีณ์กรหันมาโพล่งบอกกานต์รวีเสียงดัง

“กานต์ช่วยน้ำที น้ำเขาว่ายน้ำไม่เป็นน่ะ ปอนด์ก็ว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนกัน”

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ตกใจหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าเพื่อนของเธอทั้งคู่ว่ายน้ำไม่เป็น ไม่อย่างนั้นคงไม่วางใจให้พวกเขาขึ้นมาเดินเล่นบนโขดหินนี้เป็นแน่ กานต์รวีถอดหมวกออกก่อนจะกระโจนลงไปในทะเลใกล้ๆ กับตรงจุดที่ชลธิชาตกลงไปพอดี เธอพยายามช่วยคนจมน้ำตามวิธีที่เคยเรียนมาในสมัยมัธยมศึกษาด้วยการใช้วงแขนล็อกคอเพื่อนสาวให้แหงนหน้าขึ้นเหนือผิวน้ำเอาไว้ ก่อนจะตีขากระทุ้งน้ำเพื่อว่ายกลับเข้ามายังฝั่ง โดยมีปวีณ์กรยืนลุ้นอยู่บนโขดหินด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสาวทั้งสองอย่างมาก

ในระหว่างการแข่งขันของบรรดานักศึกษา วีรภัฏซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมการหันซ้ายแลขวามองหากลุ่มของเป้าหมาย เมื่อไม่เห็นใครเลยสักคนในจำนวนสามคนนั้น เขาก็รู้สึกตกอกตกใจเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มรีบเดินออกมาจากจุดนั้นแล้ววิ่งพล่านไปทั่วหาด พลันสายตาเหลือบไปเห็นตรงชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ยืนอยู่แถวนั้น ซึ่งเขาคาดว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยที่เขาจัดมา

นายเห็นเป้าหมายไหม

รู้สึกว่าจะไปทางนั้นครับ

วีรภัฏรีบถาม ชายหนุ่มคนนั้นชี้ไปแนวทางโขดหินที่ตั้งตระหง่านอยู่ทางขวาของชายหาด นายตำรวจหนุ่มไม่รอช้าเขารีบวิ่งไปที่โขดหินนั้นทันที แต่เมื่อไปถึงเขากลับพบแค่ปวีณ์กรที่ยืนตะโกนเรียกชื่อเพื่อนอยู่ที่ริมโขดหินเพียงคนเดียว

อาจารย์หนุ่มใจหายวาบขึ้นมาทันที ท่าทางจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับสองสาวเป็นแน่ เขาโทษตัวเองอย่างหนักที่เผลอละสายตาจากชลธิชาเป็นครั้งที่สองของวันนี้ ก่อนจะรีบตรงเข้าไปถามเด็กหนุ่มที่กำลังชะโงกหน้ามองลงไปในทะเลด้วยสีหน้าหวั่นวิตก

ปอนด์ นายมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ แล้วน้ำกับกานต์ล่ะ

เมื่อกี้น้ำเขาลื่นตกลงไปในทะเล แต่ผมว่ายน้ำไม่เป็น กานต์เลยกระโดดลงไปช่วย ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับอาจารย์

นายว่าอะไรนะ

ปวีณ์กรหันมาหาอาจารย์หนุ่มซึ่งสีหน้าของเขาในตอนนี้ดูย่ำแย่มากพลางชี้มือลงไปที่ทะเล เมื่อวีรภัฎมองตามไปก็พบว่ากานต์รวีกำลังพยายามช่วยเหลือเด็กสาวที่เป็นเป้าหมายของเขาด้วยท่าทีทุลักทุเล ร่างของสองสาวค่อยๆ ลอยไกลห่างจากฝั่งมากขึ้นทุกที

“น้ำ เธออย่าดิ้นได้ไหม ใจเย็นๆ สิ เดี๋ยวก็ได้จมกันทั้งคู่หรอก”

กานต์รวีห่วงคนในอ้อมแขนมากยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง อาจเป็นเพราะว่าเด็กสาวคือคนที่กุมชะตาชีวิตหน้าที่การงานของเธอเอาไว้ หากปล่อยให้สาวน้อยลูกคุณหนูคนนี้เป็นอะไรไปชีวิตเธอก็คงจบเห่ตามไปด้วยเช่นกัน หญิงสาวได้แต่บ่นอุบยิ่งเด็กสาวในอ้อมแขนพยายามดิ้นรนตะเกียกตะกายมากเท่าไร ก็รังแต่จะทำให้กำลังแขนของเธอลดลงไปเรื่อยๆ อาจเป็นเพราะว่ารูปร่างของทั้งคู่ไม่แตกต่างกันมากนัก ทำให้การช่วยเหลือเป็นไปอย่างยากลำบาก

