รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 [100]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    7 เม.ย. 61

ตอนที่ 4

     @วันศุกร์ (วันนับอุณหภูมิวันที่ 2)

     เช้านี้ผมตื่นมาก็วัดอุณหภูมิเลย ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน สองวันที่ผ่านมาคุณธรรศก็ไม่ได้ติดต่อมาเลย และที่บริษัทผมไม่ได้เจอคุณธรรศน่าจะเพราะโปรเจ็คใหญ่ที่ที่คนในบริษัทพูดถึงกัน

      “วันนี้ไม่มาพร้อมดรีมหรอกล้วย”

     พี่พลอยเดินเข้ามาทักผมตอนที่กำลังเข้าบริษัท

     “วันนี้ดรีมลาครับ”

     “อ้าว งั้นวันนี้กล้วยก็ไปกับพี่คนเดียวสิ”

     “ก็…ครับ”

     “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอกน่า”

     พี่พลอยแซวออกมา เมื่อเห็นผมทำหน้าเจี๋ยมๆ

     “ฮะๆ ไปๆทำงานกัน”







     @กลางวัน

     “กล้วยไปกินข้าวพร้อมพี่มั้ย”

     พี่แจงเดินมาหาผมที่โต๊ะก่อนจะออกไปกินข้าวกลางวัน

     “ขอบคุณครับ แต่งานกล้วยยังไม่เสร็จเลยเหลืออีกนิดเดียวว่าจะทำให้เสร็จก่อน”

     “โอเค งั้นเอาอะไรมั้ยพี่จะได้ซื้อมาฝาก”

     “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับ”

     พี่แจงเดินออก ผมหันมาเคลียงานต่อเหลืออีกไม่มากและเพียงไม่นานผมก็ทำงานเสร็จเรียบร้อย

     ติ๊ง!

     [“อยู่ไหน”] from คนสำคัญ

     ใจผมเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นข้อความก่อนจะรีบตั้งสติกดตอบกลับไป

     [“อยู่ที่แผนกครับ”]

     [“ขึ้นมาที่ห้อง”] from คนสำคัญ

     ผมมองนาฬิกาแล้วคิดว่าควรจะทำยังไง แต่สุดท้ายผมก็ตอบรับแล้วขึ้นไปหาคุณธรรศที่ข้างบน

     “เข้าไปเลยกล้วย ดูแลทีนะ พี่ไปแล้ว”

     พอออกจากลิฟท์มา ผมก็เห็นพี่นิลยืนอยู่หน้าห้องก่อนจะรีบเดินไปเข้าลิฟท์ ผมเคาะประตูห้องรอเสียงตอบรับแล้วค่อยๆเปิดเข้าไป กลิ่นอาหารโชยเข้าปะทะจมูกผม น้ำย่อยในกระเพาะเริ่มทำงานทันทีเพราะผมยังไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เช้า

     “นั่งสิ”

     คุณธรรศนั่งอยู่ที่โซฟายาวชุดโต๊ะรับแขกซึ่งตอนนี้ถูกเนรมิตใหม่ให้กลายเป็นโต๊ะอาหารที่มีอาหารวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ผมเดินไปนั่งลงที่โซฟาเดี่ยว

     “…”

     ผมได้แต่นั่งนิ่งเงียบมอง ทำตัวไม่ถูก

     “ทำไมไม่กิน กินสิ”

     ผมเริ่มกินอาหารตรงหน้า ไม่นานผมก็อิ่มเพราะผมไม่ใช่คนกินเยอะ

     “อิ่มแล้ว? หรืออาหารไม่อร่อย?”

     อยู่ๆเสียงทุ้มก็พูดขึ้นมา คุณธรรศจ้องหน้าผมไม่วางตา ผมก้มหน้าหลบสายตาคมก่อนจะตอบออกไปเบาๆ

     “ผมอิ่มแล้วครับ”

     คุณธรรศยังมองผมไม่ละสายตาก่อนจะก้มทานอาหารต่อ พอคุณธรรศกินข้าวเสร็จผมก็ขอตัวมาทำงานต่อ ที่แผนกยังไม่มีใครกลับมาเลย ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆจนเวลาล่วงมาถึงช่วงเย็น พี่พลอยเดินมาหาผมที่โต๊ะเมื่อถึงเวลาเลิกงาน

     “กล้วยไปพร้อมพี่นะ”

     ผมเดินไปขึ้นรถพี่พลอยเพื่อมุ่งไปร้านคาราโอเกะ

     “วันนี้เดี๋ยวพวกคุณธรรศจะมาด้วยนะ”

     ผมรีบหันไปมองพี่พลอยทันที ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

     “พอดีเห็นบอกว่าจะมาเลี้ยงฉลองปิดงานเลยมาร่วมกันเลย กล้วยโอเคนะ”

