รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    26 เม.ย. 61

ตอนที่  7

เมื่อคืนผมไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็นาฬิกาปลุกบอกเวลายามเช้าแล้ว ผมเวียนหัวนิดหน่อยอาจจะเพราะนอนไม่พอ ผมทำกิจวัตรประจำวันให้เรียบร้อยแล้วรีบออกไปทำงาน 

“กล้วยมาพอดีเลย”

“ครับพี่แจง”

ผมกำลังเดินเข้าบริษัทแต่ก็โดนพี่แจงทักก่อน

“เดี๋ยวกล้วยไปเช็คสต็อคกับพี่ได้มั้ย”

“ได้ครับพี่แจง”

ผมกับพี่แจงมาเช็คสินค้ากันที่โรงงานจนถึงเที่ยงเลยตัดสินใจหาอะไรกินก่อนเข้าบริษัทเลย

“เอาร้านนี้เนอะกล้วย”

ผมกับพี่แจงแวะกินข้าวกันที่ห้างใกล้บริษัท

“ได้ครับพี่แจง”

ผมเดินเข้าร้านไปกับพี่แจง ดีที่มีโต๊ะว่างในเวลาเที่ยงแบบนี้

“พี่แจง กล้วยขอไปเข้าห้องน้ำแปปนึง”

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่สั่งให้ กล้วยเอาไร”

“เอา…”

ผมสั่งอาหารแล้วรีบออกมา เมื่อรู้สึกแทบจะทนไม่ไหว แต่ระหว่างทางไปห้องน้ำ ผมมองไปรอบๆแต่สายตาก็ไปสะดุดกับร่างสูงคุ้นตาที่ยืนอยู่กับผู้หญิงที่ผมเหมือนจะเคยเห็นแต่ก็นึกไม่ออก อกผมมันหน่วงไปหมด เจ็บไปทั้งอกจนอยากควักหัวใจออกมา ผมมองภาพตรงหน้านิ่งขาผมก้าวเดินไม่ออกได้แต่มองภาพตรงหน้า  แต่อยู่ๆสายตาคมก็หันมาสบมองนั่นทำให้ผมรู้สึกตัวรีบหลบสายตาแล้วก้าวเดินออกได้

ผมรีบเดินไปที่ห้องน้ำ แต่คนเต็มห้องน้ำจนผมต้องไปเข้าอีกที่ทีไกลกว่า เกือบจะอั้นไม่ไหว ผมรีบเดินเข้าห้องน้ำไปมีคนนิดหน่อย ผมรีบปลดทุกข์ให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องน้ำ

พรึ่บ!

“อ๊ะ”

อยู่ดีๆผมก็โดนกระชากแขนจากข้างหลัง แต่พอหันกลับไปมองก็ต้องตกใจ

“มานี่”

ผมโดนดึงให้กลับเข้าไปห้องน้ำอีกครั้งรอบนี้คนไม่มีเลย ผมพยายามดึงแขนตัวเองออก แต่มือที่กำข้อมือผมก็ยิ่งกำแน่นขึ้นจนผมเจ็บรอบข้อมือเลย ถ้าปล่อยมือออกข้อมือคงจะขึ้นรอยแดง ผมถูกดันเข้าไปในห้องน้ำห้องในสุด ขนาดห้องน้ำเล็กลงไปทันตา

“อื้อ!”

ริมฝีปากร้อนประกบลงมาที่ปากผม บดจูบรุงแรงจนได้รสกลิ่นคาวเลือด มือหนาบีบที่ช่วงเอวผมจนเจ็บต้องเปิดปากออก ลิ้นร้อนไล่เลียเข้ามาควานไปทั่วโพรงปากจนผมหายใจแทบไม่ทัน ฟันคมกัดที่ริมฝีปากร่างผมก่อนจะผละไป

แฮ่กๆ

ผมหอบเอาอากาศเข้าปาก

“ทำไมมาอยู่ที่นี่”

เสียงพูดชิดใบหูผม

“…”

ผมเงียบไม่ตอบอะไร ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้ายังวนอยู่ในหัวผม