“กานต์ ได้ยินหรือเปล่า ส่งน้ำมานี่เร็ว”

เสียงของใครบางคนดังมาจากทางด้านบนของโขดหิน กานต์รวีพยายามลืมตามอง แต่คลื่นที่คอยแต่จะซัดเข้าหน้า ทำให้เธอลืมตาแทบไม่ขึ้น เห็นเพียงเงารางๆ ของชายหนุ่มสองคนที่พยายามตะโกนเรียกเธออยู่บนฝั่ง ในที่สุดความพยายามของเธอก็หมดลง เมื่อขาทั้งสองข้างเริ่มเป็นตะคริว ในที่สุดสติของกานต์รวีก็ดับวูบลงไปพร้อมกับร่างของทั้งคู่ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นทะเล และถูกคลื่นซัดให้แยกออกจากกัน

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #299 Ranatis (@ree-a-na) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2553 / 17:25
    โหดร้าย
    #299
    0
  2. #214 COLOURLESS (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 13:02
    กานต์จมน้ำ ภัฎผายปอด >////
    #214
    0
  3. #213 กายู๋น้อย (@mikayu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 12:58
     ท่านขอรับ
    จะช่วยกานต์ทันไหมอ่า
    ต้องทันดิ
    ไม่งั้นพี่ท่านบ้าตายแน่ๆ
    #213
    0
  4. #212 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 12:16
    ตื่นเต้น ๆ ภัฏจะช่วยกานต์ทันไหมเนี่ย
    ปล่อยให้เป้าหมายคาดสายตาอีกแล้ว
    #212
    0
  5. #211 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 11:09
    จะช่วยกันทันหรือเปล่าเนี่ย
    #211
    0
  6. #210 gamedene (@meaw_win) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 10:12
    ตื่นเต้นคะ มาอัพไวๆนะคะ
    #210
    0
  7. #209 yuta_kan (@yutakan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 09:56

    มาอัพต่อเร็วๆ นะจ๊ะ รอลุ้นอยู่จ้า

    #209
    0
  8. #208 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 08:03
    แล้วอาจารย์ภัฎจะช่วยใครก่อนดีล่ะเนี่ย
    คนหนึ่งก็เป้าหมาย อีกคนก็หัวใจ เฮ้อ...ช่วยใครก่อนก็เป็นปัญหาน้อ
    #208
    0
  9. #206 thekill209 (@thekill209) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 22:46
    พระเอกต้องลงไปช่วยละ
    #206
    0
  10. #205 princeprince (@princeroyal) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 20:56
     แง่ๆๆ จะเป็นไรอ่ะ
    สู้ๆนะ เราก็ว่ายไม่เป็นเหมือนกัน

    เข็ดมากๆกับการว่ายน้ำ ไปเรียนว่ายน้ำตั้งแต่เด็กก็ได้นพ
    แต่พอโตมา 55 เป็นโรคกลัวน้ำ(ไม่ใช่พิษสุนัขบ้าเน้อ)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มีนาคม 2553 / 20:53
    #205
    0
  11. #204 ม่านเมฆา (@geniegirl) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 20:10

    ลุ้นค่ะ

    คนอ่านก็ว่ายน้ำไม่เป็น

    #204
    0
  12. #203 miyuki (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 20:02
    มาอัพเร็ว ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ทั้งพระเอกและผู้แต่งด้วยค๊า
    #203
    0
  13. วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 18:08
    เสน่ห์แรงจิ้ง
    #202
    0
  14. #201 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 16:02
    อาจารย์หรือนายแบบเนี่ยสาวๆกรี๊ดใหญ่เลย
    #201
    0
  15. #200 rose.blue (@mousy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 15:33
    รีบๆอัพนะคะ
    รออ่านอยุ่คะ
    #200
    0
  16. #199 gamedene (@meaw_win) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 15:26

    มาอัพต่อไวๆนะครับ

    #199
    0
  17. #198 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 07:32
    ขำอาจารย์กำมะลอโดนลวนลามด้วยสายตา
    แถมยังมีน้องๆ นักศึกษามาลูบคลำ
    เอ๊อ...คุณตำรวจเอ๊ยยย จะรอดมือไม้เนี่ย หุหุ
    #198
    0
  18. #197 กายู๋น้อย (@mikayu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 23:26
     รอขอรับ
    #197
    0
  19. #196 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 21:12

    นั่นไงกานต์ออกอาการซะแล้ว น่ารักนะนั่น

    #196
    0
  20. #195 yumekanaru (@yumekanaru) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 21:01

    มาเม้นท์คนแรก
    ว้าว
    ว่าแต่ว่านายปวีณ์จะเอาไงเนี่ย
    โลภนะเจ้า

    #195
    0