     “โอเคครับ”           

     พี่พลอยหันมายิ้มให้ผม ผมรู้สึกดีที่จะได้เจอคุณธรรศแต่ก็แอบกลัวใจตัวเองที่อาจจะทนไม่ได้ถ้าต้องเจอภาพบาดตา เพราะสถานที่ที่จะไปเป็นคาราโอเกะชั้นดี…และก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้เลย

     “ดื่มอีกสิคะ”

     ร่างบางของสาวสวยนั่งขนาบข้างคุณธรรศ หน้าอกอวบอิ่มที่มีเพียงเสื้อตัวน้อยปกปิดแนบที่ท่อนแขนหนา มือเรียวยกแก้วจรดริมฝีปากบางกระจับสีซีด และคงเป็นโชคร้ายของผมที่ต้องมานั่งตรงข้ามกับคุณธรรศตามแนวโซฟารูปตัวยู

     “กล้วยกินอะไรสั่งเพิ่มเลยนะ คุณธรรศเลี้ยง”

     พี่แจงที่ตามมาทีหลังตะโกนบอกผม เพราะเสียงค่อนข้างดัง ผมส่ายหัวไม่รับอะไรเพิ่ม ผมกินแต่น้ำอัดลมไม่แตะแอลกอฮอล์เลย เพราะนึกถึงเวลากลับบ้านตลอดเวลา







     @23.30 น.

     งานเลี้ยงย่อมมีการเลิกรา คุณธรรศออกไปแล้วกับสาวสวยคนนั้นตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว พี่พลอยขับรถมาส่งผมแต่ผมลงแค่ปากซอยแล้วเดินเข้ามาแทน ระยะทางไม่ไกลมากแต่ทางค่อนข้างเปลี่ยวผมเดินไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงหอ

     พรึ่บ!

     “อ๊ะ!”

     ผมสะดุ้งตกใจแขนผมถูกกระชากคว้าไว้ก่อนจะเดินถึงหอ

     “อื้อออออ”

     ริมฝีปากผมถูกประกบเข้ามา ผมพยายามดันร่างตรงหน้าออกแต่ก็ไม่เป็นผล

     “หยุด!”

     !!!!!!!

     ทันทีที่เห็นหน้าผมก็ต้องตกใจเพราะว่าคนตรงหน้าผมคือ คุณธรรศ!!! คุณธรรศตัวสั่นไปหมดจนผมใจเสีย

     “ป…ไป..ห.ห้อง…นาย”

     ผมถูกจับให้ขึ้นรถ คุณธรรศขับรถไปที่หอผมตัวคุณธรรศสั่นมากๆหน้าก็แดง ผมรีบพาคุณธรรศขึ้นไปบนห้อง

     ปึง!

     “อืมมมม/อื้ออออ”

     ทันทีประตูห้องผมปิดลง ทุกอย่างก็เข้าสู่สภาวะทางอารมณ์กาม ความหวาบหวาม ความเสียวซ่าน และความสุขจากการปลดปล่อย เกิดขึ้นอย่างยาวนานจนรุ่งสาง คุณธรรศทิ้งตัวลงข้างๆผมก่อนจะหลับไป

     ผมพยายามลุกขึ้น เพราะบทกามครั้งนี้ค่อนข้างรุนแรงและยาวนานทำให้แทบจะล้มลงไปกับพื้นในทุกย่างก้าวเดิน ได้แต่กัดฟันเดินไปเข้าห้องน้ำเอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดออกมาเช็ดตัวจัดท่านอนที่นอนคุณธรรศให้ดี และไม่ลืมกินยาที่ลุงหมดจัดให้ อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงเวลายามเช้าแล้ว ผมตัดสินใจอาบน้ำและแต่งตัวออกไปหาอาหารเช้ามาเตรียมไว้ให้คุณธรรศแล้วออกไปข้างนอน ถึงจะเช้าไปสำหรับวันหยุด แต่ผมก็ไม่พร้อมที่จะอยู่เผชิญหน้ากับคุณธรรศจริงๆ


     
     @สวนสาธารณะ

     ผมซื้อโจ๊กใส่ถ้วยมานั่งกินที่สวนสาธารณะ นั่งมองไปรอบๆมีคนมาออกกำลังกายบ้างแต่ไม่นานก็เดินออกไป ผมนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว จนรู้ตัวอีกทีก็มีแรงสะกิดเบาๆที่หัวไหล่

     “พี่ฮับๆ”

     ผมลืมตาจากอาการหลับที่หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เห็นเด็กชายตัวน้อยในชุดเอี๊ยมน่ารักมองมาที่ผม ผมส่งยิ้มไปให้เด็กน้อยตรงหน้า รอยยิ้มหวานๆถูกส่งตอบรับกลับมาก่อนจะชี้ไปที่ข้างบนต้นไม้ ผมเงยหน้าขึ้นไปตามนิ้วเล็กๆก็เห็นลูกแมวสีขาวสองตัวยืนตัวสั่นเกาะบนกิ่งไม้หนา