“เลิกงานแล้วรีบกลับ”

ผมมองแผ่นหลังกว้างของคุณธรรศที่ออกจากห้องน้ำไป ผมสับสนไปทุกอย่าง ตอนนี้ผมควรจะรู้สึกยังไงดี…




ผมกลับมาที่ร้านอาหารอีกครั้ง รีบกินข้าวแล้วรีบกลับออฟฟิศเข้างานตอนบ่าย ผมทำงานแบบไม่มีสมาธิ จนโดนพี่แจงดุเรื่องเอกสาร ผมพยายามตั้งสติปัดทุกอย่างทิ้งแล้วทำงานให้เสร็จ จนมาถึงเวลาเลิกงาน ดรีมจะไปส่งผมให้ได้จนผมให้ไปส่ง แต่ผมก็ขอลงที่ปากซอยแล้วต่อรถกลับมาที่คอนโด ผมรีบเดินขึ้นห้องให้ไวที่สุด ในใจมีความรู้สึกคาดหวังบางอย่าง แต่ความหวังนั้นผมก็ดับไปเมื่อเปิดเข้าห้องมาเจอกับความว่างเปล่าและความเงียบ

ติ๊ง!

[“ฉันอยากกินแกงเขียวหวาน…ของสดอยู่ในตู้เย็น”] from คนสำคัญ

เพียงแค่ข้อความสั้นๆบรรทัดเดียวผมก็รีบเปิดหาสูตรอาหารในอินเตอร์เน็ต ความรู้สึกเหมือนมีคนมาสูบหัวใจผมให้พองโตขึ้นมาเลย มันพองเต็มอกผมไปหมด ตั้งใจทำแกงเขียวหวานที่ปกติก็ทำเป็น แต่อยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด จัดการทำทุกขั้นตอนอย่างละเอียดจนเรียบร้อยทุกอย่าง




แกร็ก

เสียงเปิดประตูห้อง ทำให้ผมยิ้มออกมาเต็มดวงหน้าแต่ก็พยายามหุบยิ้มไว้ เอี้ยหูฟังเสียงเดินบนพรมนุ่มในห้องที่กำลังเดินมาทางครัว จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่รินรดที่กกหู มือที่กำลังคนแกงในหม้อถูกหยุดลงด้วยมือหนาที่ยกทัพพีนั้นขึ้นมา แล้วยื่นในหน้าคมผ่านไหล่เล็กมาดมน้ำแกงในทัพพี

“หอม…”

ลมหายใจผมติดขัดเมื่อจมูกโด่งเป็นสัน ไล้ไปมาบริเวณลำคอ มือหนาปล่อยทัพพีกลับสู่หม้อแล้วเลื่อนมาจับที่เอวผม

“ค…คุณธรรศ”

“เดี๋ยวผมไปตักข้าว”

คุณธรรศผละออกไป ทำให้ผมหายสะดวกขึ้นแอบพรูลมหายใจออกมาเบาๆ ผมกลัวคุณธรรศจะได้ยินเสียงหัวใจผมจัง เต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก




“มาสวนสัตว์ครั้งสุดท้ายตอนไหน”

ผมมองคุณธรรศที่กำลังเดินไปที่กรงเสือ

“น่าจะตอนมัธยมต้นครับ”

เมื่อคืนหลังจากทานอาหารเสร็จคุณธรรศก็ออกไปผมก็อาบน้ำเข้านอน แต่ในช่วงเช้าที่ผมตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันปกติ ก็เจอคุณธรรศนั่งกินกาแฟที่ห้องรับแขกแล้วพูดถึงสัญญาที่ผมไว้ เล่นเอาผมต้องรีบแต่งตัวออกจากห้องมา

“ผมมาครั้งสุดท้ายก็ตอนประถม ทั้งๆที่ผมชอบสวนสัตว์มากๆแต่ไม่มีโอกาสได้มาเพราะไม่มีคนพามา”

ผมไม่รู้ว่าคุณธรรศอยู่ในอารมณ์ไหน เพราะน้ำเสียงและสีหน้าดูเรียบนิ่งจนผมดูไม่ออก

“…ชอบมาสวนสัตว์มั้ย?”

