ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 23 : บทที่ 23 แซนด์วิชแสนรัก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 มี.ค. 53

ตอนที่ 23

 

                นาฬิกาปลุกสามสี่เรือนแผดเสียงก้องกังวานขึ้นมาพร้อมๆ กัน กานต์รวีที่เพิ่งหลับยังไม่ทันเต็มตาดี บิดขี้เกียจไปมาอย่างไม่อยากจะตื่นเอาเสียเลย แต่ในวันนี้มีกิจกรรมที่ต้องเดินทางไปต่างสถานที่ เธอจะมามัวโอเอ้อยู่อย่างนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงได้ตกรถกันพอดี หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนจะค่อยๆ เดินสะโหลสะเหลเข้าห้องน้ำไป

 

                เช้านี้วีรภัฏไม่มีเวลาพอที่จะเตรียมอาหารเช้าให้กับหญิงสาวเหมือนเช่นทุกที เขาเพียงแค่นำขนมปังกับทูน่ากระป๋องมาทำเป็นแซนด์วิชใส่กล่องเตรียมเอาไว้ให้เธอทานระหว่างการเดินทางแทน เมื่อกานต์รวีลงมาจากห้องพร้อมด้วยกระเป๋าเป้ใบโตสำหรับนักเดินทาง ก็พบว่าอาจารย์หนุ่มออกจากบ้านไปแล้ว บนโต๊ะอาหารมีเพียงกล่องพลาสติกใส ข้างในใส่ขนมปังแซนด์วิชที่หั่นเป็นชิ้นสามเหลี่ยมวางเรียงอยู่ในกล่องถึงสี่ชิ้น มีกระดาษใบเล็กๆ แปะอยู่บนกล่องนั้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากคนทำแซนด์วิช

 

                เช้านี้ผมต้องรีบไปเตรียมดูแลความเรียบร้อย ไม่ได้ทำกับข้าวเอาไว้ให้ ทานแซนด์วิชนี่รองท้องไปก่อนแล้วกัน

 

                หญิงสาวอ่านข้อความที่อาจารย์หนุ่มทิ้งเอาไว้ให้พร้อมกับกล่องแซนด์วิชหน้าตาน่าทานแล้วก็อดยิ้มปลื้มออกมาไม่ได้ เขาช่างเป็นคนที่ใส่ใจในความรู้สึกของคนอื่นจริงๆ เธอเก็บมันลงกระเป๋า ก่อนจะรีบปิดประตูลงกลอนให้เรียบร้อย เสียงแตรรถของปวีณ์กรก็ดังขึ้นมาก่อนที่ตัวรถจะแล่นมาจอดตรงหน้าบ้านพอดี หญิงสาวรีบกระวีกระวาดมาขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

 

                “อรุณสวัสดิ์ครับกานต์ วันนี้ดูน่ารักกว่าทุกวันเลยนะครับ”

 

                เจ้าของรถสปอร์ตสี่ที่นั่งคันหรู เอ่ยทักทายหญิงสาวในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวลายตุ๊กตาญี่ปุ่น กับกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อนที่วิ่งมาขึ้นรถเขาด้วยหน้าตายิ้มแย้มเบิกบานกว่าทุกที ชลธิชาที่นั่งอยู่ข้างคนขับหันมาเอ่ยถามเพื่อนสาวอย่างแปลกใจ

 

                “วันนี้ดูสดชื่นจังเลยนะ มีเรื่องอะไรดีๆ อยากเล่าให้พวกเราฟังหรือเปล่าจ๊ะ”

 

                กานต์รวีเพิ่งรู้ตัวว่าเธอแสดงอาการดีใจมากเกินไปจนออกนอกหน้ากับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจารย์หนุ่มทำให้ จึงรีบแสร้งทำเป็นตีหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

                “เปล่าสักหน่อย เอ่อ กานต์แค่ดีใจที่วันนี้เราจะได้ไปเที่ยว แล้วก็ไม่ต้องเรียนไงล่ะ จริงไหม”

 

                ชลธิชาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ เพราะใบหน้าของหญิงสาวเป็นสีชมพูระเรื่อและมีรอยยิ้มเจือไว้มากกว่าทุกที ท่าทางแบบนี้ดูแล้วต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักแน่ๆ เธอเอ่ยอย่างล้อๆ

 