     “แมวเราหรอ”

     เด็กตัวน้อยส่ายหัวดุ๊กดิ๊กน่ารัก

     “พี่ช่วยมันได้มั้ยฮับ”

     ผมพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น ต้นไม้ไม่สูงมาก พอที่แขนผมจะเอื้อมไปถึงตัวลูกแมว ผมค่อยๆจับแมวลงมาทีละตัว ทั้งสองตัวมอมแมมมากแมวตัวหนึ่งมีแผลเล็กๆที่บริเวณหูด้วย

     “เราจะทำยังไงกับมันดี”

     “พี่เลี้ยงมันได้มั้ยฮับ”

      ผมส่ายหัว เด็กตัวน้อยเบะปากน้ำตาคลอ

     “แพท!”

     เด็กตัวน้อยหันไปตามเสียง มีผู้ชายตัวเล็กๆ เดินมาทางผมพอเห็นเด็กชายตัวน้อยก็รีบวิ่งเข้ามากอดทันที

     “ทำไมวิ่งออกมาแบบนี้ พี่เป็นห่วงนะ”

     ผู้ชายคนนั้นกอดร่างเล็กๆไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาผม

     “ขอบคุณมากนะครับ”

     ผู้ชายคนนั้นก้มหัวขอบคุณผมยกใหญ่

     “ไม่เป็นไรครับ”

     ผมยิ้มตอบไป

     เมี้ยวววๆ

     “พี่ยิ้มๆ เราเลี้ยงมันได้มั้ยฮับ”

     “แพทจะเลี้ยงหรอ แมวของพี่เค้ารึเปล่า”

     เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าตอบรับคำถามของผู้ชายตัวเล็ก

     “ไม่ใช่แมวของผมหรอกครับ”

     “แพทจะดูแลมัน เลี้ยงนะครับ”

     ภาพตรงหน้าผมเป็นภาพที่น่ารักมาก เด็กชายตัวน้อยเอามือเล็กจับที่เสื้อของผู้ชายคนนั้น แล้วส่งสายตาออดอ้อน น่ารักจัง ผู้ชายคนนั้นหันมามองแมวในมือผมก่อนจะขอมันไป แล้วขอตัวกลับแต่ก็ไม่วายบอกขอบคุณผมอีกจนผมเกรงใจ

     ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่ แต่ก็คงจะเลยช่วงเที่ยงมาแล้ว คุณธรรศคงจะออกจากห้องผมไปแล้ว ผมกลับมาที่ห้องอีกครั้ง แล้วก็ต้องตกใจ ข้าวของในห้องผมหายไปหมดเลย!!! ประตูห้องก็ล็อคแต่ของหายไป! ผมรีบลงไปชั้นล่างไปถามเจ้าของหอแล้วก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่ออ่านกระดาษที่เจ้าของหอให้มา

     ‘โทรหาฉัน แล้วจะรู้เอง’

     เกิดอะไรขึ้นกันแน่! ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกในเบอร์ที่เคยโทรเป็นครั้งแรก ใจผมเต้นรัวยิ่งรอสายนานใจผมก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น

     (“ฮัลโหล”)

     รอเพียงไม่นาน เสียงทุ้มก็ดังมาตามสาย

     “คุณธรรศครับ ของในห้องผมมันห…”

     ผมรีบถามออกไปแต่เสียงทุ้มก็พูดแทรกขึ้นมา

     (“ของๆนายอยู่กับฉัน”)

     “ทำไม…”

     (“ขึ้นมาบนรถ”)

     ผมมองไปที่หน้าหอก็เห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่ผมรีบเดินไปขึ้นรถทันที

     “คุณ…อื้ออออ”

     ริมฝีปากผมถูกประกบทันทีเอ่ยปาก ลิ้นหนาควานไปทั่วโพรงปากผม ผมใช้ลิ้นดุนไปที่ลิ้นหนาพยายามดันตัวออก ผมเริ่มหายใจไม่ออกคุณธรศก็เหมือนรู้สึกได้จึงค่อยๆผละออกไป ผมหอบหายใจถี่สูดอากาศเข้าปอด

     “นายต้องไปอยู่กับฉัน”

     !!!!!