“ผมชอบมาสวนสัตว์มากครับ ผมชอบดูสัตว์ต่างๆ”

จนถึงขั้นเคยคิดจะเรียนสัตว์แพทย์ แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกไปเพราะเลือกที่จะเรียนสิ่งที่เลี้ยงตัวเองได้มากกว่า

“ผมก็ชอบ”

สายตาคมที่มองมาทำให้ผมรู้สึกหน้าร้อนจนต้องหลบสายตา

“ไปดูทางนู้นกันเถอะ”

ผมเดินดูสวนสัตว์กับคุณธรรศจนบ่ายแก่ ก็มาหาอะไรกินที่ตลาดนัดขนาดใหญ่ใจกลางเมืองนั่นเป็นเรื่องที่ผมค่อนข้างแปลกใจ

“ผมช่วยถือมั้ยครับ”

ผมพยายามจะแย่งถุงอาหารมาจากมือหนาแต่ก็ไม่เป็นผล เวลาเดินผ่านร้านอาหารแล้วผมแวะซื้อคุณธรรศก็จะแย่งไปถือจนตอนนี้ถุงเต็มมือหนาไปแล้วข้างนึง

“กล้วยซื้อน้ำให้ผมแก้วนึง”

ผมแอบหน้าร้อนนิดๆทั้งๆที่แค่คุณธรรศเรียกชื่อเล่นผม ผมเดินไปซื้อน้ำมาแก้วนึงเป็นน้ำเก็กฮวย ผมยื่นแก้วน้ำให้คุณธรรศ แต่คุณธรรศไม่รับผมแล้วก้มลงมาดูดนน้ำแทน ผมมือสั่นนิดๆ

“กินด้วยสิ”

ผมก้มลงดูดน้ำในแก้วแล้วก็นึกขึ้นได้ นี่มันจูบทางอ้อมนี่!

“หึๆ…มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว”

หมับ!

มือหนาคว้ามือผมไปจับแล้วออกแรงดึงเบาๆให้เดินไปข้างหน้า ผมมองแผ่นหลังกว้างที่เดินอยู่ข้างหน้าผม หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง หน้าก็ร้อนไปหมด ทั้งคำพูดนั่นและมือหนาที่กำลังจับมือผมอยู่ ผมมีความสุขจัง…




“คุณธรรศจะกลับเลยมั้ยครับ”

หลังจากทานอาหารเสร็จผมก็เก็บล้างจาน คุณธรรศก็ยังนั่งอยู่ที่ครัว แต่พอผมถามก็เดินออกจากครัวไปเลย ผมเก็บล้างให้เสร็จแล้วออกมาดูที่ห้องรับแขกก็ไม่เห็นใคร คุณธรรศคงจะกลับไปแล้ว

ผมเข้าห้องนอนจะอาบน้ำนอน แต่ก็ต้องตกใจ เพราะในห้องน้ำมีคนที่ผมคิดว่ากลับไปแล้ว

“เข้ามาสิ”

เสียงทุ้มพูดขึ้นนิ่งๆ แต่สายตาคมที่กำลังมองดูกำลังพอใจอะไรบางอย่าง

“ผ…ผมไปรอข้างนอกนะครับ”

พรึ่บ!

เพียงแปปเดียวที่ผมกลับหลังหัน ท่อนแขนหนาก็โอบเข้าที่เอวผมแล้วออกแรงดึงจนแผ่นหลังแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง ขาผมสัมผัสกับบางสิ่งซึ่งชนกับขาหลังผมในส่วนที่ไม่มีเนื้อผ้าเพราะใส่กางเกงขาสั้น

“ผมเห็นมาหมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอก”

ใจผมเต้นแรงมาก ตัวผมสั่นน้อยๆจนรู้สึกได้ยามที่มือหนาล้วงเข้าไปในเสื้อตัวบาง

“อื้อ”

ริมฝีปากร้อนกดลงมาที่ลำคอผมจนขนกายลุกชัน มือหนาค่อยถอดเสื้อผมไปที่ละชิ้นจนผมตัวเปลือยเปล่า ผมถูกพาไปที่อ่างน้ำ คุณธรรศดันผมให้ลงไปนั่งในอ่างแล้วคุณธรรศก็ลงตามโดยที่เรานั่งหันหน้าเข้าหากัน

“ผมน่ากลัวหรอ?”