                “น้ำว่าไม่ใช่หรอกมั้ง ปอนด์ดูสิคะ กานต์ยิ้มหวานหน้าบานขนาดนี้ สงสัยต้องมีหนุ่มที่ไหนมาจีบแน่ๆ เลย”

 

                ปวีณ์กรลอบมองหญิงสาวที่ถูกล้อเลียนผ่านทางกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นบ้างอย่างอารมณ์ดี

 

                “หรือว่าเมื่อคืนกานต์ฝันถึงปอนด์ใช่ไหมครับ พอตื่นเช้ามาเจอปอนด์ก็เลยมีความสุขแบบนี้”

 

                “พอได้แล้วน่า ทั้งสองคนเลย กานต์บอกแล้วไงว่าดีใจ เพราะวันนี้จะได้ไปเที่ยวต่างหากล่ะ”

 

                กานต์รวีเริ่มร้อนตัว เธอปฏิเสธเป็นพัลวันจะให้บอกใครได้ล่ะว่าเธอแอบรู้สึกดีๆ กับอาจารย์หนุ่มคนนั้น เพียงเพราะเขาดูเป็นห่วงเป็นใยและเอาใจใส่เธอเป็นอย่างมาก ที่สำคัญเขายังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอีกด้วย ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าได้แต่มองหญิงสาวนั่งเหม่อยิ้มหวานมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับอยู่ในโลกส่วนตัวก็ไม่ปาน

 

                ชลธิชาเห็นเพื่อนรักกำลังฝันหวานไปถึงใครบางคนอยู่ ตัวเธอเองก็อดที่จะลอบมองใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่อาจารย์หนุ่มผู้แสนดีของเธอได้วางไว้ คืนนี้ก็คงเป็นโอกาสสำคัญที่เธอจะได้สารภาพความในใจออกไปให้เขาได้รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเสียที

 

                ส่วนปวีณ์กรนั้น เขาได้แต่นั่งคิดจินตนาการไปว่าการได้ไปเที่ยวครั้งนี้ อาจจะทำให้เขามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับกานต์รวีมากขึ้น จนสามารถพัฒนาความสัมพันธ์จากเพื่อนเลื่อนขั้นไปเป็นคนรักก็เป็นได้ ชายหนุ่มเผยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แม้ว่าจะอยู่ภายในรถคันเดียวกัน แต่ทั้งสามคนกลับมีความคิดความฝันที่แตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง โดยไม่มีใครรู้ว่าบทสรุปความรักของพวกเขา สุดท้ายจะลงเอยเช่นไรในเมื่อมันหมุนเป็นวงกลมอยู่เช่นนี้

ต่อ

ในที่สุดการเดินทางของเหล่าคณาจารย์และนักศึกษาก็เริ่มต้นขึ้น ทุกคนทยอยกันเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่ใต้ท้องของรถบัสปรับอากาศขนาดใหญ่แบบสองชั้น กานต์รวีที่เอากระเป๋าไปเก็บแล้วในขณะที่กำลังจะเดินขึ้นรถ เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแซนด์วิชที่อาจารย์หนุ่มให้มา ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋า หญิงสาวรีบวิ่งฝ่ากลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นที่กำลังต่อแถวกันเดินขึ้นรถ ลงมาค้นหากระเป๋าตัวเองให้วุ่นไปหมด จนเกิดเป็นความชุลมุนวุ่นวายกลุ่มย่อมๆ ขึ้นมา เมื่อพบสิ่งที่ตัวเองหาแล้ว เธอก็ถือกล่องแซนด์วิชเอาไว้แนบอก เดินยิ้มร่ากลับขึ้นมาบนรถบัสปรับอากาศตรงแถวที่ปวีณ์กรและชลธิชาได้จองเอาไว้ให้แล้ว

 

“ลืมอะไรเหรอกานต์ ถึงได้ควานหากระเป๋าให้ควั่กขนาดนั้น”

 

สาวน้อยลูกคุณหนูในชุดเสื้อสีชมพูหวานแขนตุ๊กตามีโบว์สีขาวอันใหญ่แปะอยู่ตรงกลางอก ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีขาวความยาวเลยหัวเข่าขึ้นมาเล็กน้อย เอ่ยถามเพื่อนสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่งแต่อยู่ในช่วงแถวเดียวกันอย่างข้องใจ

 

“ลืมอาหารเช้าจ้ะ นี่ไง แล้วพวกเธอสองคนกินอะไรกันมารึยังล่ะ จะกินด้วยกันไหม”