     หลังจากนนั้นผมก็เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทางจนรถคุณธรรศมาจอดใต้คอนโดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ผมลงรถมาก็จำได้ว่าเป็นคอนโดใกล้บริษัทเป็นคอนโดที่อยู่ในเครือรัตนากรุ๊ป ผมเดินตามคุณธรรศเข้าไปที่คอนโดในหัวผมเต็มไปด้วยคำถามและหลายๆอย่างตีกันจนวุ่น อยากจะถามออกไปแต่ก็เริ่มไม่ถูก ผมเดินเหม่อรอยตามคุณธรรศไปเรื่อยๆ จนมารู้สึกตัวตอนเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา

     “นี่ห้องของนาย ต่อไปนายต้องอยู่ที่นี่”

     “คือ…”

     “อย่าเพิ่งถามอะไร…หอเก่านายฉันเคลียของและค่าใช้จ่ายหมดแล้วนายไม่ต้องห่วง”

     ผมมองไปรอบๆห้องก็เห็นของบางอย่างของตัวเองถูกจัดเรียงตามส่วนต่างๆ คุณธรรศเดินเข้าไปในห้องห้องนึง

     “อันนี้เอกสาร นายเซ็นมันซะ”

     ผมรับเอกสารมาอ่านแค่หัวข้อก็ทำผมตาโต

     สัญญายกกรรมสิทธ์!

     “ผมรับไว้ไม่ได้”

     ผมส่งเอกสารคืนผมรับไว้ไม่ได้

     “อ่านให้ละเอียด”

     ผมก้มลงอ่านเอกสารอีกครั้ง เอกสารชี้แจงว่าคอนโดนี้จะเป็นของผมเมื่อผมผ่อนจ่ายชำระเงินการเช่าซื้อคอนโดนี้ซึ่งเป็นการซื้อต่อคุณธรรศระยะเวลาการชำระตามความพอใจของคุณธรรศ

     “ยังไงผมก็ไม่ตกลง”

     สัญญานี้มีข้อแย้งหลายอย่างมากทั้งเรื่องการเงินและ…ความรู้สึกของผมเอง

     “ฉันไม่ได้ให้นายอยู่ฟรีๆ นายต้องจ่ายเงินเหมือนที่นายอยู่หอของนาย เป็นการผ่อนจ่ายค่าคอนโดเหมือนนายซื้อคอนโดต่อฉัน จ่ายครบก็เป็นของและฉันยังให้นายจ่ายเงินเท่ากับการเช่าหอแต่ละเดือนของนายเอง”

     “ผมไม่ได้อยากอยู่คอนโด ข้อตกลงนี้ก็ไม่ได้รับประกันอะไรได้มากด้วยมีข้อหละหลวมมากมาย”

     “ถ้าเรื่องที่ตามความพอใจฉัน…ฉันมีเหตุผลมากพอ แต่แค่ยังบอกนายตอนนี้ไม่ได้”

     “งั้นผมขอปฏิเสธครับ”

     ผมพยายามเก็บทุกความรู้สึกไว้ภายใน ถึงผมจะชอบจะรักคุณธรรศมากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่ต้องการแบบนี้ มันใกล้เกินไปจนเสี่ยงกับหัวใจของผมเอง

     “นายต้องอยู่!”

     คุณธรรศพูดเสียงเข้มก่อนจะโยนเอกสารกับคีย์การ์ดไปที่โซฟาแล้วออกจากห้องไป ผมทรุดลงนั่งกับพื้นหมดแรงจะยืน ผมเคยคิดแค่ว่าได้แอบมองก็พอแล้วแต่พอเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นมาอีกผมก็ยอมรับว่าผมเป็นได้แค่นี้ พอมาถึงตอนนี้ผมก็อยากจะรู้อยากรู้เหตุผลต่างๆ หรือคุณธรรศจะทำแบบนี้กับคู่นอนของเขาทุกคน ผมสับสนไปหมดเลย…

----------------------------> TBC.

มาแล้วจ้าาาา ตอนนี้อยากจับคุณธรรศมานั่งสอบสวนซะจริง! คิดเห็นยังไงเม้นไว้ได้เลยยยย รักทุกคนขอบคุณทุกกำลังใจนร้าาา ปล.ตอนนี้เราเพลินไปนิดมายาวกว่าหน้าอื่นหน่อยๆนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #34 SHU DO (@030440) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 14:29
    คุณธรรศบังคับกล้วยตลอดเลย
    #34
    1
  2. #30 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 09:12
    คิดอะไรกันเนี่ยยย
    #30
    1
    • #30-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2561 / 20:36
      เนอะ คิดอะไร
      #30-1
  3. #8 fernsh (@fernsh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 00:55
    คุณธรรศคิดจะทำอะไรกันแน่
    #8
    1
  4. #4 Panita0591 (@Panita0591) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 15:08
    คุณธรรศคงคิดอะไรแปลกๆอยู่สินะ มันต้องมีมูล555
    #4
    1
  5. #3 Y'O'Y (@bboonnisa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 21:31
    คิดอะไรอยู่คุณธรรศ...
    #3
    1