“ม…ไม่ครับ”

ผมปฏิเสธได้ไม่เต็มเสียงเพราะในใจผมก็ยังมีความกลัวอยู่ลึกๆ

“งั้น…ขยับมาใกล้ๆผมหน่อย”

มือหนาจับที่ขาผมแล้วดึงไปทางตัวเอง ผมขยับตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ใต้น้ำ

“อ๊ะ”

ส่วนกลางตัวถูกรวบด้วยมือหนารูดขึ้นลงจนผมรู้สึกบิดมวนในท้อง

“ยกตัวขึ้นหน่อย”

ผมยกตัวขึ้นนิดๆ ก่อนจะถูกยกให้สูงขึ้นแล้วกายหนาก็สอดเข้ามาทำให้ผมนั่งอยู่บนท่อนขาแกร่งโดยที่กลางกายเสียดสีกันไปมา ท่อนแขนหนาโอบไปที่เอวบางริมฝีปากร้อนก็ครอบครองตุ่มไตเล็กๆบนอกขนผมต้องหลุดเสียงครางออกมา

“อ๊า…อื้อออ”

ผมถูกยกตัวขึ้นอีกนิด ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังสอดเข้ามาในช่องทางด้านหลัง

“ผ่อนคลายหน่อย”

ผมพรูลมหายใจเบาๆ ความเสียววูบที่หัวนมยังมีอยู่เพราะริมฝีปากหนายังไม่ผละออกไป นิ้วยาวถูกดันเข้าไปเรื่อยๆ กลายเป็นความเสียวซ่านที่มากขึ้น


nc ฉับๆๆๆ

>>>>>>>>> ธัญวลัยค่าาาาา



ร่างสูงชำระล้างตัวให้ร่างเล็กและตัวเองก่อนจะอุ้มร่างเล็กออกมาที่เตียงนอน ใส่เสื้อผ้าเตรียมเข้านอน ร่างเล็กหลับตาลงแต่รู้สึกตัว เพราะยังไม่ได้ทำสิ่งที่ต้องสำคัญบางอย่างก่อนแต่แค่รอเวลาให้ร่างสูงหลับสนิท

จนมั่นใจว่าร่างสูงหลับไปแล้วก็ค่อยๆขยับกายลงจากเตียงแล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เปิดลิ้นชักหยิบกระปุกยาสีขาวออกมา เดินออกไปนอนห้องพยายามทำทุกอย่างด้วยความเงียบ ร่างเล็กพรูลมหายใจออกมารีบตรงไปที่ห้องครัว หยิบน้ำออกมากินยาแล้วกลับที่ห้องนอน ล้มตัวลงนอน แต่ก็ต้องตกใจ เพราะอยู่ๆไฟในห้องก็ติดขึ้นมา

“ทำไมต้องกินนี่”

!!!!!!

[End write part]


----------------------------> TBC.


ครบแล้ววววววววว  เค้ารู้สึกแปลกๆตอนแต่งแต่รู้สึกยังไงเม้นไว้เลยนร้าา ขอให้สนุกค่าาาา ปล.ความรู้สึกของกล้วยจะค่อนข้างสับสนในความรักนะคะ เพราะกล้ยวไม่เคยมีความรักมาก่อน รู้เรื่องความรักเพียงเผินๆเท่านั้น เอาใจช่วยน้องกล้วยด้วยนร้าาาา ส่วนใครหวังว่านางจะท้องในเร็วๆนี้ก็...เนอะ มีอะไรให้ลุ้นอีก รออ่านกันได้เลยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

96 ความคิดเห็น