 

กานต์รวีชูกล่องแซนด์วิชของตนให้เพื่อนดู พลางเอ่ยถามกลับไปอย่างลังเลเล็กน้อยไม่ใช่ว่าเธอหวงอยากเก็บเอาไว้คนเดียวหรอกนะ แต่วีรภัฏอุตส่าห์ตั้งใจทำให้เธอทานก็เลยอยากจัดการทั้งหมดด้วยตัวเองไม่อยากแบ่งให้ใคร หญิงสาวพยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเอง

 

“น้ำกับปอนด์ทานมาเรียบร้อยแล้วล่ะ กานต์ทานตามสบายเลยเถอะจ้ะ”

 

ชลธิชาตอบยิ้มๆ แล้วหันไปพูดคุยกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ปวีณ์กรแอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่เขาไม่ได้นั่งคู่กับกานต์รวี เพราะเมื่อขึ้นมาถึงบนรถ เพื่อนสนิทของเขาก็จัดแจงแบ่งที่นั่งให้แต่ละคนโดยไม่คิดจะถามความสมัครใจของใครเลย ตัวเขาถูกจัดให้นั่งติดชิดริมกระจกทางด้านซ้ายในช่วงแถวกลางๆ ของรถ และเธอเลือกที่นั่งชิดติดริมกระจกทางด้านขวาให้กับกานต์รวีไป ส่วนคนจัดแบ่งที่นั่งนั้นรีบชิงมานั่งชิดติดกับเขาทันที

 

ในขณะที่อาจารย์สาวใหญ่ซึ่งเป็นอาจารย์หัวหน้าสาขาบริหารธุรกิจ กำลังเช็คชื่อนักศึกษาแต่ละคนว่ามีใครยังมาไม่ครบหรือไม่ ก็ได้รับคำตอบว่ามีนักศึกษาคนหนึ่งไม่ได้มาด้วย เนื่องจากท้องเสียอย่างรุนแรง ดังนั้นจึงเหลือจำนวนนักศึกษาเพียงแค่ 29 คนเท่านั้น รวมคณาจารย์และวิทยากรรับเชิญด้วยอีกสองท่านก็ครบจำนวน 35 คนพอดี

 

ใกล้จะได้เวลาที่รถออกอยู่แล้ว แต่ยังไม่มีใครเห็นวี่แววของอาจารย์หนุ่มรูปหล่อที่เป็นผู้รับผิดชอบดูแลโครงการนี้เลย ที่จริงแล้ววีรภัฏตั้งใจจะมาที่มหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า ตามที่ได้บอกกับกานต์รวีเอาในจดหมาย แต่เขากลับถูกผู้บังคับบัญชาเรียกพบอย่างกระทันหันเสียก่อน

 

ในที่สุดชายหนุ่มก็มาทันเวลารถบัสปรับอากาศออกพอดิบพอดี วีรภัฏรีบก้าวขึ้นรถพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบโต ซึ่งภายในบรรจุข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นของเขาทั้งหมด ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวขึ้นรถเป็นคนสุดท้ายหลังจากที่มาสายกว่าเวลานัดไปเกือบครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงโห่ร้องแซวคนมาสายดังกระหึ่มไปทั่วทั้งคันรถ

 

พวกเราเกือบได้ทิ้งอาจารย์แล้วนะคะ มัวทำอะไรอยู่

 

เสียงของนักศึกษาสาวคนหนึ่งดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเซ็งแซ่ของคนที่เหลือราวกับสนับสนุนคำพูดนั้นอย่างเต็มที่ เขากล่าวขอโทษขอโพยกลุ่มคณาจารย์รวมทั้งบรรดาลูกศิษย์ พร้อมกับหาข้อแก้ตัวให้กับตัวเอง

 

ผมขอโทษนะครับที่ทำให้ทุกคนต้องรอนาน พอดีว่าลืมอุปกรณ์สำหรับจัดกิจกรรมคืนนี้เอาไว้ที่บ้านน่ะครับ ก็เลยต้องวนรถกลับไปอีกที ขอโทษจริงๆ ครับ

 

ชายหนุ่มโค้งศีรษะอย่างขออภัยทุกคนบนรถคันนั้น ทีแรกเขาคิดว่าคงจะต้องลงไปนั่งที่ชั้นล่าง ซึ่งเป็นที่นั่งสำหรับพวกอาจารย์ แต่พอเห็นว่ามีที่นั่งในชั้นบนว่างอยู่ที่หนึ่ง อีกทั้งยังอยู่ชิดแถวเดียวกับเป้าหมายของเขาด้วย ชายหนุ่มไม่รอช้า เขารีบตรงมายังที่นั่งแถวเดียวกับชลธิชา แต่เป็นคนละฝั่งกันทันที โดยไม่ทันมองว่าแม่เด็กสาวจอมจุ้นที่พักอยู่บ้านเดียวกับเขานั้นนั่งอยู่ข้างๆ ด้วย

 

 หลังจากที่กานต์รวีจัดการกับแซนด์วิชกล่องโตจนเกลี้ยงแล้ว เธอก็เริ่มง่วงขึ้นมาเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน หญิงสาวเอาเสื้อกันหนาวแบบมีฮู้ดที่ถือติดมือมาด้วยในตอนที่ไปหากล่องขนมขึ้นมาห่มคลุมร่างตัวเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้ร่างกายปะทะกับลมเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศจนไม่สบายไปก่อนที่จะได้ไปเที่ยว และเอาหมวกฮู้ดขึ้นมาปิดหน้าไว้ ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว ทั้งที่รถยังไม่ทันเคลื่อนตัวออกจากที่เดิมด้วยซ้ำ

 

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #297 Ranatis (@ree-a-na) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2553 / 16:43
    กินมาก นอนมาก
    #297
    0
  2. #194 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 14:31

    กินอิ่มนอนอุ่นจริง ๆ นางเอกของเรา

    #194
    0
  3. #181 ว้าววววววว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 18:18
    กินอิ่มแล้วหลับเลยยยยย
    #181
    0
  4. #180 ทับทิมสีเลือด (@rubyofblood) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 13:44
    ทำไมหลับง่ายจัง
    #180
    0
  5. #179 thekill209 (@thekill209) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 10:50
    แวะมาเยี่ยมครับ 
    #179
    0
  6. #178 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 09:23
    อ้าว...กินอิ่มแล้วหลับเลยเหรอกานต์
    ไม่ดูแลเป้าหมายเล้ยยยย 555+
    #178
    0
  7. #177 memex (@memex) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 08:59

    ง่ะ
    คุณ "ทิวากุล" !
    คุณทำให้ช้านต้องมานั่งติดตามนิยายที่คุณเขียนซะล๊า
    รับผิดชอบเลยคู๊ณณณ

    #177
    0
  8. #176 thekill209 (@thekill209) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 21:51

    สู้ๆครับ

    อัพต่อไป  ^ ^

    #176
    0
  9. #175 ม่านเมฆา (@geniegirl) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 15:28
    รอๆค่ะ

    #175
    0
  10. #174 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 12:18
    #174
    0
  11. #173 maple (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 12:09
    สู้ๆ นะคะ จะเอาใจช่วย



    ว่าแต่ผู้กอง เหมือนครูกุ๊กเลย ทำอาหารก็เก่ง หล่อก็หล่อ อิอิ
    #173
    0
  12. #171 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 04:30
    เฮ้อ..รักสามเส้ามันก็ต้องมีคนผิดหวังแล้วก็ปวดใจเป็นธรรมดาเง้อ
    กานต์อะ ต้องตัดปอนด์ให้เด็ดขาด อย่าปล่อยให้ละเมอเพ้อพกเรื่อยเปื่อย
    ม่ายงั้นมันจะยุ่งยากมากกว่าเดิม

    ว่าแต่..อยากกิน เอ๊ย..อยากมีคนทำแซนด์วิชให้กินบ้างจังเลยอ่ะ
    ตกลงว่าพี่ภัฏแกเป็นตำรวจแน่หรือคะ อาจจะเป็นเชฟปลอมมาหรือเปล่า
    ทำอาหารเก่งจังเลยอ่ะค่ะ อิอิ
    #171
    0
  13. #169 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 21:01
    อิอิ กานต์เป็นไปแล้วเพราะน่าจะใจตรงกันกับภัฏนั่นแหละนะ แต่ก็นะอีกคู่ก็กำลังคิดไปคนละทางซะงั้น
    #169
    0
  14. #168 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 20:19
    กานต์รวีต้องชอบอาจารย์กำมะลอแน่ๆเลย
    #168